SF'Stray kids พี่ซองน้องจอง

ตอนที่ 2 : A good bro #2/2 #JS END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 ม.ค. 61



 SF A good bro #JiSung


 

 


 

 

 

            ตะ..แต่ผมอยากมีจีซองเป็นพี่ชายนะนานเท่าไหร่แล้วนะที่คำๆนี้ตามหลอกหลอนผม นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่เคยพอใจและยินดีในสถานะนี้เลย นานเท่าไหร่กัน พี่ชาย..หึ พี่ชายงั้นหรอ  ผมก็เป็นได้แค่นั้น น้องก็มองผมแบบนั้น แบบนั้นมาโดยตลอด และยิ่งนานวันเข้า และยิ่งเราต่างก็โตขึ้นมันทำให้ผมรู้สึกละอายใจ ละอายใจที่จะเข้าหาน้อง อีกคนเข้าใกล้ผมด้วยความบริสุทธิ์ใจแต่ผมไม่ และมันก็ควรจะพอสักที ผมควรจะหยุดมันสักที ความรู้สึกของผมที่มันถลำลึกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

 

            เพราะแบบนั้น เพราะนายคิดแบบนั้น รู้สึกแบบนั้น ฉันยิ่งไม่อยากเข้าใกล้นายไปมากกว่านี้ผมเดินออกจากโรงยิมด้วยความรู้สึกที่มันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองน้องด้วยซ้ำ ผมกลัวกลัวว่าผมจะทนมองหน้าน้องที่แสดงความผิดหวัง หรือเจ็บปวดกับคำพูดของผมไม่ได้ แบบนั้น..ปล่อยไปแบบนั้น ก็ดีแล้ว ดีแล้วจีซองนายทำดีแล้ว  

 

 

            จองอินไม่เคยบอกผมเรื่องย้ายโรงเรียนและน้องก็คงไม่คิดจะบอก ผมจะไม่รู้เลยถ้าเพื่อนในห้องไม่พูดถึงน้อง และถ้าหากไม่มีใครพูดเรื่องน้องมันจะนานแค่ไหนผมถึงจะรู้ว่าน้องมาเรียนที่นี้ สองวัน สามวัน หนึ่งอาทิตย์หรือมากกว่านั้น และนั่นก็ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดจนแทบจะทนไม่ไหว หงุดหงิดที่น้องแค่เดินเข้ามาในโรงเรียนก็มีคนสนใจน้องเต็มไปหมด

 

ผมไม่ได้ตั้งใจจะไปดึงตัวน้องออกมาแบบนั้น วินาทีที่ผมรู้ว่าน้องมาเรียนที่นี้ผมแทบอยากจะหายตัวไปห้องประจำของเด็กม.ปลายปี1ห้องบี แต่ทว่าถ้าทำแบบนั้นมันก็จะดูเกินพอดีไปหน่อย แต่สุดท้ายแล้วเส้นความอดทนของผมก็ขาดลง เมื่อตั้งใจจะเดินน้องที่ห้องเรียนไปดูสักหน่อยว่าทุกอย่างโอเคดีไหมและก็กลับห้องตัวเอง

 

ผมตั้งใจจะทำแค่นั้น ก็แค่ต้องการจะแน่ใจว่าน้องไม่ได้มีปัญหาอะไร ก็แค่อยากไปเห็นกับตาว่าน้องถึงห้องเรียนโดยที่ไม่ได้ถูกใครวอแว และมันก็ไม่ได้ผิดจากที่ผมคิดไว้สักเท่าไหร่ แค่เห็นสายตาหลายๆคู่ที่มองไปที่น้องมันก็ทำให้ผมคลั่งขึ้นมา

 

รู้สึกโมโหและไม่ชอบใจเลย ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มกว้างๆที่น้องแจกให้กับทุกคนหรือแม้แต่คนที่อยู่ใกล้น้องเกินไป ผมรู้สึกเหมือนจะบ้าตายให้ได้รู้สึกปวดหัวตุบๆขึ้นมา ทำไมต้องยิ้มแบบนั้นให้คนอื่นด้วย แล้วผมก็ดันไม่พอใจเอามากๆที่ได้เห็นมันเพราะผมอยากให้มันเป็นของผมคนเดียว

