🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,078 Views

  • 14 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    741

    Overall
    2,078

ตอนที่ 20 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 20 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    19 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.

&

.....ก็คนมันอยากช่วย....




....ร้านเบอรี่...

          วันนี้ทั้งวัน  ดูเหมือนฉันจะทำงานผิดพลาดบ่อยมากๆทั้งเสิร์ฟผิด จัดเค้กผิด ทำของหล่น ! 
โอยยยย...สารพัด  วันนี้ฉันเป็นอะไร ?   ฉันเดินออกมาหลังร้าน นั่งถามตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

          "  เป็นบ้าอะไร ?  ทำไมจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยเรา..."

          "  ใจลอยไปถึงไหน ?  "

          "  พี่ต้นน้ำ.."  ฉันทำหน้าตาตื่นทันที ที่เขาเดินเข้ามาทัก

          "  ขวัญอ่อน..."  เขาบอก   แล้วเขาก็ยื่นแก้วน้ำปั่นมาให้ฉัน

วันนี้มาแปลกแฮะ (ฉันคิด) ก่อนจะรับแก้วน้ำจากเขา

          "  ไม่สบายเหรอ ?  "

          "  เปล่า..สงสัยนอนดึก !  "  ฉันตอบอย่างเหนื่อยๆ

          "  หนีเที่ยว !  "  เขาบอก

          "  ทำไมต้องหนี  หนูโตแล้วอยากไปไหนก็ได้  ไม่ต้องหนี..."

          "  คร้าบบบบ  ผมทราบครับคุณวาเลนไทน์...ว่าคุณอ่ะมันโตแล้ว...
แต่แค่ตัวน่ะ  ไม่ใช่สมอง..55  "  

แล้วเขาก็เดินเข้าไปในร้านตามเดิม

          "  เอ๊ะ ! พี่ต้นน้ำ..มาหลอกด่าแล้วหนีไปเฉยเลย  "

          "  พี่บ้า !  "

แล้วเสียงหัวเราะของเขาก็ดังเข้ามาถึงหลังร้านจนฉันได้ยิน...เฮ้ออออ

          "  คนบ้าอะไร  แกล้งน้องแล้วมีความสุข ...ชิ !  "  ฉันบอกไปพร้อมท่าทีอย่างงอนๆกับตัวเอง

          Rrrrrrr Rrrrrrrr

          "  ใครน่ะ ! "    ฉันหยิบเอาโทรศัพท์มาดู

          "  ว่าไงต้าร์ โทรมาแต่เช้าเลย..."

          "  แก...อยู่ที่ร้านไหม  ?  "

          "  ทำไม..."  ฉันถามกลับอย่างยิ้มๆ

          "  อยากไปทำงานด้วยอ่ะ มันเบื่อๆ  "

          "  จริง !?  "

          "  เออดิ ! บอกคุณน้าให้หน่อยนะๆ  "

          "  โอเค... เดี๋ยวถามก่อน  "

          "  จ้า  Thank you ! เพื่อนรัก  "

หลังวางสายจากเพื่อน ฉันก็ตรงไปหาคุณน้าทันที อย่างน้อยได้ต้าร์มาช่วย ก็ดีจะได้ไม่เหงา (ฉันน่ะ)

          "  คุณน้าคะ..."

          "  ว่าไง..."    คุณน้าขานรับขณะที่กำลังแต่งหน้าเค้กอยู่

          "  ถ้าหนูจะขอให้เพื่อนมาช่วยงานด้วยอีกสักคนได้ไหมคะ ?  "

          "  เอาสิ !  ถ้าเขาอยากทำก็ได้  คนไหนหละ ?  "

          "  ต้าร์คะคุณน้า  "

          "  ได้จ้า  ถ้าเพื่อนเราสะดวกก็มาเริ่มงานได้เลย  น้าไม่ว่าอะไรหรอก  "

          "  คะคุณน้า  ขอบคุณมากๆคะ  "

แล้วฉันก็รีบ เดินเข้าหลังร้านกดโทรศัพท์หาเพื่อนเดี๋ยวนั้น

          "  แก..ว่าไงคุณน้า โอเคมั้ย ?  "  ต้าร์รีบถามขึ้นทันทีที่รับโทรศัพท์

          "  แกว่างตอนไหนก็มาเลย..คุณน้าตกลงแล้ว  "

          "  เย้ !!  ดีจังไม่ต้องมานั่งเซ็งอยู่คนเดียวที่ห้องแล้ว  ถึงแม้มันจะไม่นานก็เหอะ ! "

ที่ว่าไม่นาน..  เพราะอีก 2 อาทิตย์ก็จะเปิดเทอมแล้ว  อย่างน้อยๆก็ได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ยังดี


เช้าของอีกวัน...

          มายเดียร์มาดักรอวาเลนไทน์ที่หน้าหอพักแต่เช้า  วันนี้เขาตั้งใจจะมารับเธอและพาไปส่งที่ร้าน
เหมือนอย่างตอนแรกๆที่เธอเริ่มไปทำงานที่ร้าน  เอาจริงๆถ้าเป็นไปได้  เขาอยากเป็นคนเดียวที่ไปรับและส่งเธอ
ที่มอด้วยซ้ำ   ก็ได้แต่หวังว่าจะมีวันนั้นจริงๆ  วันที่เธอยอมน่ะ...

          "  พี่เดียร์.....แกนั่นใช่พี่เดียร์ป่ะ  "  ต้าร์ถามทันทีที่เห็นมายเดียร์ยืนรออยู่

          "  หืม  ไม่มั้ง !  "  แล้วฉันก็มองตามเพื่อนเพื่อดูให้แน่ใจว่าจริงเหรอ ?  แล้วมันก็จริง !

