◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,443 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,785 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,644

    Overall
    1,380,443

ตอนที่ 5 : บทนำ & เกี้ยวสีแดง : เล่ม 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2481 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

                ส่วนหยางซิงหลิงที่ได้วางแผนในใจมาตลอดนานหลายเดือนก็ถึงคราได้ลงมือทำเสียที  นางพยายามดึงผ้าพาซีเย่ไปเดินทางสระบัวใหญ่กลางสวนช้าๆ  พอนางสบโอกาสก็ถอยหลังก้าวเท้าลงทิ้งตัวลงไปในสระน้ำเสียงดัง ตูม ฮูหยินน้อยอย่าผลักข้าเจ้าค่ะ !! กรีดดดดดดดด  และไม่วายจะตะโกนขึ้นเสียงดังออกไป

 

             ตัวข้าเองก็ซวนเซตกน้ำตามนางไปด้วยเช่นกัน  จากนั้นจึงค่อยๆ แหวกว่ายกลับขึ้นมาฝั่งด้วยความชำนาญ เพราะวัยเด็กมักจะลงไปวายน้ำเก็บสายบัวอยู่เป็นประจำ  เมื่อว่ายมาถึงฝั่งแล้วก็ยันกายลุกขึ้นยืนทอดสายตามองลงไปที่หยางจิงฮวาที่เอาแต่กรีดร้องอยู่ในสระบัวด้วยความรำคานใจ

 

ทำไมฮูหยินน้อยต้องผลักอนุหยางด้วยเล่าเจ้าคะ ฮือๆบ่าวใช้ประจำตัวของหยางซิงหลิงเสแสร้งทรุดเข่าลงไปนั่งกับพื้น เอื้อมมือลงไปจับผู้เป็นนายหญิงที่ตกลงไปในน้ำไปด้วย

 

เจ้า! มันใส่ร้ายกันชัดๆ ข้าเห็นอยู่ว่านางเดินถอยหลังไปเองซุนลี่ที่ใบหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูเถียงกลับไปเสียงแหลมเล็กด้วยความโกรธเคือง  

 

ชูวว ! ซุนลี่ ข้ากล่าวห้ามออกไปทันที เพราะทะเลาะกันแล้วก็ได้อะไรอยู่ดี อย่างไรเสียข้าย่อมรู้ตนเองดีกว่าไปได้เป็นคนทำนาง

 

      เมื่อสิ้นคำกล่าวของข้าร่างกายของเซี่ยจินเซินก็วิ่งมาด้วยความเร็วผ่านสายตาของข้ากระโดดลงไปในน้ำเสียงดัง จนเกิดระลอกคลื่นสะเทือนไปทั้งสระ

 

        เซี่ยจินเซินที่พึ่งกลับมาจากวังหลวงก็กำลังเดินผ่านสวนก็พบเข้ากับฉากสตรีทะเลาะกันอยู่กลางศาลา และตัวเขาเองก็เห็นกับตาทั้งหมดว่าหยางซิงหลิงก้าวเท้าไปลงไปเอง  แต่เป็นเพราะเมื่อไม่กี่วันมานี้หยางซิงหลิงได้เป็นลมล้มพับไปในเรือน แล้วให้ท่านหมอมาตรวจดูอาการจึงพบว่านางกำลังตั้งท้องบุตรของเขาอยู่ในยามนี้ เขาถึงไม่อาจปล่อยให้นางจะเกียดตะกายขึ้นมาจากน้ำเองได้ จึงรีบรุดกระโจนลงน้ำไปช่วยนางทันที

 

           ข้ามองเซี่ยจินเซินที่ขึ้นมาจากน้ำ เนื้อตัวเปียกปอนกำลังอุ้มหยางซิงหลิงที่เสแสร้งสลบซบออกของเขาอยู่นั้นก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อีกทั้งสายตาของเขาทอดมองมาที่ข้ามันยากจะรู้ได้ว่าเขาต้องกำลังจะสื่อความหมายอะไรมาถึงกันแน่ หรือว่าเขาจะเข้าใจว่าข้านั้นเป็นคนผลักหยางซิงหลิงตกสระบัวไป ?