 

            น้องจะรู้ตัวไหมว่าตัวเองไม่ต่างอะไรกับลูกแกะตัวเล็กๆที่อยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่าผู้หิวโหย ผมไม่ได้บอกอะไรมินโฮไว้ เพราะผมก็พึ่งรู้ว่าน้องย้ายมาเรียนที่นี้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ความจริงเลยคือเราไม่ได้สนิทกันมากมาย ผมรู้จักมินโฮเพราะมินโฮก็เป็นนักกีฬาว่ายน้ำของโรงเรียน

 

เรามีโอกาสเจอกันและรู้จักกันผ่านๆตอนที่เก็บตัวนักกีฬา และสำหรับผมแล้วคนที่ไม่น่าไว้ใจหมายเลขหนึ่งเลยก็คือมินโฮนั่นแหละ ไม่ได้น่าไว้ใจเลยแม้แต่น้อย ผมไม่ไว้ใจและไม่ชอบใจใครสักคนที่เข้าใกล้น้อง

 

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องเรียนของตัวเองด้วยอารมณ์ที่ยังไม่คงที่ ผมไม่เคยทำมันได้เลย ทั้งๆที่บอกกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าอย่าเข้าใกล้น้อง อย่าสนใจน้อง อย่ารู้สึกและทำตัวเป็นเจ้าของน้อง ผมทำมันไม่ได้เลย มันยาก..มันยากและหนักหนาสำหรับผมจริงๆ

 

วินาทีที่ต้องผลักน้องออกทั้งๆที่ผมอยากกอดน้องไว้ มันเหมือนกับว่าขาทั้งสองข้างถูกตรึงไว้อยู่แบบนั้นด้วยตะปูแหลมคมอันใหญ่ที่มองไม่เห็น มือที่กำลังยกขึ้นโอบกอดน้องราวกับถูกแช่แข็ง

 

 

            พี่เจวันโผล่ไปที่ห้องเด็กม.ปลายปีหนึ่ง พร้อมประกาศลั่นว่าเด็กผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆที่เข้าใหม่เป็นของตัวเอง คือแบบว่าพอจะมีอะไรที่ต้องอธิบายไหมครับเพื่อนพอผมนั่งลงที่โต๊ะประจำของตัวเอง ชานที่นั่งอยู่โต๊ะตัวข้างหน้าผมก็เอี่ยวตัวมามองพร้อมถามขึ้นด้วยท่าทียียวนกวนเบื้องล่าง  ผมลืมไปเลยว่าตอนไปก็ไปกับเพื่อน แต่พอฟิวส์ขาดแล้วผมก็ไม่ได้สนใจว่าใครจะอยู่ตรงนั้นบ้างและจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่ายังไงหรือเข้าใจไปแบบไหน

 

            เอาให้สะอาดนะ ผมรอใส่(ใจ)อยู่ชางบินเองที่นั่งอยู่ข้างๆผมก็พูดขึ้นเมื่อชานเปิดประเด็น

 

            อย่าลีลาและก็ไม่ต้องมาทำหน้าจะแดกหัวพวกกูขนาดแบบนั้นด้วย เพราะถ้ามึงไม่เล่ากูจะเล่าเองและบางทีกูก็อาจจะเล่าเกินเลยไปหน่อยอูจินพูดขึ้น อูจินคือเพื่อนตั้งแต่ ม.ต้นของผม และดูเหมือนอูจินมันรู้และเห็นทุกอย่าง แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่พูดและไม่ถาม ซึ่งนั่นมันก็ดีแล้ว อูจินก็คงรู้ว่าอะไรที่ควรพูดไม่ควรพูด อะไรที่ควรถามหรือไม่ควรถาม เพราะแบบนั้นมันกับผมถึงได้เป็นเพื่อนกันได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะได้ตัดเพื่อนกันยังไงไม่รู้ อะไรคือตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ไม่ได้อยากจะรู้พอมาตอนนี้อยากจะรู้ขึ้นมา

 

            เห้ยนี่มึงก็รู้หรอเนี้ย ยังไงๆ พี่เจวันของกูนอกใจกูนานแค่ไหนแล้วชางบินดูตื่นเต้นและเบนเข็มทิศไปหาอูจินแทน  พร้อมกับพูดติดตลกให้บรรยากาศดูผ่อนคลายมากขึ้น หลังจากที่ผมเอาแต่นิ่งเงียบ

