🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,035 Views

  • 14 Comments

  • 39 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    698

    Overall
    2,035

ตอนที่ 11 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 11🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 165
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 มี.ค. 62








(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.


#  My Dear



PART  :  My Dear

...ก็ไม่ใช่จะมีแค่เธอคนเดียวที่เกิดอารมณ์
ส่วนมายเดียร์เองก็ออกอาการหงุดหงิดไม่ต่างกันเลย

          "  หงุดหงิดโวย !  ผู้หญิงบ้าอะไรเข้าใจยากจริงๆ  อุตส่าห์จะคุยด้วยดีๆ ก็มายั่วโมโหอยู่ได้  "
สุดท้ายผมก็ต้องมานั่งถอนหายใจอยู่คนเดียว...

เช้าวันใหม่หน้าหอพักวาเลนไทน์.....

          มายเดียร์มาดักรอเธอที่หน้าหอพัก  เดิมตั้งใจจะเข้าไปคุยแต่พอมาคิดอีกที  
คอยตามดูดีกว่า....อยากรู้เหมือนกันว่าแต่ละวันเธอไปไหนบ้าง
ส่วนวาเลนไทน์  ก็แต่งตัวออกจากหอแต่เช้า  เพื่อไปพบคุณน้าที่ร้านขนมเบเกอรี่ตามที่ตั้งใจไว้
มายเดียร์ตามเธอไปจนถึงร้านเบเกอรี่ และจอดรออยู่แถวนั้น 


++  ร้านเบเกอรี่ใจรัก  ++

          วันนี้ฉันตั้งใจจะมาของานที่ร้านทำในช่วงปิดเทอม  ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย
ฉันก็ไม่ค่อยมีเวลากลับมาเยี่ยมคุณน้าเลย....  วันนี้ก็เลยถือโอกาส...

          ทันทีที่เปิดประตูร้านเดินเข้าภายในร้าน  เสียงกระดิ่งหน้าก็ดังขึ้น  เป็นสัญญาณบอกว่ามีลูกค้าเข้าร้าน  
ฉันเดินเข้าไปและมองรอบๆร้านก่อนจะหาที่นั่ง

          "  ที่นี่ไม่เปลี่ยนเลย  แถมแต่งร้านน่ารักขึ้นกว่าตอนที่ฉันทำงานอยู่สะอีก  "

สงสัยฉันจะมาเช้าเกิน  เพราะที่ร้านยังไม่มีลูกค้าเลย  และคุณน้าก็ยังง่วนอยู่กับการจัดเค้กเข้าตู้อยู่เลย  
เห็นแบบนี้แล้วเลยอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทักทายเสียหน่อย

          "  ให้ช่วยไหมคะ  ? "

          "  อ่อ...ไม่เป็นไรคะคุณลูกค้า  ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ให้รอ  พอดีว่าเด็กๆเขายุ่งอยู่หลังร้านนะคะ  
คุณลูกค้ารับเค้กกี่ชิ้นดีคะ ?  "

แล้วทันทีที่คุณน้าเงยหน้าขึ้นมา ก็ทำตาโตตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเป็นฉัน

          "  อ้าว...วาเลนไทน์  มาตั้งแต่เมื่อไหร่  น้าก็นึกว่าลูกค้า  "

          "  เห็นยุ่งๆนะคะเลยไม่อยากกวน   "

คุณน้าวางมือจากการจัดเค้กแล้วเรียกให้เด็กมาดุหน้าร้านแทน  แล้วก็จูงมือฉันมานั่งอีกมุมนึงของร้าน
ซึ่งก็เป็นมุมให้ลูกนั่งทานเค้กไปคุยกันไปนั่นละคะ

          "  เป็นไงบ้าง  หายหน้าหายตาไปเลย  เรียนหนักเหรอ ? "

          "  ก็เอาเรื่องอยู่คะ แต่หนูสะอย่างสู้ไหวค่ะ  "  ฉันบอกพร้อมชูสองนิ้วให้คุณน้า
ฉันมองไปรอบๆร้านก่อนจะถามขึ้น

