KNB & KHR KUROKO c

ตอนที่ 31 : Chapter 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 ต.ค. 62



เช้าของวันต่อมา ร่างบางได้ลุกขึ้นจากที่นอนก็ได้คิดทบทวนเรื่องเมื่อวานว่าเป็นจริงหรือแค่ฝันไป และเดินเข้าห้องน้ำพอได้ดูใบหน้าของตนเองที่กระจก ร่างบางถึงกับนิ่งไปประมาณ10วิ ภาพที่เห็นคือริมฝีปากที่ปกติจะอมชมพู่แต่วันนี้มันกับบวมแดง ร่างบางที่สำรวจว่าตนมีอะไรผิดปกติไปจากเดิมเสร็จแล้วก็ได้ทำการอาบน้ำทันที เวลาผ่านไปสักพักร่างบางก็แต่งตัวด้วยเสื้อแขนยาวเพื่อที่จะปกปิดรอยแดงบนข้อมือจากเมื่อคืน กลับกางเกงขาสั้น พอกำลังจะออกจากห้องร่างบางก็ไม่ลืมที่จะใส่ผ้าปิดปากออกมาด้วย













ณ ห้องอาหาร













“อรุณสวัสดิ์จ้ะ เท็ตสึยะจัง”เคียวโกะที่เห็นร่างบางเดินมาที่ห้องอาหารก็ได้ทักขึ้น
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่เคียวโกะ พี่ฮารุ”ร่างบางได้ทักทายกลับ
“ฮาฮิ เท็ตสึยะจังไม่สบายหรอคะ”ฮารุได้ถามขึ้นทำให้ทุกคนในห้องอาหารหันมามองร่างบางเป็นตาเดี่ยว
“ค่ะ นิดหน่อยเท่านั้นเอง ก็แค่เจอฝุ่นอาการเลยเกิดขึ้นคะ”ร่างบางได้ตอบกลับไปทำให้ทุกคนเข้าใจ ส่วนตัวต้นเหตุที่ตอนนี้กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างไม่ทุกข์ร้อนทุกข์หนาวกลับสิ่งที่ตัวเองทำเมื่อวาน
“ถ้านั้นเดี๋ยวพวกฉันทำข้าวต้มให้นะจ้ะ”เคียวโกะได้พูดขึ้นพร้อมกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัวกับฮารุ
“ไม่ต้องหรอกคะพี่เคียวโกะพี่ฮารุ หนูทานอาหารแบบนี้ได้คะ”ร่างบางได้พูดให้ทั้งสองคนหยุดเดินก่อน
“ก็ได้ค่ะ”เมื่อพูดจบฮารุก็ได้ทำการนำอาหารเช้ามาวางตรงหน้าร่างบางที่ตอนนี้พวกสึนะนั่งอยู่ข้างๆกับตรงหน้า เมื่อเคียวโกะกับฮารุออกไปแล้วร่างบางก็ได้พูดขึ้น


“เรื่องอาการแพ้ฝุ่นก็มีส่วนนะคะแต่ไม่มาก”ร่างบางได้พูดขึ้นทำให้รีบอร์นที่นั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือพิมพ์ต้องถามกลับทันที
“มันหมายความว่ายังไงเท็ตสึยะ”ร่างบางได้ทำการถอดผ้าปิดปากออกมาทำให้ทุกคนเห็นปากที่ปกติจะอมชมพู่แต่ตอนนี้มันกลับบวมแดง ทำให้ทุกคนรู้ได้ในทันทีว่าร่างบางต้องไปโดนใครจูบมาแน่
“เท็ตสึยะจัง ใครเป็นคนทำหรอครับ”สึนะที่ตอนนี้กำลังควบคุมเสียงให้อยู่ในโทนเดี่ยวกันอย่างยากลำบาก
“นั้นสินะคะ”เมื่อพูดจบร่างบางได้หันไปทางที่โครมนั่งอยู่ซึ่งนั่งติดกับตัวตนเหตุ


