◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381,305 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,775 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,506

    Overall
    1,381,305

ตอนที่ 157 : บทพร้อมรบ & เผชิญหน้า [เล่ม. 3]*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 677 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

“เป็นเรื่องจริงหรือ !! ที่เจ้ากล่าวออกมา!!” ผู้ที่ตวาดเสียงดังขึ้นนั้นคือจ้าวเจียงเหิง และในขณะเดียวกันนี้ดวงตาของเขาก็ฉายแววพิโรจน์ออกมาด้วย




“เสด็จแม่ …..” ส่วนจ้าวฝูหมิงเองเพียงหลุดปากเรียกขานนางออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ในใจเขาของเองย่อมรู้ดีอยู่แล้วกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้




“จะมากล่าววาจาเลื่อนลอยเช่นนี้ได้อย่างไรกัน….เปิ่นกงจะมีเหตุผลอันใดที่ต้องการทำร้ายท่านหญิง” ซ่งหยุนหรูกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม แต่นัยน์กับดูแข็งกระด้างเฉกเช่นอารมณ์ที่ขุ่นหมองของนางในยามนี้




“คงจะเกี่ยวข้องกับความรัก และการหึงหวงริษยาของอิสตรีกระมัง” จ้าวจงกล่าวขึ้นทันที พร้อมตวัดหางมองไปทางจ้าวเจียงเหิง




“ที่เสด็จพี่กล่าวหมายความว่าอย่างไร ?” จ้าวเจียงเหิงที่ตระหนกอยู่นั้นก็กลับมาเรียกขานเฉกเช่นสมัยก่อน




“เจียงเหิงเจ้ารู้มิใช่รึว่าซิงเยว่นั้นเป็นบุตรสาวของซือหง” จ้าวจงกล่าวตอบออกไปเพียงแค่นั้น และมันก็มากพอที่จะทำให้เข้าใจความนัยที่เขาต้องการจะสื่อออกมา




“ในงานวันเลี้ยงวันเกิดครบร้อยปีเฒ่าฮูหยินซิงเยว่ไปเจอจดหมายลับ … พระจันทร์สะท้อนลงผิวน้ำ หมอดูทำนายผิด หน้าฝนระวังหญ้าที่ถอนทิ้งจะเกิดขึ้นใหม่ เจ้าลองคิดดูสิว่ามันสื่อถึงอะไร” จ้าวจงเอ่ยปากเล่าขึ้น




        ทุกคนที่ได้ยินต่างขบคิดถึงเหตุการณ์เมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อนไปด้วย .. ว่าจ้าวเจียงเหิงมีใจรักใคร่กับบุตรสาวของชินอ๋องมากแค่ไหน เรื่องราวที่เขาอกตรมขังตนเองอยู่แต่ในตำหนักต่างเป็นที่เลื่องลือเป็นอย่างดีในเหตุการณ์หายตัวไปของจ้าวซือหง และข้อความที่ชินอ๋องกล่าวมานั้นก็ดูมีเค้าที่จะเกี่ยวโยงกับความสัมพันธ์ของแม่ที่ส่งถึงคนเป็นลูกไปด้วย




“ซ่งหยุนหรูเจ้า….มิได้…..” จ้าวเจียงเหิงที่ได้ยินก็หันขวับไปกล่าวกับนางอย่างไม่เชื่อหู ว่าสตรีผู้นี้ที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กจิตใจจะโหดเหี้ยมเยี่ยงนี้




“เจียงเหิงฟังข้าก่อน เพียงแค่จดหมายลับที่บ้านเสวียเขียนนั้นจะส่งถึงผู้ใดก็ได้!!” ซ่งหยุนหรูที่ตระหนกตกใจร้อนรนก็กล่าวพรวดแก้ต่างออกไปทันที เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเจียงเหิงที่มองจ้องมาที่นางด้วยความผิดหวัง




