◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,552 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,782 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,753

    Overall
    1,380,552

ตอนที่ 155 : บทพร้อมรบ & เผชิญหน้า [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 604 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

“ชีวิตคนเรามิได้มีทางเลือกทางเดียวหรอก…..มันมีมากมายจนเจ้าเองก็คิดไม่ถึง ในเมื่อเจ้าเลือกทางที่ไปยมโลกแต่เจ้าก็มิอาจตายได้ แล้วที่นี้เจ้าเลือกทางใดต่ออีก หากเจ้าเลือกทางที่มีจะอยู่รอดเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อก็แค่เพียงกล่าวยืนยันออกมาเท่านั้น  ข้าก็จะมอบทางเลือกที่มีมากกว่าหนึ่งทางให้” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้น




“พวกท่าน…..” องครรักษ์ลับหนุ่มกล่าวขึ้นมาเสียงแหบ เหลือบตาขึ้นไปมองคนทั้งสามที่นั่งจิบชาอย่างสบายใจบนเก้าอี้ จากนั้นจึงกล่าวขึ้นต่อ




“อย่างไรเสียยานี้ก็ต้องกัดกินข้าจนตายอยู่ดีจะช้าจะเร็วก็ต้องตายอยู่แล้ว”




“ยามนั้นข้าบอกสิบถึงหนึ่งเดือน แต่ยามนี้ก็เลยมาจนหกเดือนเจ้ายังจะคิดอีกรึว่ายานี้จะปลิดชีพเจ้าลงได้” จ้าวจงกล่าวออกไป




“พวกท่านจงใจเลือกข้าตั้งแต่แรกแล้ว” มันกล่าวออกไปด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตระหนก




“ใช่” จ้าวจงกล่าวตอบ แล้วหยุดเพื่อจะจิบชาเข้าปากเมื่อจิบเสร็จแล้วนั้น ก็ได้วางจอกชาลงบนโต๊ะช้าๆ แล้วกล่าวขึ้นต่อ   “ข้าจะให้เวลาเจ้าลองไตร่ตรองดูว่าสิ่งที่พวกข้ายื่นให้นั้นดีหรือไม่”




         องครักษ์หนุ่มที่สะบักสะบอมไปทั่วกายก้มหน้างุดต่ำลง ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกไป เพราะยามนี้ในหัวของเขาเองก็ครุ่นคิดวุ่นวายอยู่ภายในหัวเงียบๆ กับตนเอง






      เจ็ดวันต่อมา

        ยามนี้พวกเราทั้งสามยืนอยู่ต่อหน้าองครักษ์ลับผู้นี้มันมีนามว่าเกาเหว่ย และได้ทำการตกลงเลือกทางเลือกที่พวกเราเลือกให้ ท่านตากำลังให้ยาถอนพิษที่อยู่ในร่างกายมัน แล้วตามมาด้วยยาบำรุงร่างกาย เพราะต้องการให้มันเตรียมพร้อมร่างกายให้ดีสำหรับการเป็นพยานให้กับข้า




“เหตุใดต้องเหลือพยานไว้คนเดียวด้วยเจ้าคะ ?” ข้าที่ยืนอยู่ด้านข้างท่านตากล่าวขึ้นด้วยความสงสัย




“คนเดียวก็เพียงพอ…ส่วนพวกมันที่ปล่อยไปนั้นเพียงเอาไว้เล่นสนุกกับซ่งหยุนหรูเท่านั้น” จ้าวจงกล่าวด้วยรอยยิ้ม




       ข้าพยักหน้าเล็กน้อย  มันเป็นตามที่ข้าเข้าใจทั้งหมดอยู่แล้ว แต่ก็แค่สงสัยเล็กน้อยจึงได้กล่างถามออกไป




        จ้าวจงในใจยามนี้เขาย่อมรู้ดีไม่อาจสาวไปถึงเรื่องเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อนนั้นได้   แต่เขาก็มั่นใจได้ว่าซ่งหยุนหรูต้องเป็นคนทำร้ายบุตรสาวของเขาเป็นแน่ เขาจึงตั้งใจใช้เหตุการณ์นี้รวมยอดไปด้วย




“ข้าเคยได้ยินมาว่าคนที่เป็นองครักษ์ลับส่วนมากซื้อมาจากลูกทาสชั้นต่ำสุดแล้วเอามาฝึกฝนใช่หรือไม่ ?” จ้าวจงเอ่ยปากถามมันออก




“ใช่พ่ะย่ะค่ะ….” เกาหว่ยที่ได้รับยาถอนพิษออกแล้วก็รู้สึกคลายความเจ็บลงไปได้บางส่วนจึงเอ่ยปากตอบชินอ๋องออกไปด้วยน้ำเสียงดีฟังชัดมากขึ้น




