🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,034 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    697

    Overall
    2,034

ตอนที่ 14 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 14 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 มี.ค. 62






(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.


#  นึกถึงอดีต...ทำไม ?


**************************************

หน้าหอพัก ++

เขาถามขึ้นก่อนที่ฉันจะเปิดประตูรถ  เกี่ยวกับอาการเจ็บที่หัวของฉัน

          "  หัวเป็นไงบ้าง  ยังเจ็บอยู่ไหม  ?  "

ฉันส่ายหัวทันที  ใครจะบอกว่าเจ็บ  เดี๋ยวคุยกันยาวแน่

          "  ไม่เจ็บแน่เหรอ  ฉันเห็นเธอจับๆลูบๆ มาตลอดทางเลย.."

          "  ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ก็แค่โนนิดหน่อยเอง...เดี๋ยวทายาก็หายแล้ว   "

          "  จริง ?  "  

เขายังถามย้ำเพื่อความชัวร์  ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้ฉันเพื่อดูร่อยรอยที่หัวอีก
เจอแบบนี้ไม่สั่น  ฉันก็ตายด้าน  หรือไม่ก็คงมีหัวใจเป็นหินผาแน่ๆ  (55)

          "  พี่เดียร์..ใกล้ไปแล้ว  "  ฉันเอามันดันอกเขาไว้  เมื่อเห็นว่าเขาจะเอาหน้ามาจะชิดกับหน้าฉันอยู่แล้ว

          "  ก็ถ้าไม่ดูใกล้  จะเห็นรึไงว่าโนหรือไม่โนอ่ะ "     

แล้วเขาก็ขยับกลับไปนั่งฝั่งคนขับตามเดิม  ก่อนจะถามขึ้นมาว่า

          "  ก่อนหน้าเนี่ย...เธอว่าฉันเป็นอะไรน่ะ ?   ได้ยินไม่ถนัด "

          "  ห่ะ ? อะไร...หนูไม่ได้พูดอะไรเลย..."  

ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ กลอกตาไปมาเพื่อคิดหาทางแก้ตัว  ก็เพราะเธอเอาแต่โมโห ! 
แล้วตะโกนอะไรบ้าๆแบบนั้นออกไป  แต่มาคิดได้ตอนนี้มันก็สายแล้ว....
แล้วจู่ๆเขาก็ถอนหายใจขึ้นมา  แล้วก็พูดขึ้นเบาๆ

          "  บางทีฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าเป็นอะไร  ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เธอ  
ทุกครั้งที่เธอคุยกับคนอื่น  ฉันไม่ชอบ..."

          "  ทำตัวเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น  "  ฉันก้มหน้าลงพูดเบาๆกับตัวเอง  แต่....

          "  ว่าไงนะ ?  "

          "  ห่ะ ! เปล่า ไม่ได้พูดอะไร..."  ก่อนที่ฉันจะเป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอก
เรานั่งอยู่ในรถกันสักพักโดยไม่มีใครพูดอะไรเลย จนเริ่มอึดอัด  ฉันเลยขอเขากลับขึ้นห้อง  บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะขออนุญาติเขาทำไม  อยากลงก็ลงไปเลยสิถูกไหม ?  ฉันคิดถามตัวเอง  ก่อนจะบอกกับเขา

          "  พี่เดียร์...หนูกลับขึ้นหอก่อนนะคะ  แล้วก็ขอบคุณที่วันนี้ช่วยงานที่ร้าน  "  

          ฉันบอกพร้อมส่งยิ้มให้เขา เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากมอบรอยยิ้มนี้ให้กับเขา  
อย่างน้อยก็ตอบแทนที่วันนี้เขายอมทำอะไรแปลกๆที่ร้านหลายอย่าง  
แล้วฉันก็เปิดประตูก้าวลงจากรถของเขากลับขึ้นหอไป  แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับมามอง 
ขณะรถของเขาค่อยๆเคลื่อนตัวออกไป....

