คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF Chain [TAETEN] ฟิคแก้บน

ผมไม่ใช่เชลยที่ถูกจับมา ความเจ็บปวด เลือด และหยดน้ำตาที่ผมเสียไปให้กับเขา คือความสุขของผม ผมคือซาตาน ผู้ซึ่งชื่นชมความเจ็บปวด เลือด และหยาดน้ำตาของผู้อันเป็นที่รัก และนี่คือความสุขของผม

ยอดวิวรวม

1,147

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,147

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


88
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 พ.ค. 61 / 20:59 น.
นิยาย SF Chain [TAETEN] Ԥ麹 SF Chain [TAETEN] ฟิคแก้บน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




TAEYONG X TEN
RATE 18+

เรื่องสั้นเรื่องนี้มีเนื้อหาไม่เหมาะสม
ผู้อ่านที่อายุน้อยกว่า 18 ปี
ควรอ่านอย่างมีวิจารณญาณ




ผมไม่ใช่เชลยที่ถูกจับมา
ความเจ็บปวด เลือด และหยดน้ำตาที่ผมเสียไปให้กับเขา
คือความสุขของผม

ผมคือซาตาน
ผู้ซึ่งชื่นชมความเจ็บปวด เลือด และหยาดน้ำตาของผู้อันเป็นที่รัก
และนี่คือความสุขของผม



{ winter dark theme }

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 พ.ค. 61 / 20:59









               แกร๊ก เคร้ง!!!

               โลหะกระทบพื้นเสียงดังน่ารำคาญ ปลุกเจ้าหญิงนิทราให้ตื่นจากการหลับไหล เปลือกตาสีน้ำนมค่อย ๆ ปรือขึ้นทีละน้อย ความมืดของห้องในขณะนี้ไม่อาจบอกได้เลยว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงเข้าไปแล้ว 

               แขนเรียวค่อย ๆ ขยับไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งคืน แต่ทว่าทุกครั้งที่ขยับก็จะได้ยินเสียงโลหะดังเคร้งคร้างน่ารำคาญจนคนงามบนเตียงนุ่มเริ่มจิ๊ปากอย่างขัดใจ แล้วยันตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก

                 ดวงตากลมโตกวาดมองรอบห้องเพื่อมองหาบางสิ่งบางอย่าง แต่ความมืดเฉกเช่นรัตติกาลนั้นหลอกหลวง และซ่อนเร้นทุกสิ่งจนไม่อาจมองเห็นสิ่งใดภายในห้อง แต่...

               "ตื่นแล้วเหรอ" เมื่อมีรัตติกาลฉันใด ก็มีพยัคฆ์ร้ายฉันนั้น เสียงเย็นเยียบของเจ้าชายอสูรดังขึ้นแหวกม่านแห่งความมืดแสนน่ากลัว มุมปากของเจ้าหญิงที่พึ่งตื่นจากนิทราก็แย้มยิ้ม ทันทีที่ร่างสูงเยื้องกรายเข้ามาใกล้เตียงที่มีร่างงดงามนั่งอยู่ ริมฝีปากสวยก็ก้มลงไปฉกฉวยเอาความหวานจากปากงามโดยไม่ขออนุญาต แต่ทว่าเจ้าหญิงก็ยินยอมมอบจูบรสหวานให้กับเจ้าชายอย่างไม่อิดออด พัวพันกันเกือบนาทีก่อนจะแยกจาก น้ำหวานสีใสไหลลงมุมปาก เจ้าชายก็เลียทำความสะอาดให้อย่างรวดเร็วพร้อมกับกัดปากแดง ๆ นั่นแรงๆ อีกทีก่อนจะละออกมา

               "เอาโซ่ออกได้แล้ว เตนล์เจ็บนะ"ใบหน้าหวานง้ำงอ ยกมือที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่เส้นใหญ่ขึ้นมาตรงหน้าร่างสูง แต่อีกคนกลับจับมือเขาเอาไว้แล้วกดลงเตียงนุ่มเสียอย่างนั้น

               "เอาออกทำไม เมื่อคืนเธอออกจะชอบ เห็นครางเสียงดังเชียว" อยากจะยกมือขึ้นฟาดคนพูดแรง ๆ สักทีแต่ทำไม่ได้ จึงได้แต่ส่งสายตาที่อยากจะฆ่าคนตรงหน้าไปแทน

               "มองเหมือนอยากฆ่าคน" กระซิบเย้าแหย่ก่อนจะยักคิ้วให้อย่างยียวน

               "อยากฆ่าคุณนั่นแหละ ลีแทยง!!"

