🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,105 Views

  • 14 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    768

    Overall
    2,105

ตอนที่ 10 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 10 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 มี.ค. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************

#  Valentines.

# หาคำตอบ

++  ร้านอาหาร  ++

          บรรยากาศที่โต๊ะตอนนี้  ทำไมมันดูแปลกๆนะ  ไม่เหมือนก่อน...
ฉันแอบมองพี่เต้อยู่บ่อยครั้ง  เอาจริงๆคือ  อยากถาม  อยากคุย...เรื่องที่เราคุยค้างกันไว้เมื่อเย็น  
แต่ดูเหมือนพี่เค้าจะไม่อยากตอบเลย...

          "  พี่เต้คะ  วันนี้ไปที่ร้านไหม  "

          "  อืม...ไปครับ  ถามทำไม  ?  "

          "  เปล่า...  ถามไปงั้นๆ  "

          "  เดี๋ยวนี้เราทำไมพูดเก่งจัง..."

          "  คะ ? พี่ว่าหนูพูดมากเหรอ ?  "

          "  เปล่า... ไม่ได้หมายความอย่างนั้น...แค่จะบอกว่าเราพูดเก่งขึ้นเยอะ  ไม่เหมือนตอนที่รู้จักกันใหม่ๆ  "

ฉันยิ้มให้อย่างอายๆ  ก่อนจะก้มหน้าทานซูชิต่อ  พอเราทานอะไรกันจนอิ่มแล้ว  พี่เต้ก็พาฉันแวะไปที่ร้าน
ที่เค้าร้องเพลง...

          "  ทำไมพามาที่ร้านคะ ?  "

          "  ยังไม่อยากไปส่ง  ฟังพี่ร้องเพลงสักเพลงสองเพลงก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง  "

          "  แบบนี้ก็ได้เหรอ ?  "

          "  นะครับ  "  เขาทำทีอ้อนฉัน  จนฉันพยักหน้าตอบตกลง  แล้วเขาก็พาฉันเข้าไปนั่งในร้าน  
ส่วนตัวเองก็ไปเตรียมตัวที่ด้านหลัง...

ระหว่างที่ฉันนั่งเล่น จิบน้ำหวานไปเรื่อยนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะกดโทรศัพท์เล่น
ไม่รู้ว่าทำไมถึงเลือกที่จะกดเข้าไปที่ IG ของพี่เดียร์เป็นคนแรก

          "  นี่ก็ปิดเทอมแล้ว  จะเลิกบล็อคหรือยังนะ !?  "  ฉันตัดสินใจกดเข้าไปดู

          "  Yes !  "  แล้วทำไมต้องดีใจขนาดนี้...  เขาเลิกบล็อคแล้ว..ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ? 

เอ๊ะ ! เขาโพสต์อะไร ???

          "  คิดถึง....."     

          คิดถึงใคร ? หรือจะเป็นรุ่นพี่บริหารคนนั้น (คงใช่)  ฉันกดไล่ดูคอมเม้นต์ที่เหล่าบรรดาเพื่อนๆของเขา  ต่างพากันล้อเขายกใหญ่  แต่ก็ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยใส่ใจเลย  เพราะไม่มีการโต้ตอบแต่อย่างใด
แล้วข้อความไลน์ของฉันก็ดังขึ้น

....My Dear....

ทันทีที่เห็นว่าใครส่งมา...ฉันก็ชั่งใจอยู่ว่าจะเปิดอ่านหรือจะยังก่อนดี...แต่ความอยากรู้มันมากกว่าไงเลยกดเข้าไปอ่าน (555)

ทำอะไรอยู่....          ( My Dear )

....จะตอบดีไหมนะ ?

อ่านแล้วไม่ตอบคืออะไร ?  .....( My Dear )

          ฉันเลือกที่จะไม่ตอบกดวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะ  แล้วยกน้ำขึ้นดื่มแทน  บางทีอาจไม่ใช่เขาก็ได้ที่เล่นโทรศัพท์
เขามีคนรักแล้วนี่ เกิดเป็นอย่างที่คิด อาจจะทำให้เขามีปัญหากันก็ได้ พอคิดได้ดังนี้ฉันจึงเลิกสนใจโทรศัพท์  
แล้วมองขึ้นไปบนเวทีแทน  เพราะพี่เต้เดินออกมาแล้ว เพื่อเตรียมร้องเพลง  ขณะเดียวกับที่อินโทรขึ้นพร้อมๆกับ
เสียงมือถือที่ดังพร้อมกันพอดี

          "  พี่เดียร์..โทรมาทำไมอีก..."   

