ตอนที่ 138 : บทพร้อมรบ & อำนาจที่ยากจะโค่นล้ม [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 773 ครั้ง
    31 มี.ค. 62

“ดูท่า….คนที่มันต้องการลอบทำร้ายคือข้าสินะ” ข้ากล่าวกับตนเอง พลางยกมือขึ้นคลำหัวที่กระแทกกับไม้จนหัวแตกก่อนหน้านี้





          ยามนี้ข้า และพวกเขาอยู่กลางสามแยก ด้านข้างล้อมรอบไปด้วยต้นใหญ่หนารกครึมถึงแม้ว่ายามกลางวันจะดูไม่น่ากลัว แต่ยามดึกดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง .. และในหัวของข้ากำลังครุ่นคิดหาทางรอดออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ให้ได้เสียก่อน จะให้วิ่งพรวดออกจากรถม้าไปแล้วนั้นก็ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าลูกดอกที่ทำจากเหล็กขนาดเล็กจะพุ่งมาจากทิศทางใดบ้าง





         ในเมื่อพวกมันแฝงกายอยู่ในเงามืดยากจะมองหาที่ซ่อนได้โดยง่าย ส่วนตัวข้าและเหล่าองครักษ์นั้นอยู่ท่ามกลางแสงโคมไฟตรงทางแยก มีแต่ต้องเสี่ยงที่ใช้ความมืดอำพรางกาย แล้วหลบหนีออกไปได้ พลันเมื่อตัดสินใจได้แล้วก็กล่าวตะโกนออกไปทันที





ทำลายโคมไฟทิ้ง!! ” เมื่อเหล่าองครักษ์ทั้งห้าที่ยืนถือดาบด้วยความระแวดระวังอยู่นั้น เมื่อได้ยินเสียงคำสั่งของท่านหญิงก็ทำตามที่นางกล่าวทันที โดยหนึ่งในห้าคนกระโดดขึ้นไปตัดโคมไฟสีแดงออกเป็นเสี่ยงๆ ล่วงหล่นกระจุยกระจายเป็นเศษตกลงไปที่พื้น จากนั้นความมืดก็เข้ามาปกคลุมไปทั่วทุกบริเวณที่เคยสว่างก่อนหน้านี้





        เมื่อทุกอย่างมืดมิดแล้ว ตัวข้าก็พยายามใช้สายตามองเพ่งไปในความมืดเพื่อปรับภาพให้คุ้นชิน เมื่อสายตาปรับได้แล้ว ข้าก็กวาดตามองไปรอบๆตัวว่าในรถม้ายามนี้พอจะมีอะไรที่ใช้เป็นโล่ป้องกันได้ จึงลองเลื่อนลิ้นชักไม้ตรงที่วางแขนออกมา เพ่งสายตามองผ่านความมืดลงไปก็พอจะคาดเดาเป็นถาดกระเบื้องที่เอาไว้วางกาน้ำชาขนาดใหญ่เท่าฝามือสองอัน





       จากนั้นก็รีบหยิบมันขึ้นมาสอดเก็บเอาในอกเสื้อตรงหัวใจหนึ่งอัน อีกอันแนบไว้ในตำแหน่งเดียวกันแต่เป็นด้านหลังแทน พลางดึงสายคาดเอวกระชับขึ้นมาอยู่ใต้หน้าอกกันถาดกระเบื้องคาดเคลื่อนอยู่ต่ำกว่าต่ำแหน่ง  .. ยังดีที่ป้องกันจุดตายได้แล้วหนึ่งจุด ที่เหลือก็ต้องใช้ความเร็ว และไหวพริบที่มากพอเพื่อวิ่งไปหาจุดกำบังที่ดีกว่านี้ หากรั้งจะอยู่ตรงกลางสามแยกนี่ต่อไป มีหวังคงไม่รอดเป็นแน่





“พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดีขอรับ!” องครักษ์เข้าไปประชิดรถม้าที่คว่ำตะแคงข้างอยู่นั้นแล้วเอ่ยปากถามกระซิบเข้าไปด้านใน





“ยามนี้ตัวข้ามีเพียงมีดสั้น…ต้องรบกวนพวกท่านคุ้มกันวิ่งไปหาจุดกำบังที่ดีกว่านี้” ข้ากล่าวขอร้องพวกองครักษ์ออกไปเพราะยามนี้ข้านึกถึงใบหน้าของยี่หวี่ และเอ้อร์เฟยที่ค่อยอยู่ที่จวน หัวใจในอกก็สั่นไหวขึ้นมา





