◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381,311 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,777 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,512

    Overall
    1,381,311

ตอนที่ 100 : บทข้าที่เติบใหญ่ และเข้าใจสัจธรรม & สัจธรรม [เล่ม. 2]*

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1182 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

“ใช่…ดูจากความสัมพันธ์พี่น้องของพวกท่านแล้วมิได้รักใคร่กันเท่าใดนัก ถ้าหากเราจะกำจัดหยางจิงฮวาท่านหญิงคงมิติดใจใช่หรือไม่” ฮองเฮาทรงตรัสออกมา พร้อมสีพระพักตร์ที่นิ่งเฉย



“ไม่เพคะ…หม่อมฉันไม่ได้อยู่ในจุดที่จะสนใจความทุกข์ยากของคนตระกูลหยางอีกแล้ว” ข้ากล่าวตอบไปตามตรง  หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงจะน้อยเนื้อต่ำใจคับแค้นที่โดนกลั้นแกล้งหรือดูหมิ่น แต่ยามนี้ตัวข้าเติบใหญ่มากพอจนมองเรื่องพวกนี้เป็นสัจธรรม  เมื่อคนเราอ่อนแอไร้อำนาจวาสนามันไม่แปลกที่จะมีคนเหยียบย้ำดูแคลน เรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องธรรมดาทั่วไปที่จะมองเห็นได้ จิตใจของคนเราต่างมีสันดรที่ต่างกัน วันนี้ข้ามีพร้อมทุกอย่างไฉนต้องมายึดติดกับคนจำพวกนั้น ความทรงที่ดีก็เปรียบเหมือนอากาศมีแต่ความว่างเปล่า นั้นหมายความว่า ตัวข้ามิเคยมีความทรงจำที่ดีกับพวกเขาเลยสักนิดเดียว



      คนที่ข้าสมควรจะแค้นเคืองในยามนี้ นั่นคือตัวการที่สั่งการสังหารข้า เพราะตัวข้าเป็นสาเหตุให้คนรอบคอบข้างต้องตาย และยังไม่รู้ว่าลูกจะปลอดภัยได้นานหรือไม่  ดังนั้นเรื่องที่ควรมาพะวงมากที่สุด นั่นคือเรื่องที่มีคนจ้องสังหารข้าทิ้ง มากกว่าเรื่องราวในอดีต...



“อีกมิเกินเจ็ดวันเราจะส่งสาสน์เชิญท่านหญิงไปใหม่” ฮองเฮาตรัสด้วยสุรเสียงชื่นมืนพร้อมแย้มพระสรวลออกมาบางเบา



“หม่อมฉันจะรอสาสน์จากพระองค์เพคะ” ข้ากล่าวตอบพระองค์เสียงเรียบนิ่ง ดูท่าการเข้าเฝ้าฮองเฮาคราหน้าคงมีเรื่องสนุกเป็นแน่  ตัวข้าเองก็สอดรู้เสียด้วยว่าหยางจิงฮวาจะใช้อุบายอันใดกัน



“ดี ๆ  …เหม่ยลี่ส่งท่านหญิง” ฮองเฮาทรงตรัสด้วยพระพักตร์พริ้มพราย จากนั้นก็ให้นางกำนัลคนสนิทออกเป็นส่งพระราชอาคันตุกะที่จวนแม่ทัพใหญ่



        พอสนทนาจบก็ถึงคราวที่ต้องกลับจวนแล้ว .. พวกเราทั้งสี่คนกลับมาถึงจวนยามอุ้ย  พอกลับมาถึงจวนเซี่ยจินเซินก็ไม่อยู่แล้ว เขาได้ฝากความกับบ่าวมาแจ้งว่าจะกลับมาค่ำๆ  เพราะว่าวันนี้ที่ค่ายทหารมีการคัดเลือกทหารหน้าใหม่เข้ามาประจำการเขาจึงต้องเข้าไปดูงานทั้งหมดด้วยตนเอง    