 

         เซี่ยจินเซินที่สบกับดวงตาคู่สวยของซีเย่ที่จับจ้องมองมาที่เขาก็รีบเลื่อนสายตาหลบดวงตาของนางไปมองทางบ่าวด้านข้างแทน พร้อมกับสั่งเสียงเรียบออกไป เจ้าไปตามหมอมา 

 

ข้าขอตัว ข้าตัดสินใจกล่าวออกไป พร้อมกับกวักมือเรียกซุนลี่ให้กลับเรือนไปพร้อมกัน  ไม่อยากรั้งอยู่ในเหตุการณ์ที่ชวนน่าอึดอัดนานกว่านี้ 

 

จิงฮวา..” เซี่ยจินเซินกล่าวเรียกชื่อนางออกไปเสียงแผ่ว  แต่แท้จริงแล้วนั้นมันคือชื่อพี่สาวต่างมารดาของซีเย่ต่างหาก

 

เรียกว่าเจ้า หรือภรรยาตามเดิมเถิด ข้ากล่าวตอบเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแต่ใจกระอักกระอ่วนทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อสตรีนางอื่น และตัวข้าเองก็ไม่สามารถบอกชื่อแท้จริงกับเขาได้เช่นกัน

 

ข้าขอตัวพานางกลับเรือนก่อน เซี่ยจินเซินพินิจมองดวงหน้างามที่เริ่มแปรเปลี่ยนไปของนาง ด้วยความใจหายเล็กน้อย แล้วหมุนกายอุ้มหยางซิงหลิงเดินกลับเรือนของนางไป

 

      ข้ามองแผ่นหลังของเซี่ยจินเซินที่เริ่มค่อยๆ หดเล็กลงเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกปวดใจที่เริ่มก่อตัวขึ้น ความรู้สึกเช่นนี้ใช่หรือไม่ ที่เขามาเรียกว่าความหึงหวง มันช่างเป็นความรู้สึกที่อยากจัดการได้โดยง่าย  หลงคิดว่าตนเองจะใจกว้างมากพอ แต่พอมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้เล่นเอาข้าก้าวเท้าเดินไม่ออกไปเลยเหมือนกัน

 

         ข้าหลุบตามองตนเองที่ตัวเปียกปอนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เหตุไฉนเขาถึงไม่ถามเลยสักคำว่าเป็นอย่างไรบ้างทั้งที่ข้าก็ตกลงไปในสระบัวด้วยเช่นกัน  เป็นเพราะว่าข้าว่ายนั้นกลับมาเองได้ใช่หรือไม่ หรือเป็นเพราะข้าเข้มแข็งหรอกหรือถึงไม่ได้รับความห่วงใยเหล่านั้น ความรู้สึกที่เหมือนเข็มนับพันเล่มกำลังค่อยๆแทงลึกเข้ามาที่หัวใจมันเป็นเช่นนี้เองสินะ  ข้ายืนตัดพ้ออยู่ครู่ใหญ่จากนั้นจึงตัดสินใจเดินกลับเรือนตนเอง

  

         เซี่ยจินเซินที่เดินอุ้มหยางซิงหลิงอยู่อ้อมแขนอยู่นั้นก็ก้มหน้าลงไปกล่าวกับนางเสียงเรียบ คราวหน้าหากจะลงไปเล่นน้ำ อย่าได้ดึงนางลงไปด้วยอีก 

 

           หยางซิงหลิงที่แสร้งหลับตานอนซบอกของเขาอยู่นั้นก็ลืมตาขึ้นมาช้าๆ  พร้อมเอ่ยเสียงหวานออกไป ข้าอนุภรรยาเพียงแค่แกล้งน้องสาวเล่นเท่านั้น

 

แกล้ง ?  ลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าตั้งท้องอยู่ เซี่ยจินเซินกล่าวขึ้น พลางเร่งฝีเท้าเดิน

 

ขอโทษเจ้าค่ะ ท่านพี่ได้ฟังจิงฮวาร่ายกวี และดีดพิณให้ฟังหรือยังเจ้าคะ  หยางซิงหลิงกล่าวออกไปพร้อมยิ้มุมปาก

 

ยัง  เซี่ยจินเซินกล่าวตอบเสียงเรียบนิ่งเช่นเดิม 

 

ฮึ  ไม่มีทางที่นางจะทำหรอกเจ้าค่ะ หยางซิงหลิงกล่าวออกไป

 

