🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,026 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    689

    Overall
    2,026

ตอนที่ 13 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 13 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 มี.ค. 62



(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.

#  รู้สึกดี...

++หน้าหอพักวาเลนไทน์ ++ 

          ฉันแปลกใจทันทีที่เห็นพี่เดียร์มารอหน้าหอ..

          "  พี่เดียร์..มาทำอะไรแถวนี้คะ ?  "

          "  จะไปทำงานไม่ใช่เหรอ ? ขึ้นรถดิ เดี๋ยวไปส่ง  "

          "  อืม ? ไปส่งทำไม หนูไปเองได้.. "

          "  เถอะน่า..เร็ว  "  แล้วเขาก็ตรงมาจูงมือฉันเข้าไปในรถหน้าตาเฉย

.....ทำไมตั้งแต่ปิดเทอมพี่แกทำตัวแปลกๆน่ะ

          "  มองทำไม...ฉันรู้หรอกน่าว่าหล่อ.. ไม่ต้องบอกด้วยสายตาหรอก  "
เท่านั้นแหล่ะ ฉันงี้แบะปากใส่เขาทันที

          "  ชิ ! หลงตัวเองชะมัด !  "


++  ร้านเบเกอรี่ใจรัก ++

          "  สวัสดีค่ะคุณน้า.../  สวัสดีครับ  "

          "  อ้าว...มาเช้ากันจัง...แล้ว...."   

คุณน้าก็หันไปมองมายเดียร์อย่างมีคำถามว่าเขา...มาทำอะไร...แล้วก็หันมามองหน้าฉัน 
ก่อนจะยักคิ้วขึ้นสูงทั้งสองข้าง

          "  เออ..พี่เดียร์ว่างค่ะคุณน้า...เลยขอมาช่วยด้วย.. "

          "  ห่ะ ! เธอพูดอะไร  "  

เขาถามกลับทันทีที่ฉันบอกกับคุณน้าไปแบบนั้น ฉันมองหน้าเขาอย่างยิ้มๆ ก็อยากมาก็ให้มาแล้วไง  
แต่จะมาเฉยๆคงไม่ได้  ก็ต้องช่วยกัน...จริงไหม ......


++  หลังร้าน....++

ฉันยื่นผ้ากันเปื้อนให้เขาอย่างยิ้ม ๆ

          "  ใส่ไว้ค่ะ  จะได้เริ่มงาน.."

          "  เธอเล่นอะไรของเธอ ?  "

          "  ใครเล่น  ?  เอาจริง...ใส่เร็วๆเดี๋ยวลูกค้าเข้า เตรียมเสิร์ฟด้วย.."

          "  ห่ะ  !  ฝันไปเถอะ ! ไม่มีทาง.."   เขาปฏิเสธทันควัน  แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้  

          "  มานี่ ! "

ฉันหยิบผ้ากันเปื้อนมาแล้วจับตัวเขามายืนใกล้ๆ  ให้หันหน้ามาหาฉันในระยะประชิด  ก่อนจะคล้องผ้ากันเปื้อนให้
และเตรียมจะผูกเชือกที่เอวของเขาให้  เพราะมัวแต่อยากเอาชนะจนลืมนึกไปว่าเขาคือ...มายเดียร์... 
เป็นคนที่ทำให้ฉันรู้สึกหวั่นไหวเวลาอยู่ใกล้  พอนึกขึ้นได้  ฉันก็เตรียมจะถอยตัวออก  แต่เหมือนจะคิดช้าไป...
เพราะครั้งนี้เป็นทีของเขาบ้าง...

          "  ไปไหน...? "

          "  พี่เดียร์...ปล่อย...."  

ฉันพยายามผลักเขาออก  เพราะตอนนี้เป็นเขาที่โอบเอวฉันไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของเขา 
โดยล็อคไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน...

          "  ใส่ให้แล้วก็ผูกให้ด้วยสิ  !  ฉันทำไม่เป็น..."  เขาบอก

          "  บ้าเหรอ...  ก็แค่ผูกเชือกที่เอวเฉยๆ  ทำเองเลย..."

          "  ไม่ทำ..."  เขาบอกหนักแน่น...พร้อมยังคงล็อคตัวฉันไว้อย่างนั้น

          "  พี่เดียร์..."    (โธ่...ไม่น่าหาเรื่องเลยเรา)  ถ้าไม่ทำให้ก็คงไม่จบเรื่องใช่ไหม ?