         จากนั้นตัวข้า และเจ้าเด็กดื้อทั้งสองเดินกลับมาพักอยู่ที่เรือนโดยมีรองแม่ทัพหยวนเดินมาส่ง  ก่อนจะเข้าห้องก็ได้สั่งขนมมาให้พวกเขาทั้งสองนั่งกินยามที่ข้าอ่านหนังสือต่อจากเมื่อเช้าให้พวกเขาได้ฟัง  และเป็นการฆ่าเวลาเพื่อรอสนทนากับเซี่ยจินเซินตอนกลับมาแล้ว



“อยากฟังแม่เล่าต่อหรือไม่?” ข้าก้มไปกล่าวกับพวกเขาที่นอนหนุนตักข้าอยู่บนเตียง



“อยาก ขอ ฮับ” ยี่หวี่รีบตอบกลับทันที เพราะเขาชอบฟังเรื่องราวทุกเรื่องที่ท่านแม่ของเขาเป็นคนกล่าวเล่า



“ถึงหน้านี้กระมัง” ข้ากล่าวพึมพำกับตนเอง แล้วคลี่หนังสือเปิดออกแล้วกล่าวขึ้นช้า ๆ



 “เมื่อแดนมนุษย์จะเกิดอาเพศขึ้นเกินการควบคุมของเทพซื่อหมิงผู้ขีดเขียนดวงชะตามนุษย์ จะมีเทพลงมาจุติเพื่อช่วยยุติอาเพศที่จะเกิดขึ้นบนแดนมนุษย์ก่อนเกิดการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ และเมื่อเหล่าเทพทำหน้าของตนเองเสร็จสิ้นแล้วไซร้อายุขัยบนแดนมนุษย์ก็จะสิ้นสุดลงแล้วกลับคืนสู่สรวงสวรรค์ทันที”



       ข้ากล่าวเล่าเรื่องราวในหนังสืออยู่สองเค่อพลันก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น  ตัวข้าจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูให้สาวใช้สองคนเดินถือถาดเข้ามาด้านใน คนหนึ่งถือถาดชาหอมกรุ่น อีกคนถือถาดหมั่นโถวอวบอ้วนสีขาวนวลน่ากิน พร้อมกับเสี่ยวหลงเปาที่แช่นำซุปเห็ดหอมใส่ถ้วยกระเบื้องใบเล็กสองใบ .. 


       จากนั้นข้าก็จัดการให้ยี่หวี่ และเอ้อร์เฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้นั่งกินเสี่ยวหลงเปากับน้ำซุปเห็ดหอมโรยขิงอุ่นๆ ท่ามกลางฝนที่ตกลงมาอีกครา บรรยากาศยามนี้ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่เป็นไอร้อนลอยพุ่งขึ้นมากระทบจมูก และอากาศที่เย็นตัวลงจนทำให้รู้สึกหนาวขึ้นมามาก พอข้า และลูกกินของอุ่นเข้าไปร่างกายก็รู้สึกผ่อนคลายอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน พอกินอิ่มทั้งแม่ทั้งลูกแล้วก็กลั้วคอด้วยน้ำชาแล้วขึ้นไปนอนซุกตัวใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยกันสามคน


 

      เมื่อหนังท้องตึง หนังตาก็เริ่มหย่อน และยังมีสภาพอากาศรอบตัวที่เย็นลงมายิ่งชวนทำให้รู้สึกง่วงหงาวหาวนอนขึ้นมาเสียดื้อๆ ยี่หวี่ และเอ้อร์เฟยที่นอนด้านในเตียงพลิกตัวอยู่สองสามรอบแล้วก็เขยิบกายเข้าไปนอนกอดกันได้ครู่หนึ่งก็หลับสนิท ส่วนตัวข้าก็เริ่มคล้อยหลับตามลูกไป




     ยามอิ่ว [17.00 – 18.59 น.]

