🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,115 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    778

    Overall
    2,115

ตอนที่ 15 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 15 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.

...พี่ต้นน้ำ....



++  ณ  ร้านเบเกอรี่ใจรัก ++

          "  คุณน้าคะ  แล้วพี่ต้นน้ำเป็นยังไงบ้างคะ  ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า ?  "

          "  รายนั้นก็โทรมาบ่อย  เห็นจบเทอมนี้คงจะกลับมาอยู่เมืองไทยเลย  "

          "  ออ..ดีเลย  คุณน้าจะได้มีเพื่อนแถมมีคนช่วยที่ร้านเพิ่มอีก  "

          "  จ้า  "   สักพักเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดั่งขึ้น

          ติ่งต่อง .....ติ่งต่อง .....

          "  เดี๋ยวหนูออกไปรับลูกค้าให้ค่ะ "   แล้วฉันก็เดินออกมาที่เคาเตอร์พร้อมกับถามออเดอร์ของลูกค้า

          "  สนใจรับกี่ชิ้นดีค่ะ..ที่ร้านเรามีแต่เค้กอร่อยๆที่ทานแค่ชิ้นเดียวไม่พอต้องขอเพิ่มกันเลยทีเดียว..."

พูดจบฉันก็เงยหน้ามองลูกค้าที่ตั้งแต่เขาเข้ามาในร้าน  ฉันยังไม่ได้ยินเสียงของเขาเลย

          "  .....  "

ผู้ชายคนนี้...ทำไมหน้าคุ้นๆแฮะ  เหมือนเคยเจอที่ไหน ?

          "  คุณครับ  คุณครับ !  "

          "  คะ !?  ขอโทษค่ะ  รับกี่ชิ้นค่ะ  "
 
          "  ผมไม่รับเค้กครับ  แต่..อยากได้คนขายเค้กมากกว่า..  "

          "  ห่ะ ! พูดบ้าอะไรของคุณ !  ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาพูดเล่นนะคะ  
ถ้าไม่ซื้อเค้กก็ช่วยออกจากร้านด้วยคะ !  "

ฉันออกปากไล่เขาทันที  ที่เห็นท่าทีกวนประสาทบวกกับคำพูดที่ชวนตีนั่นอีก  ทำให้ฉันจำเป็นต้องเสียมารยาท

          "  เป็นพนักงานประสาอะไร  ?  ไล่ลูกค้าอย่างนี้ก็ได้เหรอ..."

          "  นี่คุณ !  ฉันไม่อยากจะไล่ซ้ำสองน่ะ  ถ้าคุณยังพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้  ฉันจะแจ้งความจริงๆด้วย  "

แล้วเขาก็เบะปาก หยักไหล่เหมือนไม่แคร์ใส่ฉัน

          "  นี่ !  "

          "  อะไรๆ  อะไรกันวาเลนไทน์  เสียงดังไปถึงข้างในเลย.."

          "  ก็....  "    ฉันยังไม่ทันจะบอกอะไร  คุณน้าก็พูดขัดขึ้นเสียก่อน

          "  อ้าว...  ตาต้น ! มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก  "  

แล้วสองคนก็โอบกอดกัน  เล่นเอาฉันนี่งงมากๆเลย  อะไร-คือ-อะไร  ใครก็ได้ช่วยอธิบายหน่อย ?

          "  คุณน้า....  รู้จักเขาด้วยเหรอคะ  ?  "

          "  โธ่ยัยวา...  กี่นี่พี่ต้นน้ำไงลูก...  จำพี่เขาไม่ได้เหรอ ?  "

          "  หืม ? ต้นน้ำ..."     นี่เขาเหรอ  ว้าว !! ทำไมตัวสูงจัง  แถมยังหล่อมาก   (พอๆกับพี่เดียร์เลย)

          "  ใช่ลูก...  ก็คนที่เรากำลังบ่นถึงนั่นแหละ  เป็นไง  ?  เจอตัวเป็นๆเลยที่นี้  "

          "  ก็คุณน้าบอกว่าเขายังไม่กลับมานี่คะ  แล้วนี่ ?  "

          "  ผมอยากเซอร์ไพร์แม่บ้าง ทำไม  ไม่ได้เหรอ ?  "

ท่าทางการพูด ไม่ปลี่ยนเลย  ยังกวน...เหมือนเดิม
ฉันมองค้อนเขายกใหญ่  เพราะเขาทำให้ฉันหน้าแตกที่ออกปากไล่ลูกเจ้าบ้านอย่างไม่รู้ตัว

          "  วาเลนไทน์เหรอ ?  "  จู่เสียงนึงก็ดังมาจากด้านหลัง

          "  พี่ต้นน้ำ..."

