ตอนที่ 156 : บทพร้อมรบ & เผชิญหน้า [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 786 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

         ทางเดินสีแดงอันทอดยาวที่นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาเดินเยี่ยงย่างเข้ามาในตำหนัก แล้วตรงดิ่งมายังห้องบรรทมของฮองเฮาทันที  ก่อนหน้านี้ได้มีขันทีได้นำพระราชดำรัสฮ่องเต้ทรงตรัสสั่งให้พระนางไปยังตำหนักทรงอักษรของพระองค์





“ฮองเฮาเพคะ” นางกำนัลคนสนิทที่เดินเข้ามา ย่อกายคำนับลงเล็กน้อยพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงอันนอบน้อม





“ว่าอย่างไรจิวอิง” ซ่งหยุนหรูที่นั่งหันหน้าเข้าหน้ากระจกทองเหลืองอยู่นั้นก็เอ่ยปากถามออกไป





“เมื่อครู่นี้ฮุ่ยกงกงได้นำพระราชดำรัสของฝ่าบาทมาเชิญเสด็จพระองค์ไปยังตำหนักทรงอักษรเพคะ” นางกำนัลกล่าวตอบ





“ฝ่าบาทนั่นหรือ  เชิญข้าไปตำหนักทรงอักษร?” ซ่งหยุนหรูกล่าวออกมาอย่างตระหนักใจ เหตุไฉนจ้าวเจียงเหิงที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเรียกนางไปตำหนักนั้นเลย ถึงได้เรียกนางไปพบได้    [*แทนตัวเองว่าข้ากับคนสนิท]





“ฮุ่ยกงกงกล่าวว่าฝ่าบาทตรัสให้พระองค์เสด็จไปยามนี้เลยเพคะ” นางกำนัลกล่าวขึ้นต่อ





“แล้วฮุ่ยกงกงได้กล่าวอะไรเพิ่มเติมมากกว่านี้หรือไม่ อย่างเช่นสาเหตุที่ฝ่าบาทเรียกข้าไปที่ตำหนัก” ซ่งหยุ่นหรูที่ขมวดคิ้วงามเข้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัยในใจ ก็กล่าวซักถามออกไปต่ออีก





“มิได้กล่าวเพคะ” นางกำนัลกล่าวตอบ





“อ่อ….เช่นนั้นก็ไปเรียกนางกำนัลข้างหน้ามาแต่งกายให้ข้าเร็วเข้า” ซ่งหยุนหรูกล่าวเสียงเรียบนิ่ง แต่นัยน์ยามนี้กำลังสั่นระริก พร้อมกับขบคิดว้าวุ่นอยู่ในหัว


.

.

.


      ตำหนักทรงอักษร

        ภายในตำหนักยามนี้มีลมพัดผ่านทางหน้าต่าง และช่องลมเข้ามาคลายความร้อนระอุความตื่นเต้นภายในจิตใจของข้าให้เย็นชื่นลงมา บุรุษที่นั่งด้านข้างบนตั่งสีทองยาวอันเดียวกับข้ายามนี้เป็นรองแม่ทัพฝูที่พึ่งเดินเข้ามา และเลือกที่จะนั่งลงด้านข้างข้าแทน  ส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นแม่ทัพซ่งที่อยู่ในอาภรณ์สีฟ้าลายวารีมัจฉา มัดผมรวบหมดแต่ไม่อาจเอาผมด้านหน้าเก็บไปได้หมดเช่นกัน เพราะผมด้านหน้าของเขายังคงสั้นกว่าจุดอื่น และสีหน้าของเขายามนี้คงไม่พ้นที่จะขมวดคิ้วทอดมองหน้าต่างที่อยู่ด้านหลังทะลุตัวของข้าไป ส่วนด้านข้างของเขานั้นเป็นพี่จื่อถงที่นั่งกอดอกหลับตาก้มหน้าลงต่ำเล็กน้อย





