◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,423 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,785 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,624

    Overall
    1,380,423

ตอนที่ 4 : บทนำ & เกี้ยวสี่แดง : เล่ม 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2598 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

       “ฝ่าบาททรงสั่งให้ประหารแม่ทัพใหญ่เรื่องโกงกินเบี้ยเลี้ยงทหาร ข้าสงสัยเรื่องนี้มานานมากแล้ว และเคยพยายามถามพี่ห้าวอยู่หลายครั้ง เขาก็เอาแต่พูดปดโกหกข้า จนในที่สุดเรื่องก็แดงไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ เฮ้อ ข้านับถือเขาอย่างพี่ชายร่วมสายเลือดเซี่ยจินเซินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหน่ายใจ ร่ายยาวระบายเรื่องกลัดกลุ้มออกมาให้ฟัง

 

เจ้าก็อย่าก็โกหกข้ารู้หรือไม่ ข้าเกลียดยิ่งนักเขากล่าวเสียงทุ้มแผ่วเบาอยู่ข้างๆ กกหูเช่นเดิม

 

       ข้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวว่างเปล่าขาวโพลนไปหมด คำกล่าวมากมายที่ครุ่นคิดจะนำมากล่าวกับเขาก็ต้องกลืนลงท้องไปให้ลึกที่สุดอย่าได้เอ่ยออกมาเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจยกโทษให้กับข้าได้  เซี่ยจินเซินเป็นถึงรองแม่ทัพที่องอาจ แต่เขากับแต่งฮูหยินที่ไม่ต่างจากบ่าวใช้ ถ้าหากเขารู้ราวทั้งหมดจะต้องรังเกียจตัวข้าที่ต่ำต้อย และหลอกลวงเขามาสองปีเต็มเป็นแน่

 

เจ้าเป็นอะไร ทำไมถึงยืนทื่อขนาดนี้ เซี่ยจินเซินกล่าวถามซีเย่ด้วยความสงสัย พลางกระชับอ้อมแขนกอดข้ามากขึ้น

 

เปล่าเจ้าค่ะ ข้ากล่าวตบเข้าเสียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิด

 

หืม ? แน่หรือ  เซี่ยจินเซินกล่าวย้ำอีกครา พร้อมกับก้มหน้าลงไปหอมแก้มข้าอีกหนึ่งฟอดใหญ่ แล้วรวบร่างบางนี้ขึ้นพาดบ่าของเขา แล้วพาเดินไปบนเตียงนอนหลังใหญ่ด้านหน้า  ท่านพี่ ! จินเซิน ท่านจะอุ้มข้าดีๆ ได้หรือไม่  ข้ากล่าวบ่นออกไปทั้งทีหัวยังคงห้อยอยู่ด้านหลังของเขา

 

 

      

 

      สองวันต่อมา  

       และแล้ววันรับอนุภรรยาหรือคุณหนูสี่เข้ามาจวนก็มาถึง  ยามนี้ตัวข้ากำลังก้มหน้าปักผ้าเช็ดหน้าให้เซี่ยจินเซินอยู่ในเรือน  ถึงแม้ว่าภายนอกจะแสดงออกว่าสงบนิ่ง หากแต่ด้านในนั้นกำลังร้อนลุ่มดั่งเปลวเพลิง  กลัวว่าความลับที่ปกปิดมานานนั้นจะถูกเปิดเผย และอีกทั้งยังรู้สึกหึงหวงในตัวเซี่ยจินเซินอีกด้วย ความรู้สึกทั้งสองหลอมรวมกลายเป็นความหนักใจ และเรื่องกลุ้มใจให้ข้าครุ่นคิดไม่ตก

 

       ข้าเองจะต้องทำตัวเป็นภรรยาที่ดี และใจกว้าง ในเมื่อเป็นภรรยาที่ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรแก่เขาและวงศ์ตระกูลได้นั้น จึงจำเป็นต้องยอมให้เขาแต่งอนุภรรยาเข้ามาในจวน

 

คุณหนูเจ้าคะ นายท่านมาหาเจ้าค่ะ!ซุนลี่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเรือน เพื่อมาแจ้งข่าวให้ข้าฟัง

 