          "  ว่าแต่...ที่ร้านขาดคนบ้างมั้ยคะ สนใจรับเพิ่มไหม ?  "

          "  เอาสิ  !  ปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ ?  "

          "  ได้เหรอคะ ?  "  ฉันถามย้ำอีกครั้ง เพราะไม่คิดว่าจะง่ายอย่างนี้

          "  ถ้าเราอยากมาทำเมื่อไหร่ก็มา น้าเปิดรับเสมอแหละสำหรับวาเลนไทน์คนนี้อ่ะ  "

          "  ขอบคุณค่ะ  คุณน้าน่ารักที่สุดเลย  "

          "  แล้ววันนี้มีธุระที่ไหนอีกไหม  ?  "   คุณน้าถามขึ้น

          "  ไม่แล้วค่ะ ตั้งใจว่าจะมาช่วยคุณน้าตั้งแต่วันนี้เลย  อยู่ห้องเฉยๆน่าเบื่อคะ  "

          "  ดีเลย..งั้นเริ่มเลยไหม ?  "    คุณน้าบอกพร้อมชี้ไปที่ตู้เค้ก

          "  จัดเลยคร่า... "   แล้วฉันก็เดินเข้าหลังร้านไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม  แล้วลงมือทำงาน

          มายเดียร์มองเธอจากมุมหนึ่งที่เขาจอดรถไว้  ยิ่งได้มองก็เผลอยิ้มออกมาไม่ได้  
เธอดูมีความสุขจังเหมือนคุ้นเคย  ผมไม่เคยรู้ว่าเธอรู้จักร้านขนมแบบนี้ด้วย  
แต่ก็ดีแล้วอย่างน้อยๆเขาก็รู้ว่าเธอทำงานที่ไหน

          วันนี้ทั้งวันมายเดียร์ไม่ได้ขยับรถไปไหนเลย  เขาคอยมองเธอตลอดเวลา  
จนตอนนี้ก็จะได้เวลาของมื้อเที่ยงแล้ว...ท้องเจ้ากรรมก็เริ่มจะร้องเตือน  
แต่แทนที่เขาจะออกไปหาข้าวกินแต่กลับตรงเข้าไปในร้านเบเกอรรี่แทน
เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเจอเขา  เธอจะทำหน้ายังไง ?

ทันทีที่เสียงกระดิ่งหน้าร้านดัง  เสียงของวาเลนไทน์ก็ดัวร้องเชิญลูกค้าเข้าร้านทันที

          "  เชิญคร่า...รับ...!!  "  แล้วเสียงของวาเลนไทน์ก็เงียบลงทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น

          "  พี่เดียร์....มาได้ไงคะ  ?  "

          "  ขับรถมา..."  

เขาตอบพร้อมทำทีสนใจเค้กตรงหน้า  เขากำลังมองดูว่าจะเอาชิ้นไหนดี  หน้าตาหน้าทานทั้งนั้นเลย
แล้วเขาก็จิ้มไปที่เค้กวนิลากับสตรอเบอรี่เดี๋ยวนั้น (คงหิวจริง )

          "  พี่เดียร์....ไม่ขำนะคะ  "

          "  ใครขำ ? ฉันหิวจนกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว  เร็วๆ  ยกไปให้ด้วย  "  แล้วเขาก็เดินกลับไปนั่งมุมโซฟา

เดิมทีฉันก็อิดออดไม่อยากเสริฟให้เขา  แต่ก็กลัวเขาจะก่อเรื่องที่ร้านเลยต้องยอมๆไป
จัดเค้กตามสั่งแล้วยกไปให้เข้า...  แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันบอกคุณน้าที่แต่งหน้าเค้กอยู่ข้างๆ
 
          "  คุณน้าคะ เดี๋ยวหนูขออนุญาติไปคุยกับเพื่อนแปบนึงนะคะ  "

          "  จ้า  ตามสบาย  "

          ฉันวางจานเค้กลงตรงหน้าเขาก่อนจะนั่งลง  และจ้องมองเขา  ก็จะดูว่าเขาหิวจริงหรือเปล่า ?

