🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,918 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    581

    Overall
    1,918

ตอนที่ 2 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 02 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 ก.พ. 62



(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************
#  V a l e n t i n e s




#   M y D e a r



ตอนเช้าที่มอ...

          My Dear   นั่งมองแว่นตาของเธอที่เขาเก็บได้จากรถของตัวเอง  เธอคงทำหล่นไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

          "  มองดูมันก็เป็นแว่นธรรมดา  แล้วใส่ไว้ทำไมตลอดเวลา..."     

เขานั่งมองอยู่นาน  จนเพื่อนๆต่างสงสัย ?

          "  แกจะมองให้มีเจนนี่ออกมาเต้นระบำให้ดูเลยรึไงไอ้เดียร์ ! "

          "  ฉันก็แค่แปลกใจ...ว่าเขาจะใส่มันไว้ทำไม  แว่นสายตารึก็ไม่ !  "

          "  แล้วแกหมายถึงใครว่ะ  เจ้าของแว่น ?  "

          "  .....  "

          "  เอางี้...ฉันว่าถ้าแกสงสัยนัก  แกก็ไปถามดิ !  มานั่งสงสัยทำไม ไอ้นี่ถ้าจะบ้า ! 
ไป..หาอะไรกินแถวหน้ามอดีกว่า  อย่าลืมตามไปนะ !  "

          "  เออ ๆ  เดี๋ยวตาม  "  แล้วเขาก็เก็บแว่นเจ้าปัญหา  ก่อนจะตามเพื่อนๆไป


PART  :  พี่เต้



#  พี่เต้

ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งเอายามานวดที่หน้าผากตัวเองอยู่นั้น  พี่เต้ก็เดินเข้ามาพอดี

          "  ทำอะไรอยู่  ?  แล้วหน้าผากไปโดนอะไรมา...เขียวเชียว..."

          "  อุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ  ไม่มีอะไร...แล้ววันนี้ไม่มีซ้อมเหรอค่ะ  ถึงมาเดินแถวนี้ได้..."

          "  พี่ติดทำรายงานส่งอาจารย์หนะ  พึ่งเสร็จ  วันนี้เลยคิดว่าจะโดดซ้อมอ่ะ "

          "  คร่า  "
 
          "  แล้ววันแข่ง  ทีมพี่เต้ก็ต้องแข่งกับภาควิศวะนะสิคะ  ?  "

          "  ครับ...  อย่าลืมไปเชียร์พี่ด้วยน่ะ  "

          "  ไปอยู่แล้วคะ  "

          "  วาเลนไทน์...?  "

          "  คะ ?  "

          "  ทำไมวันนี้เหมือนมันขาดอะไรไป..."     เขาบอกพร้อมเพ่งความสนใจมาที่ใบหน้าฉัน

          "  อะไรคะ ?   หน้าหนูมีอะไรหรือเปล่าคะพี่เต้  "

          "  เราลืมอะไรไปหรือเปล่า..."    เหมือนเขาพอจะนึกออกว่าเธอขาดอะไรไป

แต่ฉันกลับยังไม่รู้ตัว  ว่าวันนี้ตัวเองไม่ได้ใส่แว่นเลยทั้งวัน  จนเขาทักขึ้นนี่แหล่ะ

          "  จริงด้วย..แว่น !  "

          "  ครับ  เราลืมแว่น  พี่นึกว่าเราใส่คอนเทคซะอีก  "

ฉันได้แต่ก้มหน้ายิ้มๆก่อนจะบอกความจริงออกไปแบบแมนๆ

          "  คือว่า...ความจริง  หนูไม่ได้สายตาสั้นหรือยาวอะไรหรอกค่ะ  แค่แว่นกรองแสงเฉยๆเท่านั้นเอง  "

          "  อ้าว...พี่ก็นึกว่า...โธ่วาเลนไทน์....."

          "  ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรนะคะ  แค่อยากใส่เฉยๆ  "

          "  แล้วให้คนเขาหาว่าเราเป็นเด็กเนิร์ดเนี่ยนะ  พี่ละเชื่อเราเลย..."