“เป็นหน้าที่ของพวกข้าขอรับที่ต้องคุ้มกันท่านหญิง” องครักษ์หนุ่มเอ่ยปากออกไป พลางสาดส่องสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง





“พวกมันคงจะคอยให้ข้าออกไปกระมัง ถึงมิยอมเข้ามาเสียที” ข้ากล่าวออกไป แล้วแนบดวงตามองผ่านรถม้าออกไปดูด้านนอก เพียงชั่วพริบตาเดียวลูกดอกเหล็กขนาดเล็กที่สะท้อนแสงวิบวับกับแสงจันทร์เป็นจุดเล็กๆ เข้าตา ก็โพยพุ่งเข้ามาที่รถม้าสามดอก จนตัวข้าผงะถอยร่นไปด้านหลังและนอนราบลงทันที





      ปึก ! ปึก! เสียงลูกดอกสองดอกปักเข้าที่รถม้า เคว้ง ! อีกดอกหนึ่งถูกองครักษ์ยกดาบปัดออกไปได้ทัน จากนั้นไม่นานลูกดอกมากมายก็พุ่งเข้ามาทั่วทุกทิศทางพร้อมกับเสียงดาบที่กระทบกับเหล็กดังก้องสนั่นขึ้น เคร้ง เคร้ง เคร้ง !!! เหล่าองครักษ์ทั้งห้ายกดาบปัดลูกดอกมือพัลวันไม่ได้หยุดพัก





       อย่างนี้ข้าควรจะทำเช่นไรต่อดี !? จะออกไปด้านนอก หรือจะอยู่ป้องกันเช่นนี้ไปเรื่อยๆ เพื่อรอความช่วยเหลือ  แต่จำนวนหกคนจะเพียงพอรับมือกับศัตรูที่มองไม่เห็นจำนวนได้เพียงพอได้หรือไม่  และดีไม่ดีอาจจะต้องตายกันหมดก็เป็นได้





       ไฉนเหตุการณ์ถึงได้บีบคั้นเช่นนี้ ต่อให้ก่อนหน้านี้ข้าไปขอความช่วยเหลือก็ไม่สามารถไปได้อยู่ดี พวกมันต้องการล่อให้พี่จื่อถงออกไปเพื่อจะเข้ามาจัดการข้า  ถึงแม้ว่าจะไปหาคนมาช่วยก็ไม่ทันกาล เพราะพวกมันจ้องเล่นงาน และค่อยดูจังหวะที่จะเข้ามาโจมตีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว





            ข้าหลับตาลงข้างหนึ่งด้วยอาการแสบตาสาเหตุมาจากเลือดที่หัวไหลย้อยลงมาอาบใบหน้า ถึงแม้ว่าจะยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดแล้วแต่มันก็ยังไหลออกมาไม่หยุด  และยังต้องพยายามเค้นสมองที่ตื้นตันเพื่อหาทางหนีทีไล่ในยามนี้ .. การที่จะหลบหนีออกไปนั้นต้องใช้วีธีการอำพรางกาย เช่นนั้นต้องลองใช้วิธีสิ้นคิดดูแล้วเพื่อมันอาจจะได้ผล   




           เมื่อตัดสินใจได้แล้วนั้นตัวข้าก็ใช้มีดสั้นตัดชายอาภรณ์สีขาวตัวนอกขึ้นมาเหนือเข่า และตัดย่อยออกมาทั้งหมดเจ็ดผืน เปิดหน้าต่างด้านข้างที่ตะแคงแนบไปกับพื้นดินออก โกยเอาเศษดินที่เป็นผุยผงใส่ลงผ้าทั้งหมดเจ็ดผืน และมัดผ้าทั้งหมดด้วยเส้นผมของตนเองให้แน่นหนา ยิ่งกลางดึกวิสัยทัศน์มืดสลัวถึงแม้จะมีพระจันทร์แต่ยากที่จะมองเห็นได้อย่างชัดเจน หวังว่าฝุ่นจากเศษดินจะช่วยบิดเบือนสายตาของพวกมันได้บ้าง เมื่อจัดการมัดครบหมดแล้วข้าก็ตะโกนออกไปบอกองครักษ์ด้านนอก





“พวกท่านได้ยินข้าหรือไม่!”





