ตอนที่ 5 : ภาคพิเศษลับเฉพาะกิจ •หนุ่มปากร้าย กับคุณหนูเอาแต่ใจ• จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

5


          ในค่ำคืนที่พระจันทร์ส่องแสงเต็มดวง ถางอีหลิงที่หายดีเป็นปลิดทิ้ง แต่งหายด้วยชุดนางหงส์เจ็ดสี ทาชาดสีแดง แต่งหน้าอย่างประณีต นางครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีกว่าจะวิธีการใดตอบแทนอี้ซวงที่ช่วยเหลือนางมาตลอด พลันก็เกิดความคิดนี้ขึ้นมา



       ย้อนไปก่อนหน้านั้นสามวันนางที่กำลังเดินไปสั่งมื้อเช้าในครัว ก็ได้ยินบ่าวผู้ชายสนทนากันว่า จวนเจ้าเมืองนี้ หาได้มีอิสตรีอยู่ไม่



       บุรุษที่นี่ล้วนแต่เป็นบุรุษไร้ภรรยา และบุตร พวกเขานั่งตัดพ้อถึงความต้องการของบุรุษที่ทุกคนควรมี แต่จะทำเช่นไรได้ เมื่อขายตนเองเข้ามาในจวนแล้วก็ต้องอยู่อย่างแห้งเหี่ยว



       นางฉุกคิดขึ้นมาได้ในเมื่ออี้ซวงอยู่ดีแลนางโดยไม่รังเกียจแม้แต่น้อย จะทิ้งขว้างบ่อยให้นางหายเองก็ได้ 



      แต่เขายังดูแลไม่ห่างจนทิ้งขั้นล้วงเกินช่องว่างระหว่างชายหญิง เกิดเป็นพันธะผูกมัดเข้า เขาจึงต้องรับนางเป็นภรรยา 



        จะเป็นภรรยาของเขาจะช้า หรือเร็วมันก็ไม่ต่างกันอยู่ดี อย่างไรเสียอี้ซวงต้องตบแต่งนางเข้าเป็นฮูหยินอยู่แล้ว



       ถางอี้หลิงที่แต่งกายมาอย่างดงาม เดินไปด้านมาหน้าเรือนอี้ซวงอยู่พักใหญ่ นางขบกัดริมฝีปากจนชาดสีแดงที่ทามานั้นเลอะไปบนฟัน และเกินริมฝีปากของนางออกมาในตอนนี้ สติที่ว่ามีก็มลายหายไปเหลือเพียงความตื้นเต้น และความลังเลใจเท่านั้น



      ก๊อก ก๊อก… นางกลั้นใจ หลับตัดสินใจเคาะประตูห้องไปสองที



“ผู้ใด และมีธุระอะไรดึกๆดื่นๆ” เสียงดังของอี้ซวงตะโกนถามกลับ ยามนี้เขาพึ่งลุกขึ้นมาจากอ่างน้ำ สวมเพียงกางเกงผ้าแพรผืนบางสีขาวเท่านั้น



“ขะ ขา ข้าเอง” ถางอี้หลิงติดอ่างกล่าวตอบเสียงแผ่ว ก้มหน้างุดมองปลายรองเท้าตนเอง



“หา? ข้าเองแล้วข้าไหนเล่า ข้าจะรู้ชื่อเจ้าได้เช่นไร” อี้ซวงยืนเช็ดผมมองเงาสตรีตรงหน้าประตู ในใจเขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าเป็นถางอีหลิง แต่เขาต้องการจะแกล้งนางเท่านั้น



“ถางอีหลิง ! ใต้เท้าอี้ให้ข้าเข้าไปด้านในได้หรือไม่ มายืนตากลมนานเช่นนี้หนาวนัก” ถางอี้หลิงกลั้นลมกล่าวพรวดไปรวดเดียว ทางจริงยามนี้นางกำลังอายเสียมากกว่าที่แต่งกายเช่นนี้มาเดินในจวนยามวิกาล



“ฮึ คุณหนูถางมียางอายบ้างหรือไม่ มาหาบุรุษดึกๆดื่นๆเช่นนี้” อี้ซวงเปลี่ยนมายืนกอดออกมองเงาเลิอกลั่กหันซ้ายหันขวาของนาง



“อาย ! ถ้าท่านไม่เปิดประตูตอนนี้ ข้าจะกลับห้องเอาผ้าขาวผูกคอเสียเลย” ถางอีหลิงกล่าวขึ้นอย่างร้อนรน มองแสงตะเกียงของทหารที่เริ่มเดินเข้ามาใกล้



“ดี ข้าจะได้มิต้องแต่งกับท่าน” อี้ซวงบุรุษปากร้ายกล่าวขึ้น



“ฮือๆ ใต้เท้าอี้ อี้ ซวง” เสียงหวานบ่นสะอื้นของนางกล่าวเรียกเขาเบาๆ แต่ตามจริงนั้นนางเพียงแค่แสร้งออกไปเช่นนั้น ถึงอย่างไรอี้ซวงก็เป็นบุรุษถึงแม้ว่าจะกล่าววาจาโผงผาง ไม่น่าฟัง แต่นางสัมผัสถึงสายตาของเขายามที่เช็ดตัวนางได้ว่าคิดอะไรอยู่



     อี้ซวงที่ได้ยินเสียงหวานสะอึกสะอื้นหน้าห้อง ดางหน้างามที่เคยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ตลอดหลายวันก็ลอยเข้ามาในหัว ลำคอแห้งขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงต้องกระแอมคอเสียงสองสามที ถึงจะกล่าวออกไป 



มีธุระอันใดรึ ถ้าไม่ตอบเช่นนั้นข้าก็จะไม่เปิด”



