◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,425 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,785 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,626

    Overall
    1,380,425

ตอนที่ 20 : บทการเดินทาง & แม่ทัพซ่ง : เล่ม 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2535 ครั้ง
    12 มี.ค. 62



       ข้าควบม้าไปทางออก ก็เห็นร่างบุรุษที่คุ้นตายามนี้เขาถือดาบที่เปื้อนโลหิตไหลหยดลงพื้น สายตาของเขาจับจ้องมาที่ข้า ด้านล่างปลายดาบเป็นเด็กผู้ชายอายุราวๆ สี่ห้าขวบที่นอนแน่นิ่ง เด็กน้อยนั่นตัวใหญ่กว่ายี่หวี่ กับเอ้อร์เฟยไม่มาก หัวใจของข้ากระตุกวูบ การเป็นแม่คนที่ต้องมาเห็นเด็กเล็กถูกสังหารมันยากนักที่จะไม่สะเทือนใจแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมา ข้ากระทุ้งเท้าให้ม้าวิ่งเร็วขึ้นไปให้พ้นค่ายนรกนี้เสียที

 

     ตอนนี้ไม่รู้ว่ายามไหนข้าควบม้ามาถึงค่ายพักแรก ดึงสายบังเหียนหยุดม้า หูของข้ามีเสียงวิ้งๆมาตลอดทาง ตอนนี้ราวกับมีเสียงคนเรียกชื่อของข้าดังแว่วๆอยู่ตลอด  สายตาของข้าเองก็เริ่มพล่ามัวพยายามสะบัดหน้าไปมาไล่ความเหนื่อยล้า จดจ่ออยู่กับองค์หญิงเท่านั้น ต้องพาพระองค์ไปพักเสียก่อน จึงขบฟันอดทนกับความเหนื่อย และความเจ็บ

 

ท่านปลอดภัยแล้วลืมตาขึ้นได้ ข้าจะพาท่านไปที่กระโจมข้าก้มหน้าลงไปกล่าวกับองค์หญิง แล้วผละตัวออกลงจากหลังม้า อุ้มพระองค์รีบรุดเข้ากระโจมที่พักทันที

 

      ข้าวางองค์หญิงลงกับที่นอนช้าๆ จากนั้นก็ทรุดกายลงไปนอนกับพื้นพลางถอดหมวกทหารออก หลับตานอนหงายหน้าหายใจหอบ ยามนี้ทุกคนกำลังวุ่นวายไปหมดทั้งมีคนบาดเจ็บ และยังต้องรีบกำจัดศพหากทิ้งไว้นานแมลงจะมาตอมทำให้เกิดโรคระบาดขึ้นมาได้

 

พี่เย่ ! ข้าเรียกท่านตั้งหลายครั้ง ท่านบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเจ้าคะ ?” หวังลี่อิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เขย่าตัวพี่เย่ของนางเบาๆ ตั้งแต่มาถึงค่ายนางก็เดินตามพี่เย่ แล้วเรียกอยู่ตั้งนานแต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ

 

บาดเจ็บนิดหน่อย เจ้าไปเช็ดตัวสตรีที่นอนตรงนั้นที แล้วหาอาภรณ์ชุดใหม่มาให้นาง และตามหมอมาตรวจดูอาการนางด้วยข้ากล่าวเสียงเนิบๆ ด้วยความเหนื่อยทั้งที่ยังหลับตาอยู่

 

ได้เจ้าค่ะหวังอิงกล่าวตกลง แลวเดินออกจากนอกกระโจมไป

 

       ผ่านไปครึ่งเค่อเสียงนางก็กลับเข้ามาพร้อมกับชามกระเบื้องในมือ แล้วเดินตรงไปหาสตรีที่นอนอยู่บนที่นอน พลันพอนางจะเอื้อมมือไปแตะตัวเหอลิ่งหย่าก็สะบัดแขนออกไปอย่างแรง

 

เพล้ง ! ข้าคาดว่าน่าจะเป็นเสียงของหล่นแตก จากนั้นก็กลายเป็นเสียงทะเลาะของสตรีสองคนที่โต้เถียงกัน ข้าหลับตาฟังเสียงพวกนางทะเลาะกันอยู่พักใหญ่

 