“ซ่งหยุนหรูเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าจดหมายลับนั้นพ่อบ้านเสวียเป็นเขียนขึ้นมา” จ้าวจงกล่าวเนิบๆ ออกไป




       จ้าวจงมองนางขาดตั้งแต่การส่งองครักษ์ลับมาสังหารซิงเยว่แล้ว จะมีผู้ใดบ้างจะโง่เขลามากพอจะส่งหลักฐานในคราบมือสังหารให้คนชี้ตัวได้ … ผู้เฒ่าทั้งสี่ของตระกูลซ่งอายุอานามก็เยอะมากพอจะมองเรื่องพวกนี้ไม่ออกเชียวรึ สุดท้ายแล้วลูกเต๋าแห่งความโชคร้ายก็ไปตกที่ชื่อของนางเข้าให้




“หยุนหรู ! บอกพ่อมาว่ามันใช่เรื่องจริงหรือไม่ ?” ซ่งตงหยางตวาดเสียงขึ้น




“ท่านพ่อ เจียงเหิง ชินอ๋องใส่ร้ายข้า” ซ่งหยุนหรูบีบน้ำตาให้ไหลออกมา พร้อมกับพยายามคุมสติที่แตกกระเจิงหลุดคำกล่าวไปสมควรออกไปก่อนหน้านี้




“ใส่ร้ายหรือ….เช่นนี้ให้ฮุ่ยกงกงไปตรวจดูตำหนักของท่านดีหรือไม่ ว่าคำกล่าวขององรักษ์ลับผู้นี้เป็นไปตามที่เขากล่าวจริงไหม” จ้าวจื่อถงกล่าวแทรกขึ้น




“ฮุ่ยกงกงไปตรวจดูที่ตำหนักฮองเฮาประเดี๋ยวนี้!” จ้าวเจียงเหิงออกคำสั่งออกไปทันที




“พ่ะย่ะค่ะ!!” ฮุ่ยกงกงกล่าวรับคำเสียงฉะฉาน แล้วรีบรุดวิ่งออกจากห้องไปด้วยรีบร้อน




“เจียงเหิงเชื่อข้าเถอะนะ ตัวข้ามิเคยคิดร้ายกับซือหง และบุตรสาวของนางเลย” ซ่งหยุนหรูกล่าวอย่างอ้อนวอนกับคนรักของนาง




“เชื่อหรือ……ข้าเชื่อเพียงหลักฐานจากคำกล่าวเมื่อครู่ของเจ้า อีกประเดี๋ยวก็จะรู้แล้วว่าองครักษ์ผู้นี้เคยไปรับงานจากตำหนักเจ้าจริงหรือไม่” จ้าวเจียงเหิงกล่าวขึ้นเสียงแข็ง แล้วพยายามแกะมือที่เกาะกุมของนางตรงแขนของเขาออกด้วยความเจ็บช่ำใจ




        ยามนี้ทุกคนในห้องกลับมาเงียบสงบมีเพียงเสียงสะอื้นร่ำไห้ของซ่งหยุนหรูเท่านั้น และน้ำตาที่ร้องไห้ออกมานั้นล้วนแต่เป็นการแสดงละครตบตาเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดของตนเอง … เวลาล่วงผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อกว่าๆ ฮุ่ยกงกงก็กลับมาพร้อมขันทีน้อยอีกสามคน คนแรก และคนที่สองถือหงส์ทองคำมาสองตัว ส่วนคนที่สามถือกระถางต้นไม้หยกสีขาวเดินเข้ามาในห้อง




“เช่นนี้ยังจะกล่าวว่าข้าใส่ร้ายเจ้าอยู่อีกหรือไม่ ?” จ้าวจงกล่าวขึ้น




“หยุนหรูไฉนเจ้าถึงทำเช่นนี้…เหตุใดต้องทำร้ายนาง หรือเพราะเป็นตัวข้าที่เป้นต้นเหตุ” จ้าวเจียงเหิงหันไปจับแขนซ่งหยุนหรูแล้วเอ่ยปากคาดคั้นกับนางทันที เมื่อเห็นของสามสิ่งที่ขันทีถือเข้ามาในห้อง




