🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,921 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    584

    Overall
    1,921

ตอนที่ 3 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 03 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    17 ก.พ. 62





(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************


#  Valentines


                                                                           #  พายุสงบแล้ว...ใช่ไหม  


          เขายังคงกอดฉันไว้อยู่อย่างนั้น  ส่วนฉันเอง  ก็ยังช็อคกับคำพูดนั้น  ตอนนี้ฉันกำลังสับสน  
นี้มันอะไรกัน ฉันเป็นอะไร...  ทำไมถึงปล่อยให้เขากอดฉันแบบนี้...

ไม่นานฉันก็เป็นอิสระ แต่ตอนนี้...ฉันเหมือนวิญญาณออกจากร่างเลย มันมึนงงไปหมด ทำไมหัวมันตื้อๆก็ไม่รู้

          "  วาเลนไทน์...."    ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

          "  หนู... หนูจะกลับแล้ว..."

          "  เดี๋ยวฉันไปส่ง !  รอแปบขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน  ...แล้วถ้าฉันออกมาไม่เจอ ได้เห็นดีกับฉันแน่  "

          "  อืม...รู้แล้วน่า... จะไปไหนก็รีบๆไปเหอะ !  "

พอเขาหันหลัง...ฉันก็รีบเอามือมาจับหน้าตัวเองทันที  เพราะตอนนี้เหมือนจะร้อนผ่าวทั่วหน้า
เกิดอะไรขึ้นกับฉัน  ทำไมตอนเขาเข้าใกล้ ถึงได้ใจเต้นแรงแบบนั้น  ทำไมความรู้สึกนี้มันถึงไม่เคยเกิดขึ้นกับพี่เต้เลย
หรือมันอาจจะเป็นความกลัวก็ได้..ก็เมื่อกี้  พี่เค้าดุเหมือนเสือเลย  ทั้งน้ำเสียงทั้งท่าทาง...

          ใช่...มันคือความกลัว...  ฉันพยายามปลอบใจตัวเอง

ไม่นานเขาก็ออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อ พร้อมกับชุดกีฬาชุดใหม่  และทันทีที่เขาเดินเข้ามาใกล้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาก็โชยมากับลม  คงเป็นกลิ่นประจำตัวมั้ง !
จู่ๆเขาก็เอามือมาเขกหน้าผากฉันเบาๆเป็นการเรียกสติ

          "  เหม่ออะไรยัยเซ่อ ! "

          "  โอยยยย  บ้า !  มาตีทำไมเนี่ย.."

          "  ก็เรียกตั้งนาน....  "

ฉันหน้างอพับลงทันที  พร้อมเอามือมาลูบหน้าผากตัวเอง

          "  เจ็บเหรอ ? "

          "  เจ็บดิ ! แผลเก่ามันยังไม่หายเลย  ก็มาตีซ้ำเนี่ย.."

ว่าแล้วฉันก็มองค้อนด้วยหางตาทันที  ก่อนจะแบะปากใส่เขา

          "  อย่ามาทำหน้าแบบนั้น.."

          "  ......  "

          "  ไป.. "  เขาบอก

          "  ????  "

แล้วเขาก็จูงมือฉันให้เดินตาม  จนฉันต้องถามขึ้น  เพราะไอ้คำว่า...ไป...ของเขาอ่ะ  คือไปไหน ?

          "  ไปไหน ?  "

          "  ร้านเหล้าแถวหอเธอ !  "

          "  ไม่ไป  หนูมีนัดแล้ว..  ."

          "  ถ้ากับไอ้เต้  มันก็ไปที่นั่นเหมือนกัน...  ยัยบื้อ  !  "

++  ร้านเหล้า....++

ทุกคนมารวมตัวกันที่ร้านจริงด้วย  แม้แต่กลุ่มเพื่อนของฉันก็ด้วย  นี่วันรวมญาติหรือไง ?
วันนี้มันวันอะไร...  ยังกับวันปล่อยผีเลย  ทุกคนจัดเต็มขนาดนี้  พรุ่งนี้เขาจะเรียนกันไหวป่ะเนี่ย
ทั้งๆที่พึ่งแข่งกีฬากันแท้ๆ  แต่ดูเหมือนทุกคนจะไม่เหนื่อยกันเลย

          "  ไอ้เดียร์ ! ทางนี้โวย..."

