🌹🌹 วาเลนไทน์ 🌹🌹 (I Love You)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,105 Views

  • 14 Comments

  • 40 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    768

    Overall
    2,105

ตอนที่ 1 : 🌹🌹 วาเลนไทน์ 01 🌹🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    14 ก.พ. 62


(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
**************************************


#  Valentines


                                                                                ....คณะวิศวกรรมศาสตร์...


          "  ทำไมต้องไปเชียร์..  ไม่เกี่ยวอะไรด้วย  "

          "  ฉันเป็นพี่รหัสเธอ  เกี่ยวไหม ?  "

          "  ไม่ไป... ถึงไปก็ไม่ไปเชียร์รุ่นพี่...  แต่จะไปเชียร์พี่เต้ เกษตร..."  

เธอหมายถึง ไอ้เต้ เพื่อนในกลุ่มของผมเอง  และวันนั้นมันก็ลงแข่งด้วย

          "  อยากลองดีก็เอา  "   พูดจบรุ่นพี่ก็ขึ้นรถคันโปรดแล้วขับออกไปจากหอทันที

          "  คนบ้าอะไร...  ให้มาเฝ้าได้ทุกวันกะอีแค่ซ้อมบอล...  แค่นี้ก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว  
ยังจะให้ตามไปเชียร์อีก  บ้าไปแล้ว......"



แล้วเธอก็ล้มตัวลงที่นอนอย่างอ่อนแรง  พลางคิดถึงวันวาน....

          เมื่อ 2 เดือนก่อน  เพราะวันรับน้อง  เธอดันป่วยเลยไม่ได้มาร่วมกิจกรรมในครั้งนี้  
ทำให้ไม่รู้ว่าตัวเองถูกจับคู่กับพี่รหัสคนไหน.. ชื่ออะไร.. ภาคอะไร..  จนทำให้เกิดเรื่องยุ่งๆขึ้นในชีวิตเธอ

          "  อะไรน่ะ !  ชื่อวาเลนไทน์ปี 1 ชื่อน่าสนใจดี  "  

          เบส... พี่ปีสามหนึ่งในกลุ่มทักขึ้น  หลังหยิบป้ายชื่อขึ้นออกมาดูอีกครั้ง  และยื่นให้กับพี่รหัสอย่าง   
My Dear ปีสาม ที่วันรับน้อง...เขาเองก็ไม่ได้เข้าร่วมเหมือนกัน 

          "  ดีเนาะ ! ต่างคนต่างมาไม่ได้กัน  "  พี่เบสบอก

          "  ทำไมมาไม่ได้  ?  "   มายเดียร์เกิดความสงสัย  ?

          "  น้องเขาไม่สบาย...  เลยไม่ได้มา  "

          "  ขาดเรียนตั้งแต่วันแรกเลยเหรอว่ะ  ไม่มีวินัย..."

          "  เอ้าไอ้นี่  !  คนป่วยมั้ย ?  คนป่วย แกจะให้แบกขวดน้ำเกลือมารึไง ?  "

แล้วเสียงเรียกชื่อที่กำลังอยู่ในวงสนทนาของรุ่นก็ดังขึ้น  ทำให้ทุกคนต่างหันพร้อมกัน


          "  วาเลนไทน์ทางนี้ !! "   

แล้วชื่อนี้ก็ดังเข้าในหูเขาจนต้องเหลียวหลัง
เพื่อนของวาเลนไทน์ส่งเสียงเรียก  เมื่อเห็นเธอเดินเลยกลุ่มไป

          "  อ้าว..ต้าร์  "

เขามองผู้หญิงที่เดินผ่านหน้าไปอย่างสงสัย ?   "  ชื่อไม่สมตัวเลย  ใครตั้งให้ว่ะ ! "    เขาคิดถามกับตัวเอง
แน่นอนว่าใครที่เจอเธอก็ต้องคิดแบบเดียวกัน  เพราะด้วยลักษณะที่เฉิ่มและเฉย  แถมมีแว่นหนาๆ
ประดับอยู่บนใบหน้าเธออีก ช่างรับกับความเฉิ่มที่เข้ากันดีจริงๆ

