บังเอิญ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4

    Overall
    52

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เคยไหมที่ต้องเจอใครบางคนในเวลาเดิมๆของทุกๆวัน เคยไหมที่ต้องเจอคนที่เราไม่เคยรู้จัก แต่ก็ส่งยิ้มให้ทุกวัน เคยไหมที่เจอซ้ำๆจนกลายเป็นความคุ้นตา เคยไหมหากวันนึงที่ไม่บังเอิญเจอจะรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป..


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




เป็นละครเรื่องสั้นเรื่องแรกที่ลองหยิบมาเขียนนะคะ
ยังไงก็ฝากผลงานชิ้นนี้ด้วยนะคะ
+++++++++++++++++++

เพราะความบังเอิญ...ทำให้เราได้เจอกัน
เพราะความบังเอิญอีก...ที่ทำให้เราอยากเรียนรู้ซึ้งกันและกันมากขึ้น
และเพราะความบังเอิญ....ทำให้เราได้มีกันและกันอย่างวันนี้
ขอบคุณ....
B
E
R
L
I
N
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 6 ก.พ. 62 / 18:44

บันทึกเป็น Favorite






          

#  บังเอิญ.....


          ในทุกๆวันของชีวิตเรามักจะผูกติดความวุ่นวาย  ไว้จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว
ในแต่ละวันของฉันมีความโชคดีอยู่อย่าง  คือ  ฉันไม่ต้องไปเบียดกับคนมากมาย  เพื่อแย้งกันขึ้นรถเมล์ 
ไม่ต้องตื่นเช้าอะไรมาก  เพื่อมารอรถเมล์ หรือ...ใช้ชีวิตรีบเร่งอะไรมากเกิน

แต่ทุกๆวัน  ที่ฉันต้องขับรถส่วนตัวออกไปทำงานเอง  เหมือนเช่นมนุษย์เงินเดือนอีกหลายๆคน  

          คุณเชื่อไหม  ? ว่าทุกๆวัน  ฉันมักจะเห็นรถยนต์อีกคัน  ที่ดูเหมือนว่าเราจะออกจากบ้านในตอนเช้า
เป็นเวลาเดียวกันเสมอ...  และเป็นแบบนี้อยู่หลายวัน  อะไรที่ทำให้ฉันคิดแบบนั้น  ข้อแรก สีและยี่ห้อรถคันนั้น
เรามักจะขับสวนทางกันเสมอ  จนหลายวันต่อมา...  

          ฉันก็เริ่มสงสัย  ว่าจะใช่คันเดียวกันรึเปล่า ?  ทำไมมันจะบังเอิญขนาดนั้น  ฉันจึงเริ่มจดจำลักษณะ
ของรถคันนั้นโดยการดูทะเบียนรถ...  เพราะแค่สีมันคงไม่พอหากจะตัดสินว่าเป็นคันเดียวกัน  

          แต่..เราไม่ได้ไปทางเดียวกันนะคะ  แต่เรา...  ขับรถสวนทางกันในเวลาเดิมๆ ของทุกเช้าและทุกเย็น  
เป็นแบบนี้มานาน...ตั้งแต่ฉันเริ่มสังเกตุเวลาที่เราขับสวนทางกัน  ทุกครั้งที่ขับผ่านฉันมักจะมองผ่านไปด้วย  และพอจะรู้ว่าคนในรถเป็นผู้ชาย  และเขาก็มองออกมาเหมือนกัน  มันเป็นอยู่อย่างนี้ในทุกๆวัน  ยกเว้นวันหยุดหรือวันอาทิตย์ที่ฉันไม่แน่ใจว่า  เขาหยุดหรือทำงาน

          แต่พอเช้าวันจันทร์  เราก็เจอกันในเวลาเดิม เหมือนเช่นเคย  ฉันแอบยิ้มทุกครั้งที่รถเราขับสวนทางกัน  
และเหมือนเราเองก็จะรู้  ว่าเวลานี้...เราจะเจอกัน  จากรถที่แล่นด้วยความเร็วเฉียดร้อย  ก็ดูเหมือนจะลดลงเอง
โดยอัตโนมัติ....

