🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,014 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    677

    Overall
    2,014

ตอนที่ 4 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 04 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 ก.พ. 62



(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines


#  ลมพัดโบก [ คนขี้เถียง  ]


ฉันลงมารอพี่เต้ที่หน้าหอด้านล่าง  นั่งรออย่างใจจดจ่อ  สักพักรถของพี่เต้แก  ก็มาจอดตรงหน้าฉันพอดี  
เพราะตอนนี้ฉันลงมานั่งเล่นที่โต๊ะหินอ่อนใต้หอพัก...

          "  วาเลนไทน์.."

          "  พี่เต้  "

          "  อย่าบอกน่ะว่ามารอพี่อ่ะ  "

          "  จะว่าอย่างนั้นก็ใช่ค่ะ    ^^ "


          "  ดีจัง..แล้วเป็นไง  โอเคหรือยัง  หรือยังแฮงค์อยู่ไหม  ?  "

          "  พี่เต้เห็นเหรอค่ะ  คืนนั้น..."

แล้วเขาก็หัวเราะออกมาอย่างขำๆก่อนจะถามกลับ

          "  ทำไมคิดว่าพี่จะเห็น  คืนนั้นคนตั้งเยอะ  เรานั่งโต๊ะไหนพี่ยังไม่รู้เลย...  "  

ความจริงเขาเห็นเธอตั้งเดินเข้าร้านพร้อมมายเดียร์แล้ว  เพราะโต๊ะไม่ได้ไกลกันมาก..แต่ที่บอกปัดกับเธอแบบนั้นเพราะไม่อยากให้คิดมาก...

          "  เหรอค่ะ  ไม่เห็นก็ดี...  เพราะคืนนั้นหนูเมาหมดสภาพเลย.....  "    U . U

          "  ครับ  "   แล้วพี่แกก็ยิ้มออกมา  จนทำให้ฉันชักเริ่มสงสัย  ว่าเขาไม่เห็นจริงๆเหรอ ?

          "  แล้วนี่ชีทงาน  เพื่อนเราเขาฝากมาให้  วันนี้เราไม่ได้ไปเรียนถูกมั้ย ?  "

          "  อืม...  ไม่ไหวเลยนะคะหนูเนี่ย  "   ฉันตอบอย่างอายๆ

เรานั่งคุยกันไปสักพัก  พี่เต้ก็ขอตัวกลับ

          "  ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ถือชีทมาให้  "

          "  พี่เต็มใจ  เจอกันพรุ่งนี้ที่มอนะ   "

          "  ค่ะ  "

ค่อยโล่งใจหน่อย  นึกว่าจะโป๊ะแตกสะแล้ว  กลับไปอ่านชีทดีกว่า  หยุดไปวันนึงจะเรียนทันเพื่อนไหมเรา

               ปี้ดๆๆๆๆ

แล้วเสียงแตรรถที่ดังไล่หลังก็ทำให้ฉันใจหายแวบด้วยความตกใจ  เพราะกำลังคิดอะไรเพลินๆ
แต่พอหันไปดู  ก็เปลี่ยนใจหันกลับทันที

          "  พี่เดียร์ !  "   

ไม่อยู่แล้ว...  ฉันรีบเดินแกมวิ่งทันที  ฉันไม่พร้อมจะคุยอะไรกับเขาตอนนี้  แล้วนี่เขามาได้ไง ?

          "  วาเลนไทน์   วาเลนไทน์ หยุด ! "

          "  ฉันบอกให้หยุด !! "

แล้วเขาก็วิ่งมาดักหน้าฉันไว้  พร้อมตีหน้ายักษ์ใส่

          "  หูหนวกหรือไง ?   ตะโกนจนคอจะแตกยังไม่ยอมหยุด  "

          "  ได้ยินแต่ไม่หยุด ! ไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย...."  