          " ก็ได้..  ปล่อยดิ เดี๋ยวผูกให้ !  "

          "  ไม่ ! ผูกทั้งแบบนี้แหล่ะ  ฉันไม่ชอบหันหลังให้ใคร ?  "    
( ไม่ชอบหันหลังให้ใคร...  แต่ชอบให้ฉันกอดแบบนี้เนี่ยน่ะ ! น่าเชื่อจริงๆ )

แล้วฉันก็ต้องเป็นคนผูกให้เขาจริงๆ  ฉันค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบเชือกทั้งสองข้างของเขาเพื่อจะผูกมันเข้าด้วยกันและแน่นอนว่ายิ่งทำให้เราทั้งคู่แนบชิดกันมากขึ้น  เขาที่มองแอบมองอยู่ ก็เผลอยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

          "  เสร็จแล้ว...  "  ฉันบอกเขาพร้อมกับเม้มปากเข้าหากันสนิทก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

          "  อืม.."  

          "  อืมอะไร ? เสร็จแล้วก็ปล่อยสิ   "  ฉันตีเข้าที่แขนเขาเป็นการเตือน  (ยังจะยิ้มอีก)

          "  แล้วไงต่อ  ใส่ชุดนี้แล้วต้องทำยังไงอีก..."  

เขาถามพร้อมก้มสำรวจตัวเองกับแบบฟอร์มใหม่ ที่บอกตรงๆว่านี่เป็นครั้งแรกและถือเป็นเรื่องแปลกใหม่
สำหรับเขา....ก็ชีวิตส่วนมากไม่อยู่ที่มอ. ก็เที่ยวเฮฮากับเพื่อนไปเรื่อยในช่วงปิดเทอมอย่างนี้   ซึ่งมันต่างจากครั้งนี้..

          "  ออกไปยืนข้างนอกเลย...รอว่ามีลูกค้าไหม ?  "

          "  ...ยืนตรงนี้ไม่ได้..?  "  เขาหมายถึงในเคาเตอร์ที่อยู่กับฉันตอนนี้

          "  ไม่ได้...ออกไปเลย  ให้มาช่วยไม่ได้ให้มาเป็นภาระ... ไป..."    

ฉันบอกพร้อมกับดันให้เขาออกจากเคาเตอร์....จนคุณน้าเดินมา

          "  เล่นอะไรกันสองคนนี้..น่ารักเชียว.."

          "  คุณน้า... "

          "  เอ้า !  แล้วนี่ทำไมใส่ชุดนี้หละมายเดียร์..?  "  คุณน้าถามเขาพร้อมพร้อมหันมาหาฉัน

          "  ก็...  ก็เขาอยากมาช่วยนี่ค่ะ  หนูก็เลย..."

          "  เลยแกล้งพี่เค้า...ร้ายจริงนะเรา.."

          "  เปล่านะคะคุณน้า  พี่เดียร์เขาอาสาเองต่างหาก.."

..........................................................

1 วันสำหรับฉัน ดูมีความหมายจัง...  เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า  พี่เดียร์น่ารักสุดๆ  ให้ทำอะไรก็ทำ  
ลูกค้าสาวๆเนี่ยกรี๊ดเขากันทั้งนั้น บ้างก็ขอถ่ายรูป  นึกว่าซุปตาร์ซะอีก !  ฉันมองไปก็เผลอยิ้มตามสาวๆไปด้วย

          "  เก่งนะ... "

          "  คะ ? คุณน้าว่ายังไงนะคะ  "  เพราะคอยมองแต่มายเดียร์จนไม่ได้ทันฟังว่าคุณน้าคุยอะไร

          "  เฮ้อออ...ปากบอกว่าเขาอย่างนั้นเขาอย่างนี้  แต่มองเขาไปยิ้มไป  มันหมายความว่ายังไงเรา ?  "

          "  ไม่ใช่อย่างนั้นคะคุณน้า....  "  

คราวนี้ดูเหมือนฉันจะเริ่มออกอาการเขินจริงๆแล้ว  ยิ่งปฏิเสธก็ยิ่งเข้าตัว  เงียบเป็นดีที่สุด.... 

          "  โอเค..น้าไม่แกล้งแล้ว...น้าแค่จะบอกว่า..  มายเดียร์เขาเก่ง  เข้ากับคนง่ายดี  ลูกค้าขอกอด
ขอถ่ายรูป  ไม่มีปฏิเสธเลย  น้าก็เลยพลอยโชคดีไปด้วย  เพราะลูกค้าแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสายเลย  
เอาจริงๆนะ  ตั้งแต่น้าเปิดร้านมา..  ก็เห็นจะมีวันนี้แหละที่ลูกค้าเข้าตลอดเลย...."

          คุณน้าเอ่ยปากชมเขาตลอด  จนฉันเองก็เริ่มคล้อยตามไปด้วย  ..ทำไมตอนอยู่ที่มอ.ไม่เป็นอย่างนี้นะ ?
อะไรทำให้เขาเปลี่ยนแปลงชั่วพริบตาแบบนี้...
( ไม่ได้ ! นี่เราคิดอะไรอยู่ ไม่ได้ ๆ  )  ฉันรีบไล่ความคิดเพี้ยนๆออกจากหัวทันที
บวกกับเสียงของมือถือที่ดังขึ้นพอดี..

