◌ หนิงเฟิ่ง ◌ เทพเซียน สนพ.Dbooks

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381,335 Views

  • 7,529 Comments

  • 8,775 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,536

    Overall
    1,381,335

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2882 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62

นิยาย  หนิงเฟิ่ง


         หนิงเฟิ่ง เป็นนิยายแนวไขปริศนาให้คนอ่านได้สนุกในการแก้ไขปมในเรื่องตามไปด้วย มีกลิ่นไอของเทพเซียนมาผสม นางเอกของเรื่องจะเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาที่มีความมานะที่จะพัฒนาตนเอง เนื้อเรื่องก็จะดำเนินไปพร้อมกับการพัฒนาของตัวนางเอกทั้งทักษะ และความนึกคิดที่โตขึ้น การเปลี่ยนแปลงจากเด็กสาวขี้กลัว จนเติบใหญ่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสงครามด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งขึ้น


e-book meb 


*หากคุณชอบไขปริศนา ก็ทดลองอ่านนิยายจากไรท์ได้ครับ*


      




      

บทนำ

 

              ณ  เมืองหลิงชาง  แคว้นฉิน คฤหาสน์ตระกูลหยาง ในเรือนคุณหนูหยางจิงฮวา   เพล้ง!  โอ้ย!     สียงของเตาพกดินเผาตกกระทบลงพื้นจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ตามมาด้วยเสียงโอดครวญของดรุณีน้อยที่กำลังคุกเข่าก้มหน้าแนบติดกับพรมขนสัตว์ภายในห้องขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมด้วยอาการสั่นเทาทั้งกาย

 

บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะคุณหนูสาวใช้ตัวน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก ด้วยความกลัวจับใจ นางกลัวว่าคุณหนูใหญ่จะลงมือลงไม้กับนางขึ้นอีก

     

          ยามนี้หน้าผากของบ่าวน้อยชโลมไปด้วยโลหิตสีแดงสดไหลลงมาเข้าภายในตาของนาง และโลหิตนี้ส่งผลให้นางรู้สึกแสบระคายเคืองไปทั่วทั้งดวงตา อีกทั้งแผลตรงหน้าผากของนางเองนั้นก็เริ่มรู้สึกเจ็บขึ้นเรื่อยๆ  ถึงแม้ว่าจะเจ็บแผลมากขนาดไหนนางก็ไม่สามารถปริปากเอื้อนเอ่ยออกไปได้ มีแต่ต้องฝืนกล่ำกลืนโชคชะตากรรมอันโหดร้ายนี้เอาไว้ในใจเท่านั้น

 

หยางซีเย่!  ข้าบอกเจ้ากี่ทีแล้วให้สางผมข้าอย่างเบามืออย่าให้มันร่วงหล่นลงพื้นสักเส้นเดียว โดนเตาพกแค่นี้ยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ !! ” หยางจิงฮวาแผดเสียงขึ้นสูงอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาคู่งามจ้องมองลงมาอย่างเคืองโกรธ

            

         บ่าวน้อยที่ก้มหน้าอย่างพินอบพิเทาโลหิตอาบหน้าผู้นี้คือข้าหยางซีเย่ บุตรสาวคนที่ห้าของตระกูลหยางพ่อค้าข้าวที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลินชาง  ส่วนมารดาเป็นนางโลมที่สิ้นใจทันทีเมื่อนางให้กำเนิดข้าออกมา  และตัวข้านั้นไม่ได้มีฐานะเป็นคุณหนูเหมือนบุตรสาวคนอื่นๆ ของท่านพ่อ  เป็นได้เพียงบ่าวใช้อันต่ำต้อยเรี่ยดินในคฤหาสน์ตระกูลหยางเพียงเท่านั้น

 

บ่าวจะไม่ให้เกินเรื่องเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่ข้ากล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

    

         หยางจิงฮวา หรือคุณหนูใหญ่ นางมีชื่อเสียงเลื่องลือเรื่องความงามที่เป็นหนึ่งในเมืองหลินชาง และตัวข้าก็เป็นบ่าวประจำกายของนาง ค่อยปรนนิบัติรับใช้นางอยู่ตลอดยาม

 

อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก รีบออกไปเสีย !!” หยางจิงฮวาตวาดเสียงดังลั่นห้อง ด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยว พลางขว้างหวีบนโต๊ะเครื่องแป้งใส่หน้าข้าอย่างแรงเสียงดัง ปึก!