“เจียงเหิงฟังข้าเถิด พวกเขาใส่ร้ายข้า” ซ่งหยุนหรูกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ




“ถึงขนาดนี้แล้วเจ้ายังกล้ากล่าวโป้ปด เรื่องเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อนที่ซือหงหายตัวไปเป็นเพราะเจ้าเป็นแน่ !!” จ้าวเจียงเหิงกล่าวตะคอก พร้อมกับเข่าแขนของนางไปด้วย




“ไม่ๆ ข้ามิได้ทำร้ายนาง ชินอ๋องท่านมีหลักฐานหรือไรถึงมาปรักปรำข้าเยี่ยงนี้!!” ซ่งหยุนหรูที่ครุ่นคิดหาทางรอดอยู่นั้นก็รีบกล่าวออกไป




“ไม่มี….แต่ข้ามีเพียงหลักฐานที่เจ้าคิดจะสังหารหลานสาวของข้า ทั้งตัวบุคคล สิ่งของ และสุดท้ายคำกล่าวอย่างลืมตัวของเจ้าเอง แค่นี้ก็เพียงพอแล้วกระมังที่จะเอาโทษเจ้าได้” จ้าวจงกล่าวออกไปอย่างใจเย็น พลางเบือนมาเทชาด้านข้างไปด้วย




       จ้าวจงคิดว่าซ่งหยุนหรูกระทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังตั้งแต่แรก การกระทำล้วนผ่านกระบวนการคิดที่ตื้นเขิน หลักฐานต่างๆ ล้วนเป็นเพราะความสะเพร่าตัวนางเองทั้งหมด




“เจียงเหิงข้าไม่ได้ทำร้ายซือหง…ได้โปรดเชื่อข้าเถอะนะ” ซ่งหยุนหรูกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อน แววตาเว้าวอนมองเขาเพื่อขอความเห็นใจ




“หึ ! ถึงวันนี้จะไม่หลักฐานแต่ตัวเจ้าย่อมรู้ดีแก่ใจตนเองว่ากระทำสิ่งใดไปมัง ถึงแม้ว่าจะมิได้ทำซือหง แต่ยามนี้เจ้ากำลังล่วงเกินครอบครัวชินอ๋องข้าคงปล่อยผ่านไปมิได้เช่นกัน” จ้าวเจียงเหิงเค้นเสียงในคอด้วยความโกรธด้านในอก  และยังกล่าวกับนางด้วยน้ำห่างเหิน




“ฝ่าบาทอย่าพึ่งทรงกริ้วไปเลยพ่ะย่ะค่ะ….” ซ่งตงหยางที่เห็นว่าบุตรสาวจะถูหทำโทษจึงรีบกล่าวขึ้น




“มิให้ข้าโมโหรึ ! …. ท่านเสนาบดีซ่งข้าถามท่านหน่อยเถิดหากมีคนคิดจะสังหารเลือดเนื้อตระกูลซ่งท่านจะรู้สึกเช่นไรบ้าง” จ้าวเจียงเหิงกล่าวขึ้นเสียงดัง



“กระหม่อม…..” คำกล่าวแก้ต่างทั้งหมดล้วนติดอยู่ในคอไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกไปได้ของซ่งตงหยาง หากเป็นตระกูลของเขา ตัวเขาเองคงจะโกรธอยู่ไม่น้อยเช่นกัน




“หยุนหรูข้าต้องทบทวนตำแหน่งฮองเฮาของเจ้าใหม่เสียแล้ว” เจียงเหินกัดฟันกล่าวขึ้น




“เจียงเหิงมันเป็นข้อสัญญาระหว่างพวกเราสองตระกูลใหญ่ ท่านมิอาจปลดข้าลงจากตำแหน่งนี้ได้ !” ซ่งหยุนหรูตวาดเสียงออกราวกับควบคุมตนเองไม่ได้




