◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381,412 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,772 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,613

    Overall
    1,381,412

ตอนที่ 137 : บทพร้อมรบ & อำนาจยากที่จะโค่นล้ม [เล่ม. 3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 639 ครั้ง
    31 มี.ค. 62

         

        


          ข้าละความสนใจจากแม่ทัพซ่ง และองค์หญิงเจียซู๋  กลับมากวาดสายตามองหาพ่อบ้านเสวียต่อ ดูท่าเขาคงไม่ได้อยู่ในงานเลี้ยงแล้วกระมัง  .. จากนั้นเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปได้ราวๆ หนึ่งยามคนในงานเลี้ยงต่างก็พากันทยอยกลับไปเกือบหมด  ส่วนตัวข้า และพี่จื่อถงนั้นก็เตรียมตัวจะกลับจวนเช่นกัน




“ประเดี๋ยวพวกเราไปกล่าวลาท่านเสนาบดีหวังกันก่อน” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้น พลางเดินนำซิงเยว่ตรงไปหาหวังลี่อิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม




“ท่านเสนาบดีหวังพวกท่านจะกลับกันหรือยัง?” จ้าวจื่อถงที่เดินเข้าไปก็กล่าวขึ้นเผยให้เห็นลักยิ้มที่ลึกลงทั้งสองข้างแก้มของเขา




“ซื่อจือ….พวกกระหม่อมกำลังจะกลับกันแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีหวังกล่าวพลางก้มหัวลงเล็กน้อย




“เดือนหน้าข้าจะให้แม่สื่อไปส่งหนังสือสินสมรสที่จะมอบให้….หากท่านเสนาบดีหวังติดใจตรงไหนก็กล่าวบอกนางเอาไว้ แล้วนางจะเป็นคนกลับมาแจ้งกับข้าเอง” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้นพร้อมรอยที่ส่งไปถึงดวงตาของเขาจนหรี่เล็กลงเป็นเสี้ยวพระจันทร์




“พ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีหวังประกบมือก้มคำนับเล็กน้อย แล้วกล่าวขึ้นต่อ




“เช่นนั้นกระหม่อม และลูกขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” พอสิ้นคำกล่าวของเสนาบดีหวัง หวังหลิ่วอิน และหวังลี่อิงก็กล่าวขึ้นมาพร้อมกัน




“หม่อมฉันทูลลาเพคะ / กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” หวังลี่อิงก้มคำนับโดยไม่ได้มองหน้าจ้าวจื่อถงที่ยืนอยู่ตรงหน้านางเลยสักนิดเดียว จากนั้นนางก็หันไปส่งยิ้มให้พี่เยว่ของนางที่อยู่ด้านข้างแทน พร้อมกับกล่าวออกไป




“เอาไว้เจอกันใหม่นะเจ้าคะ”




“เจอกันคราวหน้า” ข้ากล่าวพร้อมยิ้มส่งไปให้นาง ท่านเสนาบดีหวัง และคุณชายหวังหลิ่วอินไปพร้อมกันด้วย จากนั้นพวกเขาทั้งสามก็ยกมุมยิ้มขึ้นบางๆ พร้อมกับพยักหน้ารับเล็กน้อยเป็นการตอบรับ




พอสามคนพ่อลูกตระกูลหวังเดินจากไปแล้วนั้น ตัวข้าก็หันไปกล่าวกับพี่จื่อถงทันที “ท่านจะไม่ง้อนางสักหน่อยหรือ?”




“ง้อ?... เอาไปง้อนางในห้องหอไม่ดีกว่ารึ ว่าแต่ข้าเจ้าเล่าได้ความอันใดมาบ้างหายไปเสียนาน” จ้าวจื่อถงกล่าวติดน้ำเสียงขบขันออกไป




“จะว่าได้ก็ได้ แต่มิรู้จะมีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่” ข้ากล่าวตอบเขาไป พลางสาวเท้าพากันเดินไปด้านหน้าของจวน




“แต่ก็นับว่าได้มิใช่รึ....เอาไว้ขึ้นรถม้าแล้วค่อยกล่าวเล่าให้ท่านน้าผู้นี้ฟัง” จ้าวจื่อถงกล่าวน้ำเสียงทะเล้น พลางสาวเท้าเปิดไปประตูรถม้า แล้วยื่นมือให้ซิงเยว่จับประคองขึ้นไปด้านบน