     เซี่ยจินเซินกลับมาจากค่ายทหารก็เดินตรงดิ่งมาที่เรือนพักของภรรยา และลูกของเขาทันที เพราะเขาต้องการสอบถามเรื่องที่นางเข้าวังหลวงไปเข้าเฝ้าฮองเฮาวันนี้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง พอเดินมาถึงก็มีเพียงแสงตะเกียงตรงระเบียงเท่านั้น แต่ไม่มีแสงไฟลอดส่องออกมาจากห้องนอนของนาง



“ท่านหญิง และท่านชายมิได้อยู่ในห้องรึ?” เขาเอ่ยปากถามบ่าวที่อยู่ในเรือนด้วยความแปลกใจ



“อยู่ด้านในเจ้าค่ะ เมื่อยามบ่ายพึ่งรับของว่างกันไป” บ่าวน้อยกล่าวตอบ



“อืม” เขาขานรับในคอ แล้วยื่นดาบให้บ่าวนำไปเก็บ จากนั้นก็เดินตรงไปที่ห้องของนาง กล่าวเรียกเบาๆ อยู่สามสี่รอบแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ เมื่อลองผลักประตูก็พบว่าประตูไม่ได้คันไม้เอาไว้ด้านใน จึงลองผลักเข้าไปดู



        ภาพยามนี้ที่เขาเห็นผ่านแสงตะเกียงด้านสาดส่องเข้าไปในห้อง นั้นคือ ภรรยากับลูกแฝดกำลังนอนหลับอุตุกอดกันกลมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่บนเตียง เขายกมุมปากขึ้นยิ้มด้วยความเอ้อล้นเต็มไปด้วยความสุข มันเป็นภาพที่เขาอยากให้เกิดขึ้นมาตลอดสองสามปีที่ผ่านมา กลับมาจากทำงานด้านนอกพอมาถึงเรือนก็เห็นภรรยารัก และลูกน้อยค่อยอยู่ที่เรือน สิ่งใดที่จะมีความสุขมากไปกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว



        เขาเดินก้าวย่างเตรงเข้าไปหานาง และลูกแฝดแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเตียงด้านข้างช้าๆ อย่างเบาตัว เพราะกลัวว่าจะทำให้นางรู้สึกตัวตื่น จากนั้นก็ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ยาวปรกหน้าของภรรยาออกทัดไว้ข้างหู  ต่อมาก็เกลี่ยให้ลูกแฝดที่หลับซุกอกของนางออกด้วยเช่นกัน เมื่อพินิจมองดวงหน้าของคนทั้งสามที่นอนหลับไม่รู้สึกตัวก็อดที่จะกล่าวค่อนขอดออกไปไม่ได้



“หืม…ไฉนถึงนอนหลับสนิทกันเช่นนี้ ห้องนอนก็มิจักปิดให้มิดชิด” เขากล่าวขึ้นเสียงทุ้มแผ่วเบาในคอ พลางลูบเส้นผมของนางช้าๆ แล้วก้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าผากผมท้อของนาง จากนั้นก็ไล่ประทับริมฝีปากลงหน้าผากของผู้เป็นลูกทั้งสอง



“มิรู้เวลาความสุขของข้าจะหมดลงยามใด … รู้หรือไม่วันนี้มีสาสน์เร็วจากชินอ๋องมาแจ้งที่วังหลวงว่าจะมาถึงเมืองหลวงอีกห้าวันพอถึงยามนั้นเจ้า และลูกคงจะต้องจากข้าไปอีกครา” เซี่ยจินเซินกล่าวด้วยความตัดพ้อ และสีหน้าตรอมตรมด้วยความรู้สึกทางใจที่หนักอึ้ง



        เขานั่งลูบเส้นผมของนางนานอยู่หนึ่งเค่อ ก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าเดินออกไปเงียบๆ แล้วปิดประตูลง   หากเขายังจะรั้งอยู่ต่อนานกว่านี้ แล้วนางตื่นขึ้นมาพบเขาเข้าคงมิวายอาละวาดเขวี้ยงปาข้าวของแตกเหมือนครานั้นอีก  อย่างไรเสียเขาต้องหลบเลี่ยงที่จะมีปากมีเสียงกับนางออกไป ไม่เช่นนั้นชาตินี้ทั้งชาตินางคงไม่เด็ดดอกไม้ร่วมต้นกับเขาเป็นแน่






'กระจ่างแจ้ง ตามสัจธรรม นั่นคือความจริงแท้ '




