🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,077 Views

  • 14 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    740

    Overall
    2,077

ตอนที่ 5 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 05 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.พ. 62



(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines

                                                                           
                                                                                #  ทวงของ

มหาวิทยาลัย....

          "  อยู่นี่เอง...  วาเลนไทน์  โทรไปทำไมไม่รับ  "  เสียงเพื่อนบอก

          "  อ้าวต้าร์... รู้ได้ไงว่าเราที่นี่..."

          "  ก็ถามกับเพื่อนๆอ่ะดิ  "

          "  แล้วโทรศัพท์แกละ  "
 
          "  ลืมเอามา  "  ฉันโกหก  ตอบออกไปอย่างเซ็งๆ

          "  ว่าแล้ว..." 

          "  แล้วแกมีไร ?  "    

          "  จะมาชวนไปลงกิจกรรม  "

          "  กิจกรรม ?  "

          "  อย่าบอกว่าลืมน่ะ วันนี้เราต้องไปลงค่ายอาสาไง  ไปเร็ว  "

          "  อ้าวเหรอ...  งั้นเดี๋ยวเก็บของแปบ  "   แล้วฉันก็รีบเก็บของแล้วตามเพื่อนไป

ห้องกิจกรรม

          พวกรุ่นพี่ปีสูงก็อยู่ที่นี่ด้วย  แต่คนที่ฉันไม่อยากเจอตอนนี้ก็อยู่เหมือนกัน  พอเขาเห็นว่าฉันกับเพื่อนมาเขาก็ลุกจากที่นั่งอยู่ด้านหลังห้องแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน
พอลงชื่อเสร็จฉันก็เดินออกทันที

          "  เอ้ย ! เดี๋ยวมา  "  มายเดียร์บอกเพื่อน

          "  โธ่เพื่อน...เห็นหญิงหน่อยไม่ได้  รีบเลยนะ  "

          ."  วาเลนไทน์  "  ฉันหยุดทันทีที่เขาเรียก  ก่อนจะหันกลับไปทวงของ

          "  ขอโทรศัพท์คืนด้วย  "  ฉันบอกพร้อมทำสีหน้าจริงจังใส่เขา

          "  ต้องคืนด้วยเหรอ  ?  "

          "  พี่เดียร์ ... ของส่วนตัวก็ต้องคืนสิ !  "

          "  หลังกิจกรรมอาสาก่อน....เดี๋ยวค่อยคืน  "

          "  เอ๊ะ...ไม่ได้ !   หนูต้องใช้  "

          "  ใช้โทรหาไอ้เต้นะเหรอ ?  "

          "  หมายความว่ายังไง  พี่เอาโทรศัพท์หนูไปใช้เหรอ.."

          "  ก็...มีเผลอกดอะไรไปบ้างนิดหน่อย  "

          "  พี่เดียร์...."  
แล้วฉันก็ตรงเข้าไปใกล้เขา  แล้วกำหมัดน้อยๆของฉันทุบเข้าที่ท้องของเขาเต็มแรง

          "  โอ้ย !! วาเลนไทน์  นี่เธอกล้า  "  เขาชี้หน้าฉันทันที

          "  ใช่..แล้วถ้ายังไม่คืนมือถือมาน่ะ  ต่อไปจะไม่ใช่แค่มือ..  ครั้งหน้าจะลากไม้มาตีที่หัวเลยคอยดู  "

          "  โหดจัง...  พูดแล้วต้องทำให้ได้ด้วยน่ะ  "   แล้วเขาก็เดินเข้ามาใกล้ฉันจนชิด

          "  ไอ้พี่บ้า ! ถอยไปเลย..."

          "  ทำไม..."

          "  รังแกน้องปีหนึ่ง  ไม่สมเป็นรุ่นพี่เลยน่ะ  มายเดียร์  "

เสียงพี่เต้พูดแทรกขึ้น พร้อมเดินมาดึงฉันออกไป  แล้วให้หลบอยู่ด้านหลังพี่เขาแทน  (นี่สิถึงจะเรียกว่ารุ่นพี่..)

