◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,771 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,777 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,972

    Overall
    1,380,771

ตอนที่ 143 : บทพร้อมรบ & อำนาจที่ยากจะโค่นล้ม [เล่ม. 2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 529 ครั้ง
    11 ก.พ. 62




      เมื่อข้ากล่าวจบไปครู่เดียวเท่านั้น การขยับกายเปลี่ยนท่าทางอันรวดเร็วของแม่ทัพซ่งก็เปลี่ยนมาอุ้มข้าในท่าซ้อนหลัง และขาแทน พร้อมกับก้มดวงหน้าสะสวยลงมามองข้า




'เพราะเจ้าดิ้นมิใช่รึตัวถึงเลื่อนลงมาอยู่ตรงแขน มิเช่นนั่นหัวเจ้าจะมาอยู่ในระดับเดียวกับก้นข้าได้เช่นไรกัน' ซ่งจินเหยียนกล่าวขึ้นในใจ




“พอใจหรือยัง?” เสียงทุ้มเอกลักษณ์ของเขาดังขึ้นจากริมฝีปากที่สวยได้รูปนั่น






“ข้าจะพอใจมากกว่านี้ หากท่านปล่อยข้าลง” ข้ากล่าวตอบโต้ออกไป





“ทีไท่จื่ออุ้มท่านมิเห็นโวยวายเยี่ยงนี้” ซ่งจินเหยียนกล่าวขึ้นเปรยๆ





“นั่นมันหน้าสิ่วหน้าขวาน…แต่ยามนี้หาใช่ไม่” ข้ากล่าวท้วงออกไป ทันที





“พูดมากเสียจริง” ซ่งจินเหยียนกล่าวตัดบท แล้วรีบเร่งเท้าก่อนที่นางจะหมดสติเพราะเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดนี้





“เหอะ…! อะไรของท่านกัน” ข้าบ่นออกมา พลางหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าที่จะเถียงต่อ








      เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อซ่งจินเหยียนก็หลุบตาต่ำลงมองสตรีในอ้อมแขนหลับสนิท และแก้มที่เลอะไปด้วยเลือดของนางไปมากับแผงอกของเขาจนเลอะไปหมด จากนั้นไม่นานลูกน้องใต้บัญชาของเขาก็วิ่งเข้าไปหา





“รถม้ารออยู่ด้านหน้าของถนนนี้ขอรับ” นายทหารน้อยกล่าว





“อืม” ซ่งจินเหยียนกล่าวรับเสียงทุ้ม แล้วเร่งเท้าพานางกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางรถม้าที่จอดอยู่






         เขารอให้ลูกน้องเปิดประตูรถม้าออก จากนั้นก็เข้าไปวางตัวนางลงด้านในช้าๆ อย่างเบามือ แล้วสาวเท้าก้าวขึ้นไปนั่งลงด้านข้าง พลางเอนหลังไปกับที่พิงด้านหลังพร้อมผ่อนลมหายใจออกด้วยความเหนื่อยหอบออกมา





“นี่…สมควรโดนแล้ว” ซ่งจินเหยียนกล่าวขึ้นเสียงแผ่วเบาด้วยความหมั้นเขี้ยว พลางขี้นิ้วดันจมูกโด่งรั้นของนางที่หลับสนิทขึ้นให้เหมือนกับจมูกหมู





“มิว่ามนุษย์ ปีศาจ หรือเทพต่างพากันหลงเสน่ห์เจ้ากันทั้งนั้น” เขากล่าวขึ้นต่อ แล้วใช้นิ้วดันจมูกนางแรงขึ้นไปอีก





           จนในที่สุดซิงเยว่ผู้นอนหลับสนิทอยู่นั้นถูกกลั่นแกล้งยามไม่รู้สึกก็ครางเสียงขึ้นในคอด้วยความไม่พอใจออกมา    “ฮือออ!” นางส่งเสียงขึ้นทั้งที่ยังหลับตาอยู่เช่นนั้นตามเดิม พลางเบี่ยงหน้าหลบสิ่งที่มากวนใจตอนนอนไปด้วย




“ยามหลับยังจะเถียงอีกรึ!” ซ่งจินเหยียนกล่าวขึ้น แล้วเลื่อนนิ้วที่ดันจมูกลงไปที่ริมฝีปากด้านบนของนางแทน แล้วกล่าวขึ้นต่อ




“อีกสองปีเท่านั้นเวลาในร่างนี้ก็จะหมดลง….ถึงยามนั้นเจ้าต้องให้อภัยข้าด้วย”


.

.

.