   

        ข้าที่โดนหวีนั้นกระแทกเข้ามาที่ใบหน้าก็ทำได้เพียงก้มหน้าคลานเข่าถอยหลังออกจากห้องไปช้าๆ  พยายามก้มหน้าให้ติดพื้นมากที่สุดเท่าที่จะทำได้  และแล้วช่วงเวลาที่แสนรัดทนยามเช้าก็จบลง ยามนี้ตัวข้าเดินออกมาจากเรือนด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาชีวิต   มีเพียงหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นอาบสองแก้มช่วยปลอบประโลมจิตใจในยามนี้  .. เหตุไฉนชะตาชีวิตถึงแตกต่างกันอย่างฟ้ากับดิน ในเมื่อเกิดมาเป็นบุตรสาวเช่นเดียวกัน ทำไมชีวิตถึงแตกต่างกันถึงเพียงนี้  ข้าที่กำลังตัดพ้ออยู่นั้น พลันก็ได้ยินเสียงอันคุ้นหูดังขึ้น

 

คุณหนูของบ่าว ไฉนโลหิตถึงไหลอาบไปทั่วดวงหน้าอย่างนี้เล่าเจ้าคะ!ซุนลี่ที่เห็นข้าเดินคอตกกลับมาทางเรือนบ่าวก็ลุกพรวดขึ้นรีบรุดเข้ามาหาทันที

      

        จูซุนลี่ หรือซุนลี่ อายุสิบสี่ปีเท่ากับข้า เป็นเด็กกำพร้าที่ขายตนเองเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหยาง  ตัวนางเป็นบ่าวเพียงผู้เดียวที่ยังเคารพ และมองเห็นข้าเป็นเจ้านายคนหนึ่งในคฤหาสน์ตระกูลหยางแห่งนี้  ส่วนบ่าวใช้ผู้อื่นนั้นต่างมองข้าเป็นเพียงบุตรสาวที่ไม่ได้รับความโปรดปราณ จึงไม่ต่างกับบ่าวผู้หนึ่ง จึงเป็นสาเหตุให้พวกเขามักใช้สายตาดูแคลนเวทนามองมาหาข้าเสมอ

 

แค่หัวแตกเพียงเล็กน้อย เจ้าก็อย่าเอ็ดตะโรเสียงดังไปข้าแสร้งกล่าวด้วยน้ำเสียงให้ดูปกติมากที่สุดออกไป พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ซุนลี่

 

คุณหนูของบ่าวรีบมานั่งเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวบ่าวจะทำแผลให้ ซุนลี่กล่าวพลางจับจูงมือข้าไปนั่งตรงระเบียงด้านหน้าของเรือน ก่อนที่นางจะวิ่งกลับเข้าไปหยิบยา และผ้าสะอาดมาทำแผล จากนั้นไม่นานนางก็กลับมาพร้อมยาในมือ แล้วนั่งลงด้านข้าง

 

โถ่วคุณหนูของบ่าวเจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ?” ซุนลี่เอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง พลางมองพินิจมองดูบาดแผลตรงหน้าผากของข้าไปด้วย

 

ไม่เจ็บบาดแผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้นข้ากล่าวตอบนางด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตรงหางตาให้นางไปด้วย    

    