          "  อยากเป็นพระเอกว่างั้น  "

          "  อย่างฉันไม่ต้องทำก็เป็นอยู่แล้วมั้ย ?  "  พี่เต้ตอบอย่างกวนๆ

          "  ไอ้...."

          "  หยุดน่ะพี่เดียร์  ห้ามมีเรื่อง !  "   ฉันรีบเอาตัวเข้ามาขวางยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเขาสองคน

          "  เอาโทรศัพท์คืนน้องสะ  ถ้านายยังอยากเป็นประธานอยู่  "

ฉันหันมามองหน้าพี่เต้อย่างตกใจ  ที่ได้ยินประโยคนั้นจากเขา พี่เต้รู้ว่าโทรศัพท์ของฉันอยู่กับพี่เดียร์ 
รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่...หรือว่าพี่เดียร์...

               >///<'

          "  เรื่องโทรศัพท์  ฉันกับวาเลนไทน์เราตกลงกันแล้ว  "

          "  ใครตกลง...  หนูยังไม่ได้ตกลงอะไรกับพี่  เอาคืนมา...  "   ฉันยื่นมือออกไปทันที
เพราะนี่เป็นโอกาศทองที่ฉันจะได้ของคืน

          ***************************

          "  ทำไมมือถือเราถึงไปอยู่กับมายเดียร์ได้  "   พี่เต้ถามทันที

          "  คือ..หนูลืมไว้นะคะ  แล้วพี่เค้าเก็บได้  "

          "  เหรอ  ?    ต่อไปก็ระวังหน่อย  แล้วมือถืออ่ะใส่รหัสไว้บ้างก็ดี  ถึงทำหาย
คนอื่นก็เอาของเราไปใช้ไม่ได้ เข้าใจไหม ?

          "  ค่ะ  ต่อไปหนูจะระวังให้มากกว่านี้  แล้วก็จะใส่รหัสเดี๋ยวนี้เลย.... "   ว่าแล้วฉันก็ทำการใส่รหัส Pin ทันที

          "  เห็นไหมค่ะ  ล็อคเรียบร้อยแล้ว  "  ฉันรีบโชว์หน้าจอให้พี่เต้ดูทันที

          "  ดีมาก...เด็กดี..."  แล้วเขาก็เอามือมาลูบหัวฉันเบาๆอย่างเอ็นดู

          "  เออ..พี่เต้คะ  พี่ได้ไปค่ายอาสาด้วยหรือเปล่าค่ะ "

          "  อืม...  ไปสิ  ทำไม  ?  "

          "  ดีจัง..  "  แล้วพี่เต้ก็หันมาส่งยิ้มหวานให้กับฉัน


PART  :  My Dear.

          ภาพที่สองคนนั้นอยู่ด้วยกัน  มันยังติดตาของผมอยู่  ดูวาเลนไทน์สนิทกับเต้มาก  
มากกว่ารุ่นพี่คณะเดียวกันสะอีก

          "   สองคนไปสนิทกันตอนไหน ?  หรือว่ารู้จักกันก่อนที่เธอจะเข้ามาเรียนที่นี่นะวาเลนไทน์   "

ตอนนี้ผมดูเหมือนคนบ้าครับ เพราะกำลังนั่งพูดกับแว่นตาของเธอ...

          "  ฉันจะไม่ยอมเสียเธอให้มัน..มันจะไม่มีวันชนะฉันอีก...  
ฉันจะไม่ยอมให้มันแย้งเธอไปจากฉัน...มันจะไม่มีวันนั้น...."


หอพักนอก//วาเลนไทน์

          "  เขาเอามือถือฉันไปทำอะไรบ้างเนี่ย.."  