ฉันมองหน้าจอมือถืออยู่อย่างนั้นอย่างไม่กล้าที่จะกดรับ  แต่สุดท้ายก็ต้องรับ  เพราะดังอยู่นาน
และต่อเนื่องไม่หยุด

          "  คร่า...โทรมาทำไม  ?  "    

ฉันตะโกนออกไปเพราะเสียงที่ร้านก็ดังไม่แพ้กัน  จนฉันต้องเอามือมาปิดหูอีกข้าง

          "  อยู่ที่ร้านเหรอ  ? "   เขารู้ทันทีที่ได้ยินเสียงเพลง

          "  คร่าาาา  "

          "  เดินออกมาข้างนอกได้ไหม  คุยไม่รู้เรื่องเลย.."

ได้ยินดังนั้น  ฉันก็ลุกเดินออกมาข้างนอกเดี๋ยวนั้น จนทำให้ใครบางที่อยู่บนเวทีก็มองตามอย่างอยากรู้เช่นกัน

          "  วาเลนไทน์ ๆ  "

          "  ค่ะ ได้ยินแล้ว ไม่ต้องตะโกน..."

          "  ไปทำอะไรที่ร้าน  "

          "  มากับพี่เต้..."

          "  ดูเชื่อฟังดีเนาะ !  "

          "  อยากจะพูดอะไร ? ไม่ต้องมาประชดประชัน !  "

ปลายสายนิ่งเงียบไปพักนึงก่อนจะถามต่อ

          "  ปิดเทอมไปไหนหรือเปล่า  "

          "  ถามทำไม  ?  "

          "  ถาม...ก็ตอบได้ไหม ?  ทำไมต้องถามกลับ  "     แล้วน้ำเสียงหงุดหงิดจากเขาก็ตามมา...

          "  .....  "      ฉันเลือกที่จะเงียบ และไม่ตอบคำถามเขาเดี๋ยวนั้น

          "  หนูต้องกลับเข้าข้างในแล้ว  แค่นี้นะคะ  "

          "  วาเลนไทน์..ตอบก่อน  "     ฉันถอนหายใจทันทีที่เขาถามซ้ำ  ก็คนไม่อยากตอบจะถามเซ้าซี้ทำไม

          "  ถ้าไม่ตอบ...ฉันจะไปหาเธอที่ร้าน !  "

          "  ห่ะ !  จะมาทำไม ?  "

          "  ทักทายเพื่อนเก่ามั้ง !  "

          "  พี่เดียร์ ! ตั้งใจจะหาเรื่องใช่ไหม ?  "

          "  ฉันแค่อยากรู้ว่าปิดเทอมเธอจะไปไหน...ก็แค่นั้น  "

ฉันฟังที่เขาพูด  แล้วก็คิดตาม  แล้วจะอยากรู้อะไรนักหนา เฮ้ออออ....

          "  ...หนูก็ยังไม่รู้เหมือนกัน  ยังไม่คิด !  "

          "  แล้ว ?  "

          "  แล้วอะไร  ?  ไม่มีแล้ว...  พี่ก็เลิกถาม  แค่นี้น่ะ  ป่านนี้พี่เต้เป็นห่วงแล้ว บายนะคะ  "

               ตูด ตูด ตูด

แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เต้ออกมาตามหาเธอพอดี..