“ได้ยินขอรับ!!” องครักษ์กล่าวรับ แต่มือที่ถือดาบยังคงปัดแกว่งลูกดอกที่ถูกยิงออกมาไม่หยุดไปด้วย





“ฟังข้าให้ดี…ข้าหาวิธีหลบหนีได้แล้ว แต่พวกท่านช่วยหาเส้นทางที่ปลอดภัยเอาไว้ด้วย” ข้ากล่าวตอบออกไป





“พวกข้าคิดว่าควรจะย้อนกลับไปทางจวนตระกูลซ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดในยามนี้ ระหว่างทางอาจจะเจอรถม้าขุนนางท่านอื่นได้ขอรับ!” องครักษ์กล่าวออกไปตามที่ตนคิด หากต้องไปต่อด้านหน้าต้องใช้เวลาเกือบสามเค่อถึงจะเจอจุดที่ปลอดภัย แต่ถ้าหากย้อนกลับไปที่จวนตระกูลซ่งเพียงหนึ่งเค่อดูท่าน่าจะปลอดภัยที่สุดในยามนี้





“ได้ ข้าจะนับถึงห้า และจะโยนถุงผ้าขึ้นบนฟ้าทั้งหมดสองอันซ้ายขวา พวกท่านต้องใช้ดาบตัดผ้าให้ขาดตั้งแต่บนอากาศเหนือหัวขึ้นไปและโบกให้ดินในนั้นกระจายตัวให้คลุ้งไปทั่วบริเวณ” ข้ากล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง





“ขอรับ!” องครักษ์ทั้งห้านายรับคำ และรออย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นเสียงของท่านหนึ่งก็ดังขึ้นจากในรถม้า



หนึ่ง !



สอง !



สาม !



สี่ !



ห้า !   ฟึบ !  ข้าถีบประตูออกไป ยืนแขนออกไปด้านนอกโยนถุงผ้าขึ้นพร้อมกันทั้งทางซ้าย และทางขวาอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนสั่งการออกไปเสียงดัง ฟันนน!





         จากนั้นเมื่อเศษดินลอยคลุ้งไปในอากาศปกคลุมไปทั่วรถม้า ข้า และพวกองครักษ์ต่างพาย้อนกลับไปทางเดิมกึ่งวิ่งกึ่งเหินไปด้วย เมื่อวิ่งออกมาได้นั้นข้าก็ได้โยนถุงผ้าใส่ดินในมือขึ้นฟ้าไปอีกหนึ่งถุง แล้วตะโกนสั่งออกไป





        ด้านบนฟัน ! ! ฉับ !! จากนั้นเศษดินก็ลอยคลุ้งปกคลุมราวกับหมอกขมุกขมัวรอบตัวพวกเราทั้งหกคน ส่วนองครักษ์เองต่างพากันยกดาบตวัดไปมาในอากาศเพื่อกันลูกดอกที่ยิงเข้ามาหาท่านหญิงในวงล้อม





         ด้านบนฟัน !! ฉับ!!!!    เมื่อวิ่งไปเรื่อยๆ ข้าก็โยนถุงฟ้าขึ้นไปบนฟ้า จากนั้นพวกเราก็เบี่ยงเส้นทางที่วิ่งตรงไปนั้น เข้าข้างทางแทนแล้วพากันเหินขึ้นบนต้นไม้ จุดประงสงค์เพื่อใช้ต้นไม้เป็นที่กำบังไปด้วย






#ภาพประกอบ เพื่อนึกภาพกันไม่ออก#



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 773 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #5764 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:48
    ตอนที่แล้วรถม้าออกจากตระกูลซ่งไปแปปเดียวก็หยุดแล้วย้อนกลับไปช่วย โดนระยะเวลาจากหยุดจนถึง3แยกคือ1เค่อ แต่ทำไมขาก3แยกไปถึงตระกูลซ่ง1ยามเลยเหรอ 1ยามถ้าเราเข้าใจไม่ผิดก็2ชั่วโมง หรือ8เค่อ จำนวนมันจะห่างไปมั้ย แล้วในเมืองเดียว หาจุดปลอดภัยถัดไปคือ3ยาม 6ชั่วโมง??? เมืองสมัยโบราณจะทำใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่มีรถให้ติดด้วย
    #5764
    4
    • #5764-2 แมวใหญ่ (@THEDEEM) (จากตอนที่ 138)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:01
      ใส่ผิด
      #5764-2
    • #5764-4 แมวใหญ่ (@THEDEEM) (จากตอนที่ 138)
      11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:04
      ขอบคุณที่แจ้งครับ เข้าไปแก้ไขละ
      #5764-4
  2. #5763 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:48
    ตอนที่แล้วรถม้าออกจากตระกูลซ่งไปแปปเดียวก็หยุดแล้วย้อนกลับไปช่วย โดนระยะเวลาจากหยุดจนถึง3แยกคือ1เค่อ แต่ทำไมขาก3แยกไปถึงตระกูลซ่ง1ยามเลยเหรอ 1ยามถ้าเราเข้าใจไม่ผิดก็2ชั่วโมง หรือ8เค่อ จำนวนมันจะห่างไปมั้ย แล้วในเมืองเดียว หาจุดปลอดภัยถัดไปคือ3ยาม 6ชั่วโมง??? เมืองสมัยโบราณจะทำใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่มีรถให้ติดด้วย
    #5763
    0
  3. #5674 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:07
    ชัดมาก55
    #5674
    0
  4. #5670 PloyPrang (@PloyPrang) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:31
    pm2.5 ต้องมา
    #5670
    0
  5. #5669 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:14