          "  เค้กคะ ! สั่งมาเยอะกินให้หมดด้วย ห้ามเหลือ !  "  ฉันออกปากขู่เขา
แล้วเขาก็ตักเค้กเข้าปากทันที  ชั่วพริบตาเขาก็ทานเค้กหมด 2 ชิ้นด้วยเวลาอันรวดเร็ว !

          "  ไปอดอยากมาจากไหน  ?   ค่อยๆทานคะ เดี๋ยวติดคอ "  แค่พูดเท่านั้นเล่นสำลักจริง !

          "  เอ้า ! "  ด้วยความตกใจ  ฉันรีบเทน้ำแล้วส่งให้ทันที

          "  น้ำก่อนคะ  พี่จะรีบไปไหน ?  ค่อยๆกลืนสิคะ "  พอเห็นเขาเป็นปกติฉันก็ค่อยโล่งใจหน่อย

          "  ก็เธอมานั่งจ้องหน้าฉันอยู่เนี่ย  มันก็เป็นแบบนี้แหละ ! "  (มาโทษฉันอีก..)

          "  แบบไหน  ?  หนูก็นั่งของหนูดีๆ  "

          "  หราาาาา   "  น้ำเสียงนี่ชวนตีจริงๆ

ฉันมองเขาที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนเด็กไม่มีผิด   อยู่ดีๆก็นึกขำขึ้นมาจึงได้แต่ก้มหน้าไว้  
และกลั้นยิ้มกับตัวเอง

          "  เป็นอะไร ?  ขำอะไร...หน้าฉันมีอะไรติด !  "   

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขาแต่ก็ไม่วายขำอยู่ดี  ก็หน้าของเขาตอนนี้เหมือนเด็กจริงๆ  
นี่เหรอรุ่นพี่จอมโหดที่ใครๆต่างก็กลัว...ไม่ใช่เลย....เฮ้ออออออ  (แมวชัดๆ)

          "  รู้น่ะว่าคิดอะไรอยู่ ?   หยุดยิ้มได้แล้ว..."

          "  ห้ามได้เหรอ คนอยากยิ้ม ?  "   แล้วฉันก็นั่งอมยิ้มอยู่อย่างนั้นไม่ได้สนคำห้ามของเขาเลย

          "  วาเลนไทน์...  อย่ายั่ว ?  "

ฉันได้แต่มองเขาแล้วก็ยิ้มอยู่อย่างนั้น  ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำไมนักหนา 
แต่ก็แปลก...ตั้งแต่เจอเขาใจฉันกลับดูโล่งยังไงไม่รู้

          "  แล้วตามมาถูกได้ยังไงคะ  ?  หรือแอบตามมา... "

          "  ถ้าใช่..แล้วจะทำไม  หืม ...?  "

          "  ใครจะไปทำอะไรพี่เล่า กินๆไปเลย..ฉันจะไปทำงานต่อแล้ว  "  แต่พอจะเดินผ่านเขาก็ดึงมือฉันไว้

          "  เดี๋ยว..เลิกงานกี่โมง  ?  "

          "  ทำไมคะ ? "

          "  เธอนี่มันยังไงนะ  ทำไมชอบถามกลับอยู่เรื่อยห่ะ ! "

          "  ก็พี่จะอยากรู้ไปทำไมเล่า  "

          "  ก็เพราะอยากรู้นี่ไง ถึงได้ถาม...เลิกถามกลับได้แล้ว.....  "
ฉันมองหน้าเขาอย่างอ่อนใจก่อนจะตอบออกไป

          "  ไม่รู้ค่ะ  เสร็จเมื่อไหร่ก็กลับเมื่อนั้น จบน่ะ ! "

          "  จะรอ ..."