          "  ออกมาทำอะไรตั้งนาน ?  "    พี่เต้ถามทันที

          "  เออ...มาคุยโทรศัพท์นะคะ  ข้างในเสียงดังคุยไม่รู้เรื่อง  "

          "  อ่อ...แล้วคุยเสร็จยัง  เข้าข้างในเลยไหม ?  "

          "  ค่ะ  "   

แล้วฉันก็เดินตามเขาเข้าไปในร้าน แต่ในใจก็ยังคิดถึงเรื่องมายเดียร์อยู่  ว่าแต่....เขาถามทำไม
แปลกแฮะ !  แต่จะว่าไปฉันก็ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เหมือนกัน  มัวแต่ยุ่งๆกับอะไรก็ไม่รู้  เขาเอ่ยเรื่องนี้มาก็ดีเหมือนกัน
ปิดเทอมแล้วน่าจะหาอะไรทำ  ฉันหมายถึงงานพาร์ทไทม์ช่วงปิดเทอมแบบนี้  บางทีอาจไปของานที่ร้านเดิมที่ฉันเคยทำงานพาร์ทไทม์สมัยก่อน

          เมื่อก่อนช่วงปิดเทอมสมัยเรียนม.ปลาย ฉันจะไปทำงานที่ร้านขนมเค้กเป็นประจำ 
เพราะคุ้นเคยกับเจ้าของร้านดี    เราเป็นญาติห่างๆกัน เขาก็เลยช่วยเหลือเรื่องงาน  
อีกอย่างที่ร้านเนี่ย... ลูกชายหล่อมาก (อยากบอก )
          แต่ตอนนี้เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ  ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเรียนจบกลับมาหรือยัง  
หรืออาจทำงานอยู่ที่นู้นเลยก็เป็นได้...

ตอนนี้เกือบ 4 ทุ่มแล้ว ก็เป็นเวลาเลิกงานของพี่เต้เหมือนกัน  ฉันนั่งรอเขาอยู่พักนึงก่อนที่พี่แกจะออกมา

          "  รอนานไหม ?  "   ฉันส่ายหน้าแทนคำพูด

          ระหว่างทางกลับ  ฉันก็ไม่ลืมที่จะถามเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้ ( เรื่องพี่เดียร์ )

          "  พี่เต้จะไม่เล่าหน่อยเหรอคะ  เรื่องพี่เดียร์  ?  "   ฉันเกริ่นนำทางก่อน...

          "  เราอยากรู้ไปทำไม.."

          "  ไม่มีอะไรหรอกคะ  แค่แปลกใจที่เห็นพี่สองคนไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ 
แถมก่อนหน้าเห็นบอกว่า  เป็นรูมเมทกัน  หนูพูดถูกไหมคะ ?  "

สีหน้าพี่เต้ตอนนี้ดูนิ่งจัง  ฉันที่คอยมองท่าทีเขาก็เริ่มจะหวั่นๆ  จนกระทั่งถึงหอพัก  
ฉันก็ยังไม่ได้คำตอบ...ก็เลยคิดว่าเขาคงไม่อยากเล่าจริงๆ ฉันน่าจะลืมมันไปสะ !

ฉันเปิดประตูพร้อมก้าวลงจากรถของพี่เต้ ก่อนจะกล่าวขอบคุณ
พี่เต้ลงจากรถเดินมาหาฉันอีกฝั่งของรถ ก่อนจะจับมือฉันไว้  แต่ก็ยังไม่พูดอะไรอยู่ดี

แต่ทำไมเวลาอยู่ใกล้พี่เต้แบบนี้....  กลับไม่รู้สึกอะไรเลย  ไม่เห็นเหมือนตอนที่อยู่ใกล้พี่เดียร์เลย...
แล้วความรู้สึกที่ฉันมีให้พี่เต้...มันคืออะไร  ?

คนรัก  หรือ  พี่น้อง....

          "  พี่เต้มีอะไรหรือเปล่าคะ  ?  "

เขายิ้มบางๆให้  ก่อนจะค่อยๆก้มลงมาใกล้ฉัน  แต่แทนที่ฉันจะยืนนิ่งๆ  ฉันกลับก้าวถอยหลังก่อนที่เขาจะถึงตัว
จนพี่เต้ที่เห็นอย่างนั้นแล้ว  ก็นิ่งเงียบไปพักนึงเหมือนกัน

...ทำไมถึงรู้สึกผิดจัง...แล้วเราจะถอยทำไมนะ !