    พี่ซ่งไม่คิดว่าจะมีเหตุกาลนี้เลยเหรอ

    #5669
    0
  6. #5667 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:50
    และแล้วฝุ่นผงก็มา
    #5667
    0
  7. #5665 Kadkhong23 (@Kadkhong23) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:44
    ทันสถานการณ์มากกกก
    5555 เรานึกถึงถุงแป้ง
    พอเห็นภาพประกอบไรท์
    โอ้ยขำหนักไปอีก5555
    #5665
    0
  8. #5661 F. sugarchan (@slp9011) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:31

    โอ็ยยย ภาพปลากรอบอันใดนิ
    #5661
    1
    • #5661-1 moonbless (@moonbless) (จากตอนที่ 138)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:28
      น่าเบื่อกับซีนหน่วงแบบนางเอกถูกลอบทำร้ายแบบจับใครไม่ได้ ไม่รู้เหนือรู้ใต้ จับต้นไม่ชนปลายอะไรๆก็ยังไม่รู้แบบนี้น่ะไรท์! อย่ายืดเรื่องเยิ่นเย้อมากได้มั้ย? นี่นางเอกโดนลอบสังหารรอบที่สองแบบติดๆแล้ว หมายความว่าไง ? ใช่หลานชินอ๋องแม่ทัพแคว้นเหรอ ? ท่านตาเตรียมแผนไรรับไว้มั้ย?

      ผู้2คน(ทั้งเซี่ย ทั้งซ่ง)ก็ช่วยไม่ได้เหรอ? แล้วยังจะมีตระกูลหลวนเผ่าตูเย้าอีก วุ่นวายกับแม่ซือหง-ลูกชิงเยว่ไม่จบ อะไรกันนักกันหนานะ จะลากยาวไปไหน ไม่สิ้นสุดซะที (รี้ดอ่านแล้วรมณ์เสีย ขอโทษรี้ดท่านอื่นๆค่ะ

      อินจัดเกินเลยหงุดหงิด)
      #5661-1
  9. #5660 kaepawarisa (@kaepawarisa) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:43
    ต้องเป็นนักฆ่าตระกูลซ่งแน่
    #5660
    0
  10. #5659 panaratburanachonapa (@panaratburanachonapa) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:33
    PM 2.5 เป็นประโยชน์
    #5659
    1
    • #5659-1 F. sugarchan (@slp9011) (จากตอนที่ 138)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:32
      นี่มันฝุ่นดิน!55
      #5659-1
  11. #5658 ANGELBABYCOOL (@ANGELBABYCOOL) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:39

    กรรมของนางไปไหนก็มีแต่คนตามฆ่า

    ดีที่เจ้าตัวเล็ก 2 คนไม่ได้ไปด้วย

    #5658
    0
  12. #5657 waavaa (@waavaa) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:38
    ขำ ภาพประกอบ
    #5657
    0
  13. #5656 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:35
    ถือว่าในสถานการณ์แบบนี้น้องซียังมีไหวพริบนะคะ เอาใจช่วยน้องงง
    #5656
    0
  14. #5654 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:29

    นังซ่งฮองเฮาตัวร้ายแน่ๆเลย...รอฮีโรมาช่วยน้องเย่วค่าาาา
    #5654
    0
  15. #5653 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:29
    นางเอกของเราฉลาดยิ่ง ......ขี้ฝุ่นกำลังเยอะเลย pm 2.5 อินเทรนด์สุดๆ
    #5653
    0