◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,380,425 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,785 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,626

    Overall
    1,380,425

ตอนที่ 140 : บทพร้อมรบ & อำนาจที่ยากจะโค่นล้ม [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 699 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

“รองแม่ทัพฝูวางข้าลงมิดีกว่ารึ….พวกเราต่างคนต่างวิ่งจะได้ไปเร็วกว่านี้” ข้ากล่าวออกไป เพราะเริ่มรู้สึกหายติดขัดจากการกอดรัดของเขาที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ




“ไม่….เราอุ้มไหวอีกนิดเดียว จ้าวฝูหมิงกล่าวเสียงเข้ม




           ข้าได้แต่ยอมให้เขาอุ้มกอดวิ่งอยู่เช่นนี้ไปเรื่อยๆ นานอยู่ครึ่งเค่อก็วิ่งมาถึงลานกว้างขนาดใหญ่ตามที่รองแม่ทัพฝูกล่าวเอาไว้  จากนั้นตัวเขาก็ยังอุ้มข้าเอาไว้อยู่เช่นนั้นโดยไม่มีทีท่าจะวางลง พลางยืนนิ่งหันหน้ากลับไปมองกลุ่มชาวชุดดำราวๆ ยี่สิบคนที่วิ่งเร็วเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และในที่สุดพวกเราทั้งหมดต่างมายืนประจันหน้าเข้าหากัน .. ข้าเลื่อนสายตาไปมองพวกมันที่วิ่งเข้ามานั้นถึงได้สังเกตท่าทางเลิ่กลั่กเหมือนกับตกใจบางสิ่งจนเห็นได้อย่างชัดเจน  และจำนวนคนยามนี้ของพวกเรามีองครักษ์เงาสิบคน องครักษ์ข้าสี่คน รวมข้า และรองแม่ทัพฝูเข้าไปก็เป็นสิบหกคนก็พอจะรับมือกับพวกมันยี่สิบคนตามที่ข้าคาดการณ์เอาไว้




“รองแม่ทัพฝูท่านปล่อยข้าลงได้แล้วกระมัง….” ข้ากล่าวเรียกเขาอีกคราหนึ่ง 




“ขออภัย” จ้าวฝูหมิงกล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ แล้วว่างตัวรองแม่ทัพน้อยลงด้านข้างช้าๆ อย่างนึกเสียดายขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก ว่าเหตุใดเขาถึงรู้สึกเช่นนั้น




             ข้าที่ถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระแล้วนั้น ก็ยืนจัดอาภรณ์ให้เข้าที่อย่างลวกๆ แล้วสาวเท้าก้าวเดินไปด้านหน้าหนึ่งก้าวตะโกนขึ้นเสียงดัง




“ผู้ใดส่งพวกเจ้ามา!”




              พวกมันเงียบงันไม่ปริปากกล่าวตอบโต้ ต่างลอบมองหน้ากันเองแล้วพยักหน้ารับไปหนึ่งที พร้อมกับล้วงหยิบมีดสั้นออกมาแทนที่จะใช้ดาบที่ไพล่ไว้อยู่ด้านหลัง  แล้วดีดตัวขึ้นบนอากาศโถมวิ่งเข้าไปหากลุ่มฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว




            เคร้ง !! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!!   เพียงชั่วพริบตาเสียงดาบกับมีดสั้นก็ปะทะเข้าหากันเสียงดังระงมไปทั่วบริเวณ ข้าดึงดาบออกมาจากฝักพร้อมกับโยนถุงผ้าที่เหลืออยู่ขึ้นฟ้า แล้วฟันมันให้กระจายตัวเหนือหัวพวกเราทั้งหมด และสิ่งที่น่าแปลกใจมากไปกว่านั้น  ข้าที่กำลังรับมือกับพวกมันเกือบสามคนที่เลือกเข้ามาจู่โจมข้าเพียงผู้เดียวก็ต้องเหลือบตามองไปเห็นว่ารองแม่ทัพฝูที่ยกดาบไปทางไหน พวกมันต่างหลีกเลี่ยงที่จะปะทะกับเขาโดยตรง เป็นเพราะว่าตัวเขาคือไท่จื่อ หรืออย่างไรกัน .. พวกมันถึงไม่ยอมแม้กระทั่งจะหันมีดใส่เขาเลยสักคราเดียว มีเพียงแค่ยกปัดป้องดาบของเขาเอาไว้เท่านั้น