               เปรี๊ยะ!!!

               ทันทีที่ร่างสูงปล่อยมือออกเตนล์ก็ตีแขนของอีกคนอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้

               "คุณเอาออก"ยื่นแขนที่ยังถูกพันธนาการไปออกข้างหน้าแต่อีกคนกลับหอมแก้มเขาดังจุ๊บ!แล้วเดินหนีหายไปกับความมืด ให้ตายสิ!

               "เปิดไฟไหมคุณ หรือไม่ก็เปิดผ้าม่านออก อยู่อะไรมืด ๆ เนี่ย"

               "ไม่เปิดหรอก เดี๋ยวคืนนี้จะขย้ำเหยื่อต่อ หึหึ"สิ้นเสียง มีอะไรที่อยู่ใกล้มือเตนล์ก็คว้าแล้วเหวี่ยงตามหลังคนพูดไปหวังว่ามันจะโดนหัวคนลามกเข้าสักที แต่ทว่าอีกคนกลับไวกว่าปิดประตูหนีไปเรียกร้อย ทำให้สิ่งที่ขว้างไปโดนประตูเสียงดังจนมีเสียงของคนขี้รำคาญ "จอห์นนี่" แว่วเข้ามากระทบหูเตนล์

               "บอสโว้ย!!!!! มึงกวนอะไรเตนล์อีกวะ!!!"

               "นายอยากไปนอนกับลักกี้เหรอจอห์นนี่"ได้ยินเสียงเบา ๆ ลอดเข้ามาตามช่องประตู ลักกี้ที่แทยงพูดถึงคือเจ้าเสือขาวตัวโคร่ง สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของบอสอีแทยง และทันทีที่ได้ยินอย่างนั้นเสียงโวยวายของจอห์นนี่ก็เงียบสนิททันที 

                 สงสัยจะกลัวได้ไปนอนกับลักกี้จริง ๆ 

                    ปกติจอห์นนี่ไม่ใช่คนขี้ขลาดอะไรหรอก แต่ที่ขยาดลักกี้ได้ขนาดนี้ก็เพราะว่าได้เข้าไปอยู่ร่วมกับลักกี้มาแล้วครั้งหนึ่ง ก็แขนเกือบหลุดอ่ะ

                    ลักกี้ขึ้นชื่อว่าเป็นสัตว์เลี้ยงที่ดุสุด ๆ ของบอสมาเฟียอย่างแทยง นอกจากเสือขาวแล้ว ก็มีงู สิงโต สารพัดสัตว์ดุ ๆ ที่แทยงถูกใจและนำมาเลี้ยง และงูที่พูดถึงก็ไม่ใช่งูเหลือมงูหลามที่ไหน แต่เป็นแบล็กแมมบา เจ้าแห่งอสรพิษที่พอถูกกัดปุ๊บก็ทำใจไปพบยมบาลได้เลย พูดกันตามตรง ตอนที่เตนล์ก้าวเข้ามาในแก๊งใหม่ๆ ก็เคยถูกบอสลงโทษให้เข้าไปอยู่ในกรงเจ้าลักกี้อยู่เหมือนกัน แต่น่าแปลกที่มันไม่แม้แต่จะส่งเสียงครางขู่เตนล์ กลับเอาแต่คลอเคลียจนจอห์นนี่ที่ยืนดูอยู่ขณะนั้น เรียกมันว่าไอ้เสือ กลายพันธุ์ หึ!กลายพันธุ์เหมือนลีแทยงเจ้าของมันนั่นแหละ
                    ดุกับทุกคนยกเว้นเตนล์