ต่างฝ่ายก็ต่างขำในความคิดของตัวเอง...จนภาพของทั้งคู่อยู่ตรงหน้าของมายเดียร์...

          "  มองอะไรว่ะ "   เพื่อนถามมายเดียร์

          "  เอ้ย ! นั่นมันเด็กที่ไหนที่คุยกับไอ้เต้อยู่อ่ะ  หน้าคุ้นๆ  "

          "  จะใครหล่ะ  ก็ยัย... ช่างเถอะ ! "   

เขายังไม่ทันจะเอ่ยชื่อของเธอ  ก็หัวเสียเดินไปซะก่อน  จนเพื่อนต้องรีบเดินตาม

          "  เอ้า !  แล้วจะรีบไปไหนว่ะนั่น  "


PART : พี่เต้-วาเลนไทน์


          "  วันนี้ให้พี่ไปส่งไหม ?  หรือจะกลับกับเพื่อน  "  พี่เต้เอ่ยถาม

          "  วันนี้ว่าจะกลับช้าหน่อยอ่ะคะ  ว่าจะไปหอสมุด  นัดกับต้าร์ไว้  "

          "  ครับ  งั้นพี่ไปก่อนน่ะ  ไว้เจอกันพรุ่งนี้  "

          "  ค่ะ  " 

หลังจากแยกกับพี่เต้  ฉันก็ตรงไปหอสมุดเลย  แล้วก็ใช้เวลาอยู่ในนั้นประมาณ2ชั่วโมงเห็นจะได้  
เลยชวนเพื่อนกลับ  เพราะถ้าดึกมากกว่านี้คงหารถกลับลำบาก    ถึงหอ...ฉันก็เหลือบไปเห็นว่า
น่าจะเป็นกลุ่มของพี่รหัสของฉันแน่ๆที่อยู่ในร้านเหล้า  แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร...

หลังอาบน้ำเรียบร้อย  ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คไลน์ดูอะไรเรื่อยเปื่อย  จนข้อความของรุ่นพี่มายเดียร์โชว์ขึ้นมา

ทำอะไรอยู่....My Dear 

เมาป่ะเนี่ย  ถึงได้ทักไลน์ฉันเนี่ย...  ฉันได้แต่บ่นถามตัวเองเพราะไม่กล้าจะตอบเขา  แล้วเขาก็ยังส่งข้อความเดิมกลับมาอีก..และรัวจนฉันเริ่มรำคาญ

ทำอะไรอยู่....My Dear 

ทำอะไรอยู่....My Dear 

ทำอะไรอยู่....My Dear 

แล้วไลน์ก็ดังขึ้นแบบรัวๆตลอด  จนฉันเริ่มทนไม่ไหว  ต้องตอบกลับ !

เป็นอะไร.......?        วาเลนไทน์

เมาก็กลับไปนอน...  วาเลนไทน์

พรุ่งนี้ไปดูฉันซ้อมบอลด้วย....My Dear 

ไม่ไป  ไม่ว่าง...........วาเลนไทน์

ต้องไป ! ..................My Dear 

ไม่ ! .........................วาเลนไทน์



แล้วเสียงไลน์ก็เงียบไป  จนเช้า...  ฉันก็หยิบโทรศัพท์มาดู  แต่ก็ไม่มีอะไรอย่างที่คิดไว้  
จนต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก....

          "  นึกว่าจะก่อกวนกันไม่เลิกสะอีก  แต่ก็ต้องไปเจอกันที่มออยู่ดี..."

          "  แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว...ยุ่งกับชีวิตสะจริง  แล้วแว่นฉันมันไปหล่นหายที่ไหนกันน่ะ..."

พอเดินเข้ามอก็มีแต่เสียงโหแซวตั้งแต่เดินเข้ามอแล้ว...เกิดอะไรขึ้นอีก !

          "  เกิดอะไรขึ้นอ่ะ ?   ทำไมมีแต่คนคิดถึงแก..."

          "  คิดถึงบ้าอะไร  รำคาญจะแย่อยู่แล้ว  ฉันว่าฉันคงต้องไปหาซื้อแว่นใหม่แล้วหละ
แบบนี้...ฉันไม่ชินอ่ะแก..."