          "  คร่าพี่เต้....อยู่ร้านค่ะ  "

          "  ร้านอยู่ที่ไหน..  แชร์โลมาหน่อยเดี๋ยวพี่ไปรับ  "

          "  ห่ะ ! "  (มาไม่ได้  ขืนมาตีกันตายแน่  )

          "  พี่เต้...ไม่เป็นไรคะ  พอดีกำลังจะกลับแล้ว  พี่ไม่ต้องมาหรอก  "

          "  ไม่เป็นไร  พี่ขับรถแปบเดียวเรารอไม่นานหรอก  "  เต้ยังยืนยันที่จะมารับ

          "  ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ  แต่หนูกำลังจะขึ้นรถแท๊กซี่กลับแล้ว  ยังไงไว้เจอกันที่หอนะคะ  บายค่ะ  "

แล้วฉันก็รีบวางทันที  ส่วนมายเดียร์ที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลนัก  ก็ยืนกอดอกก้มหน้าลง  
พร้อมกับมีรอยยิ้มให้ตัวเองไปด้วย  ก็จะอะไรหละ ! เพราะเขารู้ว่าเธอคุยกับใคร ?  
และที่ทำให้เขายิ้มได้..ก็เพราะเธอไม่ยอมให้เขาคนนั้นมารับ  !

คุณน้าที่คอยดูเหตุการณ์ก็อดที่จะถามไม่ได้

          "  เพื่อนเหรอวาเลนไทน์...คนที่โทรมาเมื่อครู่ ? "

          "  ค่ะ  รุ่นพี่ที่มอ.นะคะ  "

          "  เอ้า...ยังมีอีกเหรอ  ?  "  คุณน้าทำเสียงแปลกใจแต่มีแอบแซวนิดๆ
 
          "  คุณน้าหมายถึงอะไรคะ  ?  "

          "  ก็..เหมือนกับคนนั้นอ่ะ "   แล้วคุณน้าก็หันไปทางมายเดียร์

          "  ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกค่ะ  เพียงแต่ว่าเราก็กำลังจะกลับกันอยู่แล้ว
หนูเลยไม่อยากให้พี่เค้ามาเท่านั้นเอง...มันเสียเวลา....."

          "  อ๋อ  อย่างนี้นี่เอง...น้าจะพยายามเข้าใจแล้วกัน  "    คุณน้าทำหน้าตาประมาณว่าจะพยายามเชื่อ.....

          "  คุณน้าคะ  งั้นหนูกับพี่เดียร์กลับกันเลยนะคะ  "

          "  จ้า....เดินทางปลอดภัยนะ  "

ระหว่างทาง...

          "  ทำไมไม่ให้มันมารับ  "     ฉันหันหน้ามองพี่เดียร์ทันที  ที่เขาแทนชื่อพี่เต้แบบนั้น

          "  พี่เดียร์...  เรียกเพื่อนว่า..มัน..ไม่สุภาพเลยนะคะ !  "

          "  ก็จะเรียก ! จะทำไม ?  "  เขาบอกพร้อมหันหน้ามายักคิ้วใส่อย่างไม่แคร์

          "  พรุ่งนี้พี่เดียร์ไม่ต้องมารับหนูไปที่ร้านนะคะ  เดี๋ยวหนูไปเอง  "

          "  ไม่ !!  "

          "  พี่เดียร์...."

          "  ทำไม.. ?  "   แล้วเขาก็เหยียบเบรคหยุดรถทันที

                         เอี๊ยดดดดดด !!!

          "  โอ้ย !  พี่เดียร์....  "   เพราะเธอไม่ได้คาดเบล เลยทำให้หัวกระแทกเข้ากับหน้ารถอย่างจัง

          "  จะมารับ !  "

ฉัน...ที่ตอนนี้เอามือกุมหน้าผากอยู่ก็หันมองเขาด้วยความโกรธที่เขาเอาแต่ใจ  และเป็นเหตุทำให้ฉันเจ็บตัว

          "  ไบโพล่า !  พี่มันไบโพล่า !  "  

          ฉันเปิดประตูรถออกไปทันที  วิ่งแกมเดินเพราะไม่อยากอยู่ใกล้เขาแม้แต่วินาทีเดียว
เห็นอย่างนี้แล้ว...  มายเดียร์ที่ยังคงพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ในรถ  
ก็ยังคงนั่งนิ่งเฉยแต่พอรู้สึกตัว  ก็รีบกลับรถแล้ววนกลับไปหาเธอทันที

วาเลนไทน์ที่เดินอยู่ข้างทางก็โกรธจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้
....อยู่ที่ร้านก็เป็นอีกคน  พออยู่กันตามลำพังก็เป็นอีกคน !  เธอเดินบ่นไปแบบนี้ตลอดทาง  
จนเสียงแตรรถดังขึ้นไล่หลัง  เธอก็ยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมองเขาเลย

ส่วนมายเดียร์ที่เห็นว่าเธอไม่ยอมหยุดแน่  เลยตัดสินใจขับปาดหน้าก่อนจะจอดรถทันที

          !!!!!!

