◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381,399 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,770 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,600

    Overall
    1,381,399

ตอนที่ 82 : บทข้าที่เติบใหญ่ และเข้าใจสัจธรรม & กลับสู่แคว้นฉิน [เล่ม. 2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 958 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

บรรยายรวม บุคคลที่ 1 และบุคคลที่ 3 , กรณี ข้า เปลี่ยนมาเป็นาง ของซีเย่ เป็นการบรรยายผ่านทางสายตาของบุคคล ที่สอง โดยที่บุคคลที่สามเป็นผู้บรรยาย  จะมีการกล่าวเกริ่นนำก่อนตลอด 


*กรณีเรียกนางเอกว่า นาง

       *พวกเขานายทหารสิบเอ็ดนาย และรองแม่ทัพหยวนยืนนิ่งทอดมองท่านหญิงที่นั่งกอดร่างของหมอซุนด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย[ย่อหน้าคือ เริ่มบรรยายใหม่ จะแยก ไม่รวมบรรยายของตัวนางเอก จะบรรยายผ่านสายตาบุคคนที่สองในที่นี้ คือทหาร]


ได้โปรดอย่าทิ้งข้าไปได้หรือไม่…” เสียงแผ่วเบาที่เอื้อนเอ่ยจากริมฝีปากที่่สั่นระริก ดังมาพร้อมกับสายลมยากดึกที่พัดผ่านให้เย็นยะเยือกเป็นช่วงพวกเขาทั้งหมด


ได้โปรดซุนลี่เจ้าอย่าทิ้งข้า อึก ..น้ำเสียงกระเส่าขาดๆ หายๆ หยุดลงด้วยน้ำเสียงสะอื้นในคอของนาง



#ไรท์มีการกล่าวเกริ่นนำตัวละครอื่นก่อน  และมีย่อหน้าเริ่มบรรยายใหม่ เพื่อไม่ให้ผู้อ่านงง  หากอ่านข้ามก้อนข้อความไป อ่านจะงงบริบทต่อมาได้ครับ   รท์บรรยายน้อยกระชับ ข้อความส่วนใหญ่ที่บรรยายเลยค่อนข้างสำคัญ และเชื่อมโยงกัน เหตุการณ์เดียวกัน เพียงมองผ่านคนละตัวละคร#


*กรณีตัวละคร  ไรท์ทำตอนแยก ชื่อตัวละครไว้ตอนที่ 75 ตัวละครที่ออกมาเล่มสอง  และทุกครั้งที่ตัวละครที่ผู้อ่านไม่ชินโพล่มา จะมีการใส่ [ ] ทวนความจำไว้ให้ไว้






ขอบคุณผู้อ่านติชมเข้ามา  เป็นส่วนร่วมในการสร้างนิยายให้ดีขึ้นครับ _/\_




กลับสู่แคว้นฉิน


            ฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุดสายอากาศรอบตัวเย็นยะเยือกลง เขาจึงตัดสินใจสั่งทหารทำอาหารอย่างเรียบง่ายขึ้นมาหนึ่งอย่างนั้นคือ ข้าวต้มกับปลาแห้งป่น ส่วนอาหารสำหรับเด็กก็เป็นฟักทองต้มบด ผสมกับข้าวบดให้ท่านชายทั้งสอง เพราะเคยเห็นหมอซุนเคยทำให้พวกเขาทั้งสองกิน .. เมื่อข้าวเช้าเสร็จสิ้น รองแม่ทัพหยวนก็ยกอาหารมาให้ท่านหญิง และท่านชายทั้งสอง โดยมีทหารยืนกางร่มมาด้วยด้านข้าง เขาเดินมาหยุดหน้ากระโจมที่ขาดเป็นริ้วๆ ด้วยรอยดาบผ่าเข้าไป อีกทั้งยังมีรอยเลือดเริ่มจางไปตามสายฝนที่ชะล้างทุกอย่างให้เลือนรางไปกับน้ำฝน ก่อนที่จะเลิกผ้าเข้าไปด้านในเขาได้ตะโกนเสียงถามแข่งกับเสียงฝน


“ท่านหญิงข้าเข้าไปได้หรือไม่ !” รองแม่ทัพหยวนตะโกนเสียงดัง


“…….”   