                  ลี แทยง กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอย่างอารมณ์ดี สิ่งที่ถนัดนอกจากจับปืนก็คือทำอาหารนี่แหละ จอห์นนี่กับมาร์ค ลี มือขวาและมือซ้ายของบอสมาเฟียหันไปมองเจ้านายที่เอาแต่ฮัมเพลงทำกับข้าวก็ได้แต่ถอนหายใจ

                    ติดเมียจนกู่ไม่กลับแล้ว
    

                    "ไม่คิดจะปล่อยเตนล์ให้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันหน่อยรึไง"

                    "ไม่" ตอบอย่างอารมณ์ดีแล้ว ๆ เทน้ำมันลงกระทะอย่างใจเย็น

                    "แล้วนี่อารมณ์ดีอะไรนักหนาเนี่ยบอส"มาร์ค ลี ถามขึ้นด้วยความสงสัย แต่ก็เดาเอาไว้แล้วว่าคงไม่พ้นเรื่องของเตนล์แน่นอน

                    "เออบอสผมลืมบอก เฉินเล่อโทรมาบอกว่า สัปดาห์หน้าบอสต้องเข้าไปดูคาสิโนสักหน่อย รู้สึกว่าจะมีปัญหา"สิ้นคำบอกเล่า แทยงก็ลดไฟลงแล้วหันมามองหน้าจอห์นนี่ที่จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกซู่ทั้งตัวขึ้นมา

                    "เรื่องสำคัญทำไมพึ่งมาบอก อยากไปนอนกับลักกี้จริง ๆ ใช่ไหมจอห์นนี่"
     
                    "มาร์ค ลี..."หันมาออดอ้อนพ่อมือซ้ายคู่หูของตัวเอง แต่มาร์คลีผู้มีนิสัยอย่างจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ก็ไม่ได้สนใจคู่หูที่มีดีแค่ยิงปืน แต่สมองปัญญาอ่อนคนนี้เลยแม้แต่น้อย

                    "เดี๋ยวผมบอกให้แจฮยอนไปนอนเป็นเพื่อนแล้วกัน" แจฮยอนที่กำลังจะเดินเข้ามาหาจอห์นนี่กับมาร์คที่โซฟาก็รีบถอนหลังกลับแล้วตะโกนบอกบอสของตนเองทันที

                    "บอส...ผมไปกินข้าวกับโดยองนะ"พูดจบก็คว้าแขนโดยองที่เดินตามมาทีหลังออกไปโดยไม่ได้สนใจใบหน้าฉงนงุนงงนั้นเลย

                    อะไรวะ ไหนแจฮยอนบอกว่าจะมาแย่งอาหารฝีมือบอสกินไง

                    "ว๊าา...หนีไปซะแล้ว สงสัยจอห์นนี่ต้องไปคนเดียวแล้วล่ะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก"

                    "นายจะช่วยพูดกับบอสให้ใช่ไหม"

                    "เปล่า เดี๋ยวผมจะไปส่งจอห์นนี่ที่หน้ากรงเอง ไม่ต้องห่วงนะ" แทยงส่ายหัวให้กับคนสนิททั้งคู่ของตัวเอง เมื่อกี้ก้แค่พูดเล่นเท่านั้นแหละ แต่ถ้ามาร์คจะไปส่งจอห์นนี่ที่กรงจริง ๆ เขาก้ไม่ขัดหรอก ดีเสียอีก ลักกี้จะได้ออกกำลังกายบ้าง เดี๋ยวนี้ชอบนอนขี้เกียจจนอ้วนเป็นหมูเหมือนแจฮยอนแล้ว

                    "เหมือนจะได้เวลาแล้ว"พูดกับตัวเองเบา ๆ แล้วเทข้าวต้มใส่กล่องพลาสติกแล้วเอาเข้าไปแช่ในตู้เย็น

                    "ได้เวลาอะไรบอส" ขนาดพูดเบา ๆ มาร์คยังได้ยินอีก

                    Tru...Tru...Tru...
                    เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตรงเวลาที่แทยงกะไว้พอดี แทยงเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับพร้อมยิ้มกริ่ม