          "  มากันนานแล้วเหรอ ?  "  เธอถาม

          เขาพยายามมองเธอผ่านแว่นตาคู่นั้น  แล้วก็คิดว่าหากไม่มีแว่น  หน้าตาเธอเป็นยังไง  ?
หรือมันจะดีกว่าไหมหากไม่มี....    แล้วแว่นนั้น..มันแว่นสายตาหรือแว่นอะไร  ?   มายเดียร์เกิดความสงสัย
ขึ้นมาและอยากทดสอบอะไรบ้างอย่าง

จนวันนึงที่เธอนั่งรอเพื่อนอยู่คนเดียวแถวหอสมุด  เขาก็บังเอิญผ่านมาพอดี

          "  วาเลนไทน์หรือเปล่า  ?  "

          "  ค่ะ   ?  "    เธอขยับแว่นเล็กน้อยก่อนจะตอบ

          "  เดี๋ยวเย็นนี้  ไปที่สนามบอลด้วยนะ "

          "  ไปทำไมคะ ?  "

          "  วันนี้ฉันมีซ้อมบอล  ไม่มีคนเสริฟน้ำ  "

          "  ห่ะ !  ไม่มีคนเสริฟน้ำ ?   แล้วมันเกี่ยวอะไรกันคะ  "

          "  ก็เธอเป็นน้องรหัสฉัน  เข้าใจรึยัง ?  "

          "  รุ่นพี่คือ......."

          "  My DEAR  ปีสาม  พี่รหัสเธอ !  "

          "  แล้วห้ามลืมซื้อน้ำไปด้วย  นี่เงิน.. ! "  

เขาหยิบเงินวางที่มือของฉัน  โดยไม่ให้ฉันได้คิดหาคำตอบสักนิด !  
ฉันรับเงินมาแบบงง ๆ  แต่ก็พอจะเข้าใจได้....   แต่ทำไมต้องให้ปี 1 อย่างฉัน ไปเฝ้าเขาซ้อมบอลที่สนามด้วย
มันจำเป็นหรือไง ?

เวลา 18.00  น.

ฉันออกไปซื้อน้ำตามที่เขาบอก  และให้เพื่อนช่วยขนน้ำมาให้ที่สนาม  เพราะลำพังฉันคนเดียวคงไม่ไหว TT

          "  ขอบใจนะแก  กลับกันเลยก็ได้  เดี๋ยวฉันเสร็จทางนี้แล้วฉันค่อยกลับ  "

          "  ไม่เป็นไร  เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนเผื่อดึก  จะได้เป็นเพื่อนกัน  "  ต้าร์ตอบด้วยความเต็มใจ

          "  อืม...ขอบใจนะ  "  แล้วฉันกับเพื่อนก็นั่งลงข้างสนาม  มองดูเขาซ้อมบอลกัน

ส่วนมายเดียร์....  ที่วิ่งอยู่ในสนามพอเห็นว่าเธอที่ยอมมาตามที่เขาบอก  ก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ....

          "  แล้วไหนอ่ะ  พี่รหัสแก ?  "  

ฉันมองเข้าไปในสนามก่อนจะดูว่าเขาใส่เสื้อสีและเบอร์อะไร  จนจังหวะที่เขาหันมาพอดี

          "  นั่นไง...พี่ที่ใส่เสื้อสีชมพู เบอร์สามอ่ะ  "

          "  หน้าคุ้นๆ  เหมือนเคยเจอที่ไหน... อ้อ...นึกออกแล้ว  เดือนวิศวะปีสามใช่ไหมแก  "

          "  มั้ง ? ฉันก็ไม่รู้  "

          "  ใช่จริงๆด้วย  ดีจังได้มาดูเดือนซ้อมบอล "

          "  ดีตรงไหนเสียเวลาหล่ะไม่ว่า  "
 