ใจเย็นๆ เจ้าออกไปรอข้างนอกก่อนข้ากล่าวปรามซุนลี่ที่มีใบหน้าแดงซ่านไปหมดด้วยความเหนื่อยยืนตัวโยกตามแรงหอบอยู่ด้านหน้า

 

        เหตุใดเซี่ยจินเซินถึงมาที่เรือนนี้แทนกันนะ เขาไม่ได้ไปเรือนคุณหนูสี่หรอกรึ พลันข้าที่กำลังขบคิดอยู่นั้นเสียงทุ้มลึกอันคุ้นหูก็ดังขึ้น  “เหตุใดเจ้าถึงยังไม่เข้านอน ข้าเงยหน้าขึ้นไปสบตากับดวงตาหงส์สีดำสนิทของเซี่ยจินเซิน วันนี้เขาแต่งกายด้วยชุดขุนนางสีแดงเข้ม กลมกลืนกับผิวทองแดงของมากเขานัก

 

 

ข้ากำลังปักผ้าเช็ดหน้าให้ท่านพี่ใกล้จะเสร็จแล้วเจ้าค่ะ แล้วท่านพี่เหตุใดมาข้าที่เรือนได้วันนี้ไม่ไปร่วมหอกับนางรึ?” ข้าแสร้งกล่าวถามเสียงเย้าแหย่ออกไป   แต่ความรู้สึกจริงๆ นั้นย่อมรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่เขามาหาข้าในวันรับอนุภรรยาเข้าจวน ทั้งๆที่เขาควรจะไปร่วมเรียงเคียงหมอนกับนางตามบุรุษอื่นทั่วไป นั่นหมายความว่าในใจของเซี่ยจินเซิน อย่างน้อยข้าก็ยังมีความหมายกับเขาอยู่มากเช่นกัน

 

ข้ามาเข้าหอกับเจ้านี่ไง เซี่ยจินเซินกล่าวตอบมาตามตรง พร้อมกับสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ แล้วเอื้อมมือหยิบผ้าในมือออก

 

ประเดี๋ยวก่อน!  ข้ายังปักผ้าไม่เสร็จเลยเจ้าค่ะข้าเอ่ยปากขึ้นด้วยความตกใจ  เพราะเซี่ยจินเซินเดินเข้ามาอุ้มตัวข้ายกขึ้นพาดไหล่กว้างใหญ่ของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

นิ่งๆ หากตกลงมาตัวข้าไปรับผิดชอบด้วยเขากล่าวเสียงเข้มดุออกมาด้วยสีหน้าราบเรียบ

 

          วันนี้คงจะเป็นการเข้าหอที่เหมือนกับทุกวัน ยกเว้นเสียวันที่ระดูของข้ามาเท่านั้น ตัวข้าเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดแต่งงานมาได้สองปีกว่าเซี่ยจินเซินก็ไม่เรื่องบนเตียงลงเลยสักนิดเดียว

 

 

      หนึ่งเดือนต่อมา

      ตั้งแต่ที่คุณหนูสี่แต่งเข้ามาเป็นอนุภรรยานางก็ไม่เคยมาทำความเคารพข้าผู้เป็นภรรยาเอกที่เรือนเลยสักครั้งเดียว  เช่นนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีอยู่มาก  ที่ข้ากับนางไม่ต้องมาข้องเกี่ยวกันให้ลำคานใจ  อีกทั้งเซี่ยจินเซินก็ไม่ได้ก้าวเท้าเข้าไปในเรือนของนางเลยสักครั้งเดียว  ถึงแม้ว่าฮูหยินเซี่ยงจะใช้ให้ข้าไล่เขาไปนอนเรือนคุณหนูสี่อยู่หลายครา นั่นเป็นเพราะฮูหยินเซี่ยงอยากจะอุ้มหลานเต็มแก่แล้ว

 

        ตึก   ตึก ๆ!  พลันก็มีเสียงฝีเท้าหนักวิ่งเข้ามาในเรือน  “คุณหนูแย่แล้วเจ้าค่ะ ! บ่าวเห็นนายท่านเดินออกจากเรือนคุณหนูสี่ใบหน้าเคร่งเครียดเลยเจ้าค่ะซุนลี่ยืนหอบกล่าวเสียงละล่ำละลักออกมา

 