ทันทีที่ได้มือถือคืน  ฉันก็รีบเช็คมันทันทีว่าเขาแอบเล่นมือถือฉันหรือเปล่า ?
และแน่นอน  สิ่งที่ฉันกลัวมันก็เป็นจริง  เขาแอบตอบไลน์ของฉันกับพี่เต้

          "  คนเจ้าเล่ห์  ทำแบบนี้ได้ยังไง  เสียมารยาท !  "

          "  ตอบอะไรไปบ้างเนี่ย..."


          "  อย่ายุ่งกับเธอ !  :  Valentines.  "

**  คืออะไร ? พี่เดียร์หมายความว่ายังไง  ทำไมพูดกับพี่เต้แบบนั้น

          "  สงสัยละสิ  ว่าฉันเอาโทรศัพท์เขามาได้ยังไง   :  Valentines.  "

          "  นายอยู่กับเธอ                                              :   พี่เต้  "

          "  ใช่ !                                                            :  Valentines.  "


          หลังจากที่ฉันอ่านข้อความในไลน์ จนครบ  ก็ต้องมานั่งสงสัยกับสิ่งที่พี่เดียร์ทำ
ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังคิดทำอะไร  พักหลังเขาแปลกๆ  ไม่สิ...ตั้งวันที่แข่งกีฬาแล้ว

          เขากับพี่เต้ต้องมีอะไรแน่ๆ  แต่สองคนนั้นเป็นเพื่อนกันนี่นา  แต่ทุกครั้งที่เจอกันก็พูดกันแทบนับคำได้
แถมไม่มองหน้า  แต่ก็ไม่ได้หลบ  เหมือนเขาสองคนพยายามจะเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากันต่างหาก
แล้วมันคืออะไร ?

ณ  ค่ายอาสา...

          วันนี้พวกเรามาทำความดีกันค่ะ  โดยการปลูกป่าคืนให้ธรรมชาติ แรกๆฉันก็สนุกนะคะ  
ถ้าไม่ต้องเจอใครบางคนเสียก่อน  (พี่เดียร์)  ทำไมต้องซวยซ้ำซ้อนมาจับคู่กันก็ไม่รู้  ฉันพยายามมองหาพี่เต้  
แต่ก็ไม่รู้ไปอยู่กลุ่มไหน..เพราะงานนี้ไม่ใช่แค่เราคณะเดียวที่มาร่วม

          "  พี่เต้..."

          "  อ้าววาเลนไทน์  มอมจังเรา  เขาให้มาปลูกป่าไม่ใช่เหรอ  ไงหน้ามอมเป็นลูกแมวแบบนี้  "

          "  โห  !  พี่เต้...  มันก็ต้องมีเลอะบ้างละค่ะ  "

          "  งั้นมานี่..  เดี๋ยวพี่เช็ดหน้าให้  สะอาดชัวร์  "

          "  อืม... ."    ฉันยื่นหน้าให้พี่เค้าแบบไม่รีรอเลย

          "  โอเค..สวยเหมือนเดิมแล้ว..  "

          "   ขอบคุณค่ะ  "

          แล้วเสียงประกาศจากรุ่นพี่  ก็แจ้งให้ทุกคนพักมือ  แล้วเตรียมทานมื้อกลางวันกัน
ฉันเลือกที่จะมานั่งในกลุ่มของพี่เต้  ซึ่งพี่เค้าก็ดูแลดีมากเสริฟทั้งน้ำ เสริฟทั้งข้าวให้อย่างดี

          "  อุ้ย ! "    แล้วจู่พี่เดียร์ก็มานั่งแทรกระหว่างฉันกับพี่เต้

          "  พี่เดียร์มาเบียดทำไม ?  ที่นั่งตั้งเยอะ !  "

          "  นั่นนะสิ !  นายนั่งชิดน้องเขาเกินไปแล้ว  "  เต้บอก

          "  ฉันจะนั่งตรงไหน  ก็สิทธิ์ของฉัน...ต้องให้นายบอกด้วยเหรอ ?  "

เอาอีกแล้วพลังดราเมจรุนแรงทั้งคู่เลย  ไม่รีบห้ามคงได้ซวยกันหมดแน่ !