                    "อึก..ทะ...แทยง..."น้ำเสียงขาดห้วง กระเซ้า แหบพร่าของคนในสายปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวแทยงให้ลุกโชน ได้เวลากินเหยื่อแล้ว

                    "คุณ...ทำอะไร อึก...ไว้"

                    "ต้องการอะไรครับ ไหนบอกผมสิ"

                    "อืม...เคร้ง..."เสียงครางหวานเคล้ามากับเสียงโซ่กระทบพื้นทำเอาแทยงอยากจะวิ่งขึ้นห้องไปเสียเดี๋ยวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องอดทน

                    ขอแกล้งแมวน้อยก่อนแล้วกัน

                    "อยาก..อ๊ะ!!...แทยง..."

                    "อยากได้ผมต้องพูดว่ายังไงน๊าาาา"

                    "บอส..."

                    "ครับ...ว่าไง"

                    "แด๊ดดี้...เตนล์..อยากถูก อ๊ะ...แด๊ดดี้...ทำโทษ"

                    "หึ!"หัวเราะในลำคอก่อนจะตัดสายทิ้ง

                    "ฝากดูเค้กที่อบอยู่หน่อยนะ เสร็จเมื่อไหร่ขึ้นไปเรียกฉันด้วย" 

                    ทันทีที่ประตูเปิดบอก แทยงก็ค่อย ๆ เดินไปที่เตียงอย่างเชื่องช้า เสียงครืดคราดของสายโซ่ยังคงดังเคล้าคลอเสียงสะอื้นของคนบนเตียง


                    มือหนาเอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียงเพื่อจะได้เห็นใบหน้าหวานชัด ๆ 

                    นี่แหละ! ดวงตากลมโตที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา และแดงช้ำนี่แหละคือสิ่งที่แทยงต้องการ เทียนหอมผสมยาปลุกเซ็กส์ที่ลูคัส แฮกเกอร์ของแก๊งซื้อมาฝากไม่เลวเลยทีเดียว ดูสิเพียงแค่เวลาไม่ถึงชั่วโมง กลิ่นของมันก็ทำให้ลูกแมวของเขาคลั่งขนาดนี้แล้ว สงสัยพรุ่งนี้ต้องไปขอบคุณลูคัสเสียหน่อย

               "วันนี้อยากให้ผมทรมานตรงไหนเอ่ย..."นิ้วเรียวไล้ไปตามโครงหน้าของคนที่เริ่มร้องไห้หนักเพราะถูกแกล้ง ยิ่งถูกอีกคนสัมผัสแบบนี้เตนล์ก็ยิ่งมีอารมณ์มากขึ้น ไฟในกายเริ่มโหมกระหน่ำเหมือนใครเอาไฟมาสุมเพิ่ม และคน ๆ นั้น ก้คือ

               ลี แทยง

               "ให้บีบคอขาว ๆ นี้"แทยงบีบคอขาวด้วยแรงที่ไม่มากนักแต่ก็ทำให้เตนล์รู้สึกหายใจลำบาก บวกกับต้องพยายามหักห้ามไฟอารมณ์ในกายอย่างหนัก ก็ทำให้เตนล์เกือบขาดอากาศหายใจไปเสียตรงนั้น

               "ฮึก...ร้องไห้ทำไมครับ ไม่ชอบเหรอ คอขาว ๆ ของเตนล์เวลามีรอยมือแดง ๆ ของผมอยู่บนคอสวยมากเลยรู้ไหม"

               "วันนี้จะเล่นโซ่หรือกุญแจมือดี ผมเลือกไม่ถูกเลย"มือหนาคลายแรงที่คอเตนล์ออกแล้วหยุดครุ่นคิด

               "แด๊ดดี้...อ๊ะ...ไม่ไหวแล้ว อ๊า.!!!"

               "เสร็จโดยที่ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยเตนล์ อย่างนี้ต้องเพิ่มบทลงโทษ"

               "เล่นแส้ไหมวันนี้"

               "ไม่เอา..."