         ถัดเหนือจากพวกเราไปนั้นก็เป็นตั่งของท่านตา ที่นั่งขนาบข้างกับฮ่องเต้กำลังสนทนากันอย่างสนิทชิดเชื้อ ถัดมาจากพวกเขาทั้งสองก็เป็นอ๋องเจ็ด อ๋องเก้า และตั่งสีทองถัดมานั้นเป็นของซ่งตงหยางที่นั่งหน้าขรึมเหมือนบุตรชายของเขาก็มิปาน และพวกเขาเหล่านี้ทั้งหมดจะอยู่ร่วมกันเป็นพยานอย่างลับๆ และเป็นกันเองภายในตำหนัก





      จากนั้นไม่นานมากขันทีก็เปิดประตูเข้ามาในตำหนักแจ้งการเสด็จมาถึงของฮองเฮา ข้ามองเห็นพระองค์อยู่ในอาภรณ์ที่ส้มอมแดงเงางามท่วงท่าการก้าวพระบาทนั่นช่างดูสง่างาม ส่วนดวงพระพักตร์ไม่ต้องกล่าวถึงว่าพระองค์มีสิริโฉมงดงามมากแค่ไหน  ยิ่งสีชาดทีทามานั้นมีสีแดงสดขับเน้นให้พระสิริโฉมงดงามดูเปร่งประกายมากขึ้นไปอีก





“มาแล้วหรือฮองเฮา….รีบเดินเข้ามานั่งเร็วเข้า” จ้าวเจียงเหิงที่สนทนากับพี่ชายต่างวัยอยู่นั้นก็เหลือบตาไปมองภรรยาตนเองที่พึ่งหยุดเดินอยู่ด้านหน้าไม่มีทีท่าจะเดินกล่าวเท้าเข้ามา





        ส่วนซ่งหยุนหรูเองทันทีที่ประตูตำหนักถูกเปิดออกมา ก็เผยให้เห็นบุคคลที่เป็นสาเหตุให้นางต้องทนทุกข์ใจมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา และยิ่งไปกว่านั้นภายในห้องยังรวบรวมบุคคลที่นางรู้จักเป็นอย่างดีเอาไว้หมด





‘อึก …. ข้า’ ซ่งหยุนหรูกล่าวขึ้นในใจ สายตาทอดมองไปทางสามีตนเองที่กล่าวเรียก ให้เข้าไปนั่ง และที่นั่งที่เหลืออยู่นั้นคือนั่งร่วมตั่งอันเดียวกันกับชินอ๋อง ยามนี้มือของนางที่สวมปลอกเล็บสีทองมีอาการสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความกลัวที่เริ่มกัดกินภายในจิตใจของนางในยามนี้





“ฮองเฮาของข้า ไฉนถึงเอาแต่ยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น” จ้าวเจียงเหิงเอ่ยปากออกไป





“ฝ่าบาทเพคะ … วันนี้วันรวมญาติหรืออย่างไรกัน เหตุใดทั้งชินอ๋อง และบิดาของหม่อมฉันก็มาด้วย” ซ่งหยุนหรูที่พยายามครองความรู้สึกตนเองให้คงที่อยู่นั้นก็กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พลางก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในด้วยช้าๆ 





“จะว่าไปก็เหมือนวันรวมญาติอยู่…” จ้าวเจียงเหิงกล่าวขึ้น แต่นัยน์ตายังคงลอบเหลือบไปมองหลานสาววูบหนึ่ง





“เมื่อคนมาครบกันแล้ว…เช่นนั้นก็เข้าเรื่องกันได้” จ้าวจงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียง และสีหน้าที่เรียบนิ่ง





“ฮุ่ยกงกงไปเรียกบุรุษที่ยืนอยู่ด้านนอกให้เข้ามา” ครานี้เป็นจ้าวจื่อถงเป็นคนกล่าวขึ้นต่อ





“พ่ะย่ะค่ะ” ฮุ่ยกงกงกล่าวรับคำ จากนั้นก็ออกไปจากห้องกลับมาพร้อมเกาเหว่ยที่อยู่ในอาภรณ์ธรรมดา ส่วนบาดแผลทางตามร่างกายก็เลือนรางลงไปแล้วบางส่วน




“ถวายพระพรฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ…..กระหม่อมมีนามว่าเกาเหว่ย เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ลอบทำร้ายท่านหญิงเมื่อหกเดือนก่อนหน้านี้  หลังจากที่นางกลับมาจากงานเลี้ยงวันเกิดครบร้อยปีของเฒ่าฮูหยินตระกูลซ่ง” เกาเหว่ยเดินตรงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาทั้งหมดในห้อง พร้อมกับแนะนำตนเองไปด้วย





      ส่วนคนที่ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างตระหนกตกใจ นั่งตัวไม่ติดตั่งพร้อมกับชำเลืองสายตามองชินอ๋อง กับบุรุษที่นั่งอยู่กลางห้องด้วยความสงสัยว่ายามนี้ชินอ๋องต้องการกระทำอะไรกันแน่





“ท่านเสนาบดีซ่ง….เรื่องนี้ท่านยังมิทราบว่าการที่หลานสาวของข้าไปจวนตระกูลซ่งขากลับกับถูกลอบทำร้าย มิหนำซ้ำพวกมันตั้งใจจะเอาชีวิตของนางด้วย” จ้าวจงกล่าวเสริมขึ้นต่อไปอีก





“ที่ชินอ๋องตรัสเช่นนี้….หมายถึงอันใด ไฉนพระองค์ถึงไม่ตรัสมาตรงๆ “ ซ่งตงหยางกล่าวตอบโต้ออกไป เพราะตัวเขาไม่เข้าใจความคลุมเครือที่ชินอ๋องกล่าวออกมา จะให้มองมุมไหนก็เหมือนคล้ายจะกล่าวหาว่าสาเหตุนั้นมาจากตระกูลซ่งของเขา




 

“ข้าจะยังไม่เข้าเรื่องทันที   องครักษ์ลับตระกูลซ่งผู้ที่มีสิทธิ์สั่งการพวกมันได้มีแค่ท่านเสนาบดีซ่ง ผู้เฒ่าทั้งสี่ และบุตรสาว บุตรชายของท่านใช่หรือไม่” จ้าวจงเอ่ยปากถาม





“ตามที่ชินอ๋องตรัสพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งตงหยางกล่าวตอบออกไปด้วยความสงสัย พลางกวาดสายตามองดูท่าทางของคนทั้งหมดภายในตำหนักไปด้วย  จากนั้นเขาจึงสะดุดลงที่ดวงหน้าของบุตรสาวของตนเองที่ยามนี้กำลังกัดริมฝีปากล่างของนางอยู่




“ในสถานที่นี้มีพยานในที่เกิดเหตุอยู่สองคน หนึ่งไท่จื่อ สองแม่ทัพซ่ง ส่วนบุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นนั้นเป็นหนึ่งในองครักษ์ลับที่ข้าจับตัวมาได้” จ้าวจงกล่าวต่ออีก พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากบางๆ





         ซ่งหยุนหรูที่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดอยู่แล้วในใจก็กัดปากตนเองแน่นด้วยความหวาดหวั่น .. การที่ชินอ๋องมาในวันนี้ก็มาเพื่อจัดการกับนาง  และตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้เขาคงตั้งใจจะทรมานนางให้ทนทุกข์ และดูท่ามันจะได้ผลกับนางจริงๆ






‘หากข้าไม่ยอมรับเสียอย่างมีหรือชินอ๋องจะเอาผิดข้าได้’ ซ่งหยุนหรูกล่าวขึ้นในใจ  พร้อมกับจิกปลอกเล็บสีทองของตนเองใต้แขนเสื้อเข้ากับแขนไปด้วย





“ชินอ๋องคงจะมีหลักฐานแน่นหนาแล้วถึงได้กล่าวหากันเช่นนี้….องครักษ์ลับตระกูลซ่งนั้นมีสองจุดที่จะยืนยันได้ หนึ่งตราประทับทาส สองตราประทับตระกูลซ่ง ตราประทับอันที่สองนี้มีความจำเป็นมากที่สุด หากบุรุษผู้นี้ไม่มีสองตราประทับนี้ ข้อกล่าวหานั้นกระหม่อมที่เป็นผู้นำตระกูลซ่งจะไม่ขอรับเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ” ซ่งตงหยางกล่าวออกขึ้นเสียงเข้ม เพราะตราประทับตระกูลนี้ไม่ใช่ว่าผู้ใดจะล่วงรู้ได้ ถ้าเป็นการใส่ร้ายจริงๆ เขาก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นชัดทั้งสองตาตนเอง