          "  เออพี่เต้ค่ะ  ไม่เป็นไร...หนูนั่งได้ค่ะ ไม่ได้เบียดอะไรกันมากมาย  รีบๆทานเถอะค่ะ  
จะได้ไปทำงานต่อ  "

แล้วมายเดียร์ก็ยิ้มอย่างเป็นต่อใส่เต้...

          หลังจากกิจกรรมปลูกป่าจบลง  ตอนนี้ทุกคนก็เตรียมตัวสำหรับมื้อค่ำ  
แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปพักตามอัธยาศัย   ส่วนฉัน...  ก็หลบมานั่งมองธารน้ำไหลใกล้ที่พัก
แล้วหน้าของพี่เดียร์ก็ลอยมาอีกจนได้

          "  ตาบ้า ! ชอบโผล่มาในความคิดอยู่เรื่อย ออกไปๆ  "  

แล้วฉันก็ระบายความโกรธโดยการตีผ่านแม่น้ำตรงหน้า

          "  ไปๆ  "

          "  ไล่ใคร ?  "
และจังหวะนั้นเอง  เพราะเสียงนั้นทำให้ฉันตกใจ  บวกกับใบหน้าของเขาที่เข้าใกล้เกินไป
เลยทำให้เสียหลักตกลงไปในน้ำสะงั้น

          ตูมมมม !

          "  พี่เดียร์...  เล่นบ้าอะไรเนี่ย  "   

ทันทีทีโผล่จากน้ำได้ ฉันก็ตะโกนด่าตัวต้นเหตุทันที  แต่แทนที่เขาจะช่วยฉันขึ้นจากน้ำ
กลับยืนหัวเราะเยาะฉันหน้าตาเฉย

          "  ฮ่า ฮ่า ๆ  เธอนี่ !  ทำไมตลกแบบนี้หืม..วาเลนไทน์    แล้วกระโดดลงไปทำไมละนั่นหนะ  !  "

          "  โครอยากโดดหละ ! ไม่ช่วยก็ไปให้พ้นๆเลย  "   แล้วฉันก็พาตัวเองขึ้นจากน้ำอย่างยากลำบาก

          "  มา...ส่งมือมา..."

          "  ไม่ต้อง !  ตบหัวแล้วไม่ต้องมาลูบหลังเลย.."

          "  มาน่าอย่าเรื่องมาก  น้ำมันเย็นเดี๋ยวก็ไม่สบายกันพอดี  "

          "  ช่างฉัน !  "

          "  เธอนี่..จริงๆเลย "   แล้วเขาก็ฉุดฉันขึ้นจากน้ำเดี๋ยวนั้น

          "  ปล่อย..ปล่อยเลย  "

          "  หนาวเหรอ  ?  ตัวสั่นเชียว  "

ใครบอกว่าฉันหนาว  จริงๆแล้วฉันตื่นกลัวพี่นั่นแหล่ะ ! เล่นมากอดฉันทั้งๆที่ตัวเปียกแบบนี้  
ไม่สั่นก็หินแล้ว !

          "  มองหน้าฉัน...คิดอะไรอยู่  ?  "  มายเดียร์ถาม

          "  เปล่า..ปล่อยสะที  จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า  หนาวจะตายอยู่แล้ว  "

          "  หึหึ ! "    เขายิ้มให้กับความโก๊ะของเธอ  เขารู้ว่าเธออายแต่เขายังแกล้ง
มันก็สนุกไปอีกแบบ  แต่...อยากกอดแบบเมื่อกี้อีกจัง...

มื้อค่ำก็มาถึง...