แล้วหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเขา ก็โบกมือตะโกนเรียกให้เขาไปที่กลุ่ม  แต่เขาก็ยังไม่ลืมที่จะลากฉันไปด้วยอีก

          "  เอ้ย ! มาด้วยเหรอเรา วาเลนไทน์...  พวกพี่นึกว่าเราจะมาพร้อมไอ้เต้ซะอีก "

          "  พี่เต้.....นั่งอยู่ตรงไหนคะ  "

พอรู้ฉันก็เตรียมจะเดินไปหาพี่เค้าเดี๋ยวนั้น  แต่....

          "  ไปไหน ?  "

          "  ไปหาพี่เต้  นัดพี่เค้าไว้  ปล่อย.. "  ฉันบอกพร้อมแกะมือเหล็กนั่นออก

          "  ไม่ให้ไป ! เธอมากับฉัน  ก็ต้องนั่งกับฉัน !  "

          "  พี่เดียร์  !!  "

ฉันตะโกนใส่หน้าเขาอีกครั้ง  นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วน่ะที่เขาทำให้ฉันโมโห  คนอะไรช่างมีพรสวรรค์
ในการยั่วโมโหจริงๆ

          "  ไอ้เดียร์ แกก็ปล่อยน้องเขาไปหาพี่เค้าดิว่ะ  กั้กไว้ทำไม  ?  "

          "  กูไม่ให้ไป  มากับกู  ก็ต้องนั่งกับกู ตรงนี้ !  "                                ///(ขออนุญาติคำไม่สุภาพนะคะ)


++  2  ชั่วโมงผ่านไป  ++

          "  เอามาอีกกกก    จาดื่มให้ให้ตายไปเลยยยยยย  "

          ฉันร้องตะโกนขอเหล้าอีกแก้ว  ซึ่งตอนนี้ก็ไม่รู้ว่ามันแก้วที่เท่าไหร่แล้ว   
[ ปล. อย่าเอาเป็นตัวอย่างนะคะน้องๆ ]

เพราะอึดอัดที่ต้องนั่งกับกลุ่มของพี่เดียร์    เลยดื่มเหล้าประชดสะเลย..และมันก็ได้ผลน่ะ  
เมาแบบไม่รู้ใครเป็นใครเลย...  

          ตอนนี้....มองไม่เห็นแม้กระทั่งหน้าพี่เดียร์แล้ว  มันเบลอไปหมด  หนักหัวก็หนัก...
ฉันนั่งเอามือมาท้าวคางตัวเองไว้  เพื่อไม่ให้ฟุบลงกลางโต๊ะ  ทั้งๆที่จริงๆแล้วอยากทำมาก.....

          "  เอ้ย..ไอ้เดียร์  กูว่าน้องมันไม่ไหวแล้วว่ะ ห้ามน้องมันหน่อย  พอได้แล้ว..  "

          "  ปล่อยเขา...อยากเมาก็เรื่องของเค้า  เดี๋ยวกูไปส่งเอง  แกไม่ต้องห่วง  "

          "  เออตามใจ....แค่สงสารน้องมัน  ดูสภาพดิ  ! "
   
แน่นอนว่าผู้หญิงเรา  เวลาเมามันดูไม่ได้อยู่แล้ว..  แต่ฉันแค่อยากลืม.. ลืมเรื่องบ้าๆวันนี้ให้หมด !
จนสุดท้าย..สลบคาโต๊ะจนได้....

          "  วาเลนไทน์ ๆ ตื่นๆ  "    

มายเดียร์  ทั้งเขย่าทั้งตบที่ไหล่ฉันเบาๆเพื่อปลุก  ฉันได้ยินนะ...  แต่ตามันลืมไม่ขึ้นเลยจริงๆ  
หัวก็หนักเหมือนใครเอาหินมาวางทับยังงั้นเลย  ฉันใช้พลังเฮือกสุดท้ายฝืนตัวเองนั่งตัวตรง 
ก่อนจะหันไปทางมายเดียร์...  ตั้งสติแปบ  ก่อนจะมั่นใจว่าคนตรงหน้าคือพี่เดียร์แน่ๆ

          "  ยังอยู่อีกเหรอ...  นึกว่าพี่กลับไปแล้วสะอีก  "

          "  ก็เธอเมาฟุบอยู่เนี่ย...  ฉันคงกลับได้หรอก  "

          "  ใครใช้ให้เฝ้าหล่ะ !  "   แล้วฉันก็ยันตัวลุกขึ้น  หวังว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อนกลับ  

          "  เดี๋ยวๆ  ไปไหน..."