“ย่อมมี….ข้าจะไม่ถือเรื่องชายหญิงในเวลาแบบนี้ เกาเหว่ยช่วยเปลื้องผ้าออกมาที” จ้าวจงกล่าวสั่งการออกไปทันที ไม่มีอ้อมค้อม





       ทางจริงจ้าวจงจะแต่งเรื่องออกมาให้ซ่งตงหยางเข้าใจความไปอีกทางว่าจับคนแอบอ้างมาเป็นองรักษ์ลับตระกูลซ่งก็ได้  โดยที่ไม่ต้องกล่าวเล่าเรื่องการทำร้ายซิงเยว่ออกไป แล้วรอการยืนจากปากซ่งตงหยางว่าตราประทับนี้เป็นของตระกูลซ่งจริงๆ ที่นี้ก็ถือว่าจบการละเล่นนี้ทันที หากแต่ซ่งตงหยางที่เขารู้จักนั้นไปคนตรงไปตรงมามีขอบเขตในการวางอำนาจ ไม่ก้าวก่ายผู้อื่น รู้จักสิ่งใดควรทำไม่ควรทำ ต่อให้แต่งเรื่องออกมาไม่ใช่ว่าซ่งตงหยางจะมองไม่ออก สู้กล่าวเข้าเรื่องไปเลยจะดีที่สุด





         ข้าที่นั่งมองเกาเหว่ยกำลังปลดสายคาดรัดเอวของตนเองออกไปอยู่นั้น ภาพตรงหน้าก็กลายเป็นสีดำลายเมฆาสีเงินของรองแม่ทัพฝูที่ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นมาปิดหน้าของข้าเอาไว้อย่างฉับพลัน





“สตรีมิควรมอง เมื่อเขาใส่อาภรณ์เรียบร้อยแล้วเราจะลดแขนลงให้” จ้าวฝูหมิงกล่าวเสียงเบา พลางมุ่นหัวคิ้วครุ่นคิดในใจไปด้วย ดูท่าเรื่องราวนี้จะเกี่ยวข้องกับตระกูลมารดาของเขาตามที่เขาสังหรใจไว้ไม่มีผิด





“………” ตัวข้าที่เอียงหน้าไปมองเข้า พร้อมกับส่งยิ้มเจื่อนๆ ไปให้อย่างเข้าใจ แต่ตัวข้านั้นไม่ได้ถือสา ยิ่งยามที่ทหารออกไปรบเสื้อผ้าอาภรณ์หลุดลุ่ย คนที่บาดเจ็บท่านหมอก็ต้องทำแผลโดยตัดเสื้อหรือถอดเสื้อผ้าพวกเขาออก  .. เนื้อหนังพวกเขาจะที่ลับที่แจ้งก็มีผ่านตาข้าเข้ามาบ้าง





“อืมมีตราทาสตรงข้าหนีบ และด้านหลังท่านเสนบาดีซ่งมองให้ดีใช่ตราประทับตระกูลซ่งหรือไม่ ?” อ๋องเก้ากล่าวขึ้น





“กิเลนกลับหัว….” ซ่งตงหยางเดินเข้าไปใกล้  แล้วมองพินิจรอยแผลเป็นที่นูนขึ้นตรงกลางหลังเพื่อยืนยันให้มั่นใจให้มากขึ้นว่าสายตาของเขานั้นคงไม่ผิดเพี้ยนไป





“กิเลนกลับหัวเป็นตราประทับตระกูลซ่ง” พลันเสียงทุ้มเอกลักษณ์ของบุรุษที่เงียบงันซ่งจินเหยีนก็ดังขึ้น





“ใช่ตราประทับตระกูลซ่งพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งตงหยางที่ได้ยินบุตรชายกล่าวพรวดออกมาไม่ทันตั้งตัว ก็รีบหันไปยืนยันกับชินอ๋องต่อทันที