          "  มีแต่แกนั่นแหละที่คิดแบบนี้  ใครๆเขาก็อยากมาดูทั้งนั้น  สมองกลับรึไงเพื่อนฉัน  "

          "  ใครอยากดู  ..."  ฉันแบะปากใส่เพื่อน ก่อนจะหยิบน้ำมาดื่มแทน

ผ่านไปประมาณ2-3ชั่วโมงเห็นจะได้ ทุกคนก็เลิกซ้อมกันแล้ว  และฉันกับเพื่อนก็ทำหน้าที่เสริฟน้ำให้กับนักกีฬา
ส่วนฉันพอเห็นว่าเขาเดินเข้าข้างสนาม  ก็เลยหยิบขวดน้ำ  แล้วเดินไปหา  พร้อมยื่นขวดน้ำให้.....

          "  ของรุ่นพี่..."

          "  ขอบใจ  นึกว่าจะเบี้ยวสะอีก  "

          "  ให้มาก็ต้องมาสิค่ะ ใครจะกล้าเบี้ยวหล่ะ  "

          "  หึหึ !  "  จู่ๆเขามองหน้าฉันแล้วก็หัวเราะออกมา

          "  ขำอะไรคะ  ?  "

          "  ขำแว่นเธอ  มีหนากว่านี้อีกมั๊ย  ?  "

          "  เรื่องของหนูป่ะ ?  "

          "  พูดจาดีๆหน่อย  ฉันรุ่นพี่เธอน่ะ !  "

          "  ก็เริ่มก่อน...."  ฉันตอบกลับอย่างไม่แคร์

แลเหมือนเธอจะไม่ค่อยยอมลงให้เขาเลย ท่าทางจะแสบเอาเรื่องเหมือนกัน ไม่แปลกที่เลือกเรียนวิศวะ

          "  สายตาสั้นหรือยาว  "  เขาถามอีก

แต่แทนที่เธอจะตอบทันที  แต่กลับอ้ำอึ้ง  และคิดอยู่พักนึงก่อนจะตอบ

          "  ก้อ...ไม่มาก..เท่าไหร่.....  "  

เธอตอบแบบไม่เต็มเสียง ยิ่งชวนให้เขาสงสัย ?
ก็แล้วจะให้บอกได้ยังไง ก็แว่นที่เธอใส่อยู่เนี่ย...มันแค่แว่นกรองแสงเฉยๆ  สายตาไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก
ใส่ไปงั้นเอง  แต่มันก็ช่วยพลางใบหน้าเธอได้ดี  หากไม่อยากตกเป็นที่สนใจ หรือเป้าสายตาของเหล่ารุ่นพี่....

          "  ทำไม...  ลืมเหรอว่าตัวเองสายตาสั้นหรือยาว  ถึงได้ตอบแบบไม่มั่นใจ  "

          "  เรื่องส่วนตัวมั้ย ? จะอยากรู้ไปทำไม  กินน้ำไปเลย...  อยากให้มาช่วยเสริฟก็มาแล้วนี่ไง  ถามมาก !  "

เป็นงั้นไป  นี่เขาถูกรุ่นน้องปี1ต่อว่าเหรอเนี่ย  รู้ถึงไหนอายถึงนั้น  แล้วคนอย่างเขาเหรอจะยอม...

           "  กลับยังไง  ใครไปส่ง ?  " เขาถามเพราะเห็นว่านี่ก็ดึกแล้ว

          "  ก็กลับกับเพื่อนทางนู้น "  เธอบอกพร้อมชี้มือไปที่กลุ่มเพื่อน

          "  แล้วมีไลน์มั้ย เอามาด้วยไว้ติดต่อเวลาอยากคุยเรื่องงานหรือกิจกรรม  "

เขาบอกพร้อมยื่นมือถือให้กับเธออย่างง่าย

          "  ต้องให้ด้วยเหรอ ?  "

          "  ไม่มั้ง ? เวลาจะหาตัวคงต้องเดินตามหาเอง  จนทั่วมอเลยมั้ง ! ถามไม่คิด !  "