          "  อย่ายุ่ง !  "    ฉันปัดมือพี่เค้าออกอย่างรำคาญ

          "  เดี๋ยวก็ได้ล้มหัวฟาดพอดี  มานี่เดี๋ยวพาไปเอง.."

          "  รู้เหรอ...ว่าฉันจะไปไหนนนนนน..."

          "  สภาพแบบเนี่ย..ก็ไม่แคล้วห้องน้ำอ่ะ มะ  จะได้กลับ  ร้านเค้าจะปิดอยู่แล้ว  "

แล้วเค้าก็พยุงพาฉันไปห้องน้ำตามที่บอก  ไม่นานฉันก็เดินกลับออกมา  พร้อมกับโลกหมุน @ _ @

          "  ไหวไหม ?  "

          "  ไหววววว.....พี่ไม่ต้องห่วงหรอกน่าาาาา...."   ฟังจากน้ำเสียงก็เหมือนจะไม่ไหวแล้วฉัน

สักพักฉันก็นึกอยากจะยั่วประสาทพี่เดียร์บ้าง  ก็เพราะยังมีฤทธิ์เหล้าเหลืออยู่ ความกล้าก็เลยมาเต็ม !

          "  พี่ก็รู้ว่าฉันกินแล้วเมา...  ทำไมไม่ห้ามห่ะ !  กะมอมเหล้าฉันเหรอ ?  "

          "  เอาแล้วไง  เธอนี่มัน...  ปีนเกลียว..."   เขาหยุดปากไว้แค่นั้นเพราะรู้ว่าด่าไปเธอก็คงไม่จำเพราะเมา...

          "  ไป...กลับ ! เดี๋ยวไปส่ง  "

          "  ไม่ต้อง...กลับเอง..  หออยู่แถวนี้เดินไปก็ถึง  ไม่ต้องลำบากให้ใครไปส่ง  "

          "  เมาขนาดนี้...เดินซ้ายทีขวาทีคงหรอกหออ่ะ อวดดี !  "

แล้วเขาก็ตรงเข้ามารวบเอวฉัน  แล้วลากออกจากห้องน้ำทันทีเพื่อตรงไปที่รถของเขา

          "  ไม่เอา ไม่กลับกับพี่ !  " 

          "  อย่าดื้อวาเลนไทน์  นี่มันดึกมากแล้ว  หยุดดิ้นด้วย.."

สรุป  ตอนนี้ฉันก็เข้ามานั่งอยู่ในรถของเขาเรียบร้อย  และนั่นก็คือความรู้สึกสุดท้าย....ตอนมีสติ !


เวลา  07.00 น.


อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงนาฬิกาดังจนแสบแก้วหูไปหมด

          "  ใครมาตั้งปลุกอะไรเนี่ย....หนวกหู  "  

                    ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ   ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆ

ฉันลุกนั่งตัวตรงแต่ก็ยังไม่ลืมตาสะทีเดียว  เพราะมันหนักหัวหนักตามากๆ  แต่พอลืมตาได้ก็เอื้อมมือไปกดปิดเสียงนาฬิกา  ก่อนจะล้มตัวลงนอนต่อ...แต่ก็ไม่นาน   ก่อนจะค่อยๆลืมตาดูเพดานชัดๆอีกที

          "  ห้องใคร ?  ใครมาทำอะไรห้องฉันเนี่ย..ทำไมมันดูแปลกๆ  "    

ฉันนั่งถามตัวเองด้วยอาการงัวเงียอยู่สักพัก   แต่พอสติมาครบเท่านั่นแหละ !  แม่เจ้า ....

          "  ฉิบ !  ห้องใครเนี่ย  ไม่ใช่ห้องเรา  เตียงก็ไม่ใช่  ซวยแล้วฉัน....  "

          "  ตื่นสะทีน่ะตัวแสบ  "

          "  เอ้ย !!!  พี่เดียร์ !  "

ยิ่งเจอพี่เดียร์  ฉันยิ่งงงหนักเข้าไปอีก  จับต้นชนปลายไม่ถูกเลย  มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

          "  อ้าว..งง  ฉันให้เวลาเธอตั้งสติ  คิดเอาเองน่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง  
ก่อนที่ฉันจะออกมาจากห้องน้ำ เข้าใจ ?  "

แล้วเขาก็เดินหายไปในห้องน้ำ  ปล่อยให้ฉันช็อคจนพูดอะไรไม่ออกบนเตียงเขา
ฉันรีบเอามือมาสำรวจตัวเองก่อนจะเปิดผ้าออก  ใช่..ฉันยังอยู่ในชุดเดิม
ไม่มีอะไรเปลี่ยน  ฉันปกติ...   แค่นี้ก็โล่งไปเปราะ...เห้ออออ

  
แล้วพี่เดียร์ก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าผืนเดียว...