“พี่โครมคะ หลังจากงานเลี้ยงเมื่อวานพี่ได้ทำอะไรหรือออกไปไหนรึป่าวคะ”ร่างบางได้ถามโครมขึ้นทำให้ทุกคนหันไปหาโครม
“หลังจากงานเลี้ยงพี่ก็ไม่ได้ออกไปไหนอีกเลยคะ”โครมตอบร่างบาง
“และเมื่อวานพี่เผลอหลับไปก่อนเวลาทุกทีไหมคะ”ร่างบางได้ถามต่อทำให้ทุกคนสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม
“ใช่คะ เมื่อวานพี่เผลอหลับก่อนถึงเวลานอนไปเกือบๆชั่วโมงได้ค่ะ ทำไมหรอคะ”เมื่อโครมตอบคำถามเสร็จก็ได้ถามกลับร่างบางทันที
“ก็เมื่อวานน่ะคะ หนูกำลังจะนอนและมีเงาคนเข้ามาในห้องหนูเลยทำการโยนผ้าห่มใส่และขึ้นคร่อมพร้อมนำมีดสั้นไปจ่อที่คอ พอถามว่าใครคนนั้นก็บอกว่าเป็นพี่โครม พอหนูรู้ก็ได้ลุกขึ้นไปเปิดไฟก็เห็นว่าเป็นพี่ก็ช่วยพยุงพี่ขึ้นจากพื้น แต่ระหว่างพยุงนั้นทำไมตัวพี่หนาจนเหมือนผู้ชายเลยน่ะคะ ใช่ไหมคะพี่มุคุโร่”เมื่อพูดจบทุกคนก็ได้หันไปมองที่มุคุโร่ทันที


“มุคุโร่!! นี้แก!!!”ทุกคนก็ได้เข้าสู่หมวดดับเครื่องชนทันที รีบอร์นที่ตอนนี้กำลังถือปืนจริงและเล็งไปที่มุคุโร่


“ตายซะเถอะแก!!!”ทุกคนได้ระเบิดพลังใส่มุคุโร่ทันที ส่วนร่างบางที่ตอนนี้กำลังทานอาหารเช้าอย่างสบายใจ
‘หึ ใครมันจะให้โดนเอาเปรียบล่ะ หนูR.I.P ให้ก่อนนะคะ’และได้ทานข้าวต่อจนหมดร่างบางก็ได้ลุกขึ้นและเดินไปชมรอบปราสาทของวองโกเล่ในอิตาลี


“อรุณสวัสดิ์นะเท็ตสึยะ”ร่างบางที่ตอนนี้เดินมาถึงห้องทำงานของอิริเอะกับสปาน่าก็ได้โดนทั้งสองคนทักทาย
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่อิริเอะ พี่สปาน่า”
“ไม่สบายหรอเท็ตสึยะ”สปาน่าถามขึ้น
“ป่าวหรอกคะ หนูแค่ใส่มากันเผื่อในห้องทำงานของพวกพี่มีฝุ่นเท่านั้นเอง”เมื่อได้ยินคำตอบอิริเอะกับสปาน่าก็ได้หันมองไปรอบๆห้องทันที
“แต่ก็ดีแล้วครับที่ใส่กันมาก่อน เพราะในห้องนี้ก็มีฝุ่นจริงๆ”อิริเอะก็ได้ยิ้มแห้งๆพร้อมเกาแก้มตัวเองเล็กน้อยเพื่อเป็นการแก้เขิน
“แล้วมาทำอะไรที่นี้หรอ”สปาน่าได้ถามขึ้น เพราะทุกทีที่คนตรงหน้ามาก็ชอบมานั่งดูพวกเค้านั่งทำงานหรือไม่ก็มาช่วยพวกเค้านั่งทำงานที่พึ่งคิดได้ใหม่ๆกัน
“วันนี้แค่มาเดินดูน่ะคะ ถ้าจะมาทำเหมือนทุกทีก็ต้องรอให้พี่โน่มาด้วยก่อนนะคะ”เพราะหลังจากทำงานกับทั้งสองคนร่างบางก็จะเผลอหลับทุกทีเลยต้องมีดีโน่อยู่ด้วย
“ถ้านั้นหนูไปเดินดูที่อื่นก่อนนะคะ เจอกันคะ”
“และเจอกันx2”เมื่อร่างบางออกไปทั้งสองก็ได้กลับมาทำงานตามปกติ


“คุณจานินิ พี่ฟูตะ พี่เบี้ยงกี้ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”ร่างบางได้เข้าในห้องที่มีจานินิ ฟูตะและเบี้ยงกี้อยู่
“อรุณสวัสดิ์เท็ตสึยะ ไม่สบายหรอ?!”เบี้ยงกี้ได้ถามขึ้นเมื่อเห็นผ้าปิดปากของร่างบาง
“ค่ะ พอดีไปหาพี่อิริเอะกับพี่สปาน่ามาเลยต้องใส่กันไว้ก่อน”เมื่อร่างบางตอบคำถามเสร็จก็ได้อยู่คุยกับพวกฟูตะสักพักและขอตัวไปเดินชมปราสาทต่อ
“ห้องสมุดหรอ วันหลังค่อยมาล่ะกัน”และร่างบางก็ได้เดินชมรอบปราสาทจนครบหมดแล้ว แต่มีที่เดี่ยวที่ยังไม่ได้เดินไป