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.182K ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #5316 ujasaai (@ujasaai) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 19:09
    ไม่เห็นใจนะ สมน้ำหน้าด้วยซ้ำ
    #5316
    0
  2. #5011 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:50
    สนุกค่ะ
    #5011
    0
  3. #4889 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 01:01
    สงสารๆ
    #4889
    0
  4. #4881 Nanase33 (@HikariJung8893) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:44
    ไม่เคยเห็นใจพ่อหมี เพราะเลือกเมียน้อยตั้งแต่ตอนหนีตาย แล้วปล่อยให้เมียหลวงโดนฆ่าตายในจวน ตอนนั้นใครช่วยนางเอกได้บ้างนอกจากตัวนาง สามีที่คิดว่าจะรักและดูแลก็ทิ้งตัวเองไปกับเมียน้อย ยังจะสามารถวางชีวิตไว้ในแขนผู้ชายแบบนี้ได้อยู่อีกเหรอ ?
    #4881
    0
  5. #4872 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 00:09

    รอต่อนะค่ะ
    #4872
    0
  6. #4870 chamee (@chamee) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:41
    ชักเริ่มจะเห็นใจพ่อหมี
    #4870
    0
  7. #4868 blissiblithe (@blissiblithe) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:31
    สงสารพ่อหมี
    #4868
    0
  8. #4855 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 11:33

    เราใจอ่อนให้แม่ทัพเซี่ยครอบครัวอบอุ่นย่อมดีกว่า

    #4855
    1
  9. #4854 yupa_paph (@yupa_paph) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 10:13
    ชอบมากอ่านแต่ละตอนอย่างน้อย5รอบรอๆๆๆถ้าจบจะซื้อหนังสือเก็บไว้อ่าน
    #4854
    1
  10. #4853 ฝันกลางวันถึงใคร (@noo-dd) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 09:02
    สงสารแม่ทัพเซี่ยนะ
    #4853
    0
  11. #4852 panaratburanachonapa (@panaratburanachonapa) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:39
    สงสารท่านแม่ทัพ คงคิดถึงลูก
    #4852
    0
  12. #4851 มีนา (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:39

    อ่านแต่ละตอนอย่างน้อย3รอบ ชอบจริงๆนะคะเรื่องนี้

    #4851
    1
  13. #4850 Earn Nuttanun Setwipattanachai (@earnniestar) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 06:14
    ทำไมแอบรู้สึกว่า3แม่ลูกถูกวางยาเลย555
    #4850
    0
  14. #4849 Pimoji (@Pimoji) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 06:08

    รอนะคะ
    #4849
    0
  15. #4847 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:55

    ชอบเวลาเด็กๆใช้เวลากับท่านแม่

    ละมุนในใจมากๆ

    ว่าแล้วท่านตาท่านลุงคงเป็นห่วงมากๆ เรื่องมีคนตามล่าสังหาร

    รีบๆมาป่วนนะท่านตาท่านลุง

    #4847
    0
  16. #4846 jaonoey (@jaonoey) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:54
    สู้ๆนะคะ ดำเนินเรื่องดีแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #4846
    0
  17. #4845 Wan-wan15 (@Wan-wan15) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:36
    เป็นอีกหนึ่งกำลังใจค่ะไรท์
    #4845
    0
  18. #4844 blissiblithe (@blissiblithe) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:46

    เป็นกำลังใจให้ค่าา
    #4844
    0
  19. #4841 ferinlove (@ferinlove) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:20

    เป็นกำลังใจให้นะคะ เรื่องนี้สนุกมากค่ะ
    #4841
    0
  20. #4840 ธารกมล (@narumol001) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:32

    รอนะคะ. ให้กำลังใจไร้ท์ของเราวนๆไปค่ะ.
    #4840
    0
  21. #4839 yupa_paph (@yupa_paph) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:18
    สู้ๆๆๆรออ่านทุกวันอ่านกลับไปกลับมาหลายรอบแล้วชอบเป็นกำลังใจให้จ้า
    #4839
    0
  22. #4838 manootpar (@manootpar) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:17

    สู้ นะคะ เป็นกำลังใจให้คะ
    #4838
    0
  23. #4836 ฝันกลางวันถึงใคร (@noo-dd) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 19:52

    สู้ๆค่ะ รออ่านทู้กวันนน
    #4836
    0
  24. #4835 auy-amphawa (@auy-amphawa) (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 19:18

    รอออออิ
    #4835
    0
  25. #4834 ดูดี (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 18:52

    ขอบคุณค่ะ

    #4834
    0