กังวลเรื่องของเจ้าเถิด อย่าได้กระทำการบุ่มบ่ามเช่นนั้นอีก เซี่ยจินเซินกล่าวเสียงกดต่ำ พลางครุ่นคิดไปด้วยเหตุใดเขาจะไม่เข้าใจการเน้นย้ำเรื่องเดิมๆ ของหยางซิงหลิง

   

 

      เรือนนอน

      พอเริ่มเข้าเหมันตฤดูซุนลี่ก็รีบไปเตรียมน้ำอุ่นมาให้ซีเย่อาบยามเย็น พอนางจัดเตรียมให้บ่าวขนน้ำอุ่นมาเติมเสร็จเรียบร้อยแล้วนั่นก็ออกไปเรียกซีเย่ให้เข้าไปอาบน้ำ ถ้านานกว่านี้ซุนลี่เกรงว่าคุณหนูของนางอาจจะเป็นไข้ได้

 

คุณหนูลุกขึ้นไปอาบน้ำเถิดเจ้าค่ะ  นั่งเม่อเช่นนี้ประเดี๋ยวจะเป็นไข้เอาได้ซุนลี่กล่าวขึ้น พลางมองซีเย่ด้วยความสงสารไปด้วย  

 

ไข้หรือ  ข้าออกจะแข็งแรงข้าเบือนหน้ากลับไปกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

 

การมีสุขภาพแข็งย่อมเป็นเรื่องที่ดีนะเจ้าคะ แต่หากปล่อยปละละเลยก็ไม่ดีเช่นกัน ซุนลี่กล่าวขึ้นอย่างเอาใจ พร้อมกับเดินเข้าไปพยุงแขนซีเย่ให้ลุกขึ้นไปอาบน้ำ

 

 

              เมื่ออาบน้ำเสร็จข้าก็นั่งรอเซี่ยจินเซินอยู่สองชั่วยามเต็ม ก็ไร้วี่แววที่เขาจะกลับมาหาที่เรือนเหมือนกับทุกๆวัน  ข้าแหงนหน้าขึ้นไปมองพระจันทร์ด้านข้างหน้าต่างพร้อมกับแย้มยิ้มให้กับมันด้วยความเวทนาตนเอง ไม่คิดว่าจะต้องมีความรู้สึกเช่นนี้ ข้าพรรณนาตัดพ้ออยู่นานครึ่งชั่วยามก็ถึงคราวที่ต้องเข้านอนแล้ว

 

              แค่ก ! แค่ก ข้ารู้สึกตัวตื่นและไอแห้งๆ ออมา เพราะยามนี้ภายในคอคันยุบยิบไปหมดราวกับมีหมดไต่เดินอยู่ภายใน  และเท่านั้นยังไม่พอข้ายังรู้สึกเวียนหัว ร้อนลุ่มไปทั่วกายราวกับว่าจะเป็นไข้ก็ไม่ปาน

 

ซุนลี่ ซุนลี่ เจ้าตื่นอยู่หรือไม่มาหาข้าที  แค่ก แค่ก !” ข้าตะโกนเรียกนางที่นอนอยู่ข้างห้องด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พร้อมกับไปแห้งๆออกมาอีก

 

         จากนั้นไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องทันที  ข้าหรี่ตาไปมองซุนลี่ที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตากระวนกระวายวิ่งเข้ามาหาที่เตียง  พลางเขย่าแขนของข้าไปด้วย

 

คุณหนู ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ!ซุนลี่กล่าวถามด้วยความเป็นห่วง  พร้อมกับยกหลังมือวางไว้บนหน้าผากซีเย่

 

ตายแล้ว !!  คุณหนูตัวร้อนมากเลยเจ้าค่ะ  ข้าจะรีบไปเรียนนายท่าน!ซุนลี่กล่าวด้วยความตกใจ เตรียมตัวจะลุกขึ้นวิ่งไปด้านนอก ตัวข้าจึงรีบคว้าแขนของนางเอาไว้ได้ทันการเสียก่อน

 

ซุนลี่ไม่ต้องไป เจ้าออกไปทางประตูหลังแจ้งหมอจงให้มาตรวจอาการข้าก็พอแล้ว ข้ากล่าวขึ้นเสียงแหบแห้ง

 