 

            มึงจะไม่เล่า..?”อูจินมองผมด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อผมไม่แม้แต่ไหวติง

            มึงก็รู้…” ผมพูดแค่นั้นก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ อูจินรู้ มันรู้ว่าผมรู้สึกมากมายกับเรื่องนี้แค่ไหน ถึงมันจะไม่เคยถามตรงๆเลยก็ตามแต่ผมรับรู้ว่ามันรู้  ผมไม่อยากเล่าอะไร มันไม่ได้มีอะไรให้เล่า ระหว่างผมกับน้องมันงดงามแค่ในความรู้สึกของน้องเท่านั้นเพราะน้องไม่ได้คิดอะไร น้องพอใจและมีความสุขกับมันอย่างเต็มร้อย

 

สำหรับจองอินผมคงเป็นพี่ชายที่แสนดี ผมเป็นที่พักพิงสำหรับน้อง เป็นเพื่อนเล่น เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตวัยเด็กของน้อง ทุกครั้งที่ผมมองไปที่น้องผมจะเห็นว่าสายตาที่น้องมองมาที่ผมมันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทุกครั้งที่มองไปที่อัศจรรย์เวลาเล่นบาสผมจะเห็นรอยยิ้มกว้างพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่มองมาอย่างเอาใจช่วย

 

สิ่งที่ผมได้รับจากน้องไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าน่ารัก เสียงหัวเราะใสๆ ท่าทีที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา สิ่งเหล่านั้นที่เป็นน้องสำหรับผมแล้วมันทรมาน มันทรมานที่ต้องรับรู้ความจริงที่ว่าน้องมีมันให้กับทุกคน กับทุกคนที่อยู่รอบตัวน้อง ผมไม่ได้พิเศษไปกว่าคนอื่นนั่นคือสิ่งที่ผมยอมรับกับตัวเองและเจ็บปวดมากที่สุด

 

ผมมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆน้อง ผมชอบใบหน้าเปื้อนยิ้มและแก้วตาสีใสราวกับกวางน้อยยามที่น้องจดจองมาที่ผม และทุกครั้งที่ผมได้รับมัน มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอย ผมมีความสุข มันดี ดีมากจริงๆแต่แล้วในทุกๆครั้งที่ผมสบเข้ากับดวงตาสีใสคู่นั้น

 

ทุกครั้งที่ผมมองและจ้องลึกเข้าไปในนั้น ผมจะเห็นความไร้เดียงสาและความบริสุทธิ์ในนั้น และนั่นคือทุกครั้งที่ความรู้สึกละอายใจแทรกเข้ามาในขณะที่ผมมีความสุข ผมมองน้องเป็นแค่น้องชายคนหนึ่งไม่ได้ ผมปฏิบัติตัวกับน้องมาก มากเกินกว่าพี่ชายคนหนึ่งควรจะเป็น

 

            จีซองหรือมันอาจจะเป็นเพราะกูไม่เคยพูดมันเลย ไม่เคยได้พูดเตือนสติมึงเลย เรื่องนี้มันถึงได้ลากยาวมาจนถึงตอนนี้ มึงจะเอาแต่วิ่งหนีแบบนี้ไม่ได้ไหมวะ มึงจะเอาอะไรกับน้องกูถามหน่อย

 

            “…”

 

            มึงเข้าหาน้องแบบไหนในตอนแรก มึงก็เป็นแบบนั้นมาตลอดไม่ใช่หรอวะ มึงอยู่กับน้องแบบพี่ชายคนหนึ่งมาโดยตลอด น้องมันก็คิดว่ามึงเป็นพี่ชายก็ถูกแล้ว แล้วอยู่ๆวันหนึ่งความรู้สึกมึงเปลี่ยนไป มึงจะให้ใครรับผิดชอบ ใครหรอคือคนผิด อยู่ๆมึงก็จะให้น้องรู้สึกเหมือนมึงแล้วมาทำตัวซังกะตายแบบนี้เพราะน้องบอกว่าอยากให้มึงเป็นพี่ชายเนี้ยนะ