‘เดินไปดูซะหน่อยเค้าคงไม่ว่าหรอกมั้ง’เมื่อคิดเสร็จร่างบางก็ได้เดินไปที่ทางเชื่อมต่อไปที่ พอเปิดประตูออกมาทั้งทางเดินและการตกแต่สวนทั้งหมดล้วนเป็นแบบญี่ปุ่น พอมาได้สักพักร่างบางก็รู้สึกเหมือนมีใครมาอยู่ด้านหลัง


“เข้ามาในเขตของคนอื่นก่อนไม่รับอนุญาต”ร่างบางได้หันหลังกลับไปมองพร้อมยกยิ้มใส่ภายใต้ผ้าปิดปาก
“ที่นี้ไม่ใช่นามิโมรินะคะ ที่นี้คืออิตาลี ถึงจะเป็นแบบญี่ปุ่นก็เถอะคะ คุณกรรมการผู้คุมกฎ”เมื่อพูดจบร่างบางก็ได้ยกยิ้มและมองคนตรงหน้าทันที ฮิบาริที่รู้ว่าร่างบางกำลังยิ้มใส่โดยที่ยังมีผ้าปิดปากอยู่ก็ได้เดินเข้ามาใกล้ติดๆ
“สงสัยผมคงต้องสอนคุณเกี่ยวกับมารยาทของการเข้ามาในบ้านของคนอื่นก่อนสินะ”พร้อมก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
‘ซวยแล้วไง ไม่น่าไปเล่นก่อนเลยเรา’ร่างบางที่รับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติที่จะเกิดขึ้นก็ได้เดินถอยหลังออกไปนี้ละก้าวจนไม่รู้เลยว่าตนได้เข้ามาอยู่ในห้องของฮิบาริตอนไหน ฮิบาริที่ตอนนี้ต้อนเหยื่อจนมุมก็ได้ทำการปิดประตูห้องตัวเองทันที
“สงสัยผมคงต้องสอนคุณเกี่ยวกับการเข้าห้องของคนอื่นก่อนได้รับอนุญาตซะแล้วสิ”
“ถ้านั้นพี่ก็ถอยไปซิคะ หนูจะได้ออกไปจากห้องพี่ซะที”ร่างบางได้ทำการเดินมาตรงหน้าของฮิบาริพร้อมบอกให้เค้าหลบออกจากตรงประตู
“และคิดว่าเข้ามาในห้องของผมแล้วคิดจะออกไปได้ง่ายๆหรอครับ”เมื่อพูดจบฮิบาริได้ทำการคว้าเอวของร่างบางมาประชิดกับลำตัวของตนเองและนำมืออีกข้างมาดึงผ้าปิดปากออกพร้อมจับไปที่คางให้ร่างบางให้เงยหน้าขึ้นมามองตน
“ปล่อยหนูนะพี่เคียวยะ!”ร่างบางที่ตอนนี้กำลังดิ้นเพื่อจะให้หลุดออกจากการจับกุมของกรรมการคุมกฎก็พยายามทุบตีให้คนตรงหน้าปล่อยตนแต่ผลที่ได้คือฮิบาริไม่ได้ขยับไปแม้แต่น้อย
“ถ้าผมบอกว่าไม่ปล่อยไปล่ะคุณจะทำอะไร”ฮิบาริได้ทำการยืนหน้าไปใกล้คนในที่อยู่ในอ้อมอกของตนพร้อมทั้งยิ้ม
“ทุกทีหนูก็เข้ามาได้นี้คะ พี่เคียวยะบอกว่าถ้าอยากเข้าก็เข้ามาเลยพี่เคียวยะไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ”ร่างบางได้แต่น้อยใจที่คนตรงหน้าบอกว่าตนสามารถเข้ามาเมื่อไรก็ได้ กลายเป็นว่าฮิบาริกำลังโดนคนในอ้อมแขนงอลตุ๊บป่อง ฮิบาริที่สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่มีความน้อยใจอยู่เล็กน้อยของร่างบางก็ได้ทำการกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขน
“ผมก็คิดว่าคุณลืมไปซะแล้ว”ฮิบาริได้พูดขึ้นเพราะเค้าคิดว่าคนในอ้อมแขนจะลืมสิ่งที่เค้าเลยพูดไว้นานมาแล้ว
“หนูจะไปลืมไงยังไงล่ะคะ”เมื่อร่างบางพูดจบก็มีนกสีเหลืองบินมาเกาะที่บนไหล่ของฮิบาริหลังเปิดประตูห้องออก

///////////////////////////////////////////////////////////////

สวัสดีค่ะ ไรท์มาลงให้แล้วนะคะ ถ้าผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

81 ความคิดเห็น