       จวนชินอ๋อง




เมฆหมอกแห่งความฝันอันเลือนราง ล่องลอยเป็นสีขาวล้อมรอบตัวของข้าเอาไว้





           ยามนี้ตัวข้ายืนอยู่ตรงบันไดสีขาวที่ทอดยาวหลายร้อยขั้นทอดขึ้นไปบนบ้านเรือนที่ดูแปลกตาข้าเหลือเกิน ทุกอย่างที่เห็นไม่ว่าจะเป็นสิ่งก่อสร้างต้นไม้ หรือทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเป็นสีขาวบางเบาราวเหมือนกับมีอากาศทะลุทุกสิ่งผ่านไปได้





        ตัวข้าเดินทอดข้าขึ้นบันไดไปทีละขั้น ทีละขั้น อย่างใจเย็น ไม่รู้ว่าสถานที่ข้ายืนอยู่นี้คือที่ใดกัน จากนั้นไม่นานตัวข้าก็เดินมาถึงด้านบนที่ดูใหญ่โตราวกับวังหลวงก็มิปาน แต่ภาพทุกอย่างยังคงเป็นสีขาวมองทะลุอยู่เช่นเดิม ข้าตัดสินใจเดินเข้าไปทางด้านในประตูที่ทอดยาวเข้าไปด้านในได้เพียงหนึ่งก้าว พลันเสียงทุ้มลึกมาพร้อมกับลูกธนูที่เป็นเปลวเพลิงก็พุ่งตรงมาหาข้าอย่างรวดเร็ว





‘ถึงจะมีเลือดปีศาจครึ่งเดียว….ก็ถือว่านางเป็นปีศาจ ไฉนข้าต้องแต่งกับปีศาจด้วย’





       เสียงคำกล่าวของเขาสะท้อนในหูของข้า พร้อมกับธนูเปลวเพลิงสีแดงเหมือนกำลังพิโรธถูกยิ่งเข้ามากลางอกของข้าอย่างแรงจนสัมผัสถึงความร้อน การเผาไหม้ในช่วงหน้าอก และแรงปะทะนั่นทำให้ร่างกายของข้าลอยออกมาด้านนอกสูงขึ้นเสียดฟ้า แล้วหล่นกระแทกลงกับรูปปั้นหินมังกรตัวใหญ่ตรงลานกว้าง ดอกธนูนี้ที่ยิงเข้ามาในตัวข้าทะลุออกด้านหลังตรึงร่างกายของข้าเอาไว้อยู่บนรูปปั้นมังกรนี้





“เจ็บเหลือเกิน…..” ข้ากล่าวออกไปด้วยความทรมานที่ได้รับ มันช่างปวดแสบปวดร้อนเสมือนวิญญาณข้าจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  ข้ายกมือขึ้นมาเพื่อจะดึงดอกธนูที่ลุกโชนไปด้วยไฟนั้นออกด้วยอาการสั่นเทา พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องออกมาเพื่อบรรเทาอาการปวดร้าวปานจะขาดใจตายนี้ไปด้วย





‘กรีดดดดดดดดด ข้าเจ็บเหลือเกิน ข้าเจ็บเจียนจะตายแล้ว





         ส่วนจ้าวจื่อถงที่นั่งเฝ้าซิงเยว่ด้วยความรู้สึกผิดอยู่นั้นก็ต้องสะดุ้งตัวขึ้นทันทีด้วยความตกใจเสียงกรีดร้องของนางด้วยความเจ็บปวด อีกทั้งมือทั้งสองข้างพยายามจะถอนอาภรณ์ของตัวเองให้ฉีกขาดออก ด้วยความตกใจกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บภายในเขาจึงรีบวิ่งออกไปด้านนอกเพื่อตามหมอหลวงมาดูอาการนางทันที





“หมอหลวง! นางรู้สึกตัวแล้ว แต่ยามนี้กุมหน้าอกเหมือนจะเจ็บมากอยู่บนเตียง” จ้าวจื่อถงที่วิ่งออกมาด้านนอกห้องนอนของนาง วิ่งมาบอกหมอหลวงที่นั่งรอยู่ด้านหน้า พร้อมกับซ่งจินเหยียนด้วยเช่นกัน





“เจ็บภายในรึ…? เพื่อครู่กระหม่อมตรวจดูการไหลเวียนของลมปราณก็ปกติดีทุกอย่าง” หมอหลวงกล่าวขึ้นด้วยความสงสัย





“อย่ามัวมายืนกล่าวอยู่เลย….รีบเข้าไปดูนางเร็วเข้า!” จ้าวจื่อถงกล่าวออกไปด้วยความร้อนใจ





“กระหม่อมจะรีบไปประเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงรีบก้มตัวลงแล้วกล่าวออกไป จากนั้นก็สาวเท้าเดินกลับเข้าไปในห้องทันที






      ผ่านไปหนึ่งเค่อ

      หมอหลวงก็เดินออกมาด้วยสีหน้างงงงวยในอาการของท่านหญิง เมื่อเขาเข้าไปตรวจดูอาการของนางก็ดูปกติดีทุกอย่างมีเพียงแค่โลหิตจางอยู่เล็กน้อย เพราะแผลของนางถึงแม้ว่าจะเล็กแต่เลือดกับไหลออกมาไม่หยุด เขาต้องห้ามเลือดไม่ให้ไหลอยู่นานพอสมควร และยิ่งไปกว่านั้นนางดึงทึ้งอาภรณ์ตนเองออก เอามือถูกับปานแดงที่เป็นรูปเปลวเพลิงตรงหน้าอก 





“หลานสาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง?” จ้าวจื่อถงที่เดินไปเดินมาด้วยอาการกระสับกระส่ายร้อนใจอยู่นั้น ก็เดินพรวดเข้าไปหาหมอหลวงทันที แล้วกล่าวถามด้วยความเป็นห่วงนางจับใจ





“ปกติดีขอรับ เพียงแต่เมื่อครู่กระหม่อมละลาบละล้วงเปิดอาภรณ์ของนางตรงหน้าอกดูเล็กน้อย เพื่อดูอาการเจ็บปวดตรงที่ท่านหญิงแสดงออกมา แต่พบเพียงแค่ปานแดงเล็กๆ อยู่เท่านั้น” หมอหลวงกล่าวออกไปตามสัตย์จริง เพราะด้วยความตกใจกลัวว่าตนเองจะดูอาการไม่ถี่ถ้วนจึงเปิดอาภรณ์นางออกเล็กน้อยเท่านั้น เพื่อจะดูว่ามีบาดแผลหรือไม่ แต่ก็พบเพียงปานแดงเท่านั้น





กึก !  พลันเสียงจอกชาในมือของซ่งจินเหยียนที่กำไว้อยู่นั้นก็แตกละเอียดคามือ พร้อมกับอาการมือสั่นเท่าอย่างห้ามไม่อยู่





‘เพราะซื่อหมิงเป็นแน่..พลังเทพของเขาถึงไปกระตุ้นพลังเทพของนางให้ฟื้นตัว ลืมไปเสียสนิทว่าเทพชั้นสูงแค่ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งไม่เพียงพอที่จะผนึกพลังได้สมบูรณ์’ ซ่งจินเหยียนหรี่ตาเล็กลงครุ่นคิดในใจ ด้วยความกลัว








แจ้ง  Main หลักของเรื่อง  ย้ำไม่ใช่นิยายความรักทั้งหมด Main หลักคือปมปริศษาที่นางเอกต้องมาคลี่คลาย และคืนความสงบใหนมนุษย์
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 529 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #5826 Sukanya Paileeklee (@poonchanit) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:11
    หมอหลวงเป็นผู้ชาย ไม่น่าได้เห็นหน้าอกหญิง โดยเฉพาะเชื้อพระวงศ์ โดยลำพัง น่าจะมีนางกำนัล / ผู้ติดตาม/ ทหารหญิง/ หมอผู้ช่วยที่เป็นหญิง อยู่ในห้องด้วย
    อย่างน้อย เอาไว้ช่วยหยิบจับ ส่งของ
    #5826
    0
  2. #5760 Aikirida (@Aikirida) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:23
    นางเอกเป็นคสช
    #5760
    0
  3. #5753 Beaw12 (@Beaw12) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:05
    พี่ซ่งเราเหลือเวลาอีก2ปี
    #5753
    0
  4. #5751 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:59
    ลุ้นๆถ้านางเอกรู้ความจริงจะเป็นไงนะ
    #5751
    0
  5. #5750 zeelac (@zeelac) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:47
    หืม เฮียซ่งทำไรน้องห่ะ
    #5750
    0
  6. #5749 miva666 (@miva666) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:26
    อ่อเทพสงครามไม่อยากแต่งกับหนิงเฟิ่งเลยยิ่งธนูใส่นางรึนี่ เลยเฮียซ่งอยากจะให้น้องอภัยให้ เอาแล้วสิลุ้นไปอีกอยากจะสมน่าเฮียนักถ้าน้องไม่อยากกลับสวรรค์ก็เพราะเฮียนั่นล่ะ ชิ
    #5749
    0
  7. #5746 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:56
    อีก2ปีน้องซีจะเสียชีวิตเหรอคะ
    #5746
    1
    • #5746-1 phimchanokbuaho (@phimchanokbuaho) (จากตอนที่ 143)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:58
      เราคิดว่าพี่ซ่งนะคะ เพราะบทที่ผ่านมาบอกว่าพี่ซ่งจะมีชีวิตอีกสามปีแล้วกลับสวรรค์ ที่พี่ซ่งบอกร่างนี้จะหมดอายุขัย น่าจะหมายถึงตัวเอง น้องซีน่าจะอยู่มีความสุขกับพี่เซี่ยก่อน ไปทำโทษพี่ซ่งบนสวรรค์
      #5746-1
  8. #5740 fchaty (@fchaty) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:09
    แม่ทัพซ่งยิงหนิ่งเฟิงหรอ
    #5740
    0
  9. #5739 vltine (@vltine) (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:07
    ชอบๆ ชวนให้คิดวิเคราะห์ คาดเดา และลุ้นสุดๆ ค่ะ
    #5739
    0