🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,037 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    700

    Overall
    2,037

ตอนที่ 19 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 19 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines- My Dear....

....หวาน....


1 ชั่วโมงผ่านไป...

          ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิมที่หน้าประตู  น้ำตาก็ยังไม่ได้เหือดหายไปจากใบหน้า
วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นฉัน  ฉันมีทั้งรอยยิ้ม...  และน้ำตา...ในวันเดียวกัน
คิดแล้วก็ตลกชะมัด !

          Rrrrrrr   Rrrrrrrrrr  Rrrrrrrr

แล้วเสียงมือถือก็ดังขึ้น  ฉันปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นเป็นนานสองนาน  
สุดท้ายก็ต้องกดรับ

          "  ค่ะ..."

          "  ฉันเอง..."

          "  ........  "

          "  เป็นอะไรหรือเปล่า  ทำเสียงเป็นแบบนั้น  ร้องไห้เหรอ ?  "

          "  .......  "  ?????

          "  วาเลนไทน์...อย่าเงียบ...  เป็นอะไร ? ถ้าไม่พูดจะไปหาที่ห้องเดี๋ยวนี้ !  "

          "  พี่เดียร์...หนูไม่เป็นอะไร  มันดึกแล้ว....เสียงมันก็เลยเป็นแบบนี้เอง....  "

          "  โกหก ! "   เขาสวนกลับทันที  เธอไม่เหมือนเดิมมีหรือที่เขาจะไม่รู้

ฉันได้แต่กลั้นเสียงสะอื้นไว้ และพยายามปรับโทนเสียงให้กลับมาเป็นปกติ  เพื่อที่เขาจะได้เชื่อ..

          "  พี่เดียร์...กลับถึงหอนานแล้วเหรอค่ะ  "

          "  อย่าเปลี่ยนเรื่อง ! ไอ้เต้มันทำอะไร ?  "

          "  เปล่า....ไม่ได้ทำอะไร  ?  "

          "  ทำไมต้องรีบปฏิเสธ มันทำจริงๆใช่ไหม ?  "

          " .....  "

          วาเลนไทน์จะรู้หรือเปล่า..ว่าคนในสายตอนนี้ใจมันร้อนเป็นไฟ  เดินงุ่นง่านวนไปมาอยู่หน้าหอเธอ
ได้ยินไม่ผิดหรอก  เขากลับมาอีกครั้งที่หอของเธอเพราะเป็นห่วง
ยิ่งเธอคุยไปและเงียบไปแบบนี้เขายิ่งอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

          "  พี่เดียร์  หนูจะวางสายแล้วนะคะ "

          "  ลงมาคุยกันหน่อย..."

          "  หืม ? คุย  หมายความว่ายังไง..  พี่อยู่ไหน  ?  "

          "  หน้าหอเธอนี่แหล่ะ  ลงมา  !   เร็วๆด้วยไม่งั้นฉันจะขึ้นไปตามเอง..."

          "  พี่เดียร์..กลับไปเถอะค่ะ  "   
ฉันบอกเชิงขอร้อง  ให้ลงไปสภาพนี้ได้ไง  ร้องไห้จนตาบวมขนาดนี้  ขืนลงไปก็ยุ่งกันพอดี

          "  ลงมา....ไม่พูดซ้ำนะ !  "
แล้วเขาก็วางสายไป...งานเข้าแล้วใช่ไหมวาเลนไทน์เอ้ย..ฉันบ่นกับตัวเองอยู่พักนึงก่อนตัดสินใจลงไป

          มายเดียร์นั่งรอเธออยู่ที่โต๊ะหน้าหออย่างใจจดจ่อ..ว่าเธอจะลงมาไหม  
อีกอย่าง  ก็เพราะมันดึกแล้วอย่างเธอว่า...ทันทีที่เธอลงมาก็มองเห็นแล้วว่าเขานั่งรอเธอจริงๆ
วาเลนไทน์ลังเลที่จะเดินเข้าไปหาเขา  เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นหน้าตาเธอตอนนี้

          "  คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง  !  "  ฉันคิดในใจก่อนจะก้าวเดินไป

และทันทีที่นั่งลง  เขาก็ยิงคำถามมาเลย...

          "  เป็นอะไร  ?    ทำไมน้ำเสียงมันดูแย่ขนาดนั้น  "

          "  หนู..สบายดี  แค่ง่วง  "

          "  วาเลนไทน์....มองหน้าฉันหน่อยเวลาพูด  "    ตอนนี้ฉันถอนหายใจเป็นร้อยแล้วมั้ง !
เขาจะซักอะไรฉันนักหนา...