บรรยากาศรอบกองไฟแบบนีัก็ดีน่ะ  ฉันชอบ...^^

          "  นั่งคิดอะไรอยู่เรา  "  แล้วพี่เต้ก็เข้ามาทักพร้อมอาหาร

          "  กินไรยัง  พี่เอามาให้  "

          "  ขอบคุณค่ะ  "

          "  เป็นอะไรหรือเปล่าเรา...พี่เห็นตั้งแต่เย็นแล้ว  แล้วนี่หายากินหรือยัง  เห็นเดินกลับมาตัวเปียกเชียว  "

          "  อ๋อ..กินแล้ว  ไม่ต้องห่วงหรอกคะ  "

          "  ดีแล้ว...แล้วไปทำไงให้ตกน้ำได้  "   ฉันยิ้มให้พี่เต้  ก่อนจะตอบไปว่า

          "  ไม่ระวังเองอ่ะคะ เลยลื่นตกลงไป  "
แล้วพี่เต้ก็ขำใส่ ก่อนจะเอากำปั้นมาทุบลงที่หัวฉันเบาๆเป็นการหยอกเล่น

          "  ขำน้องเหรอค่ะ..พี่เต้  "   ฉันมองค้อนพี่แก  ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นยิ้มอย่างอายๆแทน


          พอตกค่ำผลจากการตกน้ำก็เริ่มแสดงผล...ฉันนั่งจามอยู่2-3ครั้งแล้ว  จนสุดท้าย...ต้องขอรุ่นพี่
กลับเข้าไปพักก่อน  เพราะตอนนี้เริ่มจะมีมึนหัวเล็กน้อย  คงเพราะทานยาลดไข้ด้วย  ก็เลยเป็นแบบนี้

          "  วาเลนไทน์  แก..  ไหวป่าว ?  "
  
          "  ไหวแก...  ฉันขอรุ่นพี่ไปพักแล้ว  แกสนุกกับเพื่อนต่อเหอะ !  ฉันมึนหัวมากๆเลยตอนนี้  
ขอไปนอนก่อน  "

          "  เอ้ยแก...เดินไหวแน่น่ะ  ให้ไปส่งมั้ย ?  "

          "  ไหว..ไปน่ะ  "

แล้วฉันก็เดินออกจากกลุ่มไป  โดยมีพี่เดียร์คอยมองอยู่ห่าง  เพราะเขาสังเกตุอาการของเธอตั้งแต่อยู่ที่กองไฟแล้ว
ดูเธอไม่ค่อยสนุกกับเพื่อนเลย  ขนาดไอ้เต้ มาชวนคุยเธอยังยิ้มแห้งให้  สงสัยหนักแน่ๆ  มายเดียร์คิดแล้วก็เป็นห่วงเพิ่มขึ้นอีก

          "  ระวัง !  "

เขาวิ่งเข้าไปรับเธอไว้ได้ทันก่อนจะล้มลงกองที่พื้น

          "  ไม่ไหวทำไมไม่ให้เพื่อนเดินมาส่ง  อวดเก่งไม่เข้าท่า ! "

          "  พี่เดียร์...  อยากช่วยก็ช่วยเฉยๆได้ป่ะ !  อย่าด่า !  ไม่มีแรงจะเถียง  "

          "  เออๆ  ขอโทษ  ไปเดี๋ยวไปส่ง  "

          "  พี่...ไม่โอบเอวได้ป่ะ ! มันจี๋อ่ะ !  "

          "  เธอนี่มันยังไงห่ะ..  แรงเดินก็แทบไม่มี..  แต่ปากเนี่ย..ไม่น้อยลงเลย   "  

เขาบอกพร้อมส่ายหน้าไปพลาง   แต่เขาก็ยังโอบเอวเธอไว้อยู่ดี  ไม่งั้นจะพากลับยังไง 
ให้แบกคงไม่ได้...   จนมาถึงเต้นท์พัก...