          "  เปลี่ยนจนจำแทบไม่ได้..."     เขาบอกพร้อมกับมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเสียมารยาท

          "  ปากพี่ก็ยัง......เหมือนเดิม  หายไปตั้งนานนิสัยก็ยังแย่...เหมือนเดิม  "

          "  จำได้ด้วยเหรอ  ?  ดีจัง...ที่ยังมีคนจดจำ "  

          ต้องจดจำสิ  !  เพราะตอนที่ฉันเรียนมอ.ปลาย และทำงานพิเศษที่นี่  ก็มีเขานี่แหละ ! 
ที่คอยมารับฝีปากกับฉันไม่เคยห่าง   ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ?  เขาถึงคอยแกล้งฉันตลอดเวลา  
ไม่พูดให้เจ็บใจก็มาทำให้เสียสมาธิเวลาทำงาน..

          "  มีแฟนหรือยัง ?  "     อยู่ๆเขาก็ถามประโยคนี้ขึ้นมาเล่นทำให้ฉันสตั้นไปหลายวิเลย

          "  ประโยคนี้ควรเป็นหนูมากกว่ามั้ย ? ที่ต้องถาม  ตัวเองไปเรียนตั้งไกล  
คงมีบรรดาแหม่มล้อมหน้าล้อมหลัง  "  ฉันตอบออกไปก่อนจะเดินออกไปดูหน้าร้าน  

จังหวะนั้นก็มีสายเข้าพอดี

          "  ค่ะ พี่เต้...  อยู่ร้านคะ...ไม่คะ  คุยได้  "  

          แล้วฉันก็ขออนุญาติพี่ต้นน้ำเดินออกไปนั่งที่หน้าร้านแทน  เพื่อจะได้คุยได้สะดวก
ทำให้อีกฝ่ายเกิดอาการหงุดหงิด  ที่มีคนมาคั้นบทสนทนาระหว่างของเขาและเธอ

          ต้นน้ำเดินตามเธอออกไป  แล้วแอบยืนมองจากหน้าประตูร้าน  เหมือนสนใจว่าเธอคุยกับใคร  
เวลาหลายปีที่เขาไม่ได้ติดต่อเธอ  เพราะต่างคนต่างก็มีทางของตัวเอง
แต่ตอนนี้...เขากลับมาแล้ว  แต่ดูเหมือนอะไรหลายๆอย่าง  ดูจะไม่เหมือนเดิม...


          "  มองอะไรอยู่ต้นน้ำ  เอาเค้กไปให้ลูกค้าโต๊ะ 1 หน่อยสิลูก  "

          "  ครับ  "   

หลังเสริฟเค้กแล้ว  เขาเดินกลับมาที่เคาเตอร์   ถามแม่ของเขา ว่าตอนนี้  วาเลนไทน์เป็นยังไงบ้าง
ซึ่งทำให้ผู้เป็นแม่สงสัย ?   ว่าลูกชายสนใจเรื่องของสาวน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

          "  ทำไมลูก  ?  อยู่ๆนึกสนใจเรื่องของน้องขึ้นมา  แม่เห็นคุยกันทีก็แยกเขี้ยวใส่กันตลอด..."

          "  ผมแค่อยากรู้นะครับว่าเขาเปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า  ?  "

          "  แล้วอะไรละ ! ที่ลูกคิดว่าหนูวาเขาจะเปลี่ยน  หืม ?  "

          "  หัวใจ...  "  เขาตอบเสียงเบา 

          "  ห่ะ ! อะไรน่ะแม่ได้ยินไม่ชัด  "

          "  ช่างเถอะครับ  ถือว่าผมไม่เคยถามแล้วกัน  "  แล้วเขาก็หงุดหงิดเดินไปชั้นสองของร้านแทน

          "  อ้าว...ลูกคนนี้...ไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย..."  คุณแม่พูด พร้อมส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ


PART  :  Valentines.