         ซุนลี่ที่เห็นข้าแสดงออกด้วยท่าทางเข้มแข็ง  นางคงอดไม่ได้ที่จะดึงข้าเข้ามากอดเพื่อปลอบใจ และให้กำลังใจไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนางก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ

 

          ตัวข้าที่ถูกซุนลี่เข้ามาสวมกอดอย่างแนบแน่นจนเริ่มหายใจติดขัด ก็ได้ไอแห้งๆ ออกมา แค่ก แค่ก !  แล้วกล่าวกับนางออกไป มีหวังข้าได้ตายใต้อ้อมแขนของเจ้าเป็นแน่

           อ่ะ !  ซุนลี่อุทานขึ้นอย่างลืมตัว แล้วรีบผละออกจากข้า แล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก บ่าวขอโทษคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ..คุณหนูหิวหรือยังเจ้าคะบ่าวเก็บเนื้อหมูตุ๋นไว้ให้สามชิ้น และผัดผักดองให้คุณหนูด้วยเจ้าค่ะ

 

หิวไส้จะขาดแล้วข้ากล่าวตอบไปตามความจริง เพราะตนเองนั้นไม่ได้กินข้าวมาตั้งยามอิ๋น จนตอนนี้เริ่มเข้ายามอิ่วข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ตกถึงท้อง

 

      ซุนลี่ที่ได้ยินคำตอบจากข้าพลันก็ลุกพรวดพราดวิ่งออกไปทันที  ผ่านไปครึ่งเค่อนางก็ถือถ้วยกระเบื้องสีขาวมีรอยบิ่นแตกรอบๆ ถ้วย ด้านในถ้วยมีข้าวพูนล้นออกมา ส่วนด้านบนข้าวนั้นมีเนื้อหมูตุ๋นสีน้ำตาลเข้มสามชิ้น และราดด้วยผัดผักดองอีกเล็กน้อย ข้าที่หิวโหยแทบไส้จะขาดก็รีบยกมือขึ้นไปรับถ้วยจากซุนลี่จากนั้นก็รีบจับตะเกียบโกยเข้าปากกินอย่างมูมมามด้วยความตะกละตะกลาม

 

อร่อยหรือไม่เจ้าคะ?”  ซุนลี่เอ่ยปากถามซีเย่ พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันซี่เล็กๆ ของนาง

 

อร่อยสิ ! … อร่อยมาก!” ข้ากล่าวตอบ พลางเคี้ยวข้าวในปากไปด้วย

 

       พอกินข้าวอิ่มแล้วนั้นตัวข้าก็ต้องเร่งรีบกลับไปที่เรือนคุณหนูจิงฮวา เพื่อไปตักน้ำเทใส่อ่างไม้ให้กับนางอาบน้ำยามเย็น   ข้าแบกถังน้ำถังแล้วถังเล่าเทใส่อ่างไม้  ต่อมาก็ต้องไปตัดดอกกุหลาบสดในสวนมานั่งแกะกลีบของมันออกทีละกลีบแล้วโปรยลงบนผิวน้ำ  ส่วนอย่างสุดท้ายที่ต้องทำนั้นก็คือเทน้ำปรุงหอมลงไปสามหยดเหมือนทุกคราให้นางอาบ

 

มาถอดอาภรณ์ให้ข้าเร็วเข้าเสียงดุที่ปนรำคาญของหยางจิงฮวาดังขึ้นมาจากหลังฉากกั้น   

 

       ข้าที่ได้ยินนางเรียกจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยถอดอาภรณ์ออกให้นางอย่างรวดเร็ว  และจึงใช้โอกาสนี้ลอบมองผิวพรรณของนางที่ขาวผุดผ่องราวกับไข่มุกไปด้วยความอิจฉาเล็กน้อย ..  สมแล้วที่นางเป็นหญิงงามโฉมสะคราญอันดับหนึ่งของเมืองหลิงชางแห่งนี้  ไม่ว่าจะมองตรงไหนผิวพรรณดูเนียนละมุนตาไปหมดไม่ว่าจะตรงที่ลับหรือตรงที่แจ้งก็ตาม

