◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,878 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,778 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,079

    Overall
    1,380,878

ตอนที่ 145 : บทพร้อมรบ & อำนาจที่ยากจะโค่นล้ม [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 522 ครั้ง
    12 ก.พ. 62

         ซ่งจินเหยียนอยู่ปลอบนางอยู่นานเกือบถึงเช้า จากนั้นเขาจึงขอตัวกลับจวนก่อนที่นางจะตื่นขึ้นมาโวยวายใส่เขาต่ออีก ส่วนจ้าวจื่อถงเองก็อยู่เฝ้าหลานสาวของเขาด้วยเช่นกันตลอดทั้งคืน




       เช้าวันรุ่งขึ้น

        ไม่รู้ว่าตัวข้านอนหลับไปนานแค่ไหน แต่ยามนี้ที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพราะแสงพระอาทิตย์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงที่ใบหน้าของข้าพอดี




“ตื่นแล้วหรือ?” เสียงแผ่วเบาที่คุ้นเคยของพี่จื่อถงดังขึ้นด้านข้าง ชวนให้ข้ารู็สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย จึงได้กล่าวถามออกไปด้วยความสงสัย




“ไฉนท่านถึงมาอยู่นี่ได้…แล้วน้องอิงปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ?”




“นางปลอดภัยดี….ถามตัวเจ้าเองเถิดไฉนถึงบุ่มบ่ามเข้าไปรับลูกดอกแทนฝูหมิงเยี่ยงนั้น” จ้าวจื่อถงกล่าวเสียงอ่อนพลางจับมือของนางขึ้นมากุมเอาไว้แน่น




“นั่นไท่จื่อเลยนะเจ้าคะ! ข้ามิอาจให้มีโทษมาถึงจวนชินอ๋องของพวกเราได้” ข้ากล่าวบอกไปตามตรง




“ไท่จื่อแล้วอย่างไร…ข้า กับท่านตาของเจ้าหาได้เกรงกลัวกว่าอำนาจของฮ่องเต้ และฮองเฮาไม่” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้น แล้วออกแรงบีบมือของนางแรงขึ้นเล็กน้อย แล้วตัดสินใจกล่าวความรู้สึกในใจออกไป




“ข้าขอโทษ…อุบายตื้นเขินเช่นนี้ข้ากับหลงกลได้อย่างง่ายดาย จนเป็นเหตุให้เจ้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้”



“เรื่องเล็กน้อยเจ้าค่ะ….แต่อย่างน้อยการเจ็บตัวของข้าครานี้ก็จับกุมพวกมันได้บางส่วนใช่หรือไม่?” ข้าเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้




“ใช่ จับเป็นได้เกือบครึ่งท่านพ่อให้ทหารใช้ดาบอาบยาชา แล้วใช้ผ้าผูกปากป้องกันพวกมันกัดยาในปากฆ่าตัวตาย แต่ก็มีบางส่วนที่ชิงฆ่าตัวตายได้ทัน  และยังพบศพทหารแคว้นฉินสามนายในป่า พร้อมกับลูกดอกหน้าไม้ที่ร่วงหล่นเกือบตลอดทาง ดูท่าแล้วสามีของเจ้าจะสั่งทหารให้มาค่อยคุ้มกันเจ้า ดูจากในสถานที่มีลูกดอกอยู่สองชนิดพวกเขาคงยิงสกัดลูกดอกเหล็กที่ยิงใส่เจ้าไปด้วยกระมัง” จ้าวจื่อถงกล่าวเล่าให้นางฟัง แล้วเทชาลงจอกให้ซิงเยว่ดื่มแก้กระหายล้างคอเสียหน่อย




“ขอบคุณเจ้าค่ะ….ข้าดีใจยิ่งนักที่ได้เบาะแสสืบตัวหาคนที่ปองร้ายข้าเสียที” ข้ากล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้ม แล้วยื่นมือไปรับจอกชามาจากพี่จื่อถงขึ้นมาดื่มแก้คอแห้ง




          ที่แท้เซี่ยจินเซินก็ส่งค่อยคนคุ้มกันข้าอยู่ตลอดเวลา ถึงว่าลูกดอกที่กระหน่ำยิงเข้ามามีบางส่วนหล่นหายไปกลางอากาศก่อนจะเข้ามาถึงตัวข้า อย่างน้อยต้องมีสักดอกที่ยิงโดนข้าบ้างแต่ตลอดการหลบหนี มีลูกดอกเพียงลูกดอกเดียวเท่านั้นที่ยิงโดนองครักษ์ที่ตามอยู่ด้านหลังเท่านั้น



‘ขอบคุณ…ถึงตัวเราจะอยู่ห่างกัน ข้าก็สัมผัสถึงความรัก และความห่วงใยที่ท่านมีให้’ ข้ากล่าวขึ้นในใจด้วยความชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก




“พี่จื่อถงช่วยนำศพทหารพวกนั้นส่งกลับบ้านเกิดพวกเขาทีนะเจ้าคะ” ข้ากล่าวขึ้นต่อ





“ได้เลยข้าจะทำตามที่เจ้าบอก…แล้วนี่หายเจ็บตรงหน้าอกดีแล้วหรือ?” จ้าวจื่อถงที่มักกล่าววาจาด้วยน้ำเสียงทะเล้น แต่มาบัดนี้น้ำเสียงแผ่วเบาสีหน้าสลดด้วยความรู้สึกผิด กล่าวออกไปช้าๆ