               "ทำไมครับ"

               "มะ...เมื่อวานเล่นไป อ๊า..แล้ว"

               "หึหึหึ" ร่างสูงหัวเราะชอบใจเมื่อตนแกล้งร่างบางที่บิดตัวไปมาบนเตียงได้ เพียงแค่มือปัดผ่านยอดปทุมเสียงหวานก็ครางลั่นราวกับจะปลดปล่อยความสุขออกมาอีกครั้ง

               จุดอ่อนของเตนล์แทยงรู้ดีที่สุด

               "บอส..."ร่างสูงนิ่งเงียบเมื่อร่างบางเอ่ยเรียก


               "แด๊ดดี้...กัดเตนล์หน่อย"จบคำก็สนองความต้องการของร่างบางทันที ริมฝีปากบางก้มลงซุกไซร้ซอกคอทันที ฟันคมกดลงไปตรงลำคอมขาวที่มีรอยรักแต่งแต้มอยู่ก่อนแล้วอย่างหื่นกระหาย กลิ่นเลือดเริ่มเคล้ามาในอากาศปลุกสัญชาตญาณดิบของเตนล์ให้โหมหนัก เสียงสะอื้นไห้เพราะความเจ็บตรงลำคอยิ่งทำให้แทยงได้ใจ และมีความสุข แต่ในขณะเดียวกัน ยิ่งแทยงกัดแรงมากเท่าไหร่ เตนล์ก็ยิ่มมีความสุขมากขึ้นเท่านั้นเช่นกัน

               เตนล์ไม่ใช่ผู้ชื่นชอบความเจ็บปวด

               แต่เขาอาจจะเป็นมาโซคิสเฉพาะเมื่ออยู่ใต้ร่างของลีแทยงเพียงผู้เดียว

               กลิ่นคาวเลือดติดอยู่ปลายลิ้นช่างหอมหวานไม่ต่างไปจากไวน์แดงเลิศรส แทยงก้มลงไปแบ่งปันความหอมหวานนั้นให้กับเตนล์ที่นอนหลับตาสะอื้นไม่หยุด ลิ้นหยุ่นเปียกชื้นเปื้อนเลือดเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างตะกรุมตะกรามจนริมฝีปากทั้งคู่เริ่มปริแตกเพราะฟันคมกระทบกันอย่างรุนแรง นานเกือบนาทีแล้วแต่แทยงก็ยังไม่ยอมละริมฝีปากออก มือเรียวรีบปลดเสื้อเชิตที่ตนเองสวมอยู่ทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรีบเร่งปลดซิปกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็วเช่นกัน ในขณะที่ปากก็ทำหน้าที่ดูดดึงเอาน้ำหวานจากคนใต้ร่างอย่างละโมบและไม่รู้จักพอ

               "เธอทำฉันเจ็บ"

               "ตะ...เตนล์ขอโทษ...อืมมม อ๊าาา"มือแกร่งเอื้อมลงไปเบื้องล่างก่อนจะนวดเฟ้นคล้ายกลั่นแกล้งเรียกเสียงครางของร่างบางจนลั่นห้อง

               "ไม่ยกโทษให้ ฉันจะทรมานเธอ" โซ่ถูกร่างสูงค่อย ๆ ปลดออก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมคืนอิสรภาพให้คนร่างบาง ทันทีที่โลหะถูกถอดออกไป มือทั้งสองข้างก็ถูกพันธนาการด้วยเชือกแทนทันที แทนยงใช้แรงทั้งหมดของตัวเองในการผูกเชือก และนั่นทำให้ผิวขาว ๆ เริ่มห้อช้ำและขึ้นข้อขาว ความแน่นของเชือกเริ่มสร้างความเจ็บปวดให้เตนล์ เพียงแค่ขยับตัวเพียงเล้กน้อยเชือกก็เริ่มบาดผิวจนท้ายที่สุดก็ได้เลือด

               และของเหลวสีชาดที่ไหลหลดลงเตียงนั้นก้ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันคือสิ่งที่เตนล์และแทยงชื่นชอบ 


ความทรมานไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น หยาดเลือดไม่อาจหลุดไหลเฉกเช่นน้ำตาสีใสที่ไม่หลุดไหลบ่า เสียงสะอื้นปานจะขาดใจก็ดังสลับกับเสียงครางหวานเกือบค่อนคืนจนในที่สุดเสียงก็หายไปเพราะไม่อาจเปล่ยงเสียงได้อีกแล้ว ร่างเล็กทำได้เพียงแค่อ้าปากออก ผ่อนลมหายใจเพื่อระบายความทรมานที่ได้รับโดยไร้เสียงเพราะการใช้เสียงมากเกินไปทำให้เสียงของร่างบางแหบแห้งจนครางไม่ออก 

แต่ถึงจะเป็นบทรักที่แสนทรมานประหนึ่งนักโทษผู้ถูกลงทัณฑ์อย่างแสนสากรรจ์ แต่นี่คือความสุขของคนทั้งคู่


หยาดเลือดที่หยดลงเปื้อนที่นอนสีขาว
หยดน้ำตาที่ไหลเปื้อนที่นอนจนดวงตาบวมช้ำ
ความทรมานราวกับเสือที่แกล้งเหยื่อที่ใกล้ตาย
เรียกเสียงกรีดร้องทรมานของผมจนไม่เหลือเสียงให้ร้อง
คือความสุขที่แทยงมอบให้กับผม


หยาดเลือดสีสวยราวกับไวน์แดงชั้นเลิศที่ไม่อาจประเมินค่าได้
หยดน้ำตาที่ไหลลงหมอนนุ่มราวกับเพชรน้ำงามที่หาไม่ได้จากที่ไหนบนโลก
เสียงทรมานปานจะขาดใจราวกับคนใกล้ตาย
เสียงกรีดร้องที่กรีดร้องจนเสียงหาย
คือความสุขที่เตนล์มอบให้ผม


                    และเมื่อเข้มนาฬิกาตั้งตรง เจ้าหญิงก้เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ลีแทยงลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านออกเพื่อให้ผมเย็น ๆ พัดเข้ามาในห้องนอนก่อนจะเดินกลับมาปลดเชือกที่ข้อมือของร่างบอบช้ำออก 

                    เจ้าชายอสูรอุ้มเจ้าหญิงที่หลับไหลเพราะหมดแรงเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกันก่อนที่เสียงน้ำจะดังตามมา นานเกือบชั่วโมงกว่าทแทยงจะอุ้มเตนล์ออกมาจากห้องน้ำ ผ้าสีขาวถูกห่อหุ้มร่างเปลือยเปล่าที่สลบไสล ในขณะที่ลีแทยงออกมาพร้อมกับชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด 

                    เท้าแกร่งเตะประตูดังปั้งอย่างแรง ทำให้จอห์นนี่กับมาร์คที่นั่งดูหนังอยู่สะดุ้งโหยง

                     เฮ้อ!! เอาอีกแล้ว ไอ้บอสเวรนี่!!!

                    แต่ถึงกระนั้นจอห์นนี่ก็ยอมลุกออกเดินขึ้นบนชั้นสองมาเปิดประตูให้บอสของตนอย่างรู้หน้าที่

                    "เดินไปเปิดห้องเตนล์ให้หน่อย แล้วก็ให้คนมาทำความสะอาดห้องนี้ด้วย" จอห์นนี่เหลือบมองคนที่หลับตาพริ้มไม่ไดสติในอ้อมแขนบอสของตัวเอง ก็เห็นบนคอสวยมีรอยแผลเต็มไปหมด

                    "หนักรึไง"

                    "อยากตายเหรอ" จอห์นนี่ไม่รอเอาคำตอบ รีบเดินนำหน้าไปทางห้องเต็มแล้วเปิดประตูให้แทยงอย่างรวดเร็ว