          "  ทำไม...ไม่ใส่แว่นแล้วดูดีจะตาย  "

          "  ฉันไม่ชอบ !  แกเข้าใจไหม ?  "

แล้วฉันก็รีบเดินเข้าห้องเรียนเพื่อหนีเสียงทั้งหมด  ที่ตามก่อกวนฉันตลอดทาง...

ฤกษ์ไม่ดีตั้งแต่คืนนั้นแล้ว....  แล้วยังจะมาเจอเรื่องแบบนี้อีก  ชีวิตนี้ถ้าขาดแว่นแล้วมันจะยุ่งยากอะไรอย่างนี้

ฉันเฝ้าถามกับตัวเอง  จนพี่เต้เดินเข้ามา....

          "  วาเลนไทน์...ปวดหัวเหรอ ?  "

          "  อ่อ ! เปล่าค่ะ  ไม่ได้เป็นอะไร...  "

          "  พี่เห็นเรานั่งเอามือกุมขมับ  นึกว่าไม่สบาย  "  ฉันส่ายหน้าเชิงปฏิเสธออกไป

          "  แล้วรุ่นพี่มาทำอะไรแถวนี้ค่ะ ?  "

          "  มาหาข้าวกินที่โรงอาหารวิศวะ !  "  เขาตอบแบบยิ้มๆ

          "  หืม ?  มาแปลก...ตึกเกษตรไม่มีเหรอค่ะ  "

          "  พี่อยากหาเพื่อนกินด้วยแค่นั้นเอง  แล้วนี่....ต้าร์หล่ะ  ?  "

          "  ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ค่ะ  เดี๋ยวคงมา..."

          "  เออ...พี่เต้ค่ะ  เย็นนี้ว่างไหม ? "

          "  ทำไม...จะชวนพี่ไปไหน  ?  "

          "  เบื่อคนรู้ทัน...แค่อยากไปซื้อแว่นใหม่ค่ะ  ไปเป็นเพื่อนหน่อยนะคะ  เย็นนี้ต้าร์ไม่ว่างติดทำรายงาน..."

          "  อืม..ได้สิ  แต่ตอนนี้...เลี้ยงข้าวพี่ก่อนมั้ย ?  หิวแล้ว  "

          "  ได้คร่า...ตามมาเลย  "

++  โรงอาหาร...++

          "  เอ้ยไอ้เต้ ! ตึกเกษตรมันอยู่ทางนู้นไม่ใช่เหรอว่ะ  ทำไมมาที่ตึกวิศวะได้ว่ะ  !  "

1 ในกลุ่มของมายเดียร์ทักขึ้น  เพราะตึกเกษตร  กับตึกวิศวะมันก็ไม่ได้ใกล้กันเลย

          "  มากินข้าว...  "  พี่เต้ตอบกลับไปด้วยเสียงเรียบ

          "  แล้วนี่  ใช่น้องวาเลนไทน์ปี1หรือเปล่า  พี่ว่าหน้าคุ้นๆ  "

          "  ค่ะ  "


ฉันพยักหน้าตอบ พร้อมยิ้มแห้งๆให้  แค่เห็นว่าพี่รหัสยืนทำหน้าขรึมอยู่ข้างหลัง  ฉันก็แทบไม่อยากจะทักทาย
กับกลุ่มพี่เค้าสักเท่าไหร่

          "  แหม..เดี๋ยวนี้ควงหนุ่มเกษตรเลยเหรอ  สงสัยพี่รหัสอย่างไอ้มายเดียร์ คงตกกระป๋องแล้ว..."

