🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,928 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    591

    Overall
    1,928

ตอนที่ 12 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 12 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    3 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.

VS

#  My Dear
เวลา 18.00 น.

ฉันช่วยคุณน้าเก็บกวาดร้าน  เพราะตอนนี้ก็ได้เวลาปิดร้านแล้ว...ก่อนจะขอตัวกลับ

          "  เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่ๆ  "  ฉันยกมือไหว้ทุกคนที่อยู่ในร้านเพราะแต่ละคนก็อายุมากกว่าฉันทั้งนั้น

          "  คุณน้าคะ หนูกลับก่อนนะคะ  "

          "  เดี๋ยวสิลูก..  เอานี่ไปด้วย  "    คุณน้ายื่นกล่องเค้กที่แพ็คอย่างดี 2 กล่องมาให้ฉัน

          "  อะไรคะ ?  "

          "  รับไปเถอะ... ฝากให้เพื่อนเราด้วย  รอแย่แล้ว  "

ฉันหันไปมองพี่เขาที่ยืนรอนอกร้านพร้อมรถคู่ใจ

          "  ขอบคุณค่ะคุณน้า..."

          "  ไม่เป็นไร  กลับกันดีๆนะ  "

คุณน้าเดินออกมาส่งฉันที่หน้าร้านด้วย  พอพี่เดียร์เห็นก็เดินเข้ามาหา  
พร้อมยกมือไหว้กล่าวอย่างนอบน้อมทันที

          "  สวัสดีครับ  กลับก่อนนะครับ  "

          "  จ้า... ฝากเค้กไปทานด้วยน่ะ ไว้กินรองท้องกัน  "

          "  ครับ...ขอบคุณครับ เค้กอร่อยมากครับ ไว้ผมจะมาอุดหนุนบ่อยๆ  "

          "  จ้า... โธ่ปากหวานจริง เด็กสมัยนี้..กลับกันดีๆนะทั้งสองคน  "

          "  ครับ/ค่ะ ลาค่ะคุณน้า...  "

          พอเข้าไปนั่งในรถ ฉันก็อดมองเขาไม่ได้...ที่ทำไมวันนี้เขาทำตัวน่ารักผิดปกติ
ตั้งแต่เขาอยู่ในร้านจนกระทั่งเย็น  คุณน้าก็เอ่ยชมเขาตลอดเลย

          "  ยิ้มอะไร ?  "  เขาถามทันทีที่มองมา  แล้วเห็นว่าฉันมองเขาอยู่

          "  เปล่า..."    ฉันรีบหันหนีทันที

          "  ไม่บอกก็ตามใจ  "  

          แล้วเขาก็ขับรถออกไป  ฉันมองออกไปนอกกระจกก็อดยิ้มไม่ได้  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม  
แต่วันนี้ฉันมีความสุขจัง  มันเป็นความสุขเล็กๆที่มันอยู่ข้างใน  แปลกนะที่ตอนนี้ฉันกลับกลายเป็นคน
ที่ยิ้มให้กับอะไรง่ายๆ

หน้าหอพัก  ++

          "  ขอบคุณนะคะที่มาส่ง " 

ฉันปลดเบลเตรียมลงจากรถ  แต่เขาก็ทักขึ้นเสียก่อน

          "  อยู่คุยกันก่อนสิ..  ได้ไหม ? "   มามุกนี้อีกแล้ว...ฉันมองค้อนเขา  
(อย่าพูดดีกับฉันได้ไหม  มันรู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงไม่รู้ )

          
          "  พีเดียร์...ไม่สบายหรือเปล่าคะ ?  วันนี้ ดูท่าทางแปลกๆตั้งแต่เช้าแล้ว..."

          "  แปลกตรงไหน  "    เขาหันหน้าออกไปทางอื่นทันที เพราะกลัวการจับผิด

พอเห็นว่าเขาหันหน้าหนี  ฉันก็เลยนึกอยากแกล้งเขาขึ้นมา ก้าวลงจากรถ  ก่อนจะก้มมาบอกเขา

          "  อยากคุยก็ลงมาค่ะ  ไปนั่งเล่นตรงนู้น !  "  

          ฉันหมายถึง  ที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าหอที่ฉันมักจะนั่งเล่นแถวนั้นประจำ  ก่อนจะเดินนำเขาไป  
มายเดียร์เห็นว่าฉันเดินออกไปแล้วก็รีบลงจากรถ ก้าวเดินตามฉันทันที

พอฉันนั่งลง  ก็ไม่ลืมที่จะหยิบกล่องเค้กมาด้วย  เพราะฉันเตรียมแบ่งให้เขาเอากลับไปกินด้วย

          "  ขนมเค้กเนี่ยแบ่งเอาไปทานด้วยนะคะ  คุณน้าให้มาแล้ว.."

ฉันดันกล่องเค้กให้ไปอยู่ตรงหน้าเขา  ที่แรกก็นึกว่าเขาจะปฏิเสธ...ที่ไหนได้..กลับรับไปอย่างว่าง่าย
เห็นไหม ? ว่าวันนี้เขาทำตัวแปลกจริงๆ ไม่ใช่ฉันมโนเอง...