          ทำไมวันนี้ฉันถึงอยากยิ้ม...วันละหลายๆรอบกันน่ะ !  แต่ไม่นานรอยยิ้มที่ว่าก็หายวับ ! 
เมื่อคนตรงหน้าเดินออกมาจากมุมมืดของหอ ....  

          "  พี่เต้...."

          "  ใครมาส่ง..มายเดียร์หรือเปล่า ?  "

          จะตอบยังไงดีเพื่อให้เขาไม่รู้สึกว่าถูกหลอก...เพราะฉันไม่ได้บอกเขาตั้งแต่แรกว่าจะกลับกับใคร  
หนำซ้ำยังห้ามไม่ให้เขาไปรับอีก..  ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสับรางเลย...แต่เขาทั้งสองยังไม่ได้อยู่ในสถานะ
ที่จะต้องมานั่งสับรงสับรางอะไรนี่นา...แล้วฉันจะกลัวอะไร..

          "  พี่เต้มานานแล้วเหรอคะ  ?  "

          "  ครับ สักพักแล้ว.."

          "  ออ...แล้ววันนี้ไม่ไปร้านเหรอคะ นี่ก็จะหกโมงแล้ว  "

เขามองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองทันทีที่ฉันบอก ก่อนจะหันมายิ้มจางๆให้  (ทำไมหน้าตาดูเศร้าอะไรเบอร์นั้น)

          "  พี่เต้ไม่สบายหรือเปล่า...  หน้าตาดูเหนื่อยๆ  "

          "  เปล่าครับ..พี่หน้าตาดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ  ?  "

          "  ก็ประมาณนึง......"

          "  วาเลนไทน์....... "

          "  คะ ?  "

          "  ตั้งแต่ปิดเทอม  เราไม่ค่อยเจอกันเลย...คุยกันก็น้อยลง  แถมพี่ทักไลน์ไป..เราก็ไม่ค่อยตอบเลย
งานหนักเหรอ ?  "

          "  เออ..ก็ไม่เท่าไหร่..หนูขอโทษนะคะ  "     (ฉันบอกเพราะรู้สึกผิดจริงๆ)

          "  ขอโทษทำไม...  เราไม่ได้ทำอะไรสะหน่อย... พี่ต่างหากที่เรียกร้องมากไป  "

          "  พี่เต้...  "    TT  ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันดูแย่มากๆเลย  

อย่างที่เขาพูดก็ถูก     ตั้งแต่ที่ฉันทำงาน เราก็ไม่ได้เจอกันเลย... แถมฉันกลับลืมเขาไปสนิทใจ
เพราะมัวแต่วุ่นวายกับพี่เดียร์...  เห็นแบบนี้แล้ว  ฉันควรทำอะไรสักอย่างเพื่อพี่เต้จะได้ไม่นอยด์แบบนี้...

          "  พี่เต้คะ  ถ้ายังไม่รีบไปร้าน..  ไปหาอะไรทานเป็นเพื่อนหนูได้ไหม หิวจัง... "

เหมือนเป็นยาวิเศษสำหรับเขาเลย  รอยยิ้มผุดขึ้นเต็มใบหน้าเขาทันทีที่ฉันเอ่ยปากชวน

          "  เอาสิ  พี่ก็หิวอยู่เหมือนกัน  "

          "  งั้นรออะไรคะ  ไปกันเลย.."     

แล้วก็เป็นฉันที่ตรงไปคล้องแขนพี่เขา จูงเดินไปเพื่อหาอะไรกินแถวหอพัก
เต้  พอเห็นมือเล็กที่เกาะแขนของเขา ก็อดที่จะยิ้มให้ไม่ได้  นี่สิ...ถึงจะเป็นวาเลนไทน์คนเดิม...


PART  :  MyDear

          พอถึงหอพัก ผมก็ทิ้งตัวลงนอนอย่างมีความสุขทันที  เพราะรอยยิ้มของเธอที่วันนี้เป็นครั้งแรก
ที่ผมได้รับจากเธอ

"  ทำไมแค่รอยยิ้มเล็กๆนั่นถึงทำให้เราดีใจขนาดนี้นะไอ้เดียร์เอ้ย..."

          ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้  มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่  ผมไม่รู้ว่า....
ผมให้ความสำคัญกับเธอ...เมื่อไหร่ ?  ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆตอนนี้..  ผมรู้แค่ว่า..  
ผมอยากอยู่ใกล้เธอ  อยากทำอะไรก็ได้  ขอแค่ให้เธอยิ้มให้กับผม
อย่างวันนี้   และอยากให้มีทุกวัน..ที่เราเจอกัน  

          ผมอาจจะเพ้อฝันมากไป  ทั้งที่ผมเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าสักวันมันก็ต้องหายไป  เมื่อเจ้าของตัวจริงของเขามา...
ผมหมายถึง "  ไอ้เต้.."   ผมเองก็ไม่รู้ว่า  ตอนนี้ผมอยากจะแย้งเธอมาจากมันไหม ?   
แต่บางทีผมอาจจะคิดผิดก็ได้  เพราะถ้าหากผมสามารถแย้งเธอมาได้จริงๆ  แล้วเธอไม่ได้คิดตรงกันกับผม 
วันนั้น...ผมคงเสียใจยิ่งกว่าครั้งแรกที่ผมเสีย...น้ำตาล...ให้ไอ้เต้ก็เป็นได้...
  
          "  น้ำตาล  "    เธอเป็นคนรักเก่าของผมเอง  เป็นรักต่างคณะ  เธอเป็นรักแรกของผม  
และในตอนนั้นผมรักเธอมาก  มากชนิดที่จะไม่มีวันยอมเสียเธอให้กับใคร
ทั้งๆที่ผมรู้อยู่แก่ใจว่าเธอเลือกใคร  แต่เพราะรัก...จนมองไม่เห็นความจริง  คอยหลอกตัวเองมาตลอด
ว่าเธอต้องรักผมเหมือนกับผมที่รักเธอ...  เพราะเราเป็นรักแรกของกันและกัน  จนวันที่ผมแนะนำเต้เพื่อนสนิท 
ที่ผมรักมากคนนึงของผมให้กับเธอได้รู้จัก...

          นับจากนั้นความสัมพันธ์ของเราสามคนก็เริ่มเปลี่ยน.. เรามีปัญหากันบ่อยครั้ง  
และคนที่คอยเข้าใจเธอตอนนั้นก็คือ..เต้....  และผม...ที่ไม่เคยเข้าใจพวกเขาเลย
สุดท้าย...ก็อย่างคำโบราณว่าไว้

"  รักแท้..มักแพ้ความใกล้ชิด...  "    

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน  มันก็ยังใช้ได้เสมอ...
แล้วทำไมจู่ๆผมนึกถึงรักครั้งเก่ากันนะ....
อดีตมันก็คืออดีต ย้อนนึกไปมันก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้ว...


++++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++  เข้ามาอ่านกันเยอะๆนะ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
++  TARA22


++++++++++++++++++++++++++++++++






(เครดิตรภาพสวยๆจากเว็บ Google )




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 15:50
    วาเลนไทน์สวยเลือกได้ไปอี๊ก แล้วสุดท้ายยัยน้ำตาลไปไหน นางจะกลับมาในอนาคตชิมิ
    #12
    1
    • #12-1 TARA22 (@TARA22) (จากตอนที่ 14)
      7 มีนาคม 2562 / 21:25
      ต้องคอยติดตามกันต่อไปค่ะ
      #12-1
  2. #11 0903958450 (@0903958450) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:24

    เริ่มล่ะๆ เริ่มไม่ชอบวาเลนไทน์ละ คือช่วยรู้ใจตัวเอง เลิกสับสนและชัดเจนกับคนใดคนนึงได้ม่ะ สงสารมายเดียร์กับเต้ เป็นวันทองรึยังไงวาเลน์ไทน์ โอยหงุดหงิด 555 อินจัดไรท์แต่งสนุกมาก
    #11
    0