          "  พี่เต้ ไปเถอะค่ะ  หนูหิวไส้จะขาดแล้วเนี่ย.  "  แล้วฉันก็ฉุดให้พี่เค้าเดินออกจากกลุ่มทันที

หนึ่งในกลุ่มของมาเดียร์พูดขึ้น

          "  น้องรหัสแกนี่...ดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับแกสักเท่าไหร่เลยเนอะว่ามั้ย ?  "

          "  มันเรื่องของเขามั้ย ?   พวกแกจะสนใจทำไมว่ะ ไปได้แล้ว..  หิวแล้วเนี่ย  "  มายเดียร์บอกเพื่อนก่อนจะเดินแยกออกไป

++  ร้านแว่นตา ++

ฉันเดินดูแว่นไปเรื่อยๆ ความจริงอยากได้แบบเดิม  เพราะใส่แล้วมันสบายตาดี  แต่ดูท่าจะไม่มี  ก็เลยจำเป็นต้องเลือกดูเป็นแบบอื่นไป  หลังจากที่เราออกจากร้านแว่น  พี่เต้ก็พาไปเลี้ยงไอติม

แต่...ฉันเลือกซื้อไอติมในเซเว่นแทน  แล้วก็เดินถือกินไปเหมือนเด็กๆตลอดทาง  เวลาได้อยู่กับพี่เต้  
ฉันมีความสุขมากอาจเป็นเพราะความสนิทด้วย  เพราะเขาเป็นรุ่นพี่คนแรกที่ฉันได้รู้จักตอนเปิดเรียน  
และเพราะความเซ่อซ่าของฉัน  จนเดินไปผิดตึก โผล่อีกทีก็ตึกเกษตรของพี่เขาแล้ว  และเพราะความใจดีอีก  
พี่เค้าก็อุตส่าห์เดินมาส่งฉันที่คณะวิศวะพร้อมกับรอยยิ้มที่แสนจะใจดี...  ทำให้ฉันประทับใจตั้งแรก  จนตอนนี้...

ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้...มันคือความชอบ  หรือแค่ปลื้ม....แต่จะด้วยความรู้สึกแบบไหน  ฉันก็ไม่สนใจหรอก  
แค่เราเป็นแบบนี้ไปตลอด...  ก็ดีแล้ว....

          "  คิดอะไรอยู่  นั่งยิ้มคนเดียว..."

          "  เปล่าค่ะ...คิดไปเรื่อย..."

          "  ถามจริง  ทำไมต้องใส่แว่นด้วย  สายตาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรสะหน่อย  "

          "  ไม่รู้สิคะ  มันไม่ค่อยชิน  ถ้าไม่มีมันอยู่บนหน้า  "

          "  อาย..หรือเขินเวลาถูกมองเหรอ ?  "

          "  มั้งค่ะ !  ".

          "  แต่พี่ว่า  ไม่ใส่ก็ดีน่ะ  น่ารักดี...  "

          "  น่ารักดี  ?  "  ฉันมองหน้าพี่เต้ พร้อมเครื่องหมายคำถามทันที
 
          "  พี่ชอบมอง  เวลาเราไม่ใส่แบบนี้มากกว่า...น่ารักดี    "

เล่นชมกันแบบนี้  ฉันยิ่งออกอาการเขินหนักไปอีก  เหมือนหน้ามันจะร้อนๆยังไงไม่รู้
ถ้าพี่เค้าไม่ชอบ  งั้น....ไม่ใส่ก็ได้

          "  ไม่ใส่ก็ได้ค่ะ  เก็บไว้ใส่แค่เวลาเล่นคอมก็ได้..."  ฉันตัดสินใจแบบด่วนๆง่ายๆเลย

          "  เยี่ยม ! "   พี่เต้ยกนิ้วให้เลย  ก่อนที่เราจะกลับหอกัน

          "  ขอบคุณนะคะ  ที่ไปเป็นเพื่อน  "

          "  พี่ยินดี..."

          "  กลับดีๆนะคะ  "

          "  ครับ ไปน่ะ บาย  "

          "  บาย..."