“เช่นนั้นเจ้ามีรอยตราประทับทาสบนร่างกาย ?” จ้าวจื่อถงเป็นคนเอ่ยปากถามออกไปแทน




“มีพ่ะย่ะค่ะอยู่ตรงข้างขาหนีบ….อีกทั้งตรงกลางหลังยังมีตราประทับของตระกูลซ่งเอาไว้อยู่ด้วย” เกาเหว่ยที่เริ่มเข้าใจความหมายทั้งหมดก็กล่าวเล่าลายละเอียดออกไปเพิ่ม




“เปิดแค่ตรงหลังให้พวกข้าดูที” จ้าวจื่อถงกล่าว




“พ่ะย่ะค่ะ” เกาเหว่ยรับคำ จากนั้นก็หมุนตัวหันหลังให้คนทั้งสาม แล้วถอดอาภรณ์ขาดวิ่นของตนเองออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นวงกลมรูปกิเลนกลับหัวขนาดใหญ่เท่าจานใส่ข้าวอยู่ตรงด้านหลังของเขา




“กิเลนกลับหัว ? สัญลักษณ์แห่งคุณงามความดี ไฉนถึงเอามากลับหัวเช่นนี้ได้ จะว่าไปน่าจะดูแสบปวดมิน้อยขนาดทั้งใหญ่ และนูนออกมาให้เห็นได้อย่างชัดเจน”  จ้าวจื่อถงที่หรี่ตาเพ่งมองแผลตรงด้านหลังของกวงเหว่ยแล้วกล่าวขึ้น




“แผลตรงหลังคงจะยืนยันได้แล้วกระมัง…แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว” จ้าวจงที่เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้เอ่ยปาก




“ท่านพ่อจะจัดการเรื่องทั้งหมดวันใดดี ?” จ้าวจื่อถงหันหน้าไปเอ่ยปากถามบิดาที่นั่งอยู่ด้านหลัง




“ต้นเดือนหน้า…..ให้ร่างกายเจ้าเกาเหว่ยหายให้สนิทเสียก่อน” จ้าวจงกล่าวตอบเสียงเรียบนิ่ง




“ต้นเดือนหน้าหรือ…..ลูกได้ยินข่าวมาว่าในวังหลวงฮองเฮาจะทรงจัดงานวันคล้ายวันประสูติของพระองค์” จ้าวจื่อถงกล่าว




“พ่อจะจัดการก่อนวันเกิดของนางหนึ่งวัน” จ้าวจงกล่าวออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเย็น ถึงแม้จะคาดคั้นเอาความเมื่อยี่สิบเอ็ดปีจากนาง อย่างไรเสียซ่งหยุนหรูก็ไม่มีทางที่จะยอมรับความผิดเป็นแน่ มีแต่ต้องเล่นให้นางรู้สึกกดดันให้มากที่สุด




“แล้วพวกเราสามารถคาดคั้นเรื่องท่านแม่ได้หรือไม่เจ้าคะ ?” ข้าเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย




“ยังหาหลักฐานสำหรับเหตุการณ์ครานั้นไม่เพียงพอที่จะเอาผิดกับนางได้…ซิงเยว่ตาขอโทษเจ้าด้วย มิอาจเอาผิดนางในเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อน ตาพยายามครุ่นคิด หรือแกะรอยเรื่องราวทั้งหมดดูแล้วก็ไม่สามารถหาทหารเป็นแสนนายเมื่อยี่สิบปีก่อนมาเค้นความได้ทั้งหมด” จ้าวจงกล่าวตอบไปตามตรง





        เรื่องมันผ่านมานานพยานที่เป็นคนในจำนวนเหยียบแสนก็อยากจะหาตัวพบได้  ถึงแม้ว่าจะสืบความจากทะเบียนดูตามปีที่รับพวกเขาเข้ามา แต่มันก็มีจำนวนมากเกินไปอยู่ดี บางคนก็ตายไปแล้ว บางคนก็หายสาบสูญไป หลักฐานก็เลือนรางไปตามกาลเวลา มีเพียงแต่ต้องทำให้นางยอมรับเองกับปากเท่านั้น  แต่ดูท่าแล้วซ่งหยุนหรูคงจะกลับลิ้นไม่ยอมรับออกมาง่ายๆ จะให้จับตัวนางมาทำเหมือนนักโทษใช้วิธีการเดียวกันกับองครักษ์ลับผู้นี้ก็กระไรอยู่ เพราะสงครามกำลังเข้าใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ ยามนี้แคว้นเยว่ยังต้องการทหารของตระกูลซ่งด้วยเช่นกัน


.

.

.