ด่าอีกแล้ว..พี่แกมีปัญหาด้านอารมณ์ป่ะ พูดคำ ด่าคำ !!  เธอมองค้อนก่อนจะก้มกดเบอร์ให้ พร้อมแอดไลน์

          "  เดี๋ยวไปส่ง  ไปบอกเพื่อนเราไป  แล้วเดินตามมา  "

          "  ไม่เป็นไรคะ  เรากลับกันเองได้  "

          "  ดึกแล้ว..  อันตรายเป็นผู้หญิงนะเรา  หรือไม่ใช่ ?  "

          "  บ้า...  ส่งก็ส่งดิพูดอะไรเยอะ   "  เธอบ่นพร้อมทำปากขมุบขมิบ

แล้วเธอก็งอนเดินสะบัดหน้าไปบอกเพื่อน  ก่อนจะเก็บของแล้วตามเขาไป  จนมาเจอกับพี่เกษตร  ขวัญใจของฉัน

          "  พี่เต้..  ซ้อมเสร็จแล้วเหรอคะ  ?  "

          "  ครับ  นี่จะกลับแล้วเหรอ  ?  "

          "  ค่ะ  พี่เต้หล่ะคะ "

          "  กำลังจะกลับเหมือนกัน  แล้วกลับยังไง  ให้พี่ไปส่งไหม "

          "  ไม่ต้อง !   ฉันไปส่งน้องรหัสฉันเอง  "  แล้วเสียงของ รุ่นพี่มายเดียร์ก็พูดแทรกขึ้น 

          "  วาเลนไทน์...เป็นน้องรหัสนายเหรอ ?  "

          "  ใช่ ! มีอะไรจะถามอีกไหม ? "

ว่าแล้วเขาก็ฉุดให้ฉันเดินตามหน้าตาเฉย  เล่นเอาฉันเองก็ตกใจไม่น้อย  ที่เขาทำแบบนี้  
อีกทั้งสายตาของคนในสนาม  และพี่เต้ที่ฉันแคร์มากที่สุด   ที่ต่างพากันมองจนฉันเองก็เริ่มจะอายๆบ้างแล้ว

          "  พี่... พี่...ปล่อย....จะดึงทำไมเนี่ย  หนูเดินเองได้...ปล่อยดิ ! "

แล้วฉันก็สะบัดมือเหล็กคู่นั้นจนหลุด !

          "  บอกดีๆก็ได้ จะฉุดกระชากลากกันทำไม  มันเจ็บ !    มือหรืออะไรเนี่ย ?  "  

ฉันบอกพร้อมจับข้อมือตัวเองหมุนไปมาเพราะมันแดงขึ้นทันที....

          "  ชอบมันเหรอ  ยืนคุยเป็นนานสองนาน  "

          "  ชอบใคร ?  "

          "  ก็คุยกับใครหล่ะ ! "

          "  แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ "

          "  คงชอบมันสิน่ะ ! บอกไว้ก่อนนะ  ไอ้เต้มันเจ้าชู้ ! มันไม่ทางชอบเด็กเนิร์ดอย่างเธอหรอก  ยัยแว่น ! "

.....ปากเสียไม่พอ  ยังมาว่าให้เจ็บใจอีก  ฉันคิดในใจ  แต่ก็ไม่กล้าต่อว่าเขาไปตรงๆ เพราะดูเหมือนอารมณ์
เขาจะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่....เวลานี้

จนเราเดินกันมาถึงรถของเขา  แล้วก็เจอต้าร์ที่ยืนรออยู่ข้างๆรถ

          "  มากันแล้ว..."  ต้าร์บอก

          "  รีบขึ้นรถ...  จะห่วงคุยอะไรกันหนักหนา  "

เขาบอกอย่างหัวเสีย

          " รุ่นพี่เป็นอะไร  เมื่อกี้ยังอารมณ์ดีอยู่เลย  "