พี่เย่ ! นางไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้เลยเจ้าค่ะ นางกล่าวแต่บอกให้ท่านเป็นคนทำเท่านั้นหวังลี่อิงที่เริ่มเถียงไม่ได้ก็เข้าไปเขย่าตัวซีเย่ กล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห

 

ฮึๆ ได้เจ้าช่วยไปเอาน้ำกับผ้าสะอาดมาใหม่ทีข้าหัวเราะเบาๆในคอปนเอ็นดู กล่าวตอบนางเสียงแผ่วเบา ยามนี้ข้าเหนื่อยแทบไม่อยากขยับริมฝีปากเลยเสียด้วยซ้ำ ผ่านไปสักพักน้องอิงก็เดินเข้ามา

 

นี่เจ้าค่ะพี่เย่หวังลี่อิงกล่าวขึ้น

 

     ข้าลืมตาขึ้นช้าๆยันกายลุกขึ้นไปรับชามกระเบื้องสีเขียว และผ้าฝ้าย จากนั้นก็เดินเข้าไปหาองค์หญิงที่นอนขดพระวรกายอยู่บนฟูก น้องอิงเจ้าออกไปช่วยข้างนอกเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้าข้ากล่าวไล่น้องอิงออกไปทางอ้อม นางพยักหน้ารับแล้ว ก็หมุนกายเดินกลับออกไปด้านนอก พอคิดๆดูองค์หญิงคงไม่ยอมให้ใครเห็นพระมังสาของพระองค์เป็นแน่

 

องค์หญิงเพคะข้าเรียกเบาๆ พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรมองมาที่ข้า ข้ายกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆ ให้กับพระองค์

 

       องค์หญิงขยับพระวรกายลุกขึ้น พยักพระพักตร์ให้ข้าเข้าไปเช็ดตัวให้นาง ข้าปลดอาภรณ์ที่ขาดวิ่นนั่นออก บรรจงเช็ดอย่างเบามือ พระฉวีสีขาวนวลราวกับไข่มุก เป็นจ้ำสีแดงๆ เต็มไปหมด บางที่ก็เป็นรอยฟกช้ำสีเขียวๆ ตามร่างกาย ข้าเช็ดตัวเสร็จแล้วก็ตรวจดูบาดแผลขององค์หญิง ใช้วิชาความรู้แพทย์ที่ท่านพ่อสอนมา จากที่เห็นส่วนมากเป็นรอยช้ำห้อเลือด และรอยขีดข่วน ข้าจึงไปเปิดกล่องยาที่ซุนลี่จัดมาให้ หยิบขวดยาจินชวงรักษาบาดแผลจากรอยขีดข่วน ส่วนรอยช้ำต้องประคบถึงจะหายเร็วขึ้น ข้าทายาให้องค์หญิงเสร็จแล้ว ก็เหลือหาอาภรณ์มาให้พระองค์สวมใส ข้ากะขนาดจากสายตาแล้วตัวของนางเท่ากับน้องอิง จึงหยิบชุดบุรุษของน้องอิงส่งให้กับองค์หญิงแทน

 

บรรทมเถอะเพคะข้ากล่าวขึ้นด้วยความเป็นห่วง ตัวข้าเองเริ่มหนักตัวไปหมด อยากจะผลุบหลับตอนนี้ไปเสียเลย

 

เราไม่อยากเป็นองค์หญิงแล้ว ท่านกล่าวกับเราเหมือนกล่าวกับนาง และเรียกชื่อเราเหมือนกับเรียกชื่อนางเสียงกล่าวแผ่วเบาของเหอลิ่งหย่า พลางพลุบตามองต่ำลง

 

      ข้าได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ ไม่คิดให้มากความ จะให้ข้าเรียกเช่นไรก็ตามใจท่าน ดีเช่นกันตัวข้าจะได้ไม่เปลืองหัวคิดหาคำมากล่าว บางคนก็มีเหตุผลที่อยากหลีกหนีสิ่งที่เป็นอยู่ หากองค์หญิงต้องการเป็นคนธรรมดา ข้าก็มอบสิ่งที่นางต้องการให้ถ้ามันทำให้นางดีขึ้น  บ้างทีโชคชะตาก็น่ากลัวมากนัก มันมักจะเล่นตลก ทำให้ชีวิตคนเราพลิกผันไปชั่วข้ามคืน หรืออาจจะเพียงกะพริบตาเดียวเสียด้วยซ้ำ