แล้วฉันก็ผลักอกเขาออกไปให้พ้นทางทันที   แต่ด้วยตรงที่เขายืน มันอยู่ติดกับริมฟุตบาทพอดี  
พอฉันผลักเขา  ก็เลยทำให้เขาเสียหลักโดยง่าย  ล้มข้อมือฟาดเข้ากับขอบปูนพอดี

          "  โอ้ย !  "

เพราะเสียงร้องของเขาทำให้ฉันตกใจจนต้องเหลียวหลังไปดู  จึงเห็นว่าเขาเจ็บจริงๆ
สุดท้ายก็ทนใจดำเดินผ่านไปไม่ได้  ต้องเดินกลับมาที่จุดเดิมอีกครั้ง

ฉันมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่  จะว่าโกรธก็ใช่  จะว่ารู้สึกผิดก็ถูก

          "  เจ็บมากไหม ? หนูขอโทษ ..."    ฉันบอกเขาพร้อมยื่นมือไปรับเพื่อดึงเขาให้ลุกขึ้น

          "  ขอบใจ...  "

          "    อุ้ย..ข้อมือพี่อ่ะ.."   

ฉันร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ  จับมือของเขามาดูทันที พลางพลิกไปมา  
เพราะมันคงฟาดเต็มแรงจนเป็นรอยแดงเขียวช้ำแบบนี้

          "  ไปหาหมอไหม ?  หนูไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่เจ็บขนาดนี้เลยนะ ! หนูแค่ผลักเบาๆเอง
ไม่นึกว่า..."

          "  พอเถอะแค่นี้  ไม่ตายหรอก !  แค่เธอสำนึกผิดเดินกลับมาก็ดีแล้ว  "

          "  แล้วพี่มาทำอะไรแถวนี้  "

          "  มาหาเธอ.. "

          "  ห่ะ  หาหนู ?   ทำไม ? จะใช้อะไรอีก  บอลก็ไม่ได้ซ้อมแล้วไม่ใช่เหรอ  "

          "  หยุดโวยวายก่อนได้ไหม  ฟังบ้าง...  เธอนี่มันกินนกหวีดเข้าไปหรือไง ?  "

เท่านั้นแหละ  ฉันเลยหุบปากตัวเองสนิท  แล้วฟังเขาพูดแทน

          "  ดี..เงียบบ้าง  แก้วหูจะแตกอยู่แล้ว  "

          "  ....  "

          "  ไปหาอะไรกินเป็นเพื่อนหน่อย..."  เขาตีหน้าตาเรียบเฉยขณะชวน

          "  หืม ? ถ่อมาถึงนี่เพื่อมากินข้าว ?  "

          "  ใช่...ทำไม  ?  "

          "  ไปกินคนเดียวเลย..หนูไม่ไป ไม่หิว  จะขึ้นไปนอนแล้ว ง่วง !  "

          "  ง่วงบ้าอะไร นี่มันพึ่งจะทุ่ม !  "

ใช่พึ่งจะทุ่ม  ตามหลักฉันก็ยังไม่นอนหรอก...  ถ้าอยู่ที่ห้องก็คงนั่งเขี่ยมือถือเล่นมากกว่า
แต่ไม่อยากอยู่กับตานี่ !

          "  เออ ๆ  แล้วจะกินอะไรละ "

          "  แถวนี้มีอะไรอร่อย ?  "  ยังถามกลับอีก  จะมาทำไมให้ปวดหัวก็ไม่รู้...

          "  ....  "

          "  ว่าไง...มีอะไรแนะนำ  หิวแล้วเนี่ย...  "

          "  ร้านเหล้าที่พี่ผ่านมา  ทำไมไม่จอดแวะกิน  ขับเลยมาทำไมถึงหอหนูเนี่ย  "

          "  ก็อยากมา  "

          "  วุ้ย ! ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว  อยากกินก็ตามมา อยู่แถวๆนี่แหละ  "

ว่าแล้วฉันก็เดินนำหน้าออกไปปล่อยให้เขาเดินตามให้เข็ด กวนประสาทดีนัก  ตามทันก็ทัน !
จนมาถึงร้านก๊วยเตี๋ยวเจ้าประจำของฉัน

          "  ป้าค่ะ  ต้มยำเล็กชิ้น 2 ที่ค่ะ  "

          "  พี่จะเอาน้ำอะไร  ?  "
 
          "  แล้วแต่เธอ..."