       ซุนลี่ที่ถูกมือร้อนผ่าวของซีเย่ดึงรั้งไว้ ก็ขมวดคิ้วเข้าด้วยความแปลกใจว่าเหตุใดคุณหนูของนางถึงไม่ยอมให้ไปเรียนนายท่านกัน ทั้งที่ซีเย่ร้อนตัวราวกับหม้อต้มน้ำเช่นนี้

 

ไปทำตามที่ข้าบอกข้ากล่าวย้ำอีกรอบให้นางเข้าใจ เพราะดูจากสีหน้าสงสัยของนางยามนี้คงจะไม่เข้าใจที่ข้ากล่าวออกไปแน่ๆ

 

เจ้าค่ะ!ซุนลี่ที่สงสัย แต่ก็ต้องทำตามที่คุณหนูสั่งจึงรีบรับคำ แล้ววิ่งไปด้านหลังของจวนเพื่อจะออกไปตามหมอจงตามที่ซีเย่สั่ง

 

        วันนี้ภายในจวนก็วุ่นวายมากพอแล้ว ไหนจะเป็นหมอที่เซี่ยจินเซินเรียกมาตรวจอาการคุณหนูสี่ อีกทั้งเมื่อตอนเย็นทุกคนก็เห็นว่าข้าอาการปกติดีทุกอย่าง หากอยู่ๆ มาเจ็บไข้ขึ้นมากลางดึก คงจะไม่พ้นคำนินทาว่ากำลังเรียกร้องความสนใจจากเซี่ยจินเซินเป็นแน่ ตัวข้าเองก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ หรือเป็นห่วงด้วยเช่นกัน  ข้านอนหลับตาอยู่พักใหญ่ก็มีมีเสียงฝีเท้าสองคู่เดินใกล้เข้ามา จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงเปิดปิดประตูพร้อมกับน้ำเสียงอันแหบแห้งของชายชรากล่าวขึ้น  “ฮูหยินน้อยเป็นอย่างไรบ้างขอรับ 

 

หมอจง ข้าเรียกเขาออกไปด้วยความดีใจ พินิจมองดวงหน้าของชายชราท่าทางใจดี อายุราวๆห้าสิบหกสิบได้

 

ฮูหยินน้อยซุนลี่กล่าวบอกว่าท่านเป็นไข้ตัวร้อน ไหนลองกล่าวบอกอากาศมาให้ข้าฟังได้หรือไม่ หมอจงกล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มเช่นเดิม

 

 หมอจงข้าคล้ายครั่นเนื้อครั่นตัว หนาวๆ ร้อนๆ แล้วมีอาการเวียนหัวตอนเช้ามาสองสามวันแล้วเจ้าค่ะ ข้ากล่าวบอกอาการอย่างละเอียดให้เขาฟังไปทั้งหมด  ร่วมถึงอาการหน้ามืนที่มักจะเวียนหัวตอนเช้าไปด้วย

 

          จ้าวจงที่ได้ยินอาการของนางก็ขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย จากนั้นจึงขอข้อมือของซีเย่ไปจับดูชีพจร  เขาวางนิ้วลงบนข้อมืออยู่นานพอสมควรเพราะไม่แน่ใจว่าตนเองตรวจอาการผิดไปหรือไม่ พลันเมื่อแน่ใจแล้วจึงกล่าวออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม ฮูหยินน้อยท่านกำลังตั้งครรภ์ขอรับ  ท่านอาจเป็นไข้เพราะต้องน้ำเย็นเป็นเวลานาน   แต่เป็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้นผ่านไปสองสามวันนี้ก็หายเป็นปกติแล้ว ประเดี๋ยวข้าจะเทียบยาแก้ไข้ให้ก่อน ไว้วันพรุ่งนี้ข้าจะให้คนมาส่งยาบำรุงครรภ์ให้ท่าน

 

ข้าตั้งครรภ์จริงหรือเจ้าคะ หมอจง!ข้ากล่าวถามออกไปด้วยความดีใจ  พลางกุมมือของซุนลี่เอาไว้แน่น

 

"จริงแท้ขอรับ" หมอจงอมยิ้มกล่าวตอบ สักครู่หนึ่งหมอจงก็ขอตัวกลับไป ส่วนเองซุนลี่ก็ตามออกไปไปส่งเขาด้านนอกจวน

 