“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ข้ากล่าวตอบกลับพร้อมกับจับมือของเขาแล้วก้าวขึ้นไปในรถม้า




          ภายในรถม้า

          ยามนี้ภายในรถม้าสั่นโคลงไปมาเล็กน้อยตามความเร็วฝีเท้าของม้า และความราบเรียบของพื้นถนน




“รีบกล่าวมาเร็วเข้าว่าเจ้าไปเจออันใดมา” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้นทันทีหลังรถม้าเคลื่อนตัวออกไปเพียงได้ครู่เดียวเท่านั้น




“ข้าเจอข้อความลับพ่อบ้านตระกูลซ่งข้างกำแพงเจ้าค่ะ พระจันทร์สะท้อนลงผิวน้ำ หมอดูทำนายผิด หน้าฝนระวังหญ้าที่ถอนทิ้งจะเกิดขึ้นใหม่ นี่คือข้อความที่เขียนอยู่ข้างในจดหมายนั้นเจ้าค่ะ” ข้ากล่าวตอบพี่จื่อถงด้วยน้ำเสียงจริงจัง พลางครุ่นคิดถึงใจถึงความหมายของข้อความนั้นไปด้วย




“พระจันทร์สะท้อนลงผิวน้ำ…….หมอดูทำนายผิด…….หน้าฝนระวังหญ้าที่ถอนทิ้งจะเกิดขึ้นใหม่” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้นมาช้าๆ หลับตาลงเพื่อขบคิดให้กระจ่าง แล้วกล่าวขึ้น




“ผิวน้ำเปรียบเสมือนกระจกที่สะท้อนบางสิ่งอาจจะสื่อว่ามีพระจันทร์สองดวงก็เป็นไปได้แต่ความหมายของพระจันทร์นั้นมันหมายถึงสิ่งใดก็ต้องมาครุ่นคิดกันอีกที ส่วนหมอดูทำนายผิดข้าคิดว่าน่าจะหมายถึงการคาดการที่ผิดพลาดกระมัง อืม…..หน้าฝนระวังหญ้าที่ถอนทิ้งจะเกิดขึ้นใหญ่หากเปรียบหญ้าเป็นศัตรูน่าจะเห็นภาพชัดที่สุด คงจะหมายถึงศัตรูที่เคยกำจัดไปแล้วนั้นจะหวนกลับมาใหม่   หลานสาวเจ้าคิดอย่างไรบ้างกับการคาดเดาของข้า?” จ้าวจื่อถงที่ยกมือลูบคางขบคิดไปด้วยแล้วกล่าวขึ้นมา



“ข้าก็คิดใกล้เคียงกับท่าน ถ้าเปรียบเทียบคล้ายกับศัตรูแล้วนั้นหมายความว่าพระจันทร์ที่พ่อบ้านเสวียสื่อถึงเขาอาจจะเจอศัตรูย้อนกลับมา …. และ” ข้าที่กำลังกล่าวออกไปอยู่นั้น พลันก็มีเสียงดังโหวกเหวกแทรกขึ้นมาจากด้านนอก




“ซื่อจือพ่ะย่ะค่ะ!!” บ่าวคุมกันของตระกูลหวังวิ่งกระหืดกระหอบย้อนกลับมาทางจวนตระกูลซ่งทันทีเพื่อขอความช่วยเหลือจากชินหวังซื่อจือ




ข้า และพี่จื่อถึงสั่งบ่าวให้หยุดรถม้าทันที พร้อมกับเปิดประตูรถม้าออกไปดูด้วยความแปลกใจ ว่าด้านนอกนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่




“เกิดอันใดขึ้นรึ?” จ้าวจื่อถงเอ่ยปากถามบ่าวที่ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อยืนตัวสั่นโยกไปด้านหน้าด้วยอาการเหนื่อยหอบ




“ยามนี้คุณหนูหวัง และนายท่านถูกลอบทำร้ายพ่ะย่ะค่ะ!” บ่าวคุมกันที่ได้รับมอบหมายให้ย้อนกลับมาขอความช่วยเหลือจากชินหวังซื่อจือรีบกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก




“ว่าอย่างไรนะ!! มันจะเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน!!” จ้าวจื่อถงกล่าวขึ้นเสียงดัง ส่วนร่างกายของเขานั้นก็ได้ก้าวพรวดลงจากรถม้าไปยืนอยู่ด้านล่างด้วยความร้อนใจ




“เกิดขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้พวกมันล้อมรถม้าเอาไว้อยู่ราวๆ ยี่สิบคนได้” บ่าวคุมกันกล่าวตอบออกไปทันที




“บัดซบ!! องครักษ์ติดตามข้าไปห้าคน ส่วนอีกห้าคนนั้นคุมกันท่านหญิงที่นี่” จ้าวจื่อถงกล่าวสั่งการออกไปทันทีโดยไม่ฉุกคิดให้รอบคอบ จากนั้นก็หันไปกล่าวกับบ่าวคุมกันต่อ    “เจ้ารีบนำข้าไปเร็วเข้า” พอกล่าวเขาจบก็รีบวิ่งออกไปทันทีพร้อมกับองครักษ์ห้านายของเขา




“พี่จื่อถงประเดี๋ยวก่อน !” ข้ากล่าวทวงออกไป แต่ดูท่าแล้วมันไม่ได้ทะลุเข้าหูของเขาเลยสักนิดเดียว




       จะรีบร้อนออกไปเช่นนั้นได้อย่างไรกัน ! จวนตระกูลซ่งตั้งอยู่บนเนินสูงถึงแม้จะอยู่ริมสุดเกือบติดฝั่งกำแพงเมืองหลวงก็ตาม แต่ก็ไม่ได้ดูลับตาคนขนาดที่จะมีคนอาจหาญเข้ามาลอบทำร้ายรถม้าขุนนางชั้นสูงได้ แต่ถ้าหากเป็นยามดึกก็ไม่แน่ เพราะเส้นทางที่ข้าเห็นมานั้นค่อนข้างไร้ที่ตั้งบ้านเรือนของชาวบ้านชาวเมือง และอยู่ไกลจากแหล่งชุมชนอยู่มากเช่นกัน





“ให้ตายเถิด….พอเป็นเรื่องความปลอดภัยของน้องอิงก็หลงลืมสติไปหมดแล้ว” ข้ากล่าวบ่นออกมาอย่างหัวเสีย พลางหันไปกำชับให้บ่าวรีบบังคับรถม้าตามพี่จื่อถงไปให้เร็วที่สุด “รีบตามซื่อจือไปเร็ว!”





“ขอรับ !” บ่าวน้อยรับคำเสียงดัง แล้วลงแส้เฆี่ยนม้าอย่างหนักมือพลางดึงสายบังเหียนบังคับม้าตามชินหวังซื่อจื่อไปตามคำสั่งท่านหญิง





ม้าควบเร็วจนตัวรถสั่นไหวโคลงเคลงซ้ายขวาไปม้าอยู่ราวๆ หนึ่งเค่อก็หยุดลง ตามมาด้วยเสียงบ่าวที่จะโกนถามขึ้น “ท่านหญิงไปทางซ้ายหรือทางขวาดีขอรับ !”





“ทางแยกหรือ ? จวนตระกูลหวังไปทางไหนเจ้าก็เลี้ยวไปทางนั้น !” ข้าตะโกนตอบกลับออกไป พลางเลิ่กผ้าม่านขึ้นเพื่อจะมองออกไปด้านนอกที่มืดสลัวมีเพียงแสงโคมไฟข้างถนนที่ให้ความสว่างเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น และเพียงวูบเดียวก็มีบางสิ่งลอยผ่านดวงตาของข้าไป





“เช่นนั้นทาง……อ๊ากก!!” บ่าวน้อยที่กำลังดึงสายบังเหียนไปทางขวากล่าวบอกท่านหญิงไม่ทันจบประโยคก็ถูกลูกดอกที่ยิงฝ่าความมืดทะลุเข้าข้างขมับของเขาจนล้มตึง พร้อมกับเสียงที่ตะโกนขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะหล่นกระแทกลงพื้นดินเสียงดังตึง ! พร้อมกับเสียงร้องของม้าด้วยความตกใจ




ส่วนองครักษ์ทั้งห้าคนที่วิ่งตามรถม้านั้นก็ตื่นตัวขึ้นทันทีพร้อมกับตะโกนขึ้นเสียงอย่างพร้อมเพรียง “คุมกันท่านหญิง !!”