           เคร้ง !! เคร้ง!! เคร้ง!!   ฉึบ!   ข้ายกดาบรับมีดที่ถาโถมเข้ามาสองฝั่งซ้ายขวา และได้แทงเข้าไปที่แขนของหนึ่งในสองคนที่จู่โจมเข้ามานั้นเกือบครึ่งดาบ แล้วลากดาบที่คาอยู่ที่แขนของมันลงมาด้านล่างแล้วดึงออกมาพร้อมกับเนื้อหนัง และแขนเสื้อของมันจนเผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลนแล้วตามด้วยเสียงโหยห้วนของมันที่ร้องลั่นออกมา  มันยกมือขึ้นกุมแขนอีกข้างแล้วกระโดดถอยหลังหนีห่างจากข้าออกไปไกล




           เคร้ง !! ฉวับ! เคร้ง!! ฉึก! เคร้ง!!   จากนั้นข้าก็จัดการกับมันอีกคนหนึ่งที่พัวพันอยู่ ข้ารับมือกับมันอยู่สองกระบวนท่า และได้ตัดฉับไปที่ต้นแขน และต้นขาของมันอยู่สองสามที เพราะการเคลื่อนไหวที่ค่อนข้างเร็วพวกมันมันถึงโดนแค่ถากๆ ไปเท่านั้น   ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้จับดาบอยู่บ่อยๆ แต่หากชั่งดูจากน้ำหนักทวนกับดาบแล้วนั้น ดาบที่ข้าถืออยู่เบาราวกับขนนก จึงสามารถใช้มันได้อย่างคล่องแคล่วไม่มีปัญหา




          ส่วนจ้าวฝูหมิงที่งงงันกับเหตุการณ์ทั้งหมด ว่าเหตุใดพวกมันถึงหลีกเลี่ยงที่จะปะทะกับเขาโดยตรง ก็หันหลังกลับมามองท่านหญิงที่รับมือพวกมันอยู่สองคนในยามนี้ เขายืนนิ่งมองนางด้วยความรู้สึกที่แปลกไป ภาพยามนี้มันไม่เหมือนภาพที่เขาเคยเห็นนางจับทวนสอนทหารในค่าย แต่มันเป็นภาพที่ชวนให้เขารู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก ไม่คิดว่าสตรีที่ดูบอบบางตัวเบาราวกับลูกแมวเยี่ยงนางจะจับดาบตวัดไปมาได้องอาจไม่แพ้บุรุษเช่นนี้




           เมื่อยืนมองนางได้ครู่เดียว เขาก็รีบปรี่เข้าไปช่วยนางรับมือกับพวกมันที่เหลือทันที และก็เป็นไปตามคาดการณ์ที่ว่าพวกมันหลีกเลี่ยงจะต่อสู้กับเขา เขาจึงใช้โอกาสนี้ดันนางเอาไว้ด้านหลังของเขา



“รองแม่ทัพฝูท่านจะทำอันใดรึ! ไฉนถึงเอาตัวเองมาเป็นโล่ให้ข้าเช่นนี้” ข้าบ่นขึ้นเสียงดัง เพราะเขาไม่ใช่เพียงรองแม่ทัพฝู แต่เป็นถึงไท่จื่อที่เป็นฮ่องเต้ในอนาคตของแคว้นเยว่ หากเขาเป็นอะไรขึ้นมาเพียงเล็กน้อย คงไม่พ้นที่จะเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาได้




“เราจะช่วยท่านอย่างไรเล่า” จ้าวฝูหมิงกล่าวตอบนางด้วยท่าทางนุ่มนวลเช่นเดิม พลางยกดาบปัดป้องพวกมันที่จะเข้ามาจู่โจมนางเอาไว้




“ช่วยอันใดกัน….!!” ข้ากล่าวตอบโต้กลับออกไปทันที ถ้าเขาต้องบาดเจ็บเพราะข้าก็คงวุ่นวายอยู่ไม่น้อย  หากตัวข้าเป็นคนธรรมดาคงไม่พ้นถูกตัดหัวกระมัง