               ข้านอนซมอยู่สองวันเต็มตามคำกล่าวของหมอจงไม่มีผิด  พอวันเช้าวันรุ่งขึ้นในวันที่สามอาการไข้ของข้าก็ทุเลาลงมาเยอะ วันนี้ข้าตื่นมาตั้งแต่ยามเหมาโดยมีซุนลี่นำข้าวต้มกระดูกหมูเห็ดหอมเข้ามาป้อนบนเตียง

 

ท่านพี่มาหาข้าบ้างหรือไม่ข้าเอ่ยปากถามออกไป เพราะตลอดยามตัวข้านั้นนอนหลับเกือบจะตลอดทั้งวัน แทบไม่รู้สึกตัว 

 

         เมื่อข้ากล่าวถามนางจบสายตาของซุนลี่ที่มองหน้าข้าอยู่นั้น ก็ฉายแววความหนักใจอึดอัดออกมาอย่างเห็นได้ชัด นางทำสีหน้าอึกอักอยู่สักพักจึงจะเอ่ยปากออกมา  “นายท่านไม่ได้อยู่จวนสองวันพึ่งจะกลับมาถึงเมื่อเช้ามืดยามนี้ก็แวะไปหาคุณหนูสี่ที่เรือนเจ้าค่ะ  แล้วบ่าวยังได้ยินบ่าวในจวนเล่าลือกันว่าคุณหนูสี่กำลังตั้งครรภ์ได้เดือนหนึ่งแล้ว

 

อืมข้าตอบกลับไปเพียงสั้นๆ ไม่มีคำพูดใดจะเอื้อนเอ่ยออกจากปาก  เซี่ยจินเซินหัวใจของข้ากำลังแผดเผาด้วยความรู้สึกเสียใจ และน้อยใจเหลือเกิน ท่านไม่คิดจะกล่าวบอกกับข้าเลยหรืออย่างไรว่านางตั้งท้อง  ยามนี้ท่านกำลังดีใจที่นางตั้งท้องจนหลงลืมข้าผู้นี้แล้วกระมัง

 

       ตลอดทั้งวันข้าอดกลั้นอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้ในใจ พยายามควบคุมความรู้สึกเหล่านั้นไม่ให้เกิดความริษยา โกรธเคือง หากยังปล่อยให้มันมีอำนาจเหนือตัวข้าเมื่อใด ความสุขทั้งหมดย่อมถูกทำร้ายสิ้นจนหมด ข้าสูดลมหายใจเข้าออกช้าๆอยู่นาน จากนั้นจึงตัดสิ้นที่จะลุกขึ้นไปผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วออกไปสวนใหญ่ เพื่อจะไปตัดดอกไม้มาประดับแจกันในเรือนฆ่าเวลา 

 

 

       สวนใหญ่

       ข้าเดินทอดขาเรื่อยๆ มาพร้อมซุนลี่ที่ค่อยเดินประคองหลังกลัวว่าข้าจะรื่นล้ม  ดูท่านางะตื่นเต้นกว่าข้าเสียด้วยซ้ำ เอาแต่กล่าวบ่นอยู่ตลอดทั้งวันว่า คุณหนูอย่าเดินไปตรงนี้นะเจ้าคะ !  คุณหนูเหตุใดถึงไม่เรียกบ่าว !  คุณหนูห้ามทำแบบนี้อีกนะเจ้าคะ ! นางเอาแต่กล่าวเสียงสูงเช่นนี้ตลอดทั้งวันข้าแค่ลุกขึ้นไปเปลี่ยนอาภรณ์เพียงเท่านั้นไฉนนางถึงเป็นเรื่องราวใหญ่โตไปได้  ข้าที่กำลังเดินเลี้ยวเข้าไปในสวนพลันก็เห็นภาพชายหญิงเดินประคองกันอยู่ด้านในพากันก้าวเดินขึ้นไปนั่งอยู่บนศาลาใหญ่  ท่าทางการเอาใจใส่ของเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน

 

คุณหนูเสียงแผ่วเบาของซุนลี่ดังอยู่ด้านข้างเรียกสติให้คืนกลับมา   มาถึงตรงนี้แล้วอย่างไรเสียสักวันข้าก็ต้องเห็นภาพเช่นนั้นอยู่ดี   ตัวข้าจึงหลับตาลงนานอยู่ครู่ใหญ่เพื่อเรียกความกล้า และสติกลับมาให้แล้วก็ตัดสินใจก้าวเท้าเข้าเดินเข้าไปด้านใน