          น่าแปลกมั้ยค่ะ .... ฉันไม่อาจรู้ได้  ว่าคนที่อยู่ในรถคันนั้น  เขาจะโสดหรือมีครอบครัวแล้ว  แต่สายตาที่เค้าส่งยิ้มอ่อนๆมาให้ในแต่วัน  มันทำให้ฉันเอากลับไปนั่งคิดถึงและยิ้มออกมาง่ายๆกับตัวเอง  
ยิ้ม....ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ?  ชื่ออะไร  ?
แต่กลับมีความสุขเล็กๆที่เขาขับผ่าน....จนถ้าวันไหนที่เราไม่เจอกัน  ฉันกลับรู้สึกเศร้า...  และคอยถามตัวเอง...
ว่าเขาหายไปไหน  ?  เป็นอะไรหรือเปล่า...  หรือตื่นสาย...  อะไรทำนองนี้

          ฟังดูมันเหมือนเราแอบหลงชอบใครสักคนเข้าให้แล้ว  หากวันนึงสิ่งที่เคยเจอและพบอยู่ทุกวันจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  แต่หากวันนึงมันหายไป...ก็จะรู้สึกแย่..อย่างเช่นวันนี้...ที่ฉันไม่ได้ขับผ่านเขาเหมือนเช่นทุกวัน
ฉันก้มมองนาฬิกาที่ข้อมืออย่างสงสัย  หรือเป็นเพราะฉันออกมาผิดเวลา  หรืออย่างอื่น

          จนถึงเวลาเย็น 17.30 น.ที่เราจะขับผ่านโดยเวลาแล้ว ก็เกือบ 17.45 น.เข้าไปแล้ว  ฉันขับผ่านเส้นถนนตัดเข้าซอยบ้านตัวเองอย่างจดจ่อ  พร้อมคำถามว่าจะเจอเขาไหม ?  จนมาถึงจุดนัดเจอ (โดยบังเอิญ)

          ฉันมองเห็นรถเขาแต่ไกล แต่ทำไมมันถึงจอดนิ่งหล่ะ  ฉันขับผ่านเขาอย่างช้าๆพร้อมกับชั่งใจว่าควรจะจอด
หรือไม่   ฉันขับผ่านเขามาได้สัก 1 Kgเห็นจะได้...  แล้วก็ตัดสินใจเหยียบเบรคและถอยหลังกลับไป
ฉันลดกระจกเอ่ยถามเขา   ซึ่งก็ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าถาม  ยิ่งกับคนแปลกหน้าด้วยแล้ว...ยิ่งไม่ควร  
(แต่ก็ทำไปแล้ว)

           รถเป็นอะไรคะ ?  "

          "  ไม่รู้เหมือนกันครับ  อยู่ๆก็ดับไปเฉยเลย  เมื่อเช้าก็รอบนึงแล้ว..."    

นี่คงเป็นคำตอบสำหรับสิ่งที่ฉันสงสัยเมื่อเช้านี้...

          "  แต่ผมโทรตามช่างแล้วครับ  เดี๋ยวคงมา  ขอบคุณนะครับ  "

          "  ค่ะ  งั้นฉันไปนะคะ  "

          "  ครับ  "

แล้วรถของฉันก็แล่นออกไป  แต่สายตาของฉันยังคงมองที่กระจกมองหลังจนลับสายตา

          แต่เรื่องบังเอิญระหว่างเรา  ยังไม่หมดแค่นี้นะคะ  จนวันหยุดมาถึง  
และฉันไปออกกำลังที่สวนใกล้บ้านในตอนเช้า  ฉันไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญอีกไหม  เพราะวิ่งได้สักพักก็เจอเข้ากับเขาอีก  ที่วิ่งเข้ามาทักฉัน...  ฉันยิ้มให้เขา  และเราก็วิ่งคู่กันไปโดยรอบสวน  นอกจากคำทักทายแรกจากเขา  
เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก...  นอกจากวิ่งไป  ยิ้มไปเท่านั้นเอง.....

          มันเป็นความสุขเล็กๆที่เราสองคนสัมผัสได้...จากความบังเอิญนี้...และสายตาที่สื่อถึงกันก็เหมือนจะเป็นสื่อกลางบอกอะไรได้ดีกว่าคำพูด...จริงไหม.....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้วจ้า................................
ฝากนิยายเรื่องสั้นเรื่องแรกนี้ด้วยนะคะ
ผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
จากใจ TARA22 ........





(ขอบคุณภาพสวยๆจาก เว็บ Google )
B
E
R
L
I
N
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TARA22 จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น