“ใครว่าข้าจะปลดเจ้าออก….ข้าจะให้เจ้านั่งอยู่บนตำแหน่งนี้เช่นเดิม เพียงจะส่งตัวเจ้าเข้าตำหนักเย็นไปคิดทบทวนการกระทำตนเองเสียบ้าง  ว่าได้กระทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไปบ้างจนกว่าเจ้าจะสำนึกความผิด และมาสารภาพบาปทั้งหมดกับข้า เช่นนั้นแล้วตัวเจ้าอย่าหวังได้ก้าวเท้าออกจากตำหนักนั่น” จ้าวเจียงเหิงยื่นคำขาดออกไป




“อาเมิงช่วยแม่ด้วย…..แม่ถูกใส่ร้าย” ซ่งหยุนหรูเปลี่ยนที่พึ่งพิงมาเป็นบุตรชายของนางเเทน




“เสด็จแม่หลักฐานเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาทุกคนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตัวลูกไม่มีอำนาจใดที่จะค้านการตัดสินใจของเสด็จพ่อได้” จ้าวฝูหมิงกล่าวเสียงอ่อนกับผู้เป็นแม่ด้วยความสงสาร แค่นี้ยังเป็นการลงโทษที่เบาอยู่มาก ถือว่าเสด็จพ่อยังไว้หน้าตระกูลซ่ง และไม่ได้ทรมานนางทางร่างกาย เพียงแค่ต้องการให้นางสำนึกผิดจริงๆ




“ฝูหมิงเจ้า…..” ซ่งหยุนหรูกล่าวอย่างไปเชื่อหูตนเอง จากนั้นนางก็กราดสายตาไปมองทุกคนในห้องที่จ้องมองนางราวกับนึกสมเพช  นางบดฟันอยู่ครู่ใหญ่พร้อมกับมองพวกเขาทั้งหมดด้วยสายตาเกรี้ยวกราด




“จงระวังท้องฟ้าที่สงบเอาไว้ให้ดี….” นางกัดฟันกล่าวออกมาเสียงไม่ดังมาก แต่ก็มากพอที่จะทำให้คนในห้องทั้งหมดได้ยินชัด





           คำกล่าวของคนจนตรอกไม่ได้เข้าไปในโสดประสาทคนที่ได้รับฟังในห้อง พวกเขาต่างมองนางด้วยความเวทนาในสติปัญญาที่ตื้นเขินกว่าอารมณ์ เมื่อใช่อารมณ์นำทางชีวิตนั่นย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดี เมื่อโกรธโมโหขึ้นมาเลือกที่จะทำร้ายผู้อื่นสุดท้ายแล้วก็ได้กลับมาเพียงแค่ความสะใจกลับมาเท่านั้น หากใช้สติ และปัญญาเป็นตาไว้มองทางเส้นทางที่เลือกเดินไปนั้นย่อมก้าวเดินไปได้อย่างมั่นคง





         จนสุดท้ายแล้วฮองเฮาก็ไม่ยอมรับสารภาพผิดออกมา แต่อย่างน้อยหลักฐานทั้งหมดก็มากพอที่จะเอาผิดกับนางได้ ข้านั่งเหลือบตามารองแม่ทัพฝูด้านข้างอย่างเห็นใจ อีกทั้งท่าทางของเขาก็ดูเหมือนไม่ใช่คนตกใจมากมาย ดูท่าแล้วเขาคงจะระแคะระคายอยู่แล้วกระมังถึงไม่ได้แสดงออกมากมาย ท่วงท่าของยังดูสงบนิ่งนุ่มนวลเฉกเช่นปกติของเขา