 

ฮูหยินน้อยนิเจ้าคะ !” เสียงหวานใสเจื้อยแจ้วของคุณหนูสี่ก็ดังขึ้นมาทันทีที่ตัวข้าเดินเข้าไปด้านใน

 

        ข้าจึงปรายตาไปมองนางแล้วพยักหน้ารับเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปเคารพเซี่ยจินเซินโดยไม่คิดจะสบตาของเขาเลยสักนิดเดียว  หากต้องเห็นแววตาที่ว่างเปล่าไม่เหมือนเดิมของเขาเกรงว่าน้ำตาที่พยายามอดกลั้นไว้คงจะไหลรินออกอาบแก้มทำให้อับอายเป็นแน่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.481K ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #5490 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:12
    ตายแล้ว พูดไม่ออกเลย
    #5490
    0
  2. #5488 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:08
    ผู้ใดกันเหล่า=กันเล่า
    #5488
    0
  3. #3810 namsai557 (@namsai557) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 10:57
    พูดไม่ได้ ปล่อยไปก็ไม่ได้ หนีเลยแล้วกัน
    #3810
    0
  4. #2436 saro116 (@saro116) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:00
    กลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะให้บอกไงล่ะพูดดักกันขนาดนี้
    #2436
    0
  5. #2384 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:24
    สถานการณ์บีบบังคับมากอะ
    #2384
    0
  6. #1685 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 21:20

    เเศร้าจุง

    #1685
    0
  7. #1595 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 01:23
    ทำไมมมมม ทุกเรื่องชอบทำกับนางเอกเเบบนี้ พอจะบอกก็ต้องพูดอะไรงี้ทุกที เเต่น้องน่ารักนะ
    ตระกูลหยางนั้นก็ทำไปได้จริงๆ
    #1595
    0
  8. #1509 amy789 (@amy040623) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:39
    น่าสงสารอะ กำลังจะบอกเชียวดันบอกว่าเกลียดคนโกหก ใครจะถ้าบอก ไรท์ใจร้าย
    #1509
    0
  9. #1007 ชาลินิน (@mintkaraya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:44

    เกลียจ = เกลียด เขียนแบบนี้น้าาา
    #1007
    0
  10. #1006 OakKuma (@OakKuma) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 21:39
    ตนก = ตระหนก
    มีผิดอีกหลายคำเลย แต่คำนี้อ่านสะดุดสุดหล่ะ
    ถ้าพิมพ์ใน word ลองใช้ตรวจสะกดคำผิดดูนะ
    #1006
    1
    • #1006-1 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 5)
      23 ตุลาคม 2561 / 21:57
      เค้าใช้ word ทางมือถือ
      แต่ไรท์แจ้งไว้ด้านบนแล้วว่ายังไม่ได้แก้คำผิด อ่านแล้วสะดุดต้องขอโทษๆจริง เดี๋ยวจะไปไล่แก้คำผิดครับ
      #1006-1
  11. #405 mrukritu (@xiuyuan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 01:31
    โง่ขนาดนี้ก็สมควรละ
    #405
    0
  12. #393 Ying (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 19:49

    งง ใน งง คือผ่านไปไวเกิ๊นนนนน แถมจะเอายังไงก็ไม่เอา หนีก็ไม่หนี บอกก็ไม่ยอมบอก คือเนื้อเรื่องจะเอายังไงแน่คะ

    #393
    1
    • #393-1 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 5)
      21 ตุลาคม 2561 / 19:52
      งงตรงไหนเอ่ย ? ไรท์เขียนเนื้อเรื่องค่อนข้างไวอยู่ แต่ไม่น่าจะงงน้าา รึเค้าคิดไปเอง 5555555
      #393-1
  13. #355 memolunla (@memolunla) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 09:17
    ก็สมควรแหล่ะนาง
    #355
    0
  14. #337 Nam-aoyAoy (@Nam-aoyAoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 17:55
    จะบอกก็ยังไม่บอก เฮ้อ ไม่รู้โง่รึบ้า จะหนีก็ไม่หนี จะทำอะไรก็ไม่ทำ
    #337
    0
  15. #89 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 07:40
    ซวยแล้วไงหนู
    แต่สามีก็ดูจะเอ็นดูหนูมากขึ้นนะ
    #89
    0