“แล้วเช่นนี้ท่านเสนาบดีซ่งจะยอมรับข้อกล่าวหาได้หรือยัง” จ้าวจงกล่าวเสียงเย็นขึ้น




“มันเป็นคนของตระกูลซ่งก็จริง หากแต่พวกกระหม่อมไม่ได้ปราดหมาง และไม่มีเหตุผลที่ต้องทำร้ายท่านหญิง ไฉนต้องส่งพวกมันไปทำร้ายนางด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ซ่งตงหยางกล่าวออกไปตามจริง





“เช่นนั้นให้มันเป็นคนกล่าวบอกดีหรือไม่ว่าผู้ใดในตระกูลซ่งเป็นคนออกคำสั่ง” จ้าวจื่อถงกล่าวออกไปแทนบิดา





        เกาเหว่ยที่สวมอาภรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นก็หันไปมองชินหวังซื่อจือ เมื่อเห็นพระองค์พยักหน้าให้กล่าวความออกไป ตัวเขาจึงสูดลมเข้าจมูกเฮือกใหญ่ เพื่อเรียกความกล้าของตนเองก่อนที่จะกล่าวเล่าออกไป





“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ…..ก่อนคืองานเลี้ยงวันเกิดพระองค์ได้เรียกพวกกระหม่อมไปที่ตำหนัก แล้วออกคำสั่งให้ไปสังหารท่านหญิงในคืนวันพรุ่ง    หากกลัวว่ากระหม่อมจะกล่าววาจามดเท็จ ในห้องบรรทมของพระองค์มีหงส์ทองคำสองตัววางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มีกระถางหยกสีขาวปลูกต้นเหมยเอาไว้อยู่ข้างหน้าต่าง ส่วนบนพื้นนั้นปูพรมด้วยขนเสือขาวสามตัว” เกาเหว่ยกล่าวเล่าออกไปตามที่ตนเองสังเกตได้จากภายในห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 786 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #5902 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:21
    ฮองเฮาแกเสร็จแน่ จำได้ทุกอย่างที่มีในตำหนักเลย
    #5902
    0
  2. #5891 Prissana Achsacorn (@prissi) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:49
    จะไม่ยอมรับเหรอฮองเฮา จะบ่ายเบี่ยงเยี่ยงไร
    #5891
    0
  3. #5890 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:49

    เสร็จแน่ๆนังฮองเฮา...งานนี้ยังจะรอดไหมน้าาา...หลักฐานหมัดตัวแน่นขนาดนั้น
    #5890
    0
  4. #5888 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:58
    เอาให้หนัก สาวใส้ออกมา
    #5888
    0
  5. #5884 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:49
    สั่งลอบฆ่าเชื้อพระวงค์ต้องประหารเพคะ! ประหาร!
    #5884
    0
  6. #5883 Wang_jiaying (@Wang_jiaying) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:43
    ละเอียดดีชอบๆ 5555555
    #5883
    0
  7. #5882 kinnn874 (@kinnn874) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:29
    จัดการฮองเฮาซะที
    #5882
    0
  8. #5881 naanaa (@nana17) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:25
    ลุ้นๆๆๆ คนผิดจะได้รับโทษซะที
    #5881
    0
  9. #5876 thipa1595 (@thipa1595) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:58
    สะใจและตื่นเต้นมากๆๆๆ
    #5876
    0
  10. #5875 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:56
    ว้ายๆอยากเห็นหน้าฮองเฮา
    #5875
    0
  11. #5874 zeelac (@zeelac) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:51
    ค้างคาาาา ฮองเฮาจะทำหน้ายังไงเนี่ยยย
    #5874
    0
  12. #5873 FJinYoung (@FJinYoung) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:45

    สนุกมากๆคะ
    #5873
    0
  13. #5872 Cartoon_Crazy (@lookwahh) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:42
    ตัดการมัน!!
    #5872
    0
  14. #5871 Saengharuthai (@Saengharuthai) (จากตอนที่ 156)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:40
    เราจะรอดูฮองเฮาดิ้น
    #5871
    0