          แล้วมาทำอะไรแต่เช้าอีกล่ะเนี่ย...  งานจะเข้าฉันอีกไหมน่ะ !   แต่เอาจริงๆก็ไม่ค่อยอยากเจอเท่าไหร่เลย
ตั้งแต่วันนั้น...ฉันก็มีความรู้สึกว่าไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เขาสักเท่าไหร่  เดี๋ยวก็บ้าบิ่นทำอะไรห่ามๆอีก
ชอบมาแบบไม่ทันตั้งตัวอยู่เรื่อย..แต่มายืนรอขนาดนี้  ให้หลบคงไม่พ้นแล้ว

เอาว่ะ ! ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่แล้ว ไม่ที่นี่ก็ที่มอ.  ฉันบอกตัวเอง  ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา

          "  พี่เดียร์...มาทำอะไรแถวนี้อีกค่ะ  ?  "

          "  มารับ  "

          "  ว้าว ! จริงเหรอค่ะ  ทำไมวันนี้โชคดีจัง..."     ต้าร์ออกตัวแรงเกิ้น ! แบบนี้ฉันจะปฏิเสธยังไง TT'
ฉันเป่าลมออกจากปากอย่างรู้ชะตากรรม  เลี่ยงไม่ได้ชัวร์ !

          "  ขึ้นรถ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก "   เขาบอกพร้อมเดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่งให้

          "  ไปแก...พี่เค้าเปิดประตูรถให้แล้ว  "    

          แล้วต้าร์ก็ดึงฉันให้เข้าไปในรถ  จัดแจงให้ฉันนั่งด้านหน้า  คู่คนขับสะงั้น !
ช่างรู้ใจอะไรเบอร์นั้นเพื่อนเรา...

          พอมาถึงร้านแทนที่เขาจะกลับ  แต่ดันจอด  เอารถเก็บและตามฉันกับเพื่อน
เดินเข้าไปในร้านด้วย  จนฉันต้องร้องห้าม

          "  พี่เดียร์เดี๋ยว...หยุด ! ตามมาทำไม ?    ถึงแล้ว  พี่ก็กลับได้แล้ว..."

          "  ไม่อยากกลับ อยากทำงานด้วย  " ^^

          "  ไม่เอาคะ  ไม่ดีหรอก  เกรงใจคุณน้า... "

          "  ถามเขาแล้วเหรอ  ถึงรู้ว่าเขาไม่อยากให้ช่วย ? "   มายเดียร์ถามกลับ

          "  ไม่ต้องถาม  หนูบอกเองนี่แหล่ะ ! อย่าให้มันยุ่งกว่านี้เลยนะ  "  ฉันบอกเชิงขอร้องเขา

          "  อยากช่วยจริงๆ  "  

เขาบอกพร้อมโน้มตัวลงมาใกล้ฉัน จนฉันถอยแทบไม่ทัน

          "  พี่เดียร์...ถอยไป..."  ฉันออกแรงผลักให้เขาออกห่างพร้อมทำหน้าย่นใส่ 

          "  พี่เดียร์...ไม่กวนสิ !  กลับน่ะ  "  ฉันลองเปลี่ยนวิธีขอร้องเขาโดยใช้ไม้อ่อน 

          ถ้าในร้านไม่มีพี่ต้นน้ำอยู่  ฉันก็คงยอมให้เขาช่วย  แต่นี่...เดี๋ยวก็บวกกับพี่ต้นน้ำ  ร้านพังแหง๋ๆ
ยิ่งเดือดกันทั้งคู่อยู่  อุตส่าห์ลงทุนเสียงอ่อนขนาดนี้แล้ว  ยอมกันบ้างเหอะ ! ฉันภาวนาในใจ...

          "  ทำไมไม่อยากให้เข้าไปในร้าน...ก่อนหน้ายังไปช่วยได้เลย  "

          "  ก็ตอนนั้นมัน...."  แล้วฉันก็หยุดคำพูดตัวเองไว้แค่นั้น

          "  มันอะไร ?  "

          "  ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ  หนูขอให้กลับได้ไหม ?  "

ฉันมองเขาอย่างอ้อนวอน..มายเดียร์ขยับเข้ามาใกล้ฉัน ก่อนจะล็อคไม่ให้ฉันขยับหนี

          "  ยอมก็ได้  แต่...ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน..."

          "  ???  "    ฉันขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ของเขา  

          จะแกล้งอะไรกันอีกล่ะ ! นับวันทำไมดูเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกที....นี่มันมายเดียร์คนเก่าที่ฉันเคยเจอที่มอ.ป่ะเนี่ย....
แล้วเขาก็ยืนนิ่งเงียบอยู่พักนึง

          "  อะไรของพี่เนี่ย...กลับไปคิดที่บ้านเลย  ไม่รอแล้ว  "

          "  เดี๋ยว..."  แล้วเขาก็ดึงฉันกลับมายืนที่เดิม

          "  อะไร...."  

          "  ยังไม่บอกตอนนี้..ถึงวันค่อยบอก  แต่....เดี๋ยวเย็นมารับ  "

มัดมือชกกันอีกแล้ว...อะไรของเขา...


+++++++++++++++++++

++  หายไปหลายวันเลย  ไม่ค่อยได้อัพ ต้องขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคะ
++  พึ่งกลับจากตจว.เลยวุ่นๆหน่อย
++  แต่จะพยายามอัพให้อ่านกันเรื่อยๆนะคะ
++  TARA22









(เครดิตสวยๆจากเว็บ Google)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น