 

วันนี้จะให้บ่าวช่วยขัดหลังให้ด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”  ข้ากล่าวถามนางอย่างเอาใจ  หากวันไหนนางอารมณ์ดีก็มักจะมอบของเล็กๆน้อยๆมาให้

 

ไม่ต้องหยางจิงฮวากล่าวตอบสั้นๆ พลางปรายตาไปมองซีเย่ที่ยืนก้มหน้าอยู่ด้านข้างไป พร้อมกับยกมุมปากขึ้นยิ้มไปด้วย ยามนี้นางกำลังเบิกบานเต็มไปด้วยความสุข

 

       เมื่อหยางจิงฮวาไม่ต้องการให้ข้าช่วยขัดหลังให้นาง  ข้าจึงเดินออกมานั่งรออยู่หน้าห้องอาบน้ำอยู่นานเกือบครึ่งเค่อพลันก็เห็นสตรีร่างบางอรชรมองเห็นสัดส่วนเว้าโค้งได้อย่างชัดเจนกำลังถือตะเกียงยกสูงขึ้นระดับหัวเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  ข้าที่มองนางอยู่นั้นก็พยายามหรี่ตาเล็กลงสู้แสงตะเกียงเพื่อจะมองดวงหน้านั้นให้ชัดเจนมากขึ้นว่าเป็นผู้ใดที่กำลังเดินเข้ามา

 

นังเด็กบ่าวผู้นี้ ไฉนไม่คุกเข่าให้ฮูหยินใหญ่เช่นข้า ฮูหยินใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงขึ้นสูง

 

บ่าวขอโทษด้วยเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่ข้ากล่าวด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก  พลางก้มโค้งตัวลงไปด้านหน้าจนแนบติดกับพื้นไม้เพื่อแสดงความนอบน้อมต่อนาง

       

         จากนั้นข้าก็เห็นนางยื่นเท้าออกมาด้านหน้าแล้วเหยียบลงไปบนหัวด้วยความชังที่มีต่อข้า นั่งขยี้เท้าอยู่ครู่เดียวก็ชักเท้ากลับไปยืนตามเดิมแล้วส่งเสียงจิปากออกมาราวกับว่าไม่พอใจ

 

ข้าที่ถูกนางเหยียบเมื่อครู่นี้ก็รีบกล่าวออกไปด้วยความกลัว  บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ!

 

ไสหัวไปเสีย!!  เห็นหน้าเจ้าแล้วอยากจะอาเจียนออกมา ฮูหยินกล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ แล้วสะบัดอาภรณ์ไปด้านหลังผลักประตูห้องน้ำ แล้วสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

   

       ข้าที่ได้ยินฮูหยินใหญ่กล่าวไล่เช่นนั้น จึงรีบก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิมแล้วค่อยๆคลานออกมาด้านนอกทันที  ในทุกๆ วันชีวิตของข้าก็เป็นเช่นนี้ไม่มีวันที่ไม่ถูกด่า หรือโดนทุบตี บ้างวันก็เลือดตกยางออกบ้างเล็กๆน้อยๆ และอาจจะมีรอยฟกช้ำเป็นรอยเขียวรอยแดงแต่พอเมื่อเวลาผ่านไปรอยเหล่านั้นก็จะจางหายไปเอง

     