          "  เอ้ย!! ตาจะบอดไหมเนี่ย  "  ฉันรีบเอามือมาปิดหน้าแทบไม่ทัน !

          "  พี่เดียร์ ! ออกมาสภาพนั้นได้ไง อื้อ.."

          "  ทำไม...อายอะไร  ?  ฉันยังไม่อายเลย..."

          "  ไอ้พี่บ้า หน้าด้าน... ไปไกลๆเลย  "

แล้วฉันก็ดีดตัวลุกขึ้น และรีบลงจากเตียงตรงไปที่ประตูทันที
แต่ช้ากว่าเขาที่ขายาวก้าวตามมาดึงแขนฉันไว้  เลยล้มกองอยู่ตรงนั้นอย่างไม่เป็นท่า 
ที่สำคัญแรงกระชากนั้น มันทำให้เราทั้งคู่  ล้มลงบนเตียงของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

          "  อื้อ... พี่เดียร์ลุกเลย..." 

ฉันพยายามดันให้เขาออกห่าง  และด้วยระยะแค่นี้  ทำให้ฉันได้กลิ่นโคโลญจ์  กลิ่นอ่อนๆมาจากตัวเขา
ที่พึ่งอาบน้ำเสร็จ  กลิ่นนี้อีกแล้ว  คงเป็นน้ำหอมประจำตัว...

          "  มองอะไรเล่า ! บอกให้ลุกไง  "  ฉันร้องบอก

          "  .....   "

เขายังคงนิ่ง  นี่เขาคิดอะไรของเขาเนี่ย  ฟังฉันบ้างไหม ?  ในขณะที่ฉันทั้งดิ้นทั้งโวยวายใส่  
เขากลับทำแค่ตีหน้านิ่ง  ไม่ยอมขยับออกไปเลย...

          "  พี่เดียร์...  "

          "  อยู่นิ่งๆสักเดี๋ยวไม่ได้หรือไง  โวยวายยังกับโดนเชือด !  "

          "  ไม่ให้โวยวายยังไง  ก็พี่ทับตัวฉันอยู่เนี่ย  ให้นอนเฉยๆแล้วยิ้มหรือไง  !  "

          "  ทำได้ไหมละ ?  "

          "  บ้า ! ไปบอกผู้หญิงของพี่นู้นไป  !  "

          "  ก็เธอไงผู้หญิงของฉัน  "   เขาพูดพร้อมมองตาของฉันอย่างไม่กระพริบเลย

          "  พูดบ้าอะไร   "

แล้วสุดท้ายเขาก็ยอมลุกออกไปจากตัวฉัน  แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อมาใส่  แล้วเดินกลับมานั่งลงที่เดิมข้างๆฉัน  บนเตียง !

          "  ทำไมเมื่อคืนพี่ไม่ส่งที่หอ  พามานี่ทำไม ? "

          "  เธอเมา...หลับไม่รู้เรื่อง...  เรียกก็ไม่ตื่น   "

          "  แล้วทำไมไม่โทรหาเพื่อนฉันเล่า  !  "
  
          "  โทรหาใคร ?  ฉันไม่มีเบอร์  นอกจากเบอร์เธอ ! "

ครับ  เพราะนอกจากเบอร์เพื่อนสนิทในกลุ่มของผมและของเธอแล้ว  ผมก็ไม่ได้เมมเบอร์ใครอื่นเก็บไว้เลย  
เพราะไม่ได้จำเป็นสำหรับผม..อีกอย่างเมื่อคืน  ทุกคนก็แทบไม่มีสติกันทั้งนั้น  แล้วผมจะโทรหาใครได้..
ตัวผมยังแทบไม่รอด

          "  เงียบทำไม ?    โกรธเหรอ..."
 
          "  ไม่มั้ง !  "  ฉันตอบอย่างประชด

          "  แล้วจะไปไหน ?  "  เขาถามเมื่อเห็นฉันเตรียมจะเดินออก

          "  กลับหอดิ ! "

          "  หึ ! เด็กน้อยเอ้ย !  โคตรเอาแต่ใจเลย  ...  "   แล้วผมก็คว้ากุญแจรถแล้วรีบตามเธอลงไป

          "  วาเลนไทน์..เดี๋ยว..  "  เขาตรงมาคว้าข้อมือฉันไว้

          "  อะไรอีก..."