         ข้ากลืนน้ำลายลงคอเสียงดังเอือก! ดวงตาสองข้างเบิกกว้างออก เพราะเมื่อครู่โชคดีนักที่ไม่ได้ตัดสินใจวิ่งตามพี่จื่อถงออกมา ไม่เช่นนั้นลูกดอกนั่นอาจจะปักเข้าหัวของข้าแทนบ่าวผู้นั้นก็เป็นได้  ‘ยกโทษให้ข้าด้วยที่ต้องพาเจ้ามาตายเช่นนี้ ‘ ข้ากล่าวบอกบ่าวผู้นั้นในใจ จากนั้นก็หยิบมีดสั้นที่พกติดตัวอยู่ตลอดยามออกมาจากสายคาดเอวมากำแน่นเอาไว้ในมือ





“ท่านหญิงหลบอยู่ด้านในก่อนขอรับ…ยามนี้ยังไม่อาจระบุตัวคนร้ายว่าสุ่มอยู่ทางไหนได้” องครักษ์ตะโกนเสียงดังขึ้น พร้อมกำชับดาบในมือเพ่งมองเข้าไปในความมืดที่รายล้อมเอาไว้อยู่ทุกทิศทาง และหันไปกล่าวสั่งกับเพื่อนองครักษ์ด้วยกัน





“เจ้ารีบไปบังคับม้าพาท่านหญิงหนีไปก่อน …”




       สิ้นคำกล่าวขององครักษ์ ลูกดอกปริศนาก็ถูกยิงเข้ามาที่หัวของม้าทั้งสองตัวตามมาด้วยเสียงร้องอันโหยหวนของมัน ฮี่ ฮี่ !!! จากนั้นพวกมันทั้งสองก็ยกขาหน้าขึ้นทั้งสองข้างตะเกียกตะกายกลางอากาศพลางสะบัดตัวไปมาอยู่ครู่เดียวจนรถม้าที่พวงอยู่ด้านหลังของมันนั้นตะแคงข้างแล้วล้มลงกับพื้นพร้อมกับพวกมันทั้งสองตัวที่สิ้นใจลงไปในที่สุด




      ข้าที่ตัวกระแทกลงด้านข้างรกม้าจนหัวโขกไปที่ไม้อย่างแรง ก็รู้สึกชาวาบไปทั่วทั้งหัว .. จากนั้นเมื่อความชาเลือนรางหายไปแล้วนั้นความเจ็บก็เข้ามาแทนที่พร้อมกับกลิ่นคาวของโลหิตที่เจือจางอ่อนๆ ลอยคลุ้งเข้ามาในจมูก  ดูถ้าจะกระแทกแรงจนหัวแตกสินะ




ท่านหญิง ! “ องครักษ์ตะโกนขึ้นด้วยความตระหนก เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วฉุลหุกไปหมด แค่เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นรถม้าก็คว่ำลงพื้นตะแคงข้างเสียแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 639 ครั้ง

8 ความคิดเห็น

  1. #5668 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:58
    ลุ้นๆๆ
    #5668
    0
  2. #5662 tonkawsaw (@tonkawsaw) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:10
    ลุ้นจริงๆคะ
    #5662
    0
  3. #5655 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:34
    แผนลวงพี่จื่อออกไปจากน้องซีรึป่าวคะ
    #5655
    0
  4. #5652 kulyasalin2 (@kulyasalin2) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41
    โผลมาลอบทำร้ายอีกแล้ว.....เจ็บใจแทนเมื่อไหรจะจับได้สักที แต่ท่านตาดูท่าจะวางแผนไว้แล้ว
    #5652
    0
  5. #5651 Alamadine (@alamadine) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:31
    ตอนนี้สินะที่จะมีการสูญเสีย แต่ใครละ???ไม่อยากจะคิดเลย
    #5651
    0
  6. #5650 LukiMemory (@LukiMemory) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:40
    รอนะคะ
    #5650
    0
  7. #5649 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:01

    ประมาทอย่างแรง

    #5649
    0
  8. #5648 0825794143 (@0825794143) (จากตอนที่ 137)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:03
    มาอัพต่อเร็วๆรนะคะอยากอ่านแล้วค่ะ
    #5648
    0