 

       เหอลิ่งหย่าใช้ดวงตาใสยังจับจ้องมองมาที่ข้า ไม่มีทีท่าจะล้มตัวลงไปนอน ข้าหรี่ตามองนางด้วยความฉงนใจ ท่านไม่ง่วงรึ ?” ข้าเอียงคอกล่าวถาม ดวงตาใสที่ยังจ้องมองมายังฉายแววสั่นไหวริกๆ ใบหน้านวลแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน  ข้าเข้าใจท่านแล้ว เฮ้อ ข้าถอนหายใจอยู่ในหัว ก้าวเข้าไปหานางทรุดกายล้มตัวลงไปนอนด้านข้าง  คิดว่าน่าจะกล่อมให้นางหลับค่อยลุกขึ้นไปทำแผล และผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่

 

นอนเถิดลิ่งหย่า ข้าจะนอนเป็นเพื่อนท่านครานี้ร่างเล็กๆของนางก็ล้มตัวลงนอนบนแขนของข้า อืม ให้ความรู้สึกเหมือนนอนกอดลูกยังไงยังงั้น สมองของข้าพลันเว่างเปล่า และดับวูบลงไปในที่สุด

 

         ข้าปรือตาขึ้นด้วยความแสบตา แสงแดดคิมหันตฤดูที่สว่างจ้ รอดเข้าทาทางช่องผ้าที่ปิดทางเข้ากระโจม  ตัวข้าชาไปหมดพลันเหลือบสายตาไปมองด้านข้างก็เห็นเหอลิ่งหย่ายังคงหลับอยู่บนแขนของข้า ข้าหันหน้าไปทางที่นอนของน้องอิงนางก็คงหลับอยู่เช่นกัน เมื่อคืนนางคงจะวิ่งวุ่นอยู่มากไม่น้อย  ข้าค่อยๆ ดันศีรษะเหอลิ่งหย่าออกให้นอนบนหมอน จากนั้นค่อยผละตัวออกอย่างช้าๆ ลุกขึ้นยืน นี่ข้าเผลอหลับไปทั้งๆที่ไม่ถอดเสื้อเกราะหรอกหรือ  ข้ายกแขนถอดเสื้อเกราะออกด้วยความลำบากปกติก็ถอดยากอยู่แล้ว อีกทั้งยีงมีแผลที่ต้นแขนอีกเลือดที่ไหลออกมาก็แห้งกังติดกับเสื้อที่สวมแนบไปกับแขน  จากนั้นข้าค่อยๆ ถอดชุดทหารออก ระวังแผลจะเปิดพลางก้มหน้าลงไปมองดูแผลที่เป็นรูกลมๆ ขนาดเล็ก ที่เกิดจากปิ่นปักผมของเหอลิ่งหย่าแทงลงมาเกือบสุดปลาย ถึงแม้ว่ามันดูเป็นแค่แผลเล็กๆ แต่กลับลึกอยู่มาก ต่อมาข้าก็ล้างแผลใส่ยาลวกๆไปก่อน เพราะยามนี้ยากจะไปอาบชำระกลิ่นเหงื่อ กลิ่นคาวเลือดเสียก่อน

 

         ข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ชุดใหม่ หิ้วตะกร้าสานออกไปด้านนอกเพื่อจะไปอาบน้ำ ตัวข้าสาดส่องสายตามองไปรอบๆ ทหารทั้งหมดเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชาวบ้านธรรมดา กองทัพทหารเมื่อวานกลายเป็นขบวนพ่อค้าเช่นเดิม พวกเขาทำงานเป็นแบบแผนรวดเร็ว และเคร่งครัด พลันนายทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามาหาข้าที่ยืนอยู่หน้ากระโจม  “ฮูหยินหวังขอรับ นายท่านหวางรอท่านอยู่กระโจมใหญ่ด้านนู้นข้ามองตามนิ้วที่ชี้ไป แล้วพยักหน้ารับเขา สงสัยจะเป็นเรื่องด่วนกระมัง ข้าไปหาพี่จื่อถงก่อนละกัน ข้าเดินเไปที่กระโจมเลิกผ้าสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

 

