ตอนที่ 2 : ภาคพิเศษลับเฉพาะกิจ •หนุ่มปากร้าย กับคุณหนูเอาแต่ใจ•

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

2




“ท่าน…..นน “ น้ำเสียงอันแผ่วเบาดังขึ้นจากริมฝีปากที่แตกระแหง นางพยายามลืมตาขึ้นมาขอความช่วยเหลือจากเขา



“อย่าพึ่งตาย…..ประเดี๋ยวก่อนข้าจะพาไปหาหมอ” อี้ซวงกล่าวขึ้น พร้อมกับรีบรุกเข้าไปอุ้มตัวนางขึ้น โดยลืมอาการรังเกียจก่อนหน้านี้ อาภรณ์ของนางเปียกชุ่ม และเปอะเปื้อนไปด้วยของเสีย แต่ตัวเขาเองนั้นต้องมองเรื่องหน้าตาของท่านเจ้าเมืองมาก่อน หากปล่อยให้นางมาตายในจวนอาจจะเกิดข้อครหากับท่านเสนาบดีถาง และแม่ทัพเซี่ยได้


 


       อี้ซวงอุ้มร่างกายที่เบาหวิวราวกับอุ้มอากาศของถางอีหลิงไปยังเรือนของท่านหมอด้วยอาการร้อนใจ ทั้งเหม็นจวนจะอาเจียนแตกก็ต้องกัดฟันอุ้มพานางไปให้ถึงมือหมอให้เร็วที่สุด 



      เขาไม่รู้ว่านางทนไปได้อย่างไรตั้งสามวันเต็ม นอนทับของเสียตนเองเช่นนี้ อีกทั้งยังอดอาหารจนตัวเบาขนาดนี้ ถือว่าโชคดีนักที่นางไม่ตายไปเสียก่อนที่เขามาพบเข้า




“ท่านหมอ !!! นอนหรือยังรีบออกมาด้านนอกเร็วเข้า ข้าพาคนป่วยมาให้ท่านรักษา” อี้ซวงตะโนขึ้นเสียงดัง แล้วก้มมองดวงหน้าสะสวยที่มาบัดนี้ซูบตอบลงไปเยอะ



“ใต้เท้าอี้เกิดอันใดขึ้นรึ?” หมอชราเดินเปิดประตูออกมาจากห้อง กล่าวถามเสียงแห้ง พลางหรี่ตาดูสตรีที่อยู่ในอ้อมแขนอี้ซวงไปด้วย



“เกิดสิท่านหมอ ข้าถึงมาตะโกนเรียกท่านเสียงดังเช่นนี้ รีบสั่งให้บ่าวเตรียมห้องเข้าเถิด ยามนี้คุณหนูถางจะมิไว้แล้ว” อี้ซวนขมวดคิ้วเข้าแล้วกล่าวขึ้น



    เขาตะโกนเสียงดังเช่นนั้นย่อมต้องมีเรื่องให้เกิดอยู่แล้ว ท่านหมอยังกล่าวถามออกมาได้หน้าตาเฉย จากนั้นเขาก็กล่าวกับถางอีหลิง “ท่านมาถึงมือท่านหมอแล้วรับรองว่าต้องหายดี หรือก็หายไปเลย”



      ถางอีหลิงที่สะลึมสะลือกำลังจะหมดสติ พลันก็ตื่นขึ้นมาเต็มตา ก่นด่าอี้ซวงในใจอย่างเจ็บแค้น สู้ให้เขาหุบปากเงียบไปจะดีกว่า ที่จะมากล่าวปลอบใจนางออกมาเช่นนี้



     เมื่อจัดการเตรียมห้องหับเสร็จสรรพแล้วนั้น อี้ซวงก็รีบเข้าไปยังในห้อง แล้ววางนางลงเตียงช้าๆ ดึงแขนตนเองที่เลอะไปด้วยอุจจาระของนางออก แล้วเช็ดลงอาภรณ์ตนเองอย่างไม่รังเกียจ



       เขากอดอกมองดูบ่าวยกถังน้ำสะอาดเข้ามาในห้องเพื่อจะเช็ดตัวให้นาง และพลัดอาภรณ์ชุดใหม่ แต่ทว่าจวนท่านเจ้าเมืองอู๋มีแต่บ่าวผู้ชาย หาได้มีบ่าวผู้หญิงไม่ แล้วเช่นนี้ผู้ใดจะเป็นคนเปลี่ยนอาภรณ์ให้กับนาง



      อี้ซวงกอดอกฟังบ่าวยืนเถียงกันเกลี่ยงหน้าที่โยนให้กันไปมาในการดูแลถางอีหลิงอยู่ครู่หนึ่งอย่างลำคาญใจ จึงเอ่ยไล่ตะเพิตพวกบ่าวออกจากห้อง แล้วถลกแขนเสื้อขึ้นทำสีหน้าเหยเก พินิจมองนางอย่างระเหี่ยใจ



“เกลียดสิ่งใด บรรพชนกล่าวว่าย่อมได้สิ่งนั้น” อี้ซวงกล่าวพึมพำขึ้น แล้วถอนหายใจลากยาว เฮ้ฮออออออออออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #1 Poohka59 (@Poohka59) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 23:04

    ขอบคุณค่ะ
    #1
    0