          "  ใครจะไปรู้  เมนต์จะมามั้ง ! "

          "  แล้วพักที่ไหนกัน  "

          "  อยู่หอนอกแถวมหาวิทยาลัยคะ  ขับตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย จอดตรงซอยหน้าที่มีร้านเหล้าอ่ะ  "

          "  เข้าใจเลือกที่อยู่หนิ  ติดกับร้านเหล้า ! "

เขาจงใจเน้นคำว่าร้านเหล้า  เห็นฉันเป็นเด็กเที่ยวขนาดนั้นเลย

          "  คงไปที่ร้านบ่อยละสิ  ไอ้เต้มันก็ร้องเพลงที่นั่นหนิ  มิน่า ....."

          "  มิน่าอะไร ?  รุ่นพี่เป็นอะไรมากป่ะเนี่ย.... ไปจงเกลียดจงชังอะไรพี่เต้นัก !   "

แล้วจู่ๆเขาเบรคซะหัวทิ่มกันเลย

          "  โอ้ย....อะไรเนี่ย...."     และเพราะฉันไม่ได้คาดเบล  เลยทำให้หัวกระแทกเข้ากับหน้ารถอย่างจัง

          "  เจ็บ...พี่จะเบรค...ทำไมไม่บอกกันบ้าง !  นี่หัวคนน่ะ แตกรึเปล่าเนี่ย...."  

เพราะแรงกระแทกทำให้แว่นของฉันหล่นหายไปตอนไหนไม่รู้  จนกระทั่งเขาเข้ามาขอดูหัว
ว่าโนรึเปล่า ?  แต่เขากลับดูอึ้งๆไป  ทำให้ฉันยิ่งตกใจ  ว่าสงสัยหัวแตกแน่ๆเลย....

          "  เป็นอะไร ?   มันมีเลือดเหรอ..."  

ฉันมองหน้าเขาในระยะประชิดอย่างลืมตัว  ไม่ต่างจากเขาที่มือยังคงวางมือ
ไว้ที่หน้าผากฉัน  พร้อมจ้องหน้าฉันอย่างนั้น...พักนึง

          "  เอ่อ...ไม่แตกหรอก  แค่โนๆนิดหน่อย  กลับไปเอาน้ำแข็งประคบทายาก็หายแล้ว  
อยู่ท้ายรถมีถุงประคบอยู่  เดี๋ยวถึงหอแล้วเดี๋ยวฉันประคบให้  "

          "  ไม่ต้อง...  เดี๋ยวทำเอง...รีบไปส่งให้ถึงหอก็พอ  ทีหลังจะเบรคอะไรก็บอกกันบ้าง  "

          "  เอ่อ..รู้แล้ว...  พูดมากจริง  ! "

          "  ก็พี่ไม่ได้มาเจ็บตัวเหมือนฉันหนิ !  "  

ยังไม่วายเถียง  ผู้หญิงอะไรว่ะ  เถียงโคตรเก่ง !  เขาบ่นกับตัวเอง
พอฉันบ่นให้เขาเสร็จก็หันไปถามเพื่อนที่นั่งข้างหลัง

          "  แกเป็นไรไหม ?  "

          "  หึ  ไม่เป็นไร...เราโอเค.. "

          "  เอ่อ..ดีแล้ว.."  แล้วฉันก็หันไปมองค้อนเขาอีกครั้ง  ก่อนจะเอามือมาลูบเบาๆที่หน้าผากตัวเอง
จนมาถึงหอ....  

          "  ขอบคุณนะคะที่มาส่ง  "

หลังจากที่ฉันเก็บของออกจากท้ายรถหมดแล้วก็เตรียมจะกลับขึ้นหอ  แต่...