          "  แล้วพี่เดียร์จะคุยอะไร  ว่ามา...หนูจะได้กลับหอ  เหนี่ยวตัวมากๆเลย "

          "  จะทำงานพิเศษที่ร้านเหรอ  ?  "

          "  ค่ะ เป็นร้านที่หนูเคยทำตอนเรียนมอ.ปลาย...  จะไปช่วยคุณน้าทุกปิดเทอม  "

          "  อ๋อ..มิน่าดูคล่องจัง..."

          "  สังเกตุด้วย ?  "

          "  ใครบอก  ตามันมองเห็นเองต่างหาก !  "

          "  ชิ ! จะชมก็บอกมาตรงๆเถอะค่ะ วางฟอร์มทำไม ? หรือว่าอาย ?  "

          "  .........  "  (ใบ้กินสะแล้ว..ขาโหดของฉัน )
          
          
          "  ทีนี้..หนูขอถามบ้าง  ?  "

          "  อะไร ?  "

          "  พี่ตามมาที่ร้านทำไม ?  "

          "  ก็..ถามแล้ว  เธอไม่บอกเอง.."

          "  แล้วจะอยากรู้อะไรเบอร์นั้น  ถึงขั้นตามกันเลย ?  "

          "  ก็ถ้าฉันอยากรู้ !  ฉันก็ต้องได้รู้ !   มีอะไรไหม ?  "

คนบ้าอะไร...ตอบกำปั้นทุบดินอีกแล้ว  เอาแต่ใจสุดๆ

          "  งั้นก็เอาที่พี่สบายใจเลยแล้วกัน  หนูขอกลับไปพักก่อน  พี่เองก็กลับหอไปได้แล้ว  "

          "  ห่วง ?  "

          "  บ้า ! ใครจะห่วง ! กลับไปได้..แล้วขนมเนี่ย...เอาไปด้วย  "

          พูดจบฉันก็รับเดินกลับขึ้นหอทันที  ไม่ใช่อะไร  แต่ตอนนี้เหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจฉัน
มันเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว  แถมยังรู้สึกร้อนๆที่หน้าอีก  ขืนอยู่ต่อเสียฟอร์มแย่....
ระหว่างที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยุ่คนเดียวนั้น  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี

          "  พี่เต้..."    วันนี้ยุ่งทั้งวัน  เลยลืมไปสนิทเลย

          "  วาเลนไทน์  อยู่ไหน  ?  "

          "  พี่เต้  หนูอยู่ที่หอค่ะ  มีอะไรหรือเปล่าค่ะ  เสียงเขียวเชียว !  "

          "  อยู่หอ  เราไปไหนมา  พี่ไปหาที่หอไม่ยักเจอ  "

          "  อ๋อ..หนูพึ่งกลับมาที่หอนี่เองค่ะ  "

          "  แล้วไปไหนมาครับคุณวาเลนไทน์...."

แล้วฉันก็เล่าบอกพี่เต้ไปว่าวันนี้ฉันไปไหนมาบ้างรวมถึงงานพิเศษที่พึ่งไปทำมาด้วย

          "  ก็เล่นหายไปเลย  พี่ก็ห่วง  แล้วทำไมไปทำงานไม่เห็นบอกก่อนเลย..."

          "  พอดีไม่ได้ตั้งใจจะไปทั้งวันหรอกค่ะ  แต่เห็นที่ร้านยุ่งๆเลยอยากช่วย  "

          "  ใจดีเสมอเลยนะเรา.."

ฉันก้มหน้ายิ้มอย่างอายๆ  ก่อนจะถามต่อ

          "  แล้วพี่เต้มีอะไรอีกหรือเปล่าค่ะ  พอดีว่าหนูพึ่งกลับมา  ยังไม่ได้อาบน้ำเลย  
อีกอย่าง...ก็เหนื่อยมากๆเลยตอนนี้  "

          "  จริงสิ  พี่ก็ลืมไปเลย  งั้นพักผ่อนนะ  พี่ไม่กวนแล้ว  พรุ่งนี้เจอกัน  "

แล้วสายก็ตัดไปโดยที่ฉันยังไม่ได้ตอบหรือถามอะไรเลย

          "  เจอกัน ? "   พี่เต้จะมาหาที่หอหรือที่ไหน  ?   ฉันได้แต่ถามตัวเอง  
ก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องน้ำไปพร้อมกับความคิดหนัก !

++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++  ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึง EP นี้นะคะ
++  ทุกครั้งที่ได้อ่านคอมเม้นต์  เอาจริงๆไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกันไหม ?
++  แต่สำหรับนักเขียนฝึกหัดอย่างTARA เป็นอะไรที่ดีมากๆและที่สำคัญคือทำให้สมองมันแล่นมากๆ
++ เพราะบางที่คิดเนื้อเรื่องไม่ออก  พอได้อ่านมันก็เขียนออกเฉยเลย
++  อยากบอกว่ามันดีต่อใจมากๆค่ะ
++  ขอบคุณนะคะ  TARA22

+++++++++++++++++++++++++++++









(เครดิตรภาพสวยๆจากเว็บ Google )



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น