ทำไมรึ..ท่านพี่ถึงจะไปเรือนคุณหนูสี่ไม่ได้ ในเมื่อนางก็เป็นอนุภรรยาของเขา”  ข้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ สงบอารมณ์เอาไว้ในอก และพยายามปลอบใจตนเองไปในทางแง่ดี สิ่งที่ข้ากลัวมากที่สุดหาใช่เซี่ยจินเซินจะรักสตรีอื่น แต่กลัวว่าเขาจะรังเกียจตัวข้าเสียมากกว่า  ถ้าสมมุติว่าคุณหนูสี่เล่าเรื่องราวทั้งหมดไป มันก็เป็นการไม่ไว้หน้าคนตระกูลหยางด้วยเช่นกัน ท่านพ่อและฮูหยินใหญ่คงจะกำชับนางมาอย่างดี ข้าหวังให้เป็นอย่างที่คิดเอาไว้

 

คุณหนูไม่กลัวหรือเจ้าคะซุนลี่เดินมาจับมือ แล้วกำไว้แน่น

 

อย่าได้กังวลไป  ดูท่าทีไปก่อนว่านางจะกระทำอะไรข้ากล่าวขึ้นอย่างใจเย็น

 

      พอตกเย็นข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ เมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากฉากไม้กั้น ก็สบเข้ากับดวงตาหงส์สีดำที่กำลัเปล่งประกายของเซี่ยจินเซินที่กำลังนั่งตัวตรงอยู่บนเตียง

 

ท่านพี่เข้ามาตอนไหนหรือเจ้าคะ ข้าไม่ได้ยินเสียงท่านเปิดประตูเลยข้ากล่าวพลางเดินเข้าไปนั่งลงด้านข้างกายของเขาที่เตียง

 

วันนี้ข้าไปได้หนังสือกวีมาเล่มหนึ่ง อยากให้เจ้าร่ายให้ข้าฟังก่อนนอนได้หรือไม่ เซี่ยจินเซินที่แวะเอาของไปให้ที่เรือนอนุภรรยาตามมารดาสั่ง จึงได้รู้มาว่าซีเย่นั้นชมชอบร่ายกวี เฉกเช่นเดียวกับเขามาจากปากหยางซิงหลิง  

 

         ตัวเขาที่รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากก็รีบเดินออกมาจากเรือนหยางซิงหลิงเพื่อจะออกไปหาซื้อหนังสือกวีมาให้ในซีเย่ร่ายให้เขาฟังภายในคืนนี้ก่อนอน   และการที่ซุนลี่เห็นเขาใบหน้าเคร่งเครียดนั้นก็เพราะว่าเขากำลังครุ่นคิดอย่างหนักอยู่ว่าจะออกไปซื้อหนังสือมาทันหรือไม่

 

         ตัวข้าที่กำลังก้มหน้าลงต่ำไม่กล้าสบดวงตาหงส์ที่มองจ้องมาราวกับว่ามันจะทะลุตัวเข้าไปข้างในด้วยความรู้สึกผิด  เพราะข้านั้นไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือมา และอ่านออกได้เพียงบางคำเท่านั้น แถมเป็นการเรียนรู้ด้วยตนเองทั้งสิ้นหาใช่การเล่าเรียนกับอาจารย์เหมือนคุณหนูผู้อื่นไม่ แล้วเช่นนี้จะอ่านหนังสือกวีที่แต่งด้วยตัวอักษรยากๆได้อย่างไรกัน  ข้าจึงได้ทำได้เพียงนั่งนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่งไม่รู้จะหาข้อแก้ตัวเช่นไรกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้ดี

 

ช่างเถิดหากเจ้าไม่อยากร่ายให้ข้าฟัง ข้าก็ไม่ฝืนใจเจ้าหรอกเซี่ยจินเซินลูบหลังมือของนางเบาๆ แล้วดึงตัวนางเข้ามากอด เพราะเขาคิดว่านางกำลังเขินอายอยู่จึงไม่กล้าร่ายกวีให้เขาฟัง

 

คือข้าโทษด้วยเจ้าค่ะตัวข้าอยากจะกล่าวออกไปตามจริงเสียเลยว่าตนเองนั้นอ่านหนังสือไม่ออก แต่เพราะกลัวความอับอายไม่เอาไหนของตนเองจึงไม่กล้าที่จะกล่าวบอกกับเขาไปตามตรง  และความพยายามมาตลอดสองปีของข้ายังไม่เพียงพอสำหรับฐานะ และความเหมาะสมกับตำแหน่งของเขาเลยสักนิด