          "  เดี๋ยวไปส่ง  ตามมา......"

**************************************************


PART : My Dear [ ความรู้สึก... ]

          คืนวันที่เธอทำแว่นตาหล่น  และมันทำให้ผมได้เห็นหน้าเธอชัดๆก็ตอนนั้น  
"  วาเลนไทน์  "  จัดว่าเป็นผู้หญิงสวย  น่ารักคนนึงเลยทีเดียว  เธอมีใบหน้าเล็กเรียว 
ดวงตากลมโตเหมือนตุ๊กตา กับริมฝีปากบางน่าถนอม  ลอยเข้ามาอยู่ในความคิดของผมตั้งแต่นั้นมา...

          ผมเป็นเดือนคณะ  และผมไม่เคยถูกปฏิเสธ  แต่เพราะผมเป็นคนที่ค่อนข้างโลกส่วนตัวสูง  
บวกกับนิสัยที่เป็นคนเงียบๆขรึมๆ  ทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าใกล้ผมสักเท่าไหร่  
แต่ผมเป็นเด็กกิจกรรมที่ไม่ค่อยชอบแสดงตัว...  
แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธงานของคณะ ทุกกิจกรรมผมร่วมหมด  เว้นแต่ว่าวันไหนเหนื่อยๆเบื่อๆ  ผมก็หายไปเองเฉยๆ  
แต่ตอนนี้...มีวาเลนไทน์...ผมถึงไม่เคยพลาดสักกิจกรรมที่มีเธอ.....และผม...อยากเข้าใกล้เธอมากกว่านี้

**************************************************

PART : Valentines

          ทันทีที่ถึงหอ..  ฉันก็มานั่งทบทวน  ว่าเมื่อคืนฉันทำอะไรบ้าๆลงไปบ้าง  แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
นี่เราดื่มหนักขนาดนี้เลยเหรอ...  แล้วคืนนั้นพี่เต้จะเห็นเราไหม  เขาจะเห็นตอนที่ฉันเมาจนไม่มีสติหรือเปล่า ?
แล้วถ้าเขาเห็น  เขาจะคิดยังไง  ?  จะมองฉันเป็นคนแบบไหนกัน....

          "  โอยยยยย   แค่คิดว่าพี่เขาเห็น  ก็จะบ้าตายอยู่แล้ว  นี่ยังไม่รวมเรื่องที่ไปนอนค้างห้องพี่เดียร์อีก !
ตายๆฉัน  แก้ตัวไม่ออกเลย..."

แล้วเสียงข้อความก็เด้งขึ้น

พี่เต้  :  เป็นไงบ้าง....

เขารู้ว่าเราเมาแน่ๆเลยถามแบบนี้ ตอบไงดี....

พี่เต้  :  ยังมึนหัวอยู่เหรอ ?
พี่เต้  :  วันนี้พี่เลิกคลาสเร็ว เดี๋ยวเย็นแวะไปหานะครับ
พี่เต้  :  เป็นห่วงนะ...

ฉันไม่ได้ตอบไลน์พี่เต้เลย  เพราะไม่รู้จะตอบยังไง  ทำได้แค่อ่านอย่างเดียว  แต่เย็นนี้เขาบอกจะมา  
ต้องทำตัวให้พร้อมและตอบคำถามให้แป๊ะที่สุด  อย่าหลุดอะไรน่ะวาเลนไทน์...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

**  EP นี้อาจมีคำไม่สุภาพรวมด้วยนะคะ แบบว่าในมุมของเพื่อนมันต้องคุยกันแบบนี้จริงๆ
** ขอโทษด้วยนะคะ **

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
++  ไว้อ่านต่อ EP ต่อไปนะคะ

++  ฝากนิยายเรื่องใหม่นี้ด้วยนะคะ
++  อาจมีคำผิดบ้าง ตกบ้าง ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
++  ฝากคอมเม้นติชมกันเข้ามาได้นะคะ  ยินดีรับทุกคอมเม้นค่ะ
++  อยากบอกว่า  ทุกครั้งที่มีคอมเม้นต์กดเข้ามา  จะรู้สึกดีใจมากเพราะอย่างน้อยเราจะได้รู้
++  ว่างานเขียนของเราเป็นยังไงในสายตาผู้อ่าน
++  จะได้นำมาพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เพื่อผู้อ่านทุกท่านนะคะ
++  และจะได้ฝึกตัวเองไปด้วย
++  ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
++  ขอบคุณค่ะ  จากใจ TARA22  จ้า ++


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น