          "  วาเลนไทน์...  หยุด !  ฉันบอกให้หยุด !  "

          "  ไปให้พ้น ! อย่ามายุ่ง  !  "   

ฉันพูดไปร้องไห้ไปแต่ก็ไม่ยอมมองคนตรงหน้าอย่างเขา  เอาแต่ก้มหน้าแล้วผลักให้เขาพ้นทางอย่างเดียว

          "  วาเลนไทน์...ใจเย็นก่อนได้ไหม  คุยกันก่อน  "

          "  ไม่คุย ! ไม่อยากคุย...  พี่มันบ้า ! อารมณ์ขึ้นๆลงๆ  ชอบตีสองหน้า !  ไปให้พ้นเลย.. "

          "  หยุด...ฉันบอกให้หยุดไง..."  ยิ่งเขาห้ามฉันก็ยิ่งโวยวายใส่เป็นบ้าเป็นหลัง  
จนสุดท้ายเขาต้องดึงฉันเข้ามากอดไว้กับตัวอย่างแน่น  ยิ่งเขาทำแบบนี้ฉันยิ่งเกลียด  
เขาชอบทำแบบนี้ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน

          เพราะายเดียร์รู้ว่า  ยิ่งเขาพูดห้ามเธอเท่าไหร่ เธอก็จะยิ่งโมโหมากเท่านั้น  ทำได้ตอนนี้คือกอดเธอไว้แน่นๆ
เพื่อให้เธอสงบลงเอง  เขามักจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่เธอโกรธและมันก็ได้ผล  
( เหมือนคนทั้งคู่จะรู้จักนิสัยกันดี...ว่าไหม ? )

          "  หายโกรธหรือยัง ?  " เขาถามเมื่อเห็นว่าเธอหยุดดิ้นหยุดโวยวาย

เขายอมปล่อยเธอเป็นอิสระ  ส่วนเธอเองพอได้มือทั้งสองข้างกลับมา ก็เอาเช็ดคราบน้ำตายกใหญ่
เพราะไม่อยากให้เขาเห็น  จนสุดท้ายเป็นเขาที่ห้ามโดยการคว้ามือทั้งสองไว้

          "  พอแล้ว...  เห็นหมดแล้ว  เช็ดให้หน้าพังคราบน้ำตามันก็ไม่หายหรอก  "

เขาบอกพร้อมก้มมามองหน้าฉันใกล้ๆ ก่อนจะพูดว่า

         "  เพราะฉันเก็บไว้ในนี้หมดแล้ว  "  เขาบอกพร้อมใช้นิ้วชี้ เคาะมาที่ขมับขวาของเขาเบาๆ  
เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าเขาเก็บทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอไว้ในหัวหมดแล้วนั่นเอง

          "  ไม่ต้องมาพูดดี..."  ฉันบอกพร้อมมองค้อนเขาแล้วหันหน้าไปทางอื่น

          "  ก็ต้องพูดดีสิ...  เธอถึงจะยิ้มให้ จริงไหม ?  "

จากนั้นเขาก็จูงมือฉันแล้วพากลับไปที่รถตามเดิม  และก่อนที่เขาจะเคลื่อนรถ  
เขาก็พูดขึ้นมาหนึ่งประโยค

          "  เราอย่าทะเลาะกันกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยนะ  โอเคไหม ?  "

และ...เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะบอกอีกว่า

          "  พรุ่งนี้...ไม่มาก็ได้..แต่จะโทรหา  "

         "  โทรหา ? โทรทำไม  "   ฉันขมวดคิ้วทันทีเมื่อถามเขา

          "  ก็อยากโทร..เอาหละกลับกันดีกว่า..."  แล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไป
ก็เขาเป็นสะแบบนี้  จะไม่ให้ฉันว่าเขาได้ยังไง ?

+++++++++++++++++++++++++++++++++

++  ก็ดูจะมีความรู้ใจ..  รู้นิสัยกันแบบไม่รู้ตัวกัน...ทั้งคู่
++  แล้วแบบนี้เขาเรียกว่า...อะไรน่า....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

++ ไว้อ่านต่อ EPหน้านะคะ
++ พิมพ์ผิดบ้างตกบ้างก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ^^
++ ฝากติดตาม และติชมกันเข้ามาได้นะคะ
++ ขอบคุณค่ะ TARA22

+++++++++++++++++++++++++++++++
  







(เครดิตรภาพสวยๆจากเว็บ Google )







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น