          ยามนี้เป็นยามซวีเป็นวันท้องฟ้าดับไม่มีแสงของพระจันทร์ มีเพียงแสงดาวพราวระยิบระยับประดับอยู่บนฟากฟ้าเพียงเท่านั้น  ตัวข้าที่กำลังทอดขาเดินกลับไปเรือนบ่าว ก็ได้แหงนหน้าขึ้นมองดวงดาวบนท้องฟ้าคืนนี้อย่างทอดถอนใจ พร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่  จากนั้นก็ได้มีแสงสีขาวพุ่งตกลงจากฟ้าดูท่าจะเป็นดาวตกหาดูยากที่เขาว่ากันกระมัง  ตัวข้าจึงรีบยกมือขึ้นประกบกันแล้วกล่าวอธิษฐานขอพรกับดวงดาวนั้นทันที  ‘ข้าอยางซีเย่ ขอให้วันพรุ่งนี้อย่าได้ต้องอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลหยางต่อไปอีกเลยข้ากล่าวขอพรในใจอย่างหมดหวัง รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางใดที่จะออกจากที่นี่ได้ และสิ่งที่ข้าขอไปนั้นก็ไม่มีทางที่เป็นจริงได้อย่างใจหวัง

 

       สวบ!  สวบ!  เมื่อขอพรเสร็จก็มีเสียงเหยียบใบไม้แห้งเข้ามาใกล้  ตัวข้าจึงวาดสายตาไปมองตามเสียงฝีเท้านั้นทันที  จึงสบเข้ากับร่างอวบอ้วนของสตรีที่คุ้นตา นางกำลังเดินถือจานกระเบื้องที่มีขนมปะถ่องโก๊สีขาวนวลททำจากแป้งข้าวเจ้า และน้ำตาลล้นอยู่เต็มจานเดินเข้ามาใกล้

 

เอาไปกินเสีย !”  ป้าหวังยื่นจานกระเบื้องมาตรงหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น

 

         ตัวข้ายืนทึ่มทื่อด้วยความแปลกใจ เหตุใดนางถึงใจดีจนน่าใจหาย นางแทบไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตา หรือบ้างคราก็ปรายตามองมาด้วยความรังเกียจอยู่เป็นประจำ แต่ไฉนวันนี้ถึงได้ใจดีผิดหูผิดตาเช่นนี้

 

ขอบคุณเจ้าค่ะข้ากล่าว  พลางรับจานขนมในมือนางมาด้วยความงงงวย   

      

          จากนั้นป้าหวังก็หมุนกายเดินสะบัดอาภรณ์จากไป ส่วนตัวข้าก็รีบรุดสาวเท้ากลับมาเรือนบ่าวตรงดิ่งมาที่ห้องไม้ผุๆ ตั้งอยู่ริมสุดขนาดเล็กเพียงสองคนนอนยืดขาออกไปได้เท่านั้น ภายในห้องมีเสื่อเก่าหนึ่งผืน ผ้าห่มที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ แล้วก็หมอนที่ยัดจากกาบมะพร้าวอยู่สองใบวางไว้อยู่ด้านในห้อง .. และตัวข้าที่ผลักประตูห้องเข้าไปนั้นก็เห็นซุนลี่คุกเข่ากำลังจัดแจงที่นอนอยู่บนพื้น

 

กลับมาแล้วหรือเจ้าคะคุณหนู ซุนลี่รีบเงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงเปิดประตู แล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส

 

กลับมาแล้ว  ดูเสียข้าเอาอะไรมาด้วยวันนี้ข้ากล่าวขึ้น พลางเดินเข้าไปนั่งลงที่เสื่อพร้อมกับวางจานกระเบื้องลง

 

       ต่อมาพวกเราทั้งสองต่างก็หยิบฉวยขนมขึ้นมากินอย่างตะกละตะกลาม พลางสนทนาเล่าเรื่องตลกขบขันที่ได้ยินจากบ่าวผู้อื่นมาในวันนี้ ข้ากับนางนั่งกินนานอยู่ครู่ใหญ่ เปลือกตาทั้งสองข้างก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นมาเสียดื้อๆ  สายตาเริ่มปรือด้วยความพร่ามัวมองเห็นได้ไม่ชัดเจนเท่าไรนัก  จากนั้นจึงพยายามหรี่เล็กลงเพ่งมองไปทางซุนลี่ก็พบว่านางได้ล้มตัวลงไปนอนพับกับหมอนแล้ว  และข้าเองก็ล้มตัวลงไปนอนข้างๆ นางด้วยเช่นกัน เพราะยามนี้ไม่อาจฝืนทนต่อความง่วงที่กำลังเกิดขึ้นได้ต่อไปอีก