          "  ทำไมต้องมอง...หน้าพี่ไม่ได้มีอะไรติดสะหน่อย  "  ฉันตอบอย่างเซ็งๆ

          "  ยังจะมา...อีกน่ะ !  "

          "  พี่เดียร์นั่นแหละ...มีอะไรมาดึกป่านนี้  "

          "  ก็เธอไง  ?   ถามอะไรก็ไม่ตอบ  อ้ำอึ้งอยู่ได้  "

          "  ก็ไม่รู้จะตอบอะไรนี่ ! "  

          "  แล้วหลังจากที่ฉันกลับ  ไอ้เต้มันทำอะไรเธอหรือเปล่า  ?  "

          "  ทำไมคิดว่าเขาจะทำอะไรหนู..."

          "  ก็มันเมา เธอดูไม่ออกหรือไง  ที่ร้านอ่ะ  "

          "  เหรอ..."  (ฉันก็ไม่ได้ตาบอดมั้ยละ ! )

          "  หนูก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรนี่นา  พี่ก็เห็น..หนูโอเค...."  ฉันบอกพร้อมชี้มาที่ตัวเองเป็นการอธิบายว่าฉันปกติดี

          "  ปกติกับผีสิ ! ตาบวมขนาดนั้น  เธอคิดว่าฉันตาบอด ?  "

          "  .....  "   (เขาดูออก..ซวยแล้ววาเลนไทน์ )

          "  มันทำอะไร หรือพูดอะไรถึงร้องไห้ขนาดนี้  "

อยู่ๆน้ำเสียงมายเดียร์ก็อ่อนลง เลยทำให้ฉันพลอยเศร้าตาม

          "  ไม่มีอะไรจริงๆ  "  ฉันพยายามเลี่ยงที่จะไม่ตอบ

          "  มันทำอะไร !  "

          "  พี่เดียร์...ถึงพี่จะถามเป็นร้อย เป็นพันครั้ง  หนูก็ตอบเหมือนเดิมค่ะ  "

          "  ตามใจ  ไม่บอกก็ไม่บอก  แต่ถ้าฉันรู้เอง ก็ช่วยไม่ได้น่ะ !  "

          "  หมายความยังไง...ช่วยไม่ได้  ?  "

          "  ให้ถึงวันนั้นจริงสะก่อน..เธอคงได้รู้  "

          "  พี่เดียร์...ห้ามมีเรื่องกันนะคะ เรื่องเล็กแค่นี้  อย่าเอามาเป็นอารมณ์  
แล้วต้องมาท้าตีท้าต่อยกันนะคะ  "
 
          นั่นไง  เริ่มเผยออกมาแล้ว  มายเดียร์คิด แล้วมองเธอกลับอย่างพิจารณา  
ก่อนจะก้มหน้าเข้ามาใกล้เธอเข้าไปอีก   จนเธอต้องเอนหลังถอยห่างเอง...

          "  พี่จะมองอะไรเนี่ย..  "  ฉันบอกก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น

          "  มองคนโกหก !  "

          "  พรุ่งนี้... ฉันจะไปถามมันว่าทำอะไรเธอ  ?  "  

แล้วเขาก็ลุกเตรียมที่จะเดินจากไปแต่ทว่า  ฉันกลับเป็นฝ่ายดึงแขนเขาไว้
มายเดียร์หยุดนิ่งทันที ก่อนจะก้มมองที่มือเล็กนั้น

          "  มีอะไร...."

          "  อย่าไปหาพี่เต้เลยน่ะ  !  "

          "  ทำไม  ?  "

          "  หนูไม่อยากให้มีเรื่องกัน  "

          "  งั้นก็บอกมา  ว่ามันทำอะไรเธอ  ฉันให้โอกาสแล้วน่ะ  ! ?  "

เอาไงดี ถ้าบอกเขาจะเป็นยังไง จะโกรธมากไหมเขายิ่งไม่ถูกกันอยู่
พี่เดียร์ก็อารมณ์ร้อน ส่วนพี่เต้ก็ไม่ต่าง..เฮ้ออออ..เอาไงดี...
     

          "  จะคิดอีกนานไหม ?  จะได้กลับ !  "

          "  เอ้ย...เดี๋ยว.."  ฉันยังคงดึงแขนเขาไว้แน่น  แกล้งกันป่ะเนี่ย....

          "  บอกแล้ว..."  