ภรรยาข้าเจ้ากำลังไปอาบน้ำหรอกรึ ขอโทษด้วยข้าไม่รู้ มาๆ นั่งกินข้าวก่อน ข้ามีเรื่องจะสนทนากับเจ้าจ้าวจื่อถงกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆ

 

ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าค่อยไปอาบข้าเดินไปที่โต๊ะนั่งลงด้านข้างของเขา สายตาของข้าจับจ้องมองเพียงที่พี่จื่อถงยามที่สนทนาด้วยเท่านั้นพอจบประโยคก็จะหลุบตาลงทันที ข้าไม่อยากมองหน้าพวกเขาทั้งสี่คนที่เป็นทหารฝ่ายขวา กลัวว่าภาพเมื่อวานจะฉายขึ้นมา แค่นี้ก็พยายามข่มไม่ให้นึกถึงแทบจะแย่อยู่แล้ว

 

คารวะพี่เฉิน ผู้ช่วยทั้งสามข้าก้มหัวเล็กน้อยกล่าวทักทายตามมารยาท แต่ไม่ได้เงยหน้าไปมองพวกเขา จากนั้นเสียงของพวกเขาก็ดังขึ้นตอบรับ

 

เมื่อวานน้องหูบอกว่าเจ้าบาดเจ็บ เป็นอะไรมากหรือไม่จ้าวจื่อถงกล่าวถามด้วยความเป็นห่วง พลางจะเอื้อมมืออกไปจับนาง พลันพอคิดได้ว่านางเป็นสตรีไม่ควรแตะต้องเนื้อตัวมากเกินไปจึงรีบชักมือกลับทันที

 

ข้าเห็นมือของพี่จื่อถงยื่นเข้ามาคล้ายจะมาจับตัวข้า พลันก็ชักมือกลับ เปลี่ยนมามองข้าขึ้นลงอย่างสำรวจแทน บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเจ้าคะ สองสามวันก็หายแล้วข้าส่งยิ้มให้เขา แสดงให้เห็นว่าตัวข้ายังสบายดีอยู่มาก

 

ข้าขอโทษ เมื่อวานเจ้าไปรับสตรีนางหนึ่งที่ค่ายโจรใช่ไหม เอ่อ สรุปว่านางเป็น ?” จ้าวจื่อถงกล่าวถามออกไป ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าสตรีที่ซีเย่ช่วยมานั้นคือองค์หญิง แต่ก็ต้องกล่าวถามให้แน่ใจเสียก่อน

 

ข้าคิดว่าน่าจะใช่ รอนางตื่นข้าจะลองเข้าไปถามไถ่ให้มากความกว่านี้เจ้าค่ะ”  ข้า กับพี่จื่อถงหลีกเลี่ยงใช่คำว่าองค์หญิง เพื่อรักษาไว้ซึ่งเกียรติของนาง

 

แล้วเมื่อวานเจ้าเห็นสิ่งใดหรือไม่ ?” จ้าวจื่อถงเอ่ยปากถามอย่างชั่งใจ  ใช่สายตามองนางอย่างสำรวจ

 

พี่จื่อถงที่มองมาลึกเข้ามานัยน์ตาของข้ายากจะคาดเดาว่าเขาต้องการสื่ออะไร ข้าทวนคำถามของเขาอยู่ในหัว เห็นสิ่งใดหรือไม่ภาพศพที่ดูบิดเบี้ยว ราวกับว่าไม่ใช่คนฉายขึ้นมาทันที ภาพที่แม่ทัพซ่งถือดาบ และเด็กน้อยนอนอยู่ที่พื้นเบื้องล่างเขา  ข้ากระพริบตาถี่ๆ ไล่ภาพทั้งหมดออกจากหัวแล้วยกมือขึ้นนวดเปลือกตาวนไปมา พลางกล่าวตอบพี่จื่อถงไปด้วย  ก็เห็นหลายสิ่งอยู่เจ้าค่ะข้าตอบไปตามสัตย์จริง พี่จื่อถงยกมุมปากขึ้นยิ้มสีหน้าเหยเก ยกมือลูบศีรษะข้าอย่างเบามือ

 