ฉบับสมบูรณ์แก้ไข และตีพิมพ์


หนิงเฟิ่ง เล่ม 1 สำนักพิมพ์ Dbooks มีทั้งหมด 407 หน้า


https://www.facebook.com/dbooksgroup/

https://www.facebook.com/tinylionn/ 


•Ebook  • https://www.mebmarket.com/ebook-92522-หนิงเฟิ่ง-เล่ม-1&page_no=1

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.882K ครั้ง

28 ความคิดเห็น

  1. #6773 Kanjana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:46

    คือพ่อนี้ตายแล้วใช่ไหม55++

    #6773
    0
  2. #6772 Kanjana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 21:46

    คือพ่อนี้ตายแล้วใช่ไหม55++

    #6772
    0
  3. #5481 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:50
    แปลว่าขนมนั่นมียานอนหลับผสม
    #5481
    0
  4. #5480 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:47
    หิวหรือยังเจ้าค่ะ=เจ้าคะ
    #5480
    0
  5. #5479 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:46
    ปราดน้ำตา=ปาดน้ำตา
    #5479
    0
  6. #5478 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:45
    ปลอมประโลม=ปลอบประโลม
    #5478
    0
  7. #5477 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:44
    เกินเรื่อง=เกิดเรื่อง
    #5477
    0
  8. #5476 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 20:43
    เปลี่ยนจากคฤหาสน์เป็นจวนดีมั้ยอ่ะ
    #5476
    0
  9. #3570 -_Saki_- (@SunSaki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 11:45
    ปกติสาวใช้ที่เหลืออยุ่คนสองคน ที่ซื่อสัตย์กับนางเอก มักจะเป็นลูกของบ่าวรับใช้ หรือบ่าวรับใช้ที่ซื่อสัตย์ตั้งแต่รุ่นเเม่เลยเต็มใจยึดนางเอกเป็นนาย เพราะพ่อแม่สอนมา. หรือไม่นางเอก หรือแม่ของนางเอกก็อาจจะเป็นผู้มีพระคุณสักอย่าง.

    แต่นี่บ่าวชุนคนนี้จู่ๆมายึดถือนางเอกที่ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่ต่างจากคนรับใช้อยุ่แล้ว. แสดงว่าตอนที่บ่าวขายตัวเข้ามาก็มีสถานะเป็นบ่าวเท่าๆกับนางเอก. แล้วจะเอาที่ไหนมาเป็นสาเหตุของความซื้อสัตย์ต่อนางเอกจนรับเป็นนายล่ะ(ทั้งที่นางเอกไม่เคยมีสถานะนายเลยตั้งแต่เกิด). คือรุปการณ์นี้ถ้าบอกว่ายึดถือเป็นเพื่อน หรือพี่น้องยังจะน่าเชื่อกว่า.
    #3570
    1
    • #3570-1 -_Saki_- (@SunSaki) (จากตอนที่ 1)
      3 ธันวาคม 2561 / 11:45
      หรือจะมีใครส่งบ่าวคนนี้มา? มันมีพิรุธน่ะ
      #3570-1
  10. #2646 มิ้นต้วน (@nnisa0522) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:38

    น้องงงง น่าสงสารจังลูก
    #2646
    0
  11. #2372 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 18:05
    น้องซีชีวิตรันทดจังเลยลูกกก
    #2372
    0
  12. #2103 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 16:24
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ จะปฏิบัติตามที่ไรท์แนะนำนะคะ
    #2103
    0
  13. #1999 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:34
    ไรท์แปะ timeline เนื้อเรื่องไว้แล้ว ตอนที่ 34. เอาไว้ประกอบการพิจารณาในการอ่านได้

