🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,911 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    574

    Overall
    1,911

ตอนที่ 21 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 21 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 มี.ค. 62



(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines  &  My Dear

...คนนี้สิน่ะ....


PART : ต้นน้ำ

          ต้นน้ำที่ยืนกอดอกมองดูวาเลนไทน์ กับมายเดียร์...  อยู่ชั้นบน เขากำลังมองมายเดียร์  อย่างสนใจ  
เพราะผู้ชายคนนี้...ดูเหมือนจะมีอิทธิพลกับเธอมากกว่าใคร  เพราะวาเลนไลน์ไม่เคยลงให้ใคร  
หรือแม้แต่กับเขาเธอก็ไม่เคยยอม  แต่เมื่อกี้ที่เขาเห็น  ภายนอกอาจดูเหมือนทะเลาะ  แต่จริงๆแล้ว  
มันเป็นการบอกรักกันในอีกรูปแบบนึงต่างหาก...

หลังจากที่มายเดียร์ขับรถออกไป  เขาก็ตะโกนลงมาหาเธอทันที ก่อนที่จะเดินกลับเข้าร้าน

          "  มีความสุขจริงน่ะ !  "
 
          "  พี่ต้นน้ำ..."  ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างเคือง  เพราะเขาแอบดูเธอกับมายเดียร์

          "  เสียมารยาท...แอบฟังคนอื่นคุยกัน  "

          "  คนอื่น ?  นึกว่าคนรัก !  "  แล้วเขาก็เดินกลับเข้าไป  ทิ้งให้เธอหงุดหงิดอยู่ตรงนั้น

          "  นั่นก็เอาแต่ใจ  ส่วนนี่ก็ชอบแซะ ! แต่ละคน...อยากจะบ้า !  "    

          ฉันบอกกับตัวเองพร้อมส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจผู้ชายอย่างเขาทั้งสองคน
ส่วนต้าร์  ตอนนี้ดูกำลังสนุกกับการแต่งหน้าเค้กที่คุณน้าสอนให้  ดูเธอจะตั้งใจและชอบมากๆ
จนคุณน้าเอ่ยปากชม

          "  ฝีมือใช้ได้เลยนะเนี่ย  เคยเรียนมาเหรอ  ?  "  คุณน้าถามเบาๆ
  
          "  เปล่าหรอกค่ะ คุณน้า.. แค่จำๆเขามา....  "

          "  แสดงว่าใจรัก..."  

          "   ^ ^   "

          แต่ระหว่างที่ต้าร์กำลังชื่นชมกับฝีมือตัวเองในการแต่งหน้าเค้กครั้งแรก บวกกับกำลังเห่อ  
พอคุณน้าสั่งให้เอาเค้กไปวางที่ตู้โชว์ เธอก็รีบจนไม่ทันเห็นว่ามีใครอยู่ด้านหลัง  และนั่นก็เป็นเหตุ
ให้เค้กของเธอตอนนี้...ได้ถูกจัดวางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  
แต่...!  ไม่ได้วางที่ตู้โชว์น่ะ  มันถูกวางบนตัวของต้นน้ำแทน

          "  ว๊าย !!  "
 
ผลคือ...ตอนนี้ทั้งคนทั้งเค้ก ก็อยู่บนตัวของต้นน้ำเป็นที่เรียบร้อย (55)  เล่นเอาคนถูกชนล้มหัวเสียอย่างมาก

          "  นี่เธอ ! จะนอนทับบนตัวฉันอีกนานไหม  ?  "  ต่างคนต่างจ้องมองกัน  ก่อนที่ต้าร์จะได้สติแล้วรีบลุกขึ้นก่อน

          "  เออ...ขะ ขอโทษคะ  หนูไม่ตั้งใจ  "

          ต้าร์รีบลุกออกจากตัวต้นน้ำโดยเร็ว  ก่อนจะใช้มือตัวเองปัดเค้กออกจากตัวเขา
ซึ่งมันก็ไม่ได้ทำให้คนถูกชนอย่างเขารู้สึกดีขึ้นเลย นอกจากหัวเสียหนักกว่าเดิม  เพราะยิ่งเธอพยายามปัดเศษเค้กออกเท่าไหร่  นั่นหมายถึง  ทั้งตัวและเสื้อของเขายิ่งเลอะไปมากกว่าเดิม