 

ไม่เป็นไร.. เจ้ามีอะไรจะบอกข้าหรือไม่มือใหญ่ของเซี่ยจินเซินยกขึ้นลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดูด้วยความรักใคร่ ยิ่งมองเห็นนางทำสีหน้ากลัดกลุ้มตัวเขาก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้น

 

      ข้าเม้มปากเข้าไม่รู้จะตอบคำถามของเขาอย่างไร สิ่งใดคือสิ่งที่ควรจะตอบออกไป และสิ่งใดคือคำถามที่เขาจะสื่อออกมากันแน่ ถ้าหากตอบไม่ตรงคำถามในเรื่องเดียวกันแล้ว ข้าเกรงว่าจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้  “ไม่มีเจ้าค่ะนอนกันเถิด ท่านพี่เองก็ต้องไปฝึกทหารแต่เช้า”  ข้าฝืนฉีกยิ้มกว้าง ดึงคนตัวใหญ่ให้ลงมานอนด้านข้าง

 

ฮืม….ข้ายังไม่ง่วงเซี่ยจินเซินกล่าวเสร็จก็ล้มตัวลงมาประทับจูบบนริมฝีปากอย่างนุ่มนวล

 

จินเซิน ข้ากล่าวเรียกชื่อเขาออกแผ่วเบา แล้วจูบตอบรับกลับไปเช่นกัน

 

     

       สองเดือนต่อมา

        เป็นเวลาสองเดือนที่เซี่ยจินเซินมักจะกล่าวถามคำถามเดิมๆ กับข้า ช่วงแรกๆ เขามักจะพกอะไรเข้ามาในห้องด้วยเป็นประจำเสมอ  บางวันก็ขอให้ดีดพิณให้ฟัง บางครั้งก็ให้ข้าคัดลอกหนังสือให้เขา เรื่องดีดพิณข้าก็บ่ายเบี่ยง เพราะไม่เคยจับต้องมาก่อน หากเขียนตัวอักษรนั้นข้าฝึกจนเขียนชำนาญแล้ว จึงคัดลอกหนังสือให้เขาไปได้หลายเล่มอยู่

 

        ตอนนี้ก็เป็นยามจื่อข้านั่งชะเง้อมองหาเซี่ยเจินเซิน  เพราะถึงเวลาที่เขาต้องกลับเรือนมานอนกับข้าเหมือนกับทุกๆ วัน แต่เหตุใดวันนี้เขาถึงมาช้ากว่าวันอื่นๆ

 

ซุนลี่เจ้าลองออกไปดูทีว่าวันนี้ท่านพี่กลับมาถึงจวนหรือยังข้าหันไปสั่งนางที่โบกพัดอยู่ด้านข้าง

 

ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปสืบมาให้ซุนลี่รีบรับคำวางพัดในมือลงวิ่งออกจากเรือนไปทันที

 

     ผ่านไปราวๆ เกือบครึ่งยามซุนลี่ก็วิ่งเข้ามาในเรือนกลับมาแจ้งข่าวว่าเซี่ยจินเซินร่ำสุรากับเหล่ารองแม่ทัพที่ศาลากลางน้ำเมามาย และฮูหยินเซี่ยงเลยให้บ่าวแบกเขาไปนอนที่เรือนคุณหนูสี่แล้วยามนี้

 

สงสัยจะเป็นแผนของฮูหยินเซี่ยงกระมังเจ้าคะ หากคุณหนูสี่ตั้งครรภ์ขึ้นมาพวกเราจะทำอย่างไรต่อกันดีซุนลี่กล่าวอย่างละล่ำละลัก

 

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดถึงปากของข้าจะกล่าวออกไปเช่นนั้น แต่หัวใจกับบีบรัดแน่นไปหมด  หน้าที่ของภรรยาที่ดีคือคลอดบุตรให้วงศ์ตระกูล แต่ตัวข้านี้ไม่มีวี่แววจะตั้งครรภ์เลยสักนิดเดียว

 

 