“เจ็บอันใดหรือเจ้าคะ….ข้ามิใช่ถูกยิงแค่ต้นแขนหรอกหรือ?” ข้ากล่าวถามขึ้นด้วยงุนงง




“อ่า…...ช่างเถิดนอนพักอีกสักหน่อย ค่อยไปดูท่านพ่อสืบสวนพวกมัน” จ้าวจื่อถงกล่าว พลางลูบศีรษะของซิงเยว่ด้วยความเอ็นดู




“นอนเต็มอิ่มแล้วเจ้าค่ะ” ข้ากล่าวออกไปทันที พร้อมกับขยับตัวไปมาให้เขาดูว่าตัวข้าแข็งแรงมากขนาดไหน แค่แผลเล็กๆ ต้นแขนเท่านั้นทำอันใดข้าไม่ได้หรอก เพียงแต่เมื่อคืนน่าจะเสียเลือดมากไปหน่อยถึงได้เพลียและนอนหลับยาวมาถึงยามนี้




“เบาๆ หน่อยเถิด ประเดี๋ยวเลือดก็ไหลต่ออีก …. ข้าจะให้บ่าวไปต้มรากบัวกับน้ำผึ้งมาให้เจ้ากินตามที่หมอหลวงสั่งเอาไหว ถ้าหากให้เจ้าได้กินของหวานก็จะกลับมาสดชื่นตามเดิมแล้ว” จ้าวจื่อถงกล่าว แล้วลุกขึ้นยืนสะบัดอาภรณ์ด้านหลังออก จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป




       คุกใต้ดินจวนชินอ๋อง

         ข้าที่อาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ทำแผลโดยมีผู้ช่วยคือจูเจียซินที่ค่อยถูหลังสระผมให้ อีกทั้งนางยังมีมือที่เบามากยามที่ทำแผลให้ข้านั้นแทบไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดเดียว พอจัดการตนเองเสร็จสรรพพร้อมกับกินรากบัวต้มน้ำผึ้งเรียบร้อยแล้ว ข้าก็แวะมาหาเจ้าเด็กดื้อทั้งสองที่เรือนใหญ่ด้วยความคิดถึง เมื่อคืนข้าหวั่นใจแทบตายนึกว่าจะไม่ได้พบหน้ายี่หวี่ และเอ้อร์เฟย  ข้าอยู่ป้อนข้าวพวกเขาทั้งสองนานอยู่เกือบสามยาม ก็เดินไปด้านหลังสุดของจวน ที่นั่นด้านล่างมีคุกใต้ดินของท่านตาที่ถูกสร้างเอาไว้อย่างแน่นหนา มีทหารยืนเฝ้าคุ้มกันอยู่ตลอดยามถึงแม้ว่าด้านในจะไม่มีนักโทษก็ตามแต่




        ภายในคุกใต้ดินนี้ทำด้วยหินสีดำเรียงรายก่อขึ้นเป็นกำแพง ตลอดทางเดินยาวลงไปนั้นตามผนังมีคบเพลิงติดอยู่ตลอดไม่ทิ้งช่วงปล่อยให้มีจุดมืด เพราะด้านล่างนี้ค่อนข้างจะมืดสนิท และมีกลิ่นเหม็นอับ จึงมีกระถางธูปหอมวางเป็นจุดๆ ไป




“มาแล้วหรือ?” จ้าวจงที่อยู่ในชุดผ้าไหมสีเหลืองอ่อนเงางามลายเสือพยัคฆ์กล่าวทักทายหลานสาวออกไปทันที เมื่อนางก้าวเท้าเข้ามาในห้องกรงขังเหล็ก




“เจ้าค่ะ” ข้ากล่าวออกไป พลางสาวเท้าเดินเข้าไปมองดูพวกมันที่นั่งอยู่บนพื้น ถูกตรึงแขนเอาไว้กับไม้ที่อยู่ตรงด้านหลังทั้งหมดเจ็ดนาย




“พวกนี้องครักษ์ลับของตระกูลซ่งสายหลัก…ยามที่เจ้าต่อสู้กับพวกมันพวกมันใช้มีดสั้นแทนที่ใช้จะดาบเสี้ยวพระจันทร์ที่อยู่ด้านหลัง เพราะเมื่อคืนวานนี้มีฝูหมิงอยู่ด้วย” จ้าวจื่อถงที่นั่งอยู่ภายในห้องด้วยเช่นกัน เป็นคนกล่าวเล่าออกไปให้นางฟัง




“อ๋อ….มีอีกเรื่องที่ข้านึกออก พวกมันทั้งหมดหลีกเลี่ยงกับปะทะโดยตรงกับไท่จื่อด้วยเจ้าค่ะ” ข้ากล่าวออกไป เมื่อฉุกคิดถึงสถานการณ์ชุลมุนเมื่อคืนได้




“หืม….หลีกเลี่ยงการปะทะ?” จ้าวจงที่ยืนจับคางตนเองครุ่นคิดในหัวอยู่นั้น ก็กล่าวออกมาเหมือนขบคิดเรื่องใดขึ้นมาได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 522 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #5798 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:35
    ตามสืบต่อค่ะ
    #5798
    0
  2. #5790 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 145)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:32
    ท่านเซี่ยตัวอยู่ไกลแต่ยังทำคะแนนได้555555
    #5790
    0