          "  พอๆ  ไม่ต้องแล้ว  นี่เธอทำอะไรของเธอ...  ไม่เห็นรึไงว่ามันยิ่งเลอะ ! ปัดอยู่ได้ !  "

          "  หนูขอโทษ...  หนูแค่อยากช่วย  "

          "  ช่วยบ้าช่วยบ่ออะไร... ! "

แล้วเขาก็เดินหนีไปล้างตัวที่ห้องแทน  เพราะยิ่งอยู่เขาก็ยิ่งหงุดหงิด

          "  อะไรกัน  อ้าวยัยต้าร์...  ทำไมมันเลอะเทอะอย่างนี้  แกทำอะไร  ?  "

          "  ฉัน...ชนคนอะแก  '

          "  ชนคน ? ลูกค้าเหรอ..."    ต้าร์รีบส่ายหน้าทันที

          "  เปล่า...คุณต้นน้ำ  "

          "  เอ้า..เดินยังไงให้ชน  แกอยู่ข้างในไม่ใช่เหรอ  แล้ว ?  "

          "  ก็ฉันไม่รู้ว่าเขามายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่  เจออีกทีก็ล้มไปกองแล้ว  
แต่..ฉันขอโทษแล้วนะ  "

          "  แล้วไง  เขาไม่ชอบ โวยวายใช่ไหม ?  "

          "  ทำไมแกรู้  "

          "  ฉันรู้จักเขามานาน  ถ้าเขาเงียบสิแปลก  อย่าไปสนใจเลย  ยืนไม่เป็นที่เป็นทางก็สมควรแล้ว  "

ฉันบอกเพื่อนไปแบบนั้น  แต่พอต้นน้ำเดินออกมา  หลังจากล้างตัวเรียบร้อย เขาก็มาได้ยินพอดี

          "  ใครยืนไม่เป็นที่ไม่เป็นทาง ห่ะ !  "

          "  ก็พี่นั่นแหละ  !  มันใช่ที่ยืนไหม ?   แล้วชอบจังมายืนแอบมองคนอื่นจากด้านหลังอ่ะ
มันควรโดนมั้ย ?  "  ฉันบอกออกไปตรงๆ

          "  วาเลนไทน์..!!  "

          "  ทำไม...หนูพูดผิดเหรอ ?  "

          "  ใช่ ! ผิด  ผิดที่เพื่อนเธอมันซุ่มซ่าม !  "

อ้าว..ไหงหวยมาลงที่ต้าร์ได้  เล่นเอาเธอยืนงงเลย  แต่พอจูนสติได้ก็ เริ่มไม่พอใจนิดๆ
เพราะต้นน้ำทำอะไรวาเลนไทน์ไม่ได้ ก็เลยลงที่ต้าร์แทน...

          "  คุณต้นน้ำค่ะ  หนูก็ขอโทษแล้วนี่คะ  ทำไมต้องพูดจาแบบนี้ด้วย  "

          "  ก็เพราะเธอมันซุ่มซ่าม เหมือนเพื่อนเธอนั่นแหละ น่ารำคาญ !  "  
เขาหันไปต่อว่าต้าร์ ก่อนจะเดินหนีไปทางอื่น

          "  พี่ต้นน้ำ  พูดจาแบบนี้กับเพื่อนหนูได้ยังไง  กลับมาคุยกันก่อน  "

แล้วฉันก็รีบเดินตามเขาไปหลังร้านทันที
ส่วนต้าร์ก็ดูเหมือนจะเสียเซลฟ์ไปเลยเพราะไม่คิดว่าจะโดนต่อว่าหนักขนาดนี้  จนคุณน้าเดินเข้ามา

          "  หนูต้าร์...อย่าไม่สนใจพี่เค้าเลย  ต้นน้ำก็เป็นแบบนี้  โวยวายไปงั้นเอง  จริงๆแล้วเขาไม่มีอะไรหรอก
อยู่ๆไปเดี๋ยวหนูก็ชิน  แต่ถ้าเขาพูดอะไรแรงไป  น้าก็ขอโทษแทนเขาด้วยน่ะ  "

          "  ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ  หนูโอเคคะคุณน้า  "