          "  แล้วจะกินกันวันไหนละคะ  ?  "

          "  ก็น่าจะประมาณอาทิตย์หน้า  เราลางานได้ไหม  เผื่อดึก ! "

          "  งานหนูทำแค่ช่วงเช้าค่ะ 5-6 โมงเย็น  ก็ปิดร้านแล้ว...ไปได้อยู่แล้วค่ะ  
ไม่ต้องลงต้องลงงานหรอก  หนูไหว..  "

          "  เปล่า..พี่กลัวเราจะเพลียถ้านอนน้อยแค่นั้นเอง  "

          "  โธ่พี่เต้...นี่วาเลนไทน์นะคะ  แค่เนี่ย...ทำอะไรหนูไม่ได้หรอกคะ  "

          "  จ้า  คนเก่ง...แล้วพี่จะคอยดู  "

          "  งั้นเดี๋ยวหนูขอกลับเข้าไปทำงานต่อนะคะ  ไว้ใกล้ๆวันพี่เต้ค่อยเตือนหนูอีกที   "

          "  ครับ  ตามนั้น..."

          วันนี้พี่เต้โทรมาชวนเธอกินเลี้ยงวันเกิดเพื่อนของเขา  งานแบบนี้มีเหรอที่เธอจะปฏิเสธ  
เพราะตั้งแต่ปิดเทอมมา  เธอก็แทบไม่ได้สังสรรค์กับเพื่อนๆเลย  เจอพี่เค้าชวนแบบนี้เลยได้โอกาสเลย (55)  
หลังจากวางสายจากพี่เต้  ฉันก็เดินยิ้มกลับเข้าไปในร้าน  แต่ก็ไม่วายมีเสียงนกเสียงกาอย่างต้นน้ำ
ตะโกนดังมาจากชั้นบนของร้าน  ตัวเขาออกมายืนนอกระเบียงเพื่อคอยเวลานี้...

          "  ยิ้มจนหน้าบาน  งานการไม่เป็นอันทำแล้วมั้ง !  "

          "  เกี่ยวอะไรกับพี่ !  ว่าแต่คนอื่น  ทีตัวเองยังหนีขึ้นไปนอน ไม่เห็นคิดจะมาช่วยคุณน้าเลย ชิ !  "

แล้วฉันก็เดินสะบัดหน้าหนีเขา  เข้าในร้านทันที....

          "  ยัยบ้านี่ !  กล้าว่าฉันเหรอ  "  

เขาได้แต่เก็บอารมณ์โกรธตัวเองที่มีต่อเธอไว้ และพยายามห้าม ! ไม่ให้ตัวเองเดินลงไปเอาเรื่องเธอถึงข้างล่าง....

....................................................

เวลา  18.00  น. 

          หลังจากร้านปิด...  ฉันก็เตรียมตัวกลับ โดยแท๊กซี่...ฉันไม่ได้โทรให้ใครมารับ  
เอาจริงคือ...อยากกลับเองมากกว่า  
อีกอย่าง...วันนี้พี่เดียร์ก็ไม่ได้โทรมาหาฉันอย่างที่บอกไว้  ฉันไม่ได้ติดใจอะไรหรอก..  ไม่มาก็ดี  
ไม่งั้นเดี๋ยวก็หาเรื่องมาทะเลาะอีก    ระหว่างนั้น  แท๊กซี่ก็มาพอดี...

พอกลับถึงหอพัก ฉันก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที  ก่อนจะล้มตัวลงที่นอน  แล้วหยิบมือถือมาเช็คดูอะไรเรื่อยเปื่อย

          "  แปลกจัง...ไม่โทร  ไม่ไลน์...หรืออาการกำเริบอีกแล้ว..."

          คนที่ฉันบ่นถึงก็ไม่ใช่ใคร  ?  พี่เดียร์นั่นแหละ  !  นึกอยากหายก็หาย...แล้วเราจะคิดถึงทำไมไม่รู้...
วันๆฉันก็มีเรื่องให้ปวดหัวอยู่แล้ว..คิดทำไมให้เยอะ !
แล้วฉันก็พักโทรศัพท์ลง  แล้วหาหนังสือมาอ่านฆ่าเวลา  ก่อนเตรียมตัวนอน  เพื่อต้อนรับเช้าวันใหม่...

++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP หน้า นะคะ
++  หวังว่าอ่านแล้วจะชอบกันน่ะ
++  ขอบคุณกับทุกกำลังใจที่ติดตามกันมาจนถึง EPนี้นะคะ
++  อย่าลืมฝากคอมเม้นไว้บ้างนะคะ  อยากรู้ว่างานเขียนเป็นยังไงบ้าง
++  จะได้นำมาปรับปรุงและพัฒนาให้ดีขึ้นคะ
++  ขอบคุณค่ะ
++  จากใจTARA22

++++++++++++++++++++++++++









(เครดิตรภาพสวยๆจากเว็บ Google)









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

0 ความคิดเห็น