          "  ป้า...กับน้ำแดง น้ำแข็ง 2 ค่ะ  "

ระหว่างนั่งรอก๊วยเตี๋ยว  เขาก็เอาแต่นั่งมองหน้าฉันไม่พูดไม่จา  นั่งตัวตรง กอดอก  (ท่าทางไม่น่าไว้ใจเล้ย ! )

          "  สรุป  !  มีอะไรหรือเปล่าที่มาหาเนี่ย  "

          "  ไม่มี  ทำไมต้องมี  อยากมาก็มา...  "

          "  อ้าว.."

          "  ต้มยำเล็กชิ้น 2 ที่ มาแล้วจ้า    "

          "  ขอบคุณค่ะ / ครับ ป้า  "

แล้วเราทั้งคู่ก็หยุดบทสนทนาไว้แค่นั้น...  หันมาสนใจกับก๊วยเตี๋ยวตรงหน้าแทน
เขาก้มหน้าก้มตากิน  โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาเลย  หรือจะหิวจริง.. ฉันก็ได้แต่มองเขาอย่างงงๆ
เป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ  ขี้เกียจสน...

ระหว่างทางกลับหลังพาเขามากินก๊วยเตี๋ยวเรียบร้อยแล้ว  เราก็เดินกลับไปตามทางเรื่อยๆ
บรรยากาศตอนนี้ก็จัดว่าโอเค  เย็นๆดี ^^

แล้วตอนนี้พี่เต้ทำอะไรอยู่น่า...  อยากโทรหาจัง  แต่ไม่เอาดีกว่า  งั้น...ไลน์หาแทน  
ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะเข้าหน้าไลน์

ทำอะไรอยู่คะ  :  Valentines


ฉันถามพี่เค้าไปแค่นั้น ก่อนจะจับมือถือมาเคาะกับมือเบาๆ แล้วก็รอ.. รอให้พี่เค้าตอบ...
แต่ก็นานแล้วนะ  ไม่เห็นตอบเลย  แถมยังไม่อ่านด้วย...

          ติ๊ก ต๊อก ๆๆ

          "  คงไม่ว่างมั้ง !  ช่างเถอะ  "

          "  พูดกับใคร..ขอดูหน่อย  "

          "  ไม่ได้  !  เรื่องส่วนตัว.."

          "  ดูหน่อย...  "

          "  ไม่...  "  แล้วฉันก็สปีดทันที  เพื่อไม่ให้เขาจับตัวได้..

          "  จะเอาแบบนี้ใช่ไหม  ได้..."    

แล้วเขาก็วิ่งตามเธอไปด้วยความเร็วเช่นกัน   ฉันที่วิ่งมาก่อน  เริ่มเหนื่อย...  เลยขอหยุดแปบ

          แฮ่ก แฮ่ก !!!

          "  เหนื่อยโคตรอ่ะ  "

ฉันบอกตัวเองพร้อมตบมาที่อกข้างซ้ายเบาๆ  และระหว่างนั้นเอง  
โทรศัพท์ก็ถูกแย้งไปโดยไม่รู้ตัว  ที่สำคัญ  !  ฉันไม่ได้ล็อคโทรศัพท์ไว้ด้วย  งานเข้าแล้ววาเลนไทน์ !