ภรรข้ารีบกินข้าวเถิด เจ้าจะได้ไปอาบน้ำจ้าวจื่อถงกล่าวน้ำเสียงทะเล้น แต่ในใจย่อเข้าใจความรู้สึกดีว่านางไปเห็นอะไรมาบ้างที่ค่ายโจร พอเขากล่าวจบก็หยิบตะเกียบคีบกับข้าวใส่ถ้วยนางอย่างเอาใจ จากนั้นก็หันไปสนทนากับูซุนเจิงรองแม่ทพของซ่งจินเหยียนต่อ

 

        จากที่ข้าฟังการสนทนาของพวกเขา  พวกเราจะรั้งรออยู่ที่หมู่บ้านต่ออีกห้าวัน เพื่อให้ทหารที่บาดเจ็บพักฟื้นได้เต็มที่ และช่วยเหลือชาวบ้านเก็บกวาดหมู่บ้าน ค่ายโจร อีกทั้งรออาการของขององค์หญิงให้ดีขึ้นกว่านี้จะได้ให้คนไปส่งนาง ส่วนตัวข้าที่กำลังจะยกแขนจับตะเกียบ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.535K ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #6374 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 16:30
    เยี่ยงขอบชายแดน=เยื้องขอบชายแดน
    #6374
    0
  2. #6373 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 16:27
    ทด= ทน
    #6373
    0
  3. #6372 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 16:26
    เสื้อเกาะ=เสื้อเกราะ
    #6372
    0
  4. #6371 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 16:24
    เคร่งครึม=เคร่งขรึม
    #6371
    0
  5. #5187 popeye1a (@popeye1a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:38
    ของเก่าทิ้งไป ของใหม่สดกว่า5555
    #5187
    0
  6. #3822 Dreammimi1 (@Dreammimi1) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 20:33

    พี่ซ่งเป์นพระเอกเถอะนะนางมีความละมุนกว่ามากใช้ของใหม่ดีกว่า
    #3822
    0
  7. #2861 Karishma99 (@Karishma99) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:46

    ขอบคุณค่ะ
    #2861
    0
  8. #2417 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 20:08
    พี่จื่อถงกวนมากอะ ชอบพี่ค่ะ5555
    #2417
    0
  9. #2095 perfectp (@pinphat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 11:10
    แคว้นเยว่ ค่ะ ไม่ใช่ แคว้นเย่ว แบบหลังจะไม่อ่านว่า ยะ-เว่ นะ แต่จะอ่านเป็นสระ เอว แทน แคว้นเยว่ๆๆๆๆๆๆๆ
    #2095
    0
  10. #2051 Oil Sasipron (@autogun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 23:33
    ขอบคุณค่ะ
    #2051
    0
  11. #1416 mooklinlava2505 (@mooklinlava2505) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 13:57
    ลาดเลา ไม่ใช่ลาดราว
    #1416
    0
  12. #451 นู๋ตองน้อย (@0817667349) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 11:57

    สนุกเป็นกำลังใจให้คะ!!!
    #451
    0
  13. #283 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 11:28
    รอนางพาหลัวใหม่(ปลอมๆ)กับว่าที่หลัวใหม่(จริงๆ)ไปอวดคนโง่
    #283
    0
  14. #177 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 07:06
    5555พี่ท่านพูดแล้ว พูดยาวกว่าเดิมด้วย~
    #177
    0
  15. #142 Lis33 (@Lis33) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 11:17
    ร ออ รอ
    #142
    0
  16. #121 numayza555 (@numayza555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 18:42

    รอตอนต่อไปปปป
    #121
    0
  17. #116 Tawanpen27111999 (@Tawanpen27111999) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 16:45

    รอคร้า
    #116
    0
  18. #99 annonann (@annonann) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 14:38

    สนุกมากค่ะ อ่านรวดเดียวจบ รอตอนต่อไป เป็นกำลังใจให้ค่ะไร้ท์
    #99
    1
  19. #98 Saengharuthai (@Saengharuthai) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 14:10

    เมื่อไหร่นางจะเจอหลัวเก่า

    #98
    0
  20. #97 babibam1a (@babibam1a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 14:08
    เนื้อเรื่องตอนแรกดีมากน่าอ่าน
    #97
    0
  21. #96 puggaddong (@puggad_d_o_n_g) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:42

    รอค่ะสนุกมากๆ

    #96
    0
  22. #95 Nannygt (@Nannygt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:21

    รอนะคะ สนุกมากๆเลยค่ะ
    #95
    0