         แต่กลับไม่มีเสียงนางตอบกลับมา เขาจึงตัดสินใจตะโกนถามขึ้นอีกรอบก็ยังไร้เสียงตอบกลับมาเช่นเคย .. ด้วยความเป็นห่วงจึงเลิกผ้าเข้าไปดูด้านในทันที


         ภาพยามนี้ด้านในกระโจมเขาเห็นท่านหญิงที่ผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว นอนหลับสนิทกอดท่านชายทั้งสองไว้ในอ้อมแขน  ทั้งสามคนต่างหลับตาพริ้ม นอนหลับสนิทบนที่นอนผ้าไหม เขาจึงเดินเข้าไปวางถาดอาหารไว้บนหีบกลางกระโจม แล้วเดินออกมาเงียบๆ ปล่อยให้นาง และลูกได้พักผ่าน พอใกล้ถึงยามอุ้ยพวกเขาค่อยตั้งขบวนเริ่มออกเดินใหม่ทางอีกครา




ยามอุ้ย [13.00 – 14.59 น.]

         ข้าตื่นนอนตั้งยามซื่อ เพราะเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยที่อดหลับอดนอนมาทั้งคืน นั่งกินข้าวที่รองแม่ทัพหยวนน่าจะเป็นผู้นำมาวางไว้ให้ด้านใน พลางป้อนฟักทองต้มบดกับข้าวใส่ปากยี่หวี่ กับเอ้อร์เฟยไปด้วย พอเสร็จแล้วก็เก็บของใส่หีบเหล็กให้ทหารยกขนรถม้าไป .  . ก่อนจะออกเดินทางจึงพาลูกทั้งสองไปไหว้หลุบศพของอาลี่ของพวกเขา


“หวี่เอ๋อร์ เฟยเอ๋อร์ของแม่ อาลี่ของพวกลูกถึงยามที่ต้องนอนหลับตลอดกาลแล้ว” ข้าก้มไปกล่าวกับพวกเขาที่นั่งกอดดอกกล้วยไม้ป่าสีเหลืองไว้ในอก ที่ก่อนหน้าแวะเก็บดอกไม้ตามทางที่เดินผ่านมา


“อาลี่ จะ มิ ตื่น แย้ว ?” ยี่หวี่เอ่ยปากถามท่านแม่ด้วยความสงสัย ยามเขาหลับก็ตื่นขึ้นมา มีที่ไหนกันคนหลับแล้วจะไม่ตื่น


“ใช่…นางจะหลับสนิท และมิตื่นขึ้นอีก พอถึงคราวที่พวกลูกโตมากกว่านี้ก็จะเข้าใจเอง” ข้ากล่าวตอบพลางอุ้มพวกเข้าขึ้น ดันก้นเล็กเดินไปด้าน แล้วกล่าวขึ้นต่อ “ เอาล่ะวางดอกไม้ลงให้นาง .. ถึงคราต้องออกเดินทางแล้ว”

       

             ส่วนยี่หวี่ และเอ้อร์เฟยพวกเขาทั้งคู่เดินโยกเยกตรงไปก้มตัวลงวางดอกไม้หน้าป้ายชื่อของอาลี่ และหันมามองท่านแม่เอียงหน้าเอียงคอมองสลับไปมาด้วยความสงสัย ว่าอาลี่ของพวกเขาจะไม่อึดอัดหรือ ที่นอนใต้ดินเช่นนั้น ขนาดพวกเขานอนในที่แคบเมื่อวานก็ยังไม่สบายตัวเลย …  ฮึม..เอาเถิดอาลี่อาจจะชอบก็เป็นได้ ท่านตาเคยบอกกับพวกเขาว่าถ้าหากเจอคนนอนหลับอยู่ ไม่ให้เข้าไปกวนเด็ดขาด อาจจะทำให้คนที่นอนตื่นขึ้นมาโมโหใส่ได้  พวกเขาคิด

 

           แต่เอ้อร์เฟยก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอาลี่จะไม่ไปเที่ยวกับพวกเขาอีกแล้วหรือ ถึงตัดสินใจหันไปถามกล่าวท่านแม่  


“อาลี่ ม่าย ไป ด้วย รือ ?”