                    จะหวงอะไรนักหนา มองนิดมองหน่อยก็ไม่ได้

                         ได้แต่บ่นในใจ เมื่อบอสอุ้มเตนล์เข้าไปในห้องแล้ว ก็ปิดประตู ล็อคให้อย่างรู้ความ เมื่อกี้แอบมองเข้าไปเห็นสภาพห้องบอสก้ได้อต่ถอดถอนใจเสียงดัง

                    โซ่ เชือก ถุงยางที่เกลื่อนพื้นนั้นไม่เท่าไหร่หรอก

                    แต่น้ำตาเทียนที่หยดลงพื้นนี่สิ กูกับมาร์คต้องนั่งหาอะไรมาแคะออกอีกแล้วเหรอวะ วงวาร

                    "จอห์นนี่ ลงไปเอาข้าวต้มในตู้เย็นไปเวปแล้วเอาขึ้นมาให้หน่อย เอายาขึ้นมาด้วย"

                    "ครับบอส"





                    จุ๊บ!

                    ริมฝีปากบางสัมผัสกับหน้าผากสวยจนเกิดเสียงเบา ๆ พร้อมกับก้มลงไปกระซิบข้างหู

                    "เตนล์ครับ ตื่นมากินข้าวกินยาก่อน เดี๋ยวไม่สบาย"

                    "อืม..."เสียงครางดังออกมาจากลำคอของคนที่หลับตาพริ้ม เบาจนแทบไม่ได้ยิน ก็นะ ครงติดต่อกันหลายชั่วโมงขนาดนั้น ถ้ายังมีเสียงอยู่ก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว

               "..."เตนล์พยายามพูดกับแทยง แต่ก็ไม่มีเสียงออกมาแม้แต่น้อย แต่แทยงก็อ่านปากของคนรักออก

               'เตนล์จะนอน'

               แมวน้อยเริ่มดื้ออีกแล้ว

               จุ๊บ!

               แทยงก้มลงไปจุ๊บปากแดงบวมช้ำ ก่อนจะลูบหัวของคนที่นอนหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่

               "ไม่ดื้อครับ ถ้ากินข้าวเดี๋ยวให้กินเค้ก"เหมือนจะเห็นรอยยิ้มดีใจของแมวน้อยที่ชื่นชอบของหวานเป็นพิเศษ แมวน้อยของเขาเริ่มอารมณ์ดีแล้ว

               "ถ้าเตนล์ดื้อ รักเตนล์ไหม"

               "ไม่รักครับ"

               "งื้อออ"

               "บอส ทำไมไม่รักเตนล์"

               "ที่ทำอยู่นี่คิดว่าน่ารักเหรอ"

               "ถ้าบอสไม่หยุดกวน เตนล์จะลุกไปหยิบปืนแล้วนะ"

               "โหดจังเลยตัวแค่นี้ ไหนบอกรักผมใหม่สิ"

               "เตนล์รักแด๊ดดี๊นะ"

               "ผมรักเตนล์มากกว่าอีก"



________________________________________________________________________________________________________________

END จบเถอะ 555
แด๊ดดี้ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ >///<
จบเถอะค่ะ 555 เป็นฟิคที่ไม่มีสาระใด ๆ 
มีคนบอกว่าให้แต่งพี่แทยงร้าย ๆ 
ขอโทษนะคะ มันออกมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงก็ไม่รุ้ 555
มีใครได้ไปมีดแทเตนล์บ้างไหมเอ่ย? 
ยินดีด้วยน๊าาาา
แล้วไว้เจอกันค่ะ
ส่วนใครที่ไม่ได้ไปจะพยายามเก็บโม้เม้นต์มาฝากเยอะ ๆ นะ ^_^


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ สึโยชิ ริว จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 07:27
    ชอบบบบบบบ
    #5
    0
  2. วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 21:03
    อร้ายยย ฉันชอบบบ
    #4
    0
  3. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 12:21
    ชอบอะ อยากให้เป็นผู้หญิงตั้งนานแล้ว
    #3
    0
  4. วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 20:54
    สู้วๆนะค่ะ
    #2
    0
  5. วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 20:54
    ข้างล่างๆๆทำไมขีดดำๆง่ะ อ่านไม่ออกก
    #1
    0