          "  ขอบคุณที่มาส่งค่ะ  "

          "  นอนพักไปเลยนะ  พรุ่งนี้กลับถึงมอแล้ว  อย่าลืมไปหาหมอก่อนกลับหอ  เข้าใจไหม ?  "

          "  รู้แล้ว...พี่เลิกสั่งเหอะ  จะนอนแล้ว..  หนักหัวจะแย่อยู่แล้ว...."  

          "  อืม...งั้นก็นอน..  ไปแล้ว  "  

ผมก็บอกเธอไปอย่างนั้นเอง   แต่ผมก็เลือกที่จะนั่งเฝ้าเธออยู่ที่หน้าเต้นท์  
เพราะกลัวเธอเป็นอะไรมากกว่านี้จะได้ช่วยทัน....จนเช้าของวันใหม่

          "  พี่เดียร์...  ทำไมมานอนตรงนี้หละค่ะ  "   

ฉันตรงเข้าไปปลุกเขาที่มานอนอยู่หน้าเต้นท์แบบนี้

          "  พี่เดียร์...ตื่นค่ะ  "

          "  เธอเอง  เป็นไงบ้าง..  ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า ?  "    ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

          "  พี่มานอนทำไมตรงนี้  ทำไมไม่กลับไปนอนที่เต้นท์ของตัวเอง  เดี๋ยวก็ยุงกัดจนเลือดหมดตัวพอดี..."

          "  มันก็ยังไม่หมดตัวนี่น่า  จะโวยวายทำไม...  กลับดีกว่า.."

          "  อ้าว...พี่เดียร์  อะไรของเขาชอบทำตัวแปลกๆอยู่เรื่อยเลย..."

          หลังจากที่ทุกคนเก็บของกันเรียบร้อยแล้ว  ก็เตรียมเช็คชื่อกลับขึ้นรถ เพื่อเดินทางกลับ

          "  หายไปไหนของเขาน่ะ  เขาขึ้นรถกันหมดแล้ว  "

          "  รุ่นพี่ค่ะ  พี่เดียร์มาเช็คชื่อหรือยังคะ ?  "

          "  มายเดียร์เหรอ  ยังเลย.. "

          "  แล้วเขาไปไหน  "  ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ
นานแล้วเขาก็ยังไม่ออกมา  จนรถทยอยออกไปทีละคัน  มาไม่ทันสงสัยตกรถแน่เลย...

ฉันจึงตัดสินใจเดินกลับเข้าไปยังที่พักของเขาอีกครั้ง   จนมาเจอว่าเขานั่งแอบนอนอยู่ข้างๆโต๊ะนั่ง

          "  พี่เดียร์  ทำไมยังไม่ไปขึ้นรถ  เขาจะกลับกันแล้วนะคะ "

          "  ทำไมตัวร้อนจัง  ?  "

          "  พี่ไม่สบายเหรอ  หรือว่าเพราะเมื่อคืน  ว่าแล้วเชียว !  "   ฉันพูดกับตัวเอง

ฉันจึงรีบพยุงให้เขาลุกขึ้น  แล้วเราก็เดินไปด้วยกันอย่างช้าๆ  เขาคงติดไข้จากฉันแน่ๆ

          "  รุ่นพี่ค่ะ  ช่วยหน่อยค่ะพี่เดียร์ไม่สบาย  "  ฉันร้องบอกรุ่นพี่คนนึงที่ยืนอยู่แถวนั้น

          "  อ้าวจริงเหรอ  พามานั่งนี่ก่อน  "

แล้วรุ่นพี่ก็เอายาลดไข้ให้กิน  ก่อนจะพาขึ้นไปนั่งบนรถแทน  ฉันที่อดเป็นห่วงไม่ได้จึงตามขึ้นไปนั่งข้างเขาด้วย

          "  ฝากด้วยนะวาเลนไทน์  "

          "  ได้ค่ะ  "
ฉันเอาผ้าเย็นที่รุ่นพี่ฝากไว้ ค่อยๆเอาเช็ดตามหน้าและคอของเขา  เพื่อลดความร้อนในตัวเขาให้ได้มากที่สุด

          "  พี่เดียร์  ดีขึ้นไหมค่ะ  "

          "  อืม.."    เขาตอบกลับมาด้วยเสียงที่เบามาก

          "  ...ถ้าไม่ไปนอนตากลมทั้งคืน  ก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก  แล้วพี่ไปนอนตรงนั้นทำไม ?  "

          "  เป็นห่วงเธอ  กลัวเธอไข้ขึ้นตอนดึก  "
  
          "  พี่คิดห่วงคนอื่นเป็น  ตั้งแต่เมื่อไหร่  แปลกคน..."