          "  หืม ?  รอทำไมคะ ?  "

          "  เรื่องของฉัน เธอไปทำงานได้แล้ว  "  เขาออกปากไล่ทันทีที่ฉันเริ่มซักถามเขาอีกครั้ง
ฉันมองหน้าเขาอย่างงงๆ  เพราะไม่เข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไรอีก...?
ฉันเดินกลับเข้าไปในเคาเตอร์ตามเดิม  ก่อนที่คุณน้าจะถามแกมแซว..

          "  แฟนเหรอ ?  "

          "  อุ้ย ! ไม่ใช่คะคุณน้า..เป็นรุ่นพี่ที่มอ.นะคะ "

          "  ออ..น้าเห็นกุ๊กกิ๊กกัน  ก็นึกว่าใช่..."

          "  ใครจะอยากกิ๊กกะเขาล่ะคะ  เถื่อนขนาดนั้น..."

          "  หืม  ?  ทำไมพูดแบบนั้น  น้าดูๆก็ไม่เห็นจะมีอะไร  น่ารักดี..."

          "  คุณน้าเจอเขาแค่แวบเดียวอย่าพึ่งตัดสินเลยค่ะ  ตาเนี่ย...ร้ายสุดๆ  "

          ฉันพยายามอธิบายสรรพคุณความร้ายกาจของเขาให้กับคุณน้า  แต่ดูท่าจะไม่เป็นผล  
ก็คุณน้าหลงรูปเขาไปแล้ว...แน่หล่ะ ! คนอย่างพี่เดียร์ใครเจอก็ต้องหลงกันทุกคน  ก็หล่อสะขนาดนั้น  
ปากอาจจะร้าย  แต่มีหน้าตาเป็นอาวุธเขาก็มีชัยไปครึ่งแล้ว...  แล้วฉันจะมัวมาคิดชื่นชมเขาทำไมกัน

          "  แต่คุณน้าคะ...  วันนี้ที่พี่เดียร์มาหา  คงไม่ทำให้คุณน้ารำคาญนะคะ
ที่เขามายุ่มย่ามในร้านอ่ะคะ  "

          "  ชื่อเดียร์เหรอ...ชื่อเท่ห์สมตัวเลยนะนั่น !  "

          "  คุณน้า..."

ฉันทำเสียงเล็กใส่คุณน้าทันทีที่เห็นว่าท่านยังไม่เลิกแกล้งฉัน

          "  โอเค...น้าไม่แกล้งแล้วก็ได้..เพื่อนหนูมาหา  น้าจะว่าอะไรได้ เห็นน้าเขี้ยวขนาดนั้นรึไงเรา ? 
อีกอย่าง...เขาก็มาในฐานะลูกค้า ดูสิ...สั่งเค้กตั้งหลายชิ้นแถมทานหมดเกลี้ยงเลย  ดีออก..."

ฉันยิ้มแห้งๆให้คุณน้า  ก่อนจะหันไปมองเขาอีกครั้ง  (จะไม่หมดได้ยังไง... ก็หิ้วท้องมาทั้งวัน )

          "  ขอบคุณค่ะคุณน้า  "

          "  จ้า..ให้เขามาบ่อยๆก็ได้  น้าชอบ..หล่อดี..."

สุดท้าย...การมาของเขาเลยกลายเป็นเรื่องดีสำหรับฉันกับน้าไป
เพราะเขาทำให้คุณน้าดูกระชุ่มกระชวยเป็นพิเศษ...


++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++  ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึง EP นี้นะคะ
++  ทุกครั้งที่ได้อ่านคอมเม้นต์  เอาจริงๆไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกันไหม ?
++  แต่สำหรับนักเขียนฝึกหัดอย่างTARA เป็นอะไรที่ดีมากๆและที่สำคัญคือทำให้สมองมันแล่นมากๆ
++ เพราะบางที่คิดเนื้อเรื่องไม่ออก  พอได้อ่านมันก็เขียนออกเฉยเลย
++  อยากบอกว่ามันดีต่อใจมากๆค่ะ
++  ขอบคุณนะคะ  TARA22


++++++++++++++++++++++++++++++




(เครดิตรภาพสวยจากเว็บGoogleค่ะ)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น