ปากเธอบอกว่าโอเค  แต่ในใจไม่โอเคเลย....  ทำงานวันแรกก็เกิดเรื่องแล้ว  ทำให้นอยด์ไปเลย..เฮ้อออ


เวลา 18.00 น

          พอเก็บร้านแล้ว  ฉันกับต้าร์ก็เตรียมขอตัวกลับ  และเป็นจังหวะเดียวกับที่มายเดียร์มารอรับพอดี

          "  เอ้าต้าร์ไปไหน  ?  "

          "  ลืมมือถือไว้อ่ะ  รอแปบนะ  "  แล้วเธอก็รีบวิ่งไปทันที

          "  ลืมไว้ตรงไหนเนี่ย  "  เธอเดินหาไปจนทั่วร้านก็ไม่พบ

          "  จำได้ว่าวางไว้ตรงนี้นี่นา...  หายไปไหนแล้ว...."

          "  หาไอ้นี่อยู่เหรอ ?  " เขาบอกพร้อมโชว์ของในมือขึ้น

          "  คุณต้นน้ำ นั่นมือถือหนูค่ะ  "

          "  แล้วไง ?  "

          "  แล้วไงคืออะไร ?    คุณก็ต้องคืนสิคะ  !  "

          "  อยากได้...ก็เดินเข้ามาเอาเอง  ฉันคงไม่เดินเข้าไปหรอก  "

....คนบ้าอะไรท่ามากจริง....  ต้าร์แอบบ่นในใจ  สุดท้ายก็ต้องจำใจเดินเข้าไปขอโทรศัพท์จากเขา
แต่แทนทีเขาจะยอมให้ดีๆกับโยกโย้เข้าไปอีก  อะไรนักหนาน่ะ !

          "  คุณ..หนูต้องกลับแล้วนะคะ  อย่าเล่นได้ไหม  ?  "

          "  ใครเล่น...  ใครใช้ให้เธอช้า  "

          ตอนนี้ต้าร์ชักจะเริ่มมีน้ำโหบ้างแล้ว  เพราะเธอไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ  
อีกอย่าง  วาเลนไทน์ก็รออยู่ข้างนอกไหนจะพี่เดียร์อีก  แล้วตานี่...เขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่

          "  ตกลงจะคืนไหมคะมือถือ  ?  "

          "  แล้วอยากได้ไหมล่ะ  ? "

          "  ก่อนหน้าอาจจะอยากได้คืนค่ะ  แต่ตอนนี้ไม่แล้ว  คุณอยากได้ก็เอาไปเถอะ  เดี๋ยวหนูหาซื้อใหม่ก็ได้  "

แล้วเธอก็เดินหนีออกไปโดยไม่สนใจเขาอีก

          "  ดูถูกฉันเหรอ  คิดว่าฉันไม่มีปัญญาซื้อหรือไง  "

          "  ก็คุณทำให้ฉันคิดแบบนั้น  เอาหล่ะคะ  ตอนนี้หนูอยากกลับบ้านแล้ว  เลยเวลามามาก
ป่านนี้เพื่อนคอยแย่...  ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ  "

          "  อวดเก่ง !  "

          "  ค่ะอวดเก่ง !  หลีกทางด้วยค่ะ  "

          สุดท้ายเขาก็ต้องหลีกทางให้เธอ  เพราะไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงอีก
แสบพอๆกัน  เห็นเงียบๆร้ายไม่เบา  เขาบอกขณะที่มองเธอเดินไปขึ้นรถ

          "  เจอมั้ยแก..."

          "  ไม่เจอ... เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่  ไปเถอะเดี๋ยวพี่เดียร์รอนาน..."

          "  เอางั้นเหรอ  ?  "   วาเลนไทน์ยังย้ำถามเพื่อนอีกครั้ง
พอถึงหอต้าร์ก็ไม่ยอมพูดอะไรรีบลงจากรถทันที  เล่นเอาฉันกับพี่เดียร์งงตามๆกัน

          "  เพื่อนเธอเป็นอะไร  หน้าบึ้งตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว  "

ฉันทำปากเบ้หันมาหาเขาก่อนจะตอบว่า

          "  ไม่รู้คะ  อยู่ๆก็เงียบอย่างที่เห็น  "

          "  นึกว่าทะเลาะกันสะอีก  "

          "  เปล่านะ  เราไม่เคยทะเลาะกัน  "  ฉันรีบปฏิเสธทันควัน

          "  งั้นมาคุยเรื่องของเรา  "

          "  เรื่องของเรา ?  ยังไง  ?  "

          "  เรื่องที่จะขอ  แล้วยังไม่ได้ขอ..."