พอฉันหันหลังกลับเตรียมขึ้นหอ  โทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี

          "  พี่เดียร์....โทรมาทำไม ?  "  ฉันถามตัวเอง

          "  ค่ะ  โทรมามีอะไรหรือเปล่า ?  "

          "  ต้องมีธุระเหรอถึงโทรได้  "    มาอารมณ์นี้อีกหล่ะ ! ไม่อยากจะคุยด้วยเลยไอ้พี่เดียร์บ้า !
ฉันถอนหายใจก่อนจะตอบกลับ

          "  ว่ามา    พี่มีอะไรค่ะ ?   "

          "  ทำไมวันนี้ไม่ไปสนามบอล  ?  "

          "  ก็พี่ไม่ได้บอกนี่ค่ะ  ใครจะไปรู้  "

          "  หัดคิดเองบ้างไม่เป็นรึไง  ยัยเซ่อ !  "

          "  พี่เดียร์ !  ถ้าจะโทรมาด่ากัน  ก็วางไปเลย  ไม่อยากคุย  เป็นพี่รหัสน่ะ  ไม่ได้เป็นพ่อ มากไปแล้ว  
แค่นี้นะคะ  "

แล้วฉันก็กดสายทิ้งทันทีอย่างหัวเสีย  คนบ้าอะไร  พูดดีๆก็ไม่เป็น  คนกำลังอารมณ์ดีๆอยู่แท้ๆ
แล้วหลังจากนั้น  เขาก็โทรเข้ามาอีกเป็นร้อยๆสาย  จนฉันต้องปิดเครื่องไปเลย

          "  เก่งให้มันตลอดน่ะวาเลนไทน์  "

......................................................................................


แล้ววันแข่งกีฬาก็มาถึง....  

แล้ววันนี้  ฉันต้องไปเชียร์ใครล่ะ  แต่มันก็แค่แข่งกันภายใน เชียร์ทั้งคณะตัวเองกับของพี่เต้ก็ไม่เห็นจะแปลก  
ฉันบอกตัวเอง  ก่อนจะนั่งลงข้างๆสนาม  

วันนี้เขาใส่ชุดนักฟุตบอลครบเซต  สีชมพูเนี่ยเขาใส่แล้วมันขับผิวพี่แกจริงๆ  จะว่าหล่อก็ได้  แต่ฉันไม่อยาก
ชมเขาหรอก  เดี๋ยวได้ใจ  วันนี้ทีมพี่เต้ ก็ดูดีเหมือนกัน  กองเชียร์เต็มสนามเลย  
ก็สนุกไปอีกแบบสำหรับกิจกรรมวันนี้....

แล้วเสียงนกหวีดก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณ



ปี๊ดดดดดดดด

  แล้วการแข่งขัน ของนักเตะจากสองฝั่งก็เริ่มยื้อแย่งลูกบอลกันกลางสนาม 
พร้อมกับเพลงเชียร์ก็ดังขึ้นมาไม่ขาดสายเป็นจังหวะ  พร้อมกับการตบมือเป็นกำลังใจ ของทั้งสองทีม

แล้วนักเตะทั้งสองทีม ก็ผลัดกันได้ลูก  จนนาทีสุดท้ายก็ยังไม่มีใครได้ลูกเพิ่ม  ผลคือเสมอ....
ออกมาแบบนี้ก็ดีแล้ว  วินๆกันทั้งคู่  พอนักกีฬาเดินกลับเข้าฝั่งหลังแข่งเสร็จ  ฉันก็เดินตรงไปหาพี่เต้ทันที
เพื่อเอาน้ำไปให้

          "  น้ำเย็นๆค่ะพี่เต้  "

          "  อ้าว..วาเลนไทน์  มานั่งตรงนี้สิ "

          "  ค่ะ  เป็นไงคะ  เหนื่อยไหม ?  "

          "  ก็เอาเรื่องอยู่  แต่ก็สนุกดี  "

พอฉันนั่งลงฝั่งพี่เต้เท่านั้นแหละ  รุ่นพี่คนอื่นก็ต่างแซวกันใหญ่  จนฉันออกอาการเขิน  เลยขอย้ายกลับ
ไปนั่งที่เดิมดีกว่า...