เขาไม่ตอบ  แต่เงยหน้ามามองฉันแทนก่อนจะยิ้มจางๆให้แล้วก็ซบมาที่ไหล่ของฉันแทน  
ก่อนหลับไปเอง  คงเพลียยาด้วย...ฉันก็ยอมปล่อยให้เขานอนอยู่ท่านั้นจนรถแวะปั้ม

แต่ตอนนี้ไหล่ฉันชาไปหมดแล้ว  จะขยับก็ไม่กล้า  ทำได้แค่ดุ๊กดิกอยู่เบาๆ  

          "  ไม่ปวดห้องน้ำเหรอ  ?  "

          "  หืม ? พี่ตื่นแล้วเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่  "

          "  ก็ตั้งแต่ที่เธอดุ๊กดิกนั่นแหละ...  ไปเข้าห้องไป  เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก  "

          "  ....แล้วพี่อยากได้อะไรไหม  เดี๋ยวหนูซื้อมาให้  "

          "  อะไรก็ได้ ถ้ากรุณา  "

ฉันพยักหน้าก่อนจะลงไปเข้าห้องน้ำ

15 นาทีต่อมา...


          "  ของพี่..เอาอะไรดีอ่ะ  กาแฟเย็นหรือชาเย็น  "
  
          "  ...กาแฟ..."
  
          "  ได้..ส่วนนี่ข้าวกล่อง  พี่กินข้าวก่อนนะค่อยกินกาแฟ.."

          "  ครับ  "

          "  ชิ ! ทำเป็นพูดดี..รีบๆเลย  จะได้กินยา  หนูซื้อผ้าเย็นผืนใหม่มาแล้ว  เดี๋ยวค่อยเช็ค  "

          "  ขอบใจ  รู้สึกผิดเหรอถึงดูแลขนาดนี้..."

          "  อืม...จะว่าอย่างนั้นก็ถูก  "

          "  ก็ยังดี...  "  เขาบอก  ก่อนจะตักข้าวใส่ปาก  แล้วก็กาแฟเป็นลำดับตามที่เธอบอกเอาไว้
แล้วหลับต่อ  โดยมีไหล่ของเธอเป็นหมอนหนุนนอนไปตลอดทางเช่นเคย..

เมื่อรถแล่นออกมาสักพัก  คนดูแลอย่างวาเลนไทน์ก็เหมือนจะเริ่มง่วงแล้ว  สุดท้ายเป็นเธอที่นอนหลับคอพับไปแทนคนป่วย  มายเดียร์อาการดีขึ้นมาก  เลยขยับเปลี่ยนท่าให้เธอนอนลงที่ตักของเขาแทน  เขาค่อยๆเกลี่ยผมที่ปิดหน้าเธอออกไว้ด้านข้างของใบหน้าเธอแทน  ก่อนจะมองหน้าเธอ  แล้วก็ยิ้มเล็กๆคนเดียว

          "...อยากอยู่แบบนี้นานๆจัง...  "

          "  เธอจะรู้ไหม....ว่าเธอมันยัยปีศาจน้อย..."   เขาบอกพร้อมใช้ปลายนิ้วแตะไปที่ปลายจมูกมน
ของเธออย่างเอ็นดู


หน้ามหาวิทยาลัย....