    เป็นนินายปมซ้อนปม เนื้อจะดำเนินค่อยๆ คลี่ปมตัวละครในเรื่อง การกระทำที่ไม่สมเหตุสมผล ความลับงี้ การเป็นมาของตัวละครงี้

    ต้องใจเย็นๆ กันอย่าพึ่งด่วนสรุป เพราะนี่สปอยมาตลอด

    ตัวละครก็เหมือนคนๆหนึ่ง เราต้องมองภาพให้ชัด ธรรมชาติไม่มีใครสมบูณร์มางความคิด และอารมณ์ นี่ไม่เขียนในนางเอกเป็นนักฆ่าจิตใจต้องแน่วแน่ อิงตามธรรมชาติเลยว่ามันต้องค่อยๆไป จะปุบปับเป็นยอดมนุษย์ไม่ได้

    เวลาผู้อ่านเห็นภาพรวมชัดเจนไง แต่ตัวละครมันมีมิติ คำพูดการแสดงที่คลุมเครือ ไรท์ไม่บรรยายออกมาโต้ง

    บางคนอ่านข้ามรายอะเอียดก็มี แล้วมาคอมเม้น ทำใมเป็นแบบนี้ ไรท์ก็ตอบไม่ถูก 55555. ตัวเองอ่านข้ามอ่า !

    เจียใจ..........................

    ขอบใจที่เข้ามาอ่าน นิยายมันก็ต้องมีจังหวะฮุกเป็นช่วงๆสนุกบ้าง เรื่อยๆบ้าง เศร้าบ้าง ตลกบ้าง เครียดบ้าง มันจะได้ครบรส

    ส่วนเรื่องพระเอกนี่เป็นความลับแต่จบแฮปปี้ แนะนำให้โพกัสซ่งจินเหยียนตัวละคร เพราะเป็นกุญแจของชื่อเรื่อง......




    #1999
    4
    • #1999-3 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 1)
      2 พฤศจิกายน 2561 / 23:26
      กลัวซ่งจินเหยียนเป็นพี่น้อง ถ้าเป็นพ่อก็คงอ่อนไปไหม? แต่เสี่ยวหงคำนวนแล้วอาจเป็นแม่ได้!

      ขอบคุณ
      #1999-3
    • #1999-4 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 1)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 23:22
      5555555555555
      #1999-4
  14. #1716 lost-death (@lost-death) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 01:34
    นางเป็นลูกซื่อหงปะ แบบโดนกวาดล้างไปตอนสงครามละโดนเกณฑ์ไปอยู่หอโคมแดงไรงี้ ถ้างั้นน่าสงสารแม่นางมากเลยนะ จากยศท่านหญิงไปเป็นคนในหอ
    #1716
    0
  15. #1663 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 19:47
    ตามๆๆค่ะ
    #1663
    0
  16. #1591 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 01:09
    อิ๊บอ๊ายเเล้ว ขอพรกับดาวหางปุ๊ปเป็นเรื่องเลยจ้า อย่น้อยน่าจะขอต่อสักนิดว่า ขอให้ที่ออกไปเนี่ย ชีวิตดีขึ้นด้วย
    #1591
    0
  17. #1582 gently weep (@tealrose) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 00:01
    ยังไม่ทันอ่านเลย เจอจั่วหัวขู่ก่อนเลยจ้า
    -*-
    #1582
    0
  18. #1424 teatey45teatey (@teatey45teatey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 15:45
    สมพรปากเลย ถถถถ😂😂
    #1424
    1
    • #1424-1 sadaomi (@sadaomi) (จากตอนที่ 1)
      30 ตุลาคม 2561 / 19:39
      ชอบเมนต์นี้55555สมพรปากเลย
      #1424-1
  19. #1313 0884227133 (@0884227133) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 09:36
    นางอายุ14ถูกจับแต่งงานเเล้วหรอ
    #1313
    0
  20. #1289 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 20:50
    จากไรท์. แจ้งคำว่า 'ข้า' มันเยอะกว่านี้เกือบทุกคอน