“แทนคุณให้ท่านเจ้าค่ะ ข้าตอบเช่นนี้แล้วท่านรีบเปิดประตูให้ข้าที” ถางอีหลิงรีบตอบทันที นางมองแสงตะเกียงที่สว่างขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเงาบุรุษสองคนที่ทอดบนกำแพง กำลังจะเดินมาทางนี้



“อืม” อี้ซวงขานรับในคอ เปิดประตูออกพลันก็ต้องตกใจ เขานึกว่ามีละครงิ้วหลงแถวนี้เสียอีก ส่วนถางอีหลิงพอประตูเปิดออกก็พรวดพราดเข้าไปด้านในทันที



“เกือบไปแล้ว น่าอายชะมัด ข้าไม่น่าแต่งกายเช่นนี้มาเลย” นางกล่าวบ่นพึมพำกับตนเอง



“คุณหนูถางท่านบ้าไปแล้วรึ !! “ อี้ซวงกอดอกสะบัดหน้าไปมองทางอื่น เพราะยามนี้หน้าอกทรงใหญ่ และเอวขอดกิ่วกำลังดึงดูดสายตาของเขาในตอนนี้



“ใต้เท้าอี้ เพราะท่านนั้นแหละ ข้าอุตส่าห์แต่งกายมาเพื่อให้ท่านดู” ถางอีหลิงชี้นิ้วกล่าวขึ้นเสียงดัง



“ดูอันใด ข้าเห็นหมดแล้ว รีบๆ กลับไปเสีย ข้าไม่มีเวลาว่างมากพอทดแทนคุณบ้าบอของท่านหรอกนะ” อี้ซวงพยายามข่มใจ เสหน้าไปมองทางอื่นฉุดลากนางออกจากห้อง



“ไม่ ไม่ ไม่ ! ข้าไปกลับ !” ถางอี้หลิงยื้อตัวเต็มที่ สะบัดแขนไปมาพลางกรีดร้องอย่างลืมตัว สะบัดแขนหลุดก็วิ่งหนีเข้าไปหลบฉากกั้น รีบคิดไปเสียว่าบุรุษตรงหน้านั้นนุ่งเพียงกางเกงผ้าแพรผืนเดียว



“ออกไป !” อี้ซวงตวาดเสียง วิ่งไล่จับกับนางพักใหญ่ ก็ดูท่าจะจับสตรีร่างบางที่วิ่งเร็วตรงหน้านี้ไม่ได้



“ข้าไม่ออก ท่านนั่งดูข้าเต้นแค่หนึ่งเค่อเท่านั้น ไฉนต้องโวยวายไล่ข้าเยี่ยงหมูเยี่ยงหมาเช่นนี้” ถางอีหลิงกล่าว วิ่งไปตรงพื้นที่เปียกน้ำจากร่างกายอี้ซวงที่พึ่งอาบน้ำเสร็จก่อนหน้านี้



       พอนางก้าวเท้าเหยียบไปนั้นก็ลื่นไปด้านหลัง แขนสองกลางกางออก ตามมาด้วยเสียงหลงที่กรีกร้องดังลั่น กรีดดดดดดดดดดดดดด อี้ซวงเห็นท่าจะไม่ดีจีงกระโดดเข้าไปรับนางเอาไว้ โครม ! ร่างของคนทั้งหล่นกระทบพื้น สิ่งใดที่ควรสวมเอาไว้ด้านล่างก็ถูกดึงหล่นลงมาด้วย



      ยามนี้ร่างอันเปลือยเปล่าของอี้ซวง ถูกถางอีหลิงนอนทับอยู่ด้านบน ดวงหน้างามของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นมาฉับพลัน นางไม่กล้าที่จะขยับร่างกายไปทางไหน เกรงว่าจะไปถูกสิ่งที่ไม่ควรสัมผัสของอี้ซวงเข้าให้



      ส่วนอี้ซวงนั้นหลุบตามองเห็นเพียงพวงแก้มแดง และเนินอกอวบที่เกยอยู่บนหน้าอกของเขาในยามนี้ เขากลืนน้ำลายลงคอเสียงเอือก! มองตาค้างอยู่ครู่ใหญ่ ปล่อยให้อารมณ์เตลิดจนส่วนที่เคยเล็กนั้นเติบใหญ่ขึ้นมา



      ไม่ต้องกล่าวเล่าเรื่องต่อก็ต้องรู้เมื่อบุรุษ และสตรีที่มีใจชอบพอกัน อยู่ลำพังเนื้อแนบกายใต้แสงตะเกียงสีส้มสลัว พวกเขาทั้งสองจะทำอะไรกัน จะให้กล่าวก็ละอายปากนัก เอาเป็นว่าจะเล่าเหตุการณ์เพียงสังเขปเท่านั้น



      อี้ซวงไม่อาจทานทนต่อความต้องการ เขาเองนั้นเป็นบุรุษยังหนุ่มยังแน่น มีหรือจะปล่อยให้สตรีงามตรงหน้าที่ค่อยประคบประหงมมานานหลุดมือไปได้ เขาเห็นร่างกายของนางทุกส่วน แต่ไม่อาจคิดเกินเลย หรือแตะต้องได้ เพราะสถานะ และช่องว่าง แต่มาบัดนี้นางเตรียมใจจะมาเป็นของเขาแล้วนั้น



       ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องความต้องการทางใจ และทางกาย…. จะดีกว่า เรื่องราวของพวกเขาก็เป็นเช่นนี้นี่แล 



จบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Beaw12 (@Beaw12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 17:27
    ไรท์ขออีกตอนได้ไหม รู้สึกว่ามันค้างยังเคลียร์เท่าไหร่
    #6
    0