          "  ไปนะคะพี่เต้  ตอนเย็นเจอกันค่ะ  "

          "  ครับ  "

พอฉันเดินกลับมาก็ต้องเจอเข้ากับสายตาพิฆาตของใครบางคน  ที่มองอยู่ก่อนแล้ว  จะหลบก็คงไม่ได้แล้ว
มองขนาดนี้  ฉันเลยหยิบน้ำแล้วเดินไปหาเขาแทน

          "  น้ำคะ ! "

          "  ไม่นั่งอยู่ฝั่งนู้นเลยหล่ะ ! "

เขาประชด !   ก่อนจะรับน้ำจากมือฉันไป  โดนอีกแล้วมั้ยหละ  ไม่น่าเอามาให้กินเลยจริงๆ  
คิดผิดถนัด !  แค่คิดฉันก็ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว...  เลยคิดว่าลุกหนีออกไปเลยดีกว่า  ไม่อยากทะเลาะด้วย

แล้วจู่ๆพอเขาเห็นว่าฉันเตรียมจะเดินหนี...  เขากลับดึงมือฉันแล้วพาเดินออกจากสนามทันที
โดยไม่แคร์สายตาใครเลย

          "  พี่เดียร์ !   ปล่อย...จะไปไหน ?  "

เขาไม่ฟังเสียงทัดทานของฉันเลย  จนมาหยุดแถวๆห้องน้ำ

          "  ปล่อย !!   เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย..."

          "  เพราะเธอนั่นแหละ  ฉันให้มาเชียร์ฉัน  แล้วนี่อะไร...ไปเชียร์มันยังไม่พอ  ยังรีบวิ่งเอาน้ำไปให้มัน
ก่อนจะมาถึงฉันสะอีก..."

          "  แล้วทำไม ?    ก็หนูบอกแล้วว่าจะมาเชียร์พี่เต้ !  "

          "  วาเลนไทน์ !  "    

เขาก็ตะโกนใส่หน้าฉันยังกับคนบ้า !    นี่ฉันจะมาทะเลาะกับเขาทำไม ?

          "  ไม่คุยด้วยแล้ว  ปล่อย !  "

          "  พี่มันบ้า ! ปล่อย !! บอกให้ปล่อย..."

ฉันพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดจากเขา  แต่ยิ่งออกแรงก็ยิ่งเจ็บ  แล้วนี่เขาจะโกรธอะไรฉันนักหนา
จนเป็นฟื้นเป็นไฟขนาดนี้..
แล้วเขาก็ออกแรงกระชากฉันให้มาอยู่ในอ้อมกอดเขาสะงั้น เกิดอะไรขึ้น !  แน่นอนมันน่าตกใจกับสิ่งที่เขากำลังทำ
นี่เขาคิดจะทำอะไร ?  เขากอดฉันไว้แน่น  ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา

          "  อย่าเชียร์ใครนอกจากฉัน !   อย่ามองใครนอกจากฉัน !  เข้าใจไหม ? "

          O . O!  

ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้  มันคืออะไร  หมายความว่ายังไงกัน  ??? 

ตอนนี้...ทำไมใจฉันมันเต้นแรงจัง.....

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน....ตอนนี้เหมือนโลกหยุดหมุนเลย แม้แต่ฉันก็นิ่งเหมือนโดนสาป  กับคำพูดประโยคนั้นของเขา

......อย่าเชียร์ใครนอกจากฉัน !   อย่ามองใครนอกจากฉัน !  เข้าใจไหม ? .........

+++++++++++++++++++++++++++++++++++



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP ต่อไปนะคะ

++  ฝากนิยายเรื่องใหม่นี้ด้วยนะคะ
++  อาจมีคำผิดบ้าง ตกบ้าง ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
++  ฝากคอมเม้นติชมกันเข้ามาได้นะคะ  ยินดีรับทุกคอมเม้นค่ะ
++  อยากบอกว่า  ทุกครั้งที่มีคอมเม้นต์กดเข้ามา  จะรู้สึกดีใจมากเพราะอย่างน้อยเราจะได้รู้
++  ว่างานเขียนของเราเป็นยังไงในสายตาผู้อ่าน
++  จะได้นำมาพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เพื่อผู้อ่านทุกท่านนะคะ
++  และจะได้ฝึกตัวเองไปด้วย
++  ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
++  ขอบคุณค่ะ  จากใจ TARA22  จ้า ++


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 0903958450 (@0903958450) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:14

    อร๊าย ทำไมถึงเขินนะ 555 ชอบผู้ชายขี้หึงง่ะ
    #2
    0