          "  อืม..ว่ามา  "   ตอนนี้มายเดียร์หันกลับมานั่งลงตามเดิม เพื่อฟัง !

          "  พี่เต้เค้า...เค้า...จูบ.."

          "  ห่ะ ! เธอว่าไงน่ะ !  "   

เท่านั้นแหล่ะองค์ลงทันที  มายเดียร์จับไหล่ฉันทั้งสองข้างเขย่าจนตัวฉันสั่นไหวไปตามแรงนั้น

          "  พี่เดียร์  หยุด.."

          "  เธอยอมมัน !?  "

          "  เปล่า...  หนูไม่ทันตั้งตัวต่างหาก  ใครจะคิดว่าเขาจะกล้าทำ  "

          "  ก็มันเมา !  เธอนี่มันโง่จริงๆเลย  ดูคนแค่นี้ก็ดูไม่ออก  แถมยังให้มัน..."

ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งเห็นภาพ  มายเดียร์จะยอมได้ยังไงริมฝีปากนั่นมันเป็นของเขา
เขาคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าใกล้

          "  พี่เดียร์..คิดอะไรอยู่  อย่ามีเรื่องกันน่ะ หนูขอ..."

          "  ห่วงมันเหรอ  ?  "
 
          "  ..........  "

ฉันเอาแต่นั่งก้มหน้าไม่ยอมพูดอะไรอีก  แล้วน้ำตามันก็ดันไหลออกมาให้ขายหน้าอีกครั้ง
พอเขาเห็นเท่านั้นหล่ะ เหมือนจะกลายเป็นคนแพ้น้ำตาไปแล้ว...เฮ้อออออ...

          "  ร้องทำไม  บ่อน้ำตาตื้นจริง  "
เขาบอกพร้อมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้จนฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

          "  อยากรู้จัง...ตอนที่ฉันจูบเธอ  เธอร้องไห้เป็นเผ่าเต่าแบบนี้ไหม...หึม ?  "

          "  บ้า ..." 

          "  วาเลนไทน์..ฉันจะบอกอะไรเธออย่าง  ฉันไม่ชอบให้ใครมาทับรอยฉันเข้าใจไหม  ?  "

          "  O . O!  "
แล้วเขาก็ค่อยๆก้มลงมาเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉัน และใช้มือไล่แตะที่ริมฝีปากล่างของฉัน 
ก่อนจะจับที่ปลายคางแล้ว

....จูบ...!!!

ตอนนี้ใจฉันมันหวิวๆเหมือนคนหมดแรงเอาดื้อๆ  ทำไมไม่กล้าขยับตัวเลย
จนเขาถอนจูบนั้นอย่างแผ่วเบา  

          "  ริมฝีปากนี้...เป็นของฉัน..ใครก็ห้ามมาทับรอยฉัน  จำไว้.."

ฉันยังคงนั่งนิ่งเพราะตอนนี้  ใบหน้าของฉันมันร้อนๆหนาวๆ เหมือนจะไม่สบายเลย

          "  เป็นใบ้เหรอ  หรืออยากเป็นเจ้าหญิง  รอให้เจ้าชายจุมพิตอีกครั้ง  "

ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาใกล้ฉันอีกครั้ง  ฉันก็รีบลุกขึ้นทันที

          "  หนู..ขึ้นหอแล่ว !  "  ฉันบอกด้วยความเขินอาย ก่อนจะรีบวิ่งหนีกลับขึ้นหอไป

เกิดอะไรขึ้นกับฉันอีกละเนี่ย  ฉันเอามือมาแตะที่หน้าอกข้างซ้ายเหมือนข้างในหัวใจ
มันเต้นแรงกว่าที่เคย...ทำไมต้องหวั่นไหวด้วย  ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย....
แล้วฉันก็ฉุกคิดขึ้นมาได้กับคำถามของเขา

          "  นั่นสิน่ะ !  ทำไมต้องร้องไห้ที่พี่เต้จูบ  แต่กับพี่เดียร์...ถึง..."

ไม่ไหวๆวาเลนไทน์...คิดบ้าอะไรของเธออยู่น่ะ  นอนๆ
แล้วฉันก็รีบเอาผ้ามาคลุมตัวนอนทันที

++++++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้ต่อ EP หน้านะคะ
++  ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
++  TARA22

+++++++++++++++++++++++++++++







(เครดิตภาพสวยๆจากเว็บGoogle)










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #14 0903958450 (@0903958450) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 02:30
    จัดการมันเลยค่ะมายเดียร
    #14
    0