         วังหลวง 1 วันก่อนงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา

           ยามนี้ซ่งหยุนหรูที่นั่งประทินโฉมอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ด้วยใต้ตาที่ดำคล้ำ เพราะตลอดหกเดือนที่ผ่านมานั้นนางไม่อาจข่มตานอนหลับได้ลงอย่างสนิท .. ในหัวของนางวนเวียนขบคิดการกระทำของชินอ๋อง ว่าเขาจะมาแผนการไหนกันแน่ หรือชินอ๋องอาจจะรู้ความจริงเรื่องราวทั้งหมดแล้วก็เป็นไปได้   แต่เหตุใดต้องยืดเยื้อมาถึงหกเดือนเต็มโดยทุกๆ วันที่หนึ่งของต้นเดือนนั่นองครักษ์ลับที่ถูกจับตัวไปได้จะถูกปล่อยออกมาจากจวนชินอ๋อง นี้ก็ปาเข้าต้นปีเดือนอีวันพรุ่งคือวันอู่จะเป็นเกิดของนางแล้ว



          นางนั่งย้อนคิดถึงเมื่อปีที่แล้วเทศกาลชมดอกอิงฮวาในวังหลวง  ครอบครัวชินอ๋องไม่ได้มาในงานเลี้ยงนี้เลยสักคนเดียว ..  มันต้องเกิดอันใดขึ้นแน่ๆ มันต้องเป็นสัญญาณบอกอะไรสักอย่างกับนาง หรือเพราะสงครามที่จะเกิดพวกเขาเคยยุ่งจนไม่มีเวลามางานเลี้ยงที่เคยเข้าร่วมทุกๆ  ปีอย่างงั้นหรือ...?





# ตอนนี้ยังไม่ให้เด็กๆ เรียกจื่อถงว่าตานะ [25 ปี]  และหวังลี่อิงเรียกว่ายาย [15 ปี] รอให้อายุ มีฉากที่เหมาะสมกว่านี้ก่อน


#Timeline เวลา

1.เดินทางไปกลับแคว้นฉินเดือนซื่อเดือน 4 = 1 เดือนกว่าๆ [เดือน 5 กว่าๆ]

2.ฝึกทหารหนึ่งเดือนรวมงานเลี้ยงเฒ่าฮูหยิน 5+1 เดือน [เดือน 6 กว่าๆ]

3.งานแต่ง + ปล่อยตัวองครักษ์จากเจ็ดคนเหลือ 6 คน 6+ 6 เดือน [เดือน 12 กว่าๆ]

4.เดือนหน้าวันเกิดซ่งหยุนหรู [เริ่มปีใหม่ ต้นเดือนที่ 1]


#Timeline ซ่งจินเหยียน

3 ปี อยู่ในคำกล่าวในเล่มหนึ่ง บทกลับเมืองหลวง  & สาวงามผู้โชคร้าย  เข้าเล่มสองเหลือเวลาเพียง 2 ปี [ไม่ได้บอกเดือน] ตอนนี้เหลือ 1.5 ปี เฉลี่ย  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 604 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #5899 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:09
    สนุกค่ะ
    #5899
    0
  2. #5867 มีนา (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:15

    คิดถึงพ่อหมีสีน้ำตาลแล้ว

    #5867
    0
  3. #5866 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:53
    ฮองเฮาสงสัยปีนี้จะไม่ได้ฉลองวันเกิดแล้วค่ะ
    #5866
    0
  4. #5863 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:45
    ลุ้นมากจะเอาผิดได้ไหมนะ
    #5863
    0
  5. #5861 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:08

    นังฮองเฮานี่...คงใกล้จะประสาทแล้วละ...กดดันนางตั้ง 6 เดือนอ่ะ...สมน้ำหน้านางตริง แส่หาเรื่อง..ใจก็ร้าย เลวสุดๆ
    #5861
    0
  6. #5860 souvany7218 (@souvany7218) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:27

    ลลุ้นมากกกกกฏ

    #5860
    0
  7. #5859 Wang_jiaying (@Wang_jiaying) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:18
    สงครามประสาท ฮองเฮาประสาทเสียแล้วอีกไม่นานหรอก555555
    ความผิดที่ติดตัว ความหวาดระแวง ความกังวลจะค่อยๆกัดกินกำลังใจ และสติของนางไปเรื่อยๆ
    //ขอบคุณนิยายสนุกๆนะคะไรท์เราจะรอตอนต่อไปค่าาาา
    #5859
    1
    • #5859-1 (@THEDEEM) (จากตอนที่ 155)
      16 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:10
      ขอบคุณครับ :)
      #5859-1
  8. #5856 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04
    ลึกซึ้งๆ ไทม์ไลน์ชัดเจน
    #5856
    0
  9. #5855 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:04
    จัดหนักๆ
    #5855
    0
  10. #5854 zeelac (@zeelac) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:00
    ขอพี่ซ่งเยอะๆหน่อยจ้า
    #5854
    0
  11. #5853 371371 (@371371) (จากตอนที่ 155)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:54

    อั๊ยยยยกำลังคิดตามฮองเฮาอยู่เลย โผล่มาเจอไม่ให้เรียก จื่อถงว่าตา นะ....
    #5853
    0