“อาลี่มิไป…นางกระซิบบอกแม่ว่า เหนื่อยเหลือเกินอยากนอนหลับไม่อยากตื่นไปไหนแล้ว” ข้ากล่าวตอบเขาเสียงอ่อน พลางกลืนเสียงสะอื้น และกลั้นน้ำตาคลอที่ดวงตาไม่ให้ไหลลงมาเด็ดขาด

        

              ตัวข้าจะต้องเข้มแข็งอย่าได้อ่อนแอต่อหน้าลูกเหมือนเมื่อคืนอีก มิอยากให้พวกเขามองมาด้วยสายตา และสีหน้าสงสารเช่นนั้น .. จากนั้นข้าก็หลับตาลงตบมือลงไปบนหลุมศพของนางอย่างอาลัย แล้วกล่าวร่ำลาเป็นครั้งสุดท้ายในใจ


‘ซุนลี่สหายของข้า ผู้ที่เป็นครอบครัวคนแรกของข้า และผู้ที่เป็นบ่าวจงรักภักดี สละชีพเพื่อคุณหนูเช่นข้า ตัวข้านั้นมีเพียงดอกไม้ป่า และหลุมฝังศพที่สงบเงียบ เจ้าจะได้นอนฟังเสียงนกแสนไพเราะ เจ้าจะได้กลิ่นหอมของดอกไม้ยามวสันตฤดู เจ้าจะได้กลิ่นหอมของดินยามที่ฝนตก สิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำเพื่อเจ้านั้นคือส่งมันที่เป็นตัวการเรื่องทั้งหมดได้ลิ้มรสในการสูญเสีย ’ ข้าที่กล่าวลาสหายแท้จบ ก็เดินจูงมือลูกทั้งสองเดินกลับที่พัก และออกเดินทางต่อ [วสันตฤดู = ฤดูใบไม้ผลิ]




หมู่บ้านถงหลี่

            ขบวนคณะทูตที่เหลือทหารเก้านาย รองแม่ทัพหยวน จ้าววีเย่ ยี่หวี่ และเอ้อร์เฟย ยังคงเดินทางไปต่อไปที่แคว้นฉิน เพราะไม่อาจเสี่ยงจะย้อนกลับไปทางเดิมได้อีก เกรงว่าจะมีการดักซุ่มกลางทางไว้  รองแม่ทัพหยวนคิดว่าควรจะรอจนกว่าชินอ๋อง และแม่ทัพจ้าวจื่อถงจะเดินทางมาถึงแล้วเห็นข้อความสัญลักษณ์ตามเส้นทางที่เขาทิ้งไว้ และเขายังได้ส่งทหารหนึ่งนายเดินนำทาง และสำรวจเส้นทางมาตลอดสี่วันจนขบวนคณะทูตอันน้อยนิดข้ามชายแดนจนถึงหมู่บ้านถงลี่ได้อย่างปลอดภัย ส่วนทหารอีกนายหนึ่งนั้นได้ให้ไปส่งสาสน์คุ้มกันจากเมืองจินหวูที่อยู่ใกล้เคียงส่งทหารมาคุ้มกันพวกเขาทั้งหมดจนกว่าจะเดินทางถึงเมืองหลวงแคว้นฉิน .. เมื่อมาถึงหมู่บ้านถงหลี่ก็มีทหารคุ้มกันที่เจ้าเมืองจินส่งมาคุ้มกันขบวนจำนวนสองร้อยนายรออยู่ที่หมู่บ้านแล้ว

            

            พวกเขาทั้งหมดพักต่อที่อยู่บ้านเพียงแค่หนึ่งวัน และรีบออกเดินทางต่อ  เมื่อยิ่งเดินทางให้ถึงเมืองหลวงแคว้นฉินเร็วขึ้น ความปลอดภัยก็มากขึ้น เพราะฐานะทูตระหว่างแคว้นจะได้รับการคุ้มกันอย่างดี….