    RE คำผิดแต่ไม่ได้เกาประโยค ตอนต่อไปเจอเยอะกว่านี้ ขอโทษด้วย

    ไรท์ยังไม่แก้ไขหรือเกาประโยค หากตามแก้ให้ผู้อ่านทุกคนคงไม่ไหว เพราะนี่เขียนมาถึงตอนที่ 32 แล้ว

    คิดว่าจะแก้อีกทีตอนมีเวลาว่าง ไม่ขี้เกียจ หรือลงเรื่องจบแล้วต้องเรียบเรียงใหม่

    เข้าใจตามนี้เด้อ ขอโทษจากใจทีาทำให้อ่านแล้วสะดุดกัน
    TT. เจียใจ



    #1289
    1
    • #1289-1 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 1)
      26 ตุลาคม 2561 / 21:30
      เข้าใจ ไม่มีปัญหา ตามอ่านมาตลอด สนุก ลื่นไหล

      เห็นด้วยควรอัพสดต่อไปเรื่อยๆ อ่านแล้วfresh! ไรท์

      ก็บอกทุกครั้ง อ่านแล้วไหลไปเรื่อยๆ ไม่หยุดชะงัก

      ไว้แก้ทีเดียวตอนรีไรท์ เพื่อไม่ให้สะดุดทั้งความคิด

      ของไรท์และการตามอ่านของรีด เพราะมันจะต้องกลับ

      ไปเริ่มอ่านวนซ้ำๆไม่คืบหน้า ไว้จบทีเดียวเริ่มอ้านรีไรท์

      ตั้งแต่ต้นใหม่ได้อารมณ์มากกว่า ขอบคุณ

      จะสนุกกว่า ขอบคุณ

      #1289-1
  21. #1286 PPIMZ_P (@PPIMZ_P) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 20:19
    "ข้า" เกินไปแล้วววว ไรท์ขา~ ลดนิดนึงเนอะ
    #1286
    0
  22. #1050 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 14:27
    นางเอกน่าสงสารสุดๆ
    #1050
    0
  23. #1036 แมวไม่เล็ก (@THEDEEM) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 10:02
    ทางไรท์ทำการ RE บทที่หนึ่ง
    สำหรับคนที่แนะได้นำไปแก้ไขตามที่ คำผิด เปลี่ยนคำใหม่ ลดการใช้คำฟุ่มเฟื่อย

    ขอบคุณสำหรับการแนะนำครับ
    #1036
    1
    • #1036-1 EkibZa รักในหลวง (@ekibza) (จากตอนที่ 1)
      25 ตุลาคม 2561 / 09:32
      อ่านจากคอมค่ะ ตัวเล็กเชียว ไปกด+เพิ่มขนาดตัวอักษรแล้วมันก็ไม่เพิ่มให้ค่ะ เพิ่มเป็นบางประโยค แอบ งง เราทำไรผิดหรือเปล่า
      #1036-1
  24. #1021 0831775128 (@0831775128) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 02:19
    สรรพนาม คำว่า "ข้า" อย่าใช้บ่อยมันจะขัดอรรถรสในการอ่านใช้คำอื่นแทนสรรพนามได้ ฝากด้วยนะครับ มันเยอะเกินไป
    #1021
    1
    • #1021-1 poompuii (@pumpuiifivepm) (จากตอนที่ 1)
      24 ตุลาคม 2561 / 15:17
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ มันขัดๆ
      #1021-1
  25. #1015 Pat72 (@Pat44772) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:46
    ลดคำว่าข้าออกหน่อยเยอะเกินข้าข้าแล้วก็ข้า
    #1015
    0