       และตัวข้าคงไม่ต้องกังวลในมิตรภาพระหว่างพวกเราทั้งสอง เพราะดูแล้วรองแม่ทัพฝูจะแยกแยะเรื่องราวออกจากกันได้อย่างชัดเจน….  และยามนี้ตัวข้าก็หาตัวคนร้ายคิดจะสังหารข้าได้แล้ว ถึงแม้ว่าบทลงของนางจะไม่มากมายอะไร   ข้าเองก็รู้สึกโล่งใจไปได้มาก นี่คงจะเป็นการส่งวิญญาณให้สหายแท้อย่างซุนลี่ได้ไปอย่างหมดห่วง และสงบสุขเสียที




        ส่วนซ่งจินเหยียนที่จับตามองท่าทางสตรีตรงหน้าอยู่นั้นก็เกิดโทสะเป็นไฟจุดเล็กๆ เกิดขึ้นกลางใจของเขา และยิ่งนางมีท่าทีการแสดงออกต่อจ้าวฝูหมิงด้วยความเป็นห่วงยิ่งรู้สึกไม่สบายใจขึ้นไปอีก เขาอย่างจะให้พรุ่งนี้ครบสองปีใจจะขาดอยู่แล้ว




#ตอนนี้บอกใบ้เหตุการณ์ล่วงหน้า 

- และยังมีบอกใบ้เหตุกาณ์ล่วงหน้าอยู่ในตอน 100 บทข้าที่เติบใหญ่ และเข้าใจสัจธรรม & สัจธรรม เหตุการณ์ล่วงหน้าท้ายๆเลย  มีอีกมั้งแต่ไรท์จำบทไม่ได้  5555


#ถ้าคิดว่าฮองเฮาได้บทลงโทษสะใจไม่พอ  คิดผิดแล้วก็ต้องตามอ่านกันต่อไป  ฮี่ๆ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นคืนสนอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 677 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #5908 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:15
    รอสองปีที่จะถึงจะมีอะไรเกิดขึ้น
    #5908
    0
  3. #5904 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:31
    สนุกค่ะ สมน้ำหน้านางฮองเฮา
    #5904
    0
  4. #5896 talk_to_me (@whyui) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:43

    เขียนจบยังค๊าาา อยากได้เล่มล๊าวววววค่ะไร้ท์
    #5896
    0
  5. #5895 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:39

    อืม จะสำนึกได้รึ

    #5895
    0
  6. #5893 mumiina1 (@mumiina1) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:06
    บทหลังๆเฮียซ่งแสดงความรู้สึกชัดมาก น้องเยว่ใช้ใจมองเร็วววว ติดสปีดเรือเฮียเพิ่มเทอโบเข้าไปอีก
    #5893
    0
  7. #5889 nuchii675 (@nuchii675) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:36

    ป้าคะ ป้าจะแย้มมาประโยคสุดท้ายว่าป้าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังสงครามที่จะเกิดชะมะ ป้ายุทุกฝ่ายแต่ๆๆๆ เพื่ออะไร เพื่อสะใจ ว่างั้น ... ป้าชั่งโง่งมตามทึ่ชินอ๋องคิดจริงจริ๊ง แทนที่ป้าจะเลือกปล่อยวาง นั่งบนบัลลังหงษ์สวยๆอย่างสง่า ป้ากลับเลือกคลุกโคลน ป้าฉลาดคิดแล้วอ่อ???

    #5889
    0
  8. #5887 Saleeforever (@Saleeforever) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:53

    พี่ซ่งอย่าหึงสิคะ อิอิ สนุกคะไรท์มาต่อเร็วววว
    #5887
    0
  9. #5886 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:13
    รอบทลงโทษฮองเฮาจ้าา
    #5886
    0
  10. #5885 mrs.bee (@noobee2515) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:58
    ซิงเยว่ สวยเลือกได้
    #5885
    0
  11. #5878 Beaw12 (@Beaw12) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:11
    พี่ซ่งหึงรึ
    #5878
    0
  12. #5877 (@THEDEEM) (จากตอนที่ 157)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:06

    แก้ไขไพล์ลงมีประโยคที่ผิดอยู่ย่อหน้าสุดท้าย ใครอ่านไปแล้วงง ขอโทษด้วยครับ

    #5877
    0