          "  ไหนดูสิ ! ส่งอะไรถึงใคร ?  "

          "  พี่เดียร์...ห้ามยุ่งกับมือถือหนูน่ะ  เอาคืนมา ! "

          "  ความลับเยอะน่ะ  "

แล้วเสียงไลน์ก็ดังขึ้น  ซวยแล้ว...  พี่เต้ตอบกลับมาแน่เลย...  ฉันรีบตรงเข้าไปแย้งคืนทันที
แต่เพราะเขาตัวสูง  แค่ชูโทรศัพท์ขึ้นเหนือหัว  ฉันก็หมดปัญญาจะแย้งคืนแล้ว...
และทันทีที่เขาเห็นว่าฉันกำลังคุยกับใครเท่านั้นแหละ  สีหน้าก็เปลี่ยนทันที
หันมามองฉันด้วยแววตาเย็นชาชวนขนลุก !  คิดอะไรในหัวอีกหละทีนี้...

          "  อยู่กับฉัน  แต่คุยไลน์กับมัน  "

          "  มันไหน...  พี่พูดดีๆนะ !  "

          "  ทำไม..  ต้องเรียกยังไงถึงจะดี ห่ะ !  "

แล้วเขาก็ตะโกนใส่หน้าจนฉันต้องเป็นฝ่ายหลบเอง

          "  พี่เดียร์ ! "  ผีเข้าอีกแล้ว..กรรมอะไรของฉันเนี่ย...
แล้วนั่นเขาจะเอาโทรศัพท์ฉันไปไหน ?

          "  พี่เดียร์...  เอาคืนมา มันของส่วนตัว !  "

          "  อยากได้ก็ไปเอาที่มอพรุ่งนี้..  "  แล้วเขาก็ขับรถกลับไปเฉย

          "  อะไรของพี่แกเนี่ย..."



#  หอพัก..มายเดียร์..

          เขานั่งมองโทรศัพท์อยู่ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้ก็มีข้อความของไอ้เต้ ขึ้นมาเต็มไปหมด

มีอะไรหรือเปล่าครับ  :  พี่เต้

???????                     :  พี่เต้

นอนแล้วเหรอครับ     :  พี่เต้

วาเลนไทน์                 :  พี่เต้

หลับแล้วแน่เลย         :  พี่เต้

ครับ..ฝันดีครับ           :  พี่เต้

**********************************

อย่ายุ่งกับเธอ   !        :  Valentines.


          เต้เห็นข้อความสุดท้ายที่เธอตอบกลับมา  ก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่...แล้วโทรศัพท์ของเธออยู่กับใคร ?
ใครที่สามารถใช้ของส่วนตัวแบบนี้ของเธอได้อีกนอกจากต้าร์ เพื่อนของเธอ  แต่ต้าร์อยู่คนละหอกับเธอ

.....ฉันคงไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ  มายเดียร์....  ฉันหวังว่าแกจะไม่ได้อยู่กับวาเลนไทน์..ตอนนี้

แล้วข้อความไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง....

สงสัยละสิ  ! ว่าฉันเอาโทรศัพท์เขามาได้ยังไง   :  Valentines.

นายอยู่กับเธอ                                              :   พี่เต้

ใช่ !                                                            :  Valentines.




++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP ต่อไปนะคะ

++  ฝากนิยายเรื่องใหม่นี้ด้วยนะคะ
++  อาจมีคำผิดบ้าง ตกบ้าง ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
++  ฝากคอมเม้นติชมกันเข้ามาได้นะคะ  ยินดีรับทุกคอมเม้นค่ะ
++  อยากบอกว่า  ทุกครั้งที่มีคอมเม้นต์กดเข้ามา  จะรู้สึกดีใจมากเพราะอย่างน้อยเราจะได้รู้
++  ว่างานเขียนของเราเป็นยังไงในสายตาผู้อ่าน
++  จะได้นำมาพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เพื่อผู้อ่านทุกท่านนะคะ
++  และจะได้ฝึกตัวเองไปด้วย
++  ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
++  ขอบคุณค่ะ  จากใจ TARA22  จ้า ++


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************















 









 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น