       วันรุ่งขึ้น

       ข้าตื่นตั้งแต่เช้าไปปรนนิบัติฮูหยินเซี่ยงเหมือนเดิมทุกวันแล้วกลับมาที่เรือนยามสาย ก็เห็นเซี่ยจินเซินยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าเรือน เขามีสีหน้าเข้มครึม อิดโรยเล็กน้อย เบ้าตาดูคลำกว่าสีผิวของเขา  ข้าจึงเดินเข้าไปกล่าวทักทายเขาพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปด้วย

 

ท่านพี่ดูอ่อนเพลียนะเจ้าคะ กลับไปนอนพักที่เรือนท่านก่อนดีหรือไม่ ข้าจะให้บ่าวต้มน้ำแกงปลาและยาบำรุงไปให้ท่าน ข้ากล่าวด้วยความเอาใจ  เพราตั้งใจว่าจะไม่เป็นภรรยาที่ขี้หึง ค่อยเอาแต่ชักถามว่าเขาไปทำสิ่งใดมา

 

      เซี่ยจินเซินที่เห็นสีหน้าและท่าทางไม่ทุกข์ร้อนของนาง ไม่แม้กระทั่งจะแสดงอาการหึงหวงออกมาเลยนั้น ก็ลอบกลืนนำลายลงคอ  ในใจของเขากลัวว่านางนั้นจะคิดมากเรื่องที่เขาไปนอนที่เรือนของหยางซิงหลิง  และเขาเองก็เมามายอยู่มากพอตื่นขึ้นมาก็พบว่าอาภรณ์ที่เคยสวมใส่นั้นไม่ได้อยู่แล้ว และยิ่งไปกว่านั้นยังมีหยางซิงหลิงที่นอนอยู่ด้านข้างก็เปลือยเปล่าอยู่ด้วยเช่นดัน  เขารู้สึกผิดต่อนางผู้เป็นภรรยาคนแรกของเขาจึงรีบร้อนมาออกมาจากเรือนนั้น แล้วตรงมาหานางทันที  เขาสบตากับนางแล้วกล่าวออกไป  ขอบใจเจ้ามาก แล้วยื่นมาจับมือของนางขึ้นมากุมเอาไว้แน่นด้วยความรัก และรู้สึกผิดที่สะเพร่าปล่อยให้ตนเองเมาจนไร้สติไป

 

          เซี่ยจินเซินกุมมือของข้า แล้วเดินนำเข้ามาที่เรือนแล้วพานั่งลงที่ระเบียงข้างสวน ต่อมาก็รั้งอยากจะนอนหนุนตักของข้าไปด้วยข้าจึงจำต้องนั่งลงให้เขานอนหนุนตักเช่นนานอยู่ราวๆสองเค่อเขาก็นอนหลับสนิทลง

 

 

      หนึ่งเดือนต่อมา

      วันนี้อากาศค่อนข้างสดใสเมฆเปิดออก ข้าจึงพาซุนลี่ออกมาเดินเล่นในสวนใหญ่พร้อมกับนำผ้าออกมาตัดเย็บถุงเท้าให้เซี่ยจินเซินไปด้วย ข้านั่งตัดเย็บถุงเท้าให้เซี่ยจินเซินนานอยู่หนึ่งเค่อ พลันก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางของสตรีดังขึ้น

   

ฮูหยินน้อยของจวนรองแม่ทัพน้อย ที่แท้แล้วก็เป็นอดีตบ่าวใช้ตระกูลหยางนี่เองหยางซิงหลิงที่ประทินโฉมมาอย่างประณีต  เดินนวยนาดเข้าไปหาน้องสาวต่างมารดาพร้อมกับเอ่ยปากทักทายเล็กๆ น้อยๆ ออกไป

 

มันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้ข้าเป็นฮูหยินน้อยของจวนรองแม่ทัพ ข้ากล่าวตอบนางเสียงนิ่ง พยายามจะไม่ให้ความสำคัญต่อสตรีตรงหน้านี้

 

เจ้าคิดว่าเป็นฮูหยินน้อยจริงหรือ  สำเหนียกตัวเองเสียบ้างแต่งเข้ามาสองปียังไม่ตั้งครรภ์เสียทีหยางซิงหลิงกล่าวพร้อมกับยกมุมปากขึ้นยิ้มเหยียด แล้วเอื้อมมือไปฉวยยิ้มผ้าในมือของซีเย่ขึ้นมาดู