          "  นึกว่าเรื่องอะไร..."     ฉันตอบก่อนจะทำเป็นไม่สนใจในคำพูดเขา

          "  .......  "

          "  จะนิ่งอีกนานไหม   พร้อมฟังรึยัง  ?  "  เขาเร่งถาม

          "  ไม่พร้อมค่ะ  ถึงพร้อมฟัง ก็ไม่พร้อมให้คำตามคำขออยู่ดี...  "  ว่าแล้วฉันก็เตรียมก้าวลงจากรถ

          "  เดี๋ยวก่อน...  ไปง่ายๆได้เหรอ ?  "  เขาบอกพร้อมดึงแขนฉันไว้  และมืออีกข้างของเขา
ก็ใช้ปลดล็อคเบลของตัวเอง

          "  พี่เดียร์เตรียมจะทำอะไร  ?  "    ฉันเริ่มระแวงที่เห็นเขาเตรียมตั้งท่าสะขนาดนั้น...

          "  จะจับคนดื้อ  ไม่รักษาคำพูดไง ?  "

          "  พี่เดียร์...อย่าเล่น !  "

          "  เปล่าเล่น  พร้อมฟังได้แล้ว.."

ฉันถอนหายใจแรงๆใส่เขาก่อนจะยอมรับฟังในสิ่งที่เขาจะพูด

          "  แล้วจะขออะไร ?  "

          "  อย่า...ไปพบไอ้เต้อีก  "

          "  ได้ไง  !  "

          "  ก็ต้องได้...  มันคือข้อแลกเปลี่ยนระหว่างเรา  "  เขาทำน้ำเสียงจริงจังใส่

          "  แต่...จะให้ไม่พบได้ไง  อยู่มอ.เดียวกันห้ามได้เหรอ ?  "

          "  ห้ามได้ !   เพราะมันอยู่คนละคณะ  "  รู้อีก... 

          "  ......  "

          "  ว่าไง...ได้ไหม ?  "

          "  ขอแลกอย่างอื่นได้ไหมค่ะ  หนูไม่อยากผิดคำพูด  "

          "  ทำไม ?  "

          "  ก็หนูไม่มั่นใจว่าจะทำได้...  อีกอย่าง  ถึงหนูไม่เจอเขา  สักวันเขาก็ต้องมาหาเองอยู่ดี  "

เขามองหน้าฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ในคำพูด  ก่อนจะทำทีคิดทบทวนในสิ่งทีฉันบอก

          "  เอ...แล้วเอาไงดี..."  แววตาแบบนี้  ฉันไม่อยากเห็นเลยต้องคิดอะไรร้ายๆอยู่แน่

          "  พี่เดียร์...อยากกลับขึ้นหอแล้ว  "  ฉันทำเสียงอ้อน  เพราะเรานั่งอยู่ในรถกันได้สักพักใหญ่ๆแล้ว

          "  อยู่แบบนี้ก่อนน่ะ...  "  

          แล้วเขาก็เอนเบาะคนขับไปด้านหลังอยู่ในท่าสบาย  ก่อนจะเอามือทั้งสองมาประสานกันที่หัวตัวเอง
แล้วหลับตาอย่างสบายอารมณ์...

          ...ชิ..บทจะอารมณ์ดีก็ดีสะงั้น  !  นี่คือมายเดียร์จริงๆใช่ไหม ? ฉันได้แต่ถามคำถามนี้กับตัวเองอยู่ในใจ
ก่อนจะปล่อยให้เขาได้พักสายตาอย่างที่เขาต้องการ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++
++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++ ฝากติชมกันเข้ามาได้นะคะ
++  ขอบคุณค่ะ  
++  TARA22

+++++++++++++++++++++++++++++++++






(เครดิตภาพสวยๆจากเว็บ Googleคะ)











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น