          "  เอาหล่ะคะ  ทุกคนค่อยๆทยอยกันลงนะคะ  เช็คข้าวของ ของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนลงด้วยนะคะ  "

          "  เธอ...เธอ  ถึงแล้ว...  วาเลนไทน์...  "

          "  อืม...ถึงแล้วเหรอ... "     ฉันค่อยๆลืมตามองไปรอบๆ  หายกันหมดเลย...

          "  ฉันเรียกเธอตั้งนาน  จนเขากลับกันหมดแล้วมั้งเนี่ย..."

          "  แล้วทำไมไม่ปลุกเล่า !  "

          "  เอ้า ! ฉันผิด ?  "  มายเดียร์ชี้มาที่ตัวเอง เชิงถาม

แต่พอจะก้าวลงจากรถก็แทบหน้าขม่ำ  เพราะเขาดึงกระเป๋าที่เธอสะพายไว้ด้านหลังจนหงาย

          "  พี่เดียร์....เกือบล้ม !  "

          "  เดี๋ยวไปส่ง  รอหยิบกระเป๋าแปบ..."

          "  ไม่เอา  !   กลับเองได้  พี่อ่ะ รีบกลับไปนอนพักผ่อนเหอะ !  เดี๋ยวก็ไข้กลับหรอก...ปล่อย.."

          "  จะไปส่ง  รอด้วย ..."

          "  วุ้ย !  วุ่นวายจริงพี่บ้า !  "


          "  วาเลนไทน์  กลับยัง  ? "   เสียงพี่เต้เอ่ยทักขึ้น

          "  พี่เต้  ยังไม่กลับเหรอค่ะ  "

          "  อืม  รอเรา... "

          "  เออ....คือหนู  "

          "  วาเลนไทน์จะกลับกับฉัน  นายไม่ต้อง !  " 

พี่เต้หันมาหาฉันเพื่อขอคำตอบจากฉัน

          "   ค่ะพี่เต้....  เดี๋ยวหนูให้พี่เดียร์ไปส่งก็ได้คะ  "

          "  โอเค...งั้นพี่กลับก่อนนะ  ถึงหอแล้วไลน์หาด้วยนะ  !  "

          "  ค่ะ  "

          "  ไป...กลับได้แล้ว  !  "    

แล้วเขาก็ดึงให้ฉันเดินตามไปต่อหน้าพี่เต้ ให้มันได้อย่างนี้สิ ! เห็นฉันเป็นอะไรเนี่ย...
ลากไปลากมาอยู่ได้    ชอบทำอะไรตามใจตัวเองตลอด...เฮ้ออออออ !!!!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP ต่อไปนะคะ

++  ฝากนิยายเรื่องใหม่นี้ด้วยนะคะ
++  อาจมีคำผิดบ้าง ตกบ้าง ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
++  ฝากคอมเม้นติชมกันเข้ามาได้นะคะ  ยินดีรับทุกคอมเม้นค่ะ
++  อยากบอกว่า  ทุกครั้งที่มีคอมเม้นต์กดเข้ามา  จะรู้สึกดีใจมากเพราะอย่างน้อยเราจะได้รู้
++  ว่างานเขียนของเราเป็นยังไงในสายตาผู้อ่าน
++  จะได้นำมาพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เพื่อผู้อ่านทุกท่านนะคะ
++  และจะได้ฝึกตัวเองไปด้วย
++  ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
++  ขอบคุณค่ะ  จากใจ TARA22  จ้า ++


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #3 0903958450 (@0903958450) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:56

    สนุกๆค่ะ รวบรัดดีไม่ลีลา
    #3
    2
    • #3-1 TARA22 (@TARA22) (จากตอนที่ 5)
      19 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:51
      ขอบคุณค่ะ พอดีไม่ค่อยถนัดในส่วนของบรรยายสักเท่าไหร่
      แต่ก็ดีใจที่ชอบคะ ยินดีรับคำแนะนำเพิ่มเติมนะคะ
      ขอบคุณอีกครั้งจร้า...TARA
      #3-1