 

  ซิงหลิง !  ข้ากล่าวขึ้นด้วยโทสะ ที่เริ่มคุกรุ่นการที่นางกระชากผ้าออกจากมือของข้าไปนั้นมันทำให้เข็มทิ่มลงไปที่นิ้วมือ ข้าลุกขึ้นยื้อแย่งผ้าสีดำในมือของนางกลับคืนมาอยู่ครู่ใหญ่  พวกเราทั้งคู่ต่างไม่ยอมลดละให้กัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.598K ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #7158 icescreammmm (@icescreammmm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:27
    ไรท์คะ1เดือนต่อมา หลายรอบมากก555
    #7158
    1
    • #7158-1 แมวใหญ่ (@THEDEEM) (จากตอนที่ 4)
      10 เมษายน 2562 / 22:29
      อิอิ รวมๆ กันก็หลายเดือนอยู่
      #7158-1
  2. #6774 Kanjana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:22

    ความจิงน่าจะบอกความจิงไปตั้งแต่แรก ไม่ได้ตั้งใจมาเองยุแล้ว แถมโดนวางยา เหตุผลออกจะพอเพียงขนาดนี้

    #6774
    0
  3. #5487 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 21:06
    ทำลูกกัน
    #5487
    0
  4. #3550 ปานชีวา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 04:25

    เราว่าตรงนี้ควรเพิ่มบทบรรยายรูปลักษณ์พระเอกนะคะ มันดูทะแม่งๆขาดเกินไป

    #3550
    0
  5. #2840 wilaiwan111 (@wilaiwan111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 09:35
    55555แค่14เองนางเอกไร้เดียงสามาก
    #2840
    0
  6. #2625 Veevah_hana (@Veevah_hana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:20
    ตอน14ฉันยังโดดยางเล่นอยู่เลย สงสารนาง
    #2625
    0
  7. #2432 saro116 (@saro116) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:38
    นางแค่14จะเอาอะไรกับนางง
    #2432
    0
  8. #2381 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:21
    สงสารน้องซี5555
    #2381
    0
  9. #2105 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 16:48
    ไม่บอกเค้ารู้ก็จะโกรธหนักกว่าเดิมหน่ะสินังหนู 55 ไว้อารมณ์ดีค่อยบอกเนอะ
    #2105
    0
  10. #1684 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 21:15

    ซื่อน่ารักจัง

    #1684
    0
  11. #1594 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 01:19
    ความใสซื่อนี้...
    #1594
    0
  12. #1388 Jiw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 17:11

    เรื่องสนุกมากจ้าา แต่ขอเพิ่มขนาดตัวหนังสือได้ป่ะคะ

    #1388
    0
  13. #1049 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 12:38
    RE ตอนที่สี่เสร็จแล้ว
    ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ
    #1049
    0
  14. #947 OakKuma (@OakKuma) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 19:23
    ส่วม = สวม
    แตะ = เตะ
    กลุ้ม = กุม
    สบัด = สะบัด
    #947
    0
  15. #654 098092 (@098092) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 06:04
    ปกเรื่องเขียนว่านางเอกเก่งทำไมนางเอกทำตัวเหมือนเดด็กเเละรุ้สึกนางเอกเหมือนไม่รุ้อะไรเลยตรงๆๆโง่อ่ะ
    #654
    2
    • #654-1 Sakura1806 (@Pitchanant2547) (จากตอนที่ 4)
      25 ตุลาคม 2561 / 23:43
      นางพึ่งอายุ14มั้ยละ
      #654-1
    • 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:22
      จ้าพ่อคนฉลาด 14 ปีขายนายทำอะไรบ้างละ ขึ้นเตียงเป็นแล้วสิใช่ม้า
      #654-2
  16. #366 zerover (@pook_zero) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 15:08

    ฮาคะๆๆๆ
    #366
    0
  17. #203 Wd4848 (@Wd4848) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 19:08
    555อย่างขำเจอเตะก้านคอ หมดอารมณ์งอนไปแย้ววว
    #203
    0
  18. #88 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 07:31
    โอ้น้อง... สามีไม่แลแน่..
    #88
    0
  19. #6 nidsaun (@nidsaun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 12:29
    ไรด์มาเร็วๆนะรออยู่จ้าาา
    #6
    0