“เราก็ช่วยอยู่นี่ไง….ท่านมิเห็นหรือ” จ้าวฝูหมิงกล่าวเสียงละมุนด้วยสีหน้าจริงจัง ว่าเหตุใดนางถึงถามคำถามแปลกพิกลนั่นออกมาว่าเขาไม่ได้ช่วยนาง เอ้!? หรือเมื่อครู่นี้นางคงจะประชดเขาสินะ…




            เคร้ง !! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!! เคร้ง!!   เสียงอาวุธกระทบกันอยู่นานเกือบหนึ่งเค่อ ข้าที่รับมือกับพวกมันก็เริ่มรู้สึกได้ถึงวรยุทธที่เปลี่ยนไปคราแรก คราแรกเป็นเพียงวรยุทธธรรมดาทั่วไป แต่ยามนี้กับรู้สึกท่าทางการจับดาบ และวรยุทธของพวกมันมีกลิ่นอายของทหารฝ่ายขวาเข้ามาผสม นี้แสดงให้เห็นว่าพวกมันเป็นกลุ่มเดียวกันที่กันกับพวกที่เข้ามาลอบทำร้ายข้าในป่าครานั้น




         ท่านหญิงระวังลูกดอกขอรับ !!!!!!! พลันเสียงองครักษ์ของข้าก็ดังขึ้นมา และเป็นในจังหวะเดียวที่รองแม่ทัพฝูหันกายเข้ามายกดาบปัดลูกดอกที่ตรงเข้ามาหาจากด้านหลังออกไปได้ห้าดอก จากนั้นเขาก็เบี่ยงตัวมาด้านข้างในระยะประชิดเหมือนตั้งใจจะเข้ามารับลูกดอกแทนข้า ที่ตรงเข้ามาในระยะใกล้เกิดนที่ยกดาบปัดได้ทันการ




        ‘มิได้!! หากไท่จือเป็นอันใดไป ข้าคงไม่พ้นต้องรับโทษ ไหนจะบุตรชาย ท่านตา พี่จื่อถง ข้าจะหาเรื่องเดือดร้อนให้พวกเขาได้อย่างไรกัน’  ในหัวของข้าก็ดังก้องขึ้นเป็นประโยคนี้วนเวียนอยู่ด้านใน ส่วนร่างกายของข้านั้นก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดึงรองแม่ทัพฝูเข้ามากอดเอาไว้ แล้วเวี่ยงตนเองออกไปรับลูกดอกนั้นแทนทันที




          ฉึก ! ฉึก!  จากนั้นข้าก็รับรู้ถึงแรงที่กระแทกเข้ามาที่ร่างกาย และความเจ็บก็เริ่มกระจายออกจากต้นแขนที่ถูกยิง ส่วนอีกดอกนั้นน่าจะถูกยิงเข้ากับถาดกระเบื้องที่ข้าสอดแนบเอาไว้ก่อนจะหนีออกมาจากรถม้าถึงไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บนั้น




“ซิงเยว่!!”   จ้าวฝูหมิงที่ถูกนางกอดอยู่นั้นก็รู้สึกใจหายตะโกนเรียกนางออกมาด้วยความหวาดหวั่นใจ แล้วหลุบตามองต่ำลงไปก็เห็นลูกดอกเหล็กยิงเข้ามาที่หลังตรงจุดหัวใจ และต้นแขนอีกหนึ่งจุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 699 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5727 Alamadine (@alamadine) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:24
    ชิงเย่ว์รับลูกดอกแทนทำไม ไท่จือ ถึงโดน ก็คงไม่เป็นไร อาจจะสืบถึงต้นตอที่โดนทำร้ายก็ได้ แต่ก็นะ นิยายมีปมเยอะก็งี้ละ
    #5727
    0
  2. #5726 Alamadine (@alamadine) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:17
    คล่องแคล่ว มิใช่ คล่องแคว้น
    #5726
    0
  3. #5705 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:46
    คนร้ายเป็นคนของเมียฮ่องเต้ก็ไม่กล้าทำร้ายไท่จื่ออะเนอะ เดี๋ยวไท่จื่อชอบน้องซีแน่
    #5705
    0
  4. #5702 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:18
    สนุกค่ะ
    #5702
    0
  5. #5695 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:35
    อ่านแล้วแค้นแทน .....ไท่จื่อคือลูกใครจะกล้าทำร้ายลูกนายกัน
    #5695
    0