          "  เดี๋ยว...  "  เขาก็ตรงเขามาฉุดมือฉันไว้ก่อน

          "  รอแปบ  "

          "  อะไร ?  "
  
แล้วเขาก็ลากฉันมานั่งที่ม้าหินอ่อนหน้าหอ  ในมือเขาก็มีถุงประคบของนักกีฬามาด้วย

          "  นั่งลงก่อน...ส่วนเธอกลับขึ้นหอไปก่อนเลย  "  

เขาบอกกับเพื่อนของฉัน  ก่อนจะหันมาสนใจกันรอยช้ำบนหน้าผากฉันแทน  

          "  บอกไม่ต้องไง... เดี๋ยวหนูทำเอง...  พี่อ่ะกลับไปเถอะ "  ฉันปัดมือเขาออกอย่างเกรงใจ

          "  นั่งเฉยๆ  "  เขาทำเสียงดุใส่ฉันพร้อมตีหน้าขรึมใส่อีก

          "  โอยพี่ ! เบาๆ นี่มือหรืออะไรเนี่ย..."

          "  โอเค  เดี๋ยวจะประคบเบาๆ  ขอโทษที่มือหนักไปหน่อย "

ฉันค่อยเหลือบมองเขาที่ค่อยประคบเย็นให้ฉันอย่างเบามือ  จริงๆแล้วเขาก็อ่อนโยนเป็นน่ะ  
แต่ทำไมเวลาเจอกันทีไรต้องแกล้งด่าฉันทุกทีสิน่า.....ทำยังกับโกรธกันมาสักร้อยชาติ !
หลังจากที่เขาทายานวดให้  ก็ยังจะสั่งอีก

          "  ยาเนี่ย...เอาไว้ทาทุกวัน  จนกว่ามันจะยุบหรือหายเขียวเข้าใจมั้ย ?  "

          "  พี่เก็บไว้เหอะ !   เดี๋ยวหนูหาซื้อใหม่ได้  ร้านยาก็อยู่ใกล้ๆนี่เอง  "

          "  เธอนี่ ! ทำไมดื้อจัง  ไม่ขัดสักเรื่องมันจะตายไหม ?   "

ว่าแล้วไง...ดีได้ไม่นานด่าฉันอีกแล้ว..ไอ้พี่วัยทองเอ้ย !

          "  อย่ามาด่าด้วยสายตา  "   นั่นไง...รู้ความคิดฉันอีก  เห้อออออ...

          "  กลับขึ้นหอได้แล้ว  "

          "  เจ้าค่ะ !   คุณท่าน....บ่าวจะรีบเลยเจ้าค่ะ  "

แล้วฉันก็วิ่งกลับขึ้นหอไปเลยเดี๋ยวนั้น  เพราะถ้าช้ากว่านี้คงโดนมากกว่านี้

          "  แสบนักน่ะ วาเลนไทน์... "


******************************************************


++  ไว้อ่านต่อ EP ต่อไปนะคะ

++  ฝากนิยายเรื่องใหม่นี้ด้วยนะคะ
++  อาจมีคำผิดบ้าง ตกบ้าง ก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
++  ฝากคอมเม้นติชมกันเข้ามาได้นะคะ  ยินดีรับทุกคอมเม้นค่ะ
++  อยากบอกว่า  ทุกครั้งที่มีคอมเม้นต์กดเข้ามา  จะรู้สึกดีใจมากเพราะอย่างน้อยเราจะได้รู้
++  ว่างานเขียนของเราเป็นยังไงในสายตาผู้อ่าน
++  จะได้นำมาพัฒนางานเขียนให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เพื่อผู้อ่านทุกท่านนะคะ
++  และจะได้ฝึกตัวเองไปด้วย
++  ฝากติดตามกันด้วยนะคะ
++  ขอบคุณค่ะ  จากใจ TARA22  จ้า ++











(เครดิตภาพสวยๆจาก  Pinterest  และ Goolgle ค่ะ )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:19
    ชอบชื่อเรื่องกับดอกกุหลาบแดงที่ใช้ มันเด่นดีค่ะ เปิดเรื่องก็น่าสนุก valentine vs my dear
    #7
    1
    • #7-1 TARA22 (@TARA22) (จากตอนที่ 1)
      27 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:47
      ขอบคุณจ้า ^^
      #7-1