          "  พี่เต้จะบอกอะไรเหรอ เข้ามาสะใกล้เชียว..."

          "  หึ..ไม่มีอะไร  พี่แค่จะบอกว่าฝันดี..."   

ฉันเม้มปากเข้าหากันทันทีก่อนจะพยักหน้าให้แล้วรีบเดินขึ้นหอทันที
ส่วนเต้ก็ชักจะไม่แน่ใจแล้ว  ว่าเขาสำหรับเธอ...มันคืออะไร  ?

          "  เธอรู้สึกยังไงกับพี่กันแน่วาเลนไทน์..."

PART  :  วาเลนไทน์

ทันทีที่กลับเข้าห้อง  ใจฉันก็รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก

          "  ทำไมต้องกลัวด้วย....แล้วเรารู้สึกยังไงกับพี่เต้กัน  ทั้งๆที่รู้ว่าเขาจะทำอะไรแต่ทำไม ?   "  
(มันควรจะดีน่าที่เขาพุุ่งมาอย่างนั้น)

แล้วจู่ๆในหัวก็มีภาพของพี่เดียร์...ตอนที่เขาตรงเข้ามาจูบเธอ  ในวันอ่านหนังสือสอบ

          "  นี่เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย....จะนึกถึงทำไม  ?  "   

ฉันได้แต่ถามตัวเอง ก่อนล้มตัวลงนอนอย่างเซ็งๆ    แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น 
ด้วยที่พึ่งแยกจากพี่เต้เมื่อครู่เลยทำให้คิดว่าเป็นเขาที่โทรมาเลยกดรับแบบไม่หน้าจอ

ผลคือ.......

          "  คร่าพี่เต้ เดี๋ยวจะเข้านอนแล้วคร่า....." 

          "  ร่ำลากันถึงวินาทีสุดท้ายเลยนะ !  "  เสียงเหน็บแนมจากปลายสาย

          O . O!     โอ๊ะ !   (เสียงพี่เดียร์)  ฉันดีดตัวขึ้นจากที่นอนทันที

          "  พี่เดียร์...."

          "  ใช่  คิดว่าใคร ?  "

          "  แล้วโทรมาทำไมเนี่ย..ดึกแล้ว  "

          "  ฉันถาม...เธอยังไม่ตอบเลย.."

          "  ถาม ?  "   ฉันกำลังทบทวนความจำ  เขาถามอะไร...???

          "  ความจำสั้นจังนะ  "

          "  ก็บอกมาเลยสิ.....มาเล่นเกมส์ทายปัญหาอยู่ได้  "    แล้วเขาก็เงียบกริบ !  แล้วก็วาง ?

          ตูดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

          "  เอ้า !!  "     ฉันมองโทรศัพท์อย่างงงๆ  (จะด่าโทรศัพท์ก็ใช่ที่ !)
อะไรของเขาอยู่ๆก็วาง...

          "  เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ยยยยยยยยยยยย   "    แล้วฉันก็ตะโกนใส่โทรศัพท์เป็นการระบายอารมณ์แทน

++++++++++++++++++++++++++++

++  ไว้อ่านต่อ EP หน้านะคะ
++  ขอบคุณที่ติดตามกันมาจนถึง EP นี้นะคะ
++  ทุกครั้งที่ได้อ่านคอมเม้นต์  เอาจริงๆไม่รู้ว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนกันไหม ?
++  แต่สำหรับนักเขียนฝึกหัดอย่างTARA เป็นอะไรที่ดีมากๆและที่สำคัญคือทำให้สมองมันแล่นมากๆ
++ เพราะบางที่คิดเนื้อเรื่องไม่ออก  พอได้อ่านมันก็เขียนออกเฉยเลย
++  อยากบอกว่ามันดีต่อใจมากๆค่ะ
++  ขอบคุณนะคะ  TARA22

++++++++++++++++++++++++++




(เครดิตรภาพสวยๆจากเว็บ Google )













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:52
    อย่าบอกนะอีพี่จะบุกห้องน้อง
    #10
    0
  2. #9 0903958450 (@0903958450) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:57

    วาเลนไทน์รุ้ใจตัวเองได้แล้ว
    #9
    0