เมืองหลวงแคว้นฉิน              

            ข้านั่งควบอยู่บนม้าสีขาวตัวใหญ่กอดเอ้อร์เฟยไว้ในอก ส่วนยี่หวี่ช่างเจรจาก็ไปต่อรองกับรองแม่ทัพหยวนเพื่อไปนั่งกับเขา ดูท่าจะเป็นการต่อรองที่ประสบความสำเร็จ เพราะยามนี้เจ้าดื้อนั่งหัวเราะคิกคักชี้มือชี้ไม้สนทนากับรองแม่ทัพหยวนบนม้า

            

            ตัวข้านั้นกว่าจะผ่านพ้นวันคืนแสนยากลำบากมาได้ ก็หนักหนาเอาการเหลือเกิน ยิ่งสามสี่วันแรกเจ้าดื้อทั้งสองมักจะถามถึง อาลี่ของพวกเขาว่าตื่นหรือยัง ? อาลี่จะนอนอีกนานหรือไม่ ? อาลี่จะตามมาเที่ยวด้วยกันหรือไม่ ? และยังมิวายถามถึงจูเจียเซินว่านางหายไปไหนเช่นกัน .. กว่าจะตอบคำถามพวกนั้นของเขาทั้งคู่ได้ ก็ทำให้ข้าน้ำตารื้นขึ้นมาทุกที

           

            ยามนี้ขบวนคณะทูตแสนสั้นของข้าก็เดินทางมาถึงหน้าประตูเมืองหลวงสีทองสง่า เหมือนกับเหตุการร์เกือบหนึ่งปีก่อนที่เดินทางออกจากเมืองหลวงแคว้นฉิน เพื่อนเดินทางไปแคว้นเยว่  และมาวันนี้ตัวข้าก็ได้เดินทางกลับมาอีกคราในฐานะทูตเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 958 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #4943 One-wan53150 (@One-wan53150) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:57
    คนของนางเอกตายหมดเลย สุดท้ายลูกแฝดคงตายด้วย แล้วนางเอกก็ตายตอนจบแน่ๆ เรื่องนี้
    #4943
    1
    • #4943-1 fai25386fe (@fai25386fe) (จากตอนที่ 82)
      19 มกราคม 2562 / 11:18
      ม้ายยยยยยยยนะ T^T
      #4943-1
  2. #4679 Paixiofeng (@Cossettelan) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 01:40
    สงสารอาลี่ คนเดียวที่จริงใจมาตั้งแต่ต้นจนจบ เศร้า
    #4679
    0
  3. #4388 unichankun (@unichankun) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 10:44
    ไรท์บีบคั้นจิตใจเค้า สงสารซุนลี่ สงสารซีเย่
    #4388
    0
  4. #4340 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 08:40
    อาลีาไม่น่าตายเลย
    #4340
    0
  5. #4278 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 16:49
    เส้าใจเนอะ
    #4278
    0
  6. #4215 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:55

    เศร้าคิดถึงอาลี่

    #4215
    0
  7. #4200 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:19
    สงสาร.....แง้ๆ
    #4200
    0
  8. #4190 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:49
    ทำไมให้อาลี่ของสองแสบตายด้วยน้ำตาไหลตามนาง
    #4190
    0
  9. #4180 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 18:20
    สงสารจังน้ำตาจะไหล
    #4180
    0
  10. #4178 nut.kukkea Kukkea (@nongkukkea4575) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 17:12
    น้ำตาไหล สงสารซีเย่ว
    #4178
    0
  11. #4176 kungkung149 (@kungkung149) (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 15:52
    ชอบมาก
    #4176
    0