 

            พวกมึงไปที่สนามบาสงั้นหรอผมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับชานและชางบิน ก่อนที่พวกมันจะหันหน้ามองทางอื่น ราวกับเลี่ยงที่จะสบตาและคุยกับผม

 

            มันใช่ประเด็นไหมวะ มึงฟังที่กูพูดบ้างไหม เข้าหูมึงบ้างไหมเนี้ย หรือเลือกฉลาดเป็นเรื่องๆอูจินพูดอะไรก็ไม่รู้ยาวเหยียด ผมสรุปใจความได้สั้นๆว่ามันว่าผมว่าโง่

 

            การที่มึงเฟดตัวเองออกมา ทำร้ายจิตใจน้องแบบนี้มึงมีความสุขหรอ มึงมีความสุขดีหรอไม่ คำตอบมันคือไม่ ผมทำไปก็เพราะต้องทำ ถ้าจะทำตามความรู้สึกของตัวเองปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ใจต้องการ เป็นแบบนั้นแต่ทว่าน้องไม่ได้คิดแบบเดียวกับที่ผมคิด มันก็ไม่มีความสุขไม่แพ้กันหรอก

 

            ถ้าขืนยังทำหน้าซังกะตายและเอาแต่วิ่งหนีเรื่องนี้อยู่แบบนี้ เดี๋ยวก็โดนคนอื่นคาบไปแดก มึงโง่จริงๆใช่ไหมเนี้ยจีซอง  เป็นกูใช้โอกาสนี้เลี้ยงต้อยเด็กไปแล้ว

            นี่มึงไม่ละอายใจบ้างเลยหรือไง เป็นมึง มึงไม่ละอายใจจริงๆหรอ ก็น้องมันไม่ได้คิดอะไรกับกูป่ะวะ เอาแต่ย้ำกูอยู่ทุกวันว่ากูเป็นพี่ชาย พี่ชายเหี้ยอะไร ถามกูสักคำไหมว่ากูอยากเป็นหรือเปล่าหลังจากที่ปล่อยให้อูจินเอาแต่พร่ามอยู่นานสองนาน ผมก็ตอบกลับบ้าง

            ไม่ต้องมาตอแหล พึ่งจะละอายใจ? พึ่งจะหน้าบางขึ้นมา กูเห็นเถอะว่าทำอะไรกับน้องบ้าง เหอะ!สรุปว่ามึงยอมแพ้ ? และก็จะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ เลิกยุ่งกับน้อง เลิกมอง เลิกคิดเรื่องน้อง เลิกเป็นเดือดเป็นร้อน เลิกรู้สึก มึงจะทำแบบนั้น จะทำมันได้ ?” อูจินถามขึ้นอีกครั้งพร้อมมองมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยความจริงจัง

 

              “…” สิ่งที่อูจินถามมันทำให้ผมรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา มันรู้สึกจุกและอัดแน่นไปทั่วอก เพราะอูจินมันพูดถูกทุกอย่าง คำถามที่มันถามผม มันคือคำตอบที่ชัดเจนในความรู้สึก

 

            ไม่ต้องตอบกู กูไม่ได้อยากรู้ ตอบตัวมึงเองเพราะต่อจากตรงนี้มันก็แล้วแต่มึง คนที่เจ็บปวดก็มึง คนที่จะทนได้หรือไม่ได้มันก็มึง และแน่นอนคำตอบของผมมันคือ ผมทำไม่ได้และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะทำมันได้ หนึ่งปี สองปี สามปี หรือต่อจากนี้อีกไม่รู้กี่ปี

 

ผมถึงจะลบความรู้สึกนี้ออกไปได้หมด ผมถึงจะสามารถหยุดคิดเรื่องน้องได้ ผมทำมันไม่ได้ ทนมันไม่ได้ คนอย่างฮันจีซองจะสามารถทิ้งจองอินไว้ข้างหลังแล้วก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้สึกอะไรไม่ได้จริงๆ

 

 

            เออ แม่ งง!! ไม่คิดเหี้ยอะไรแล้ว กูทรมานจะตายแล้ว

 

            ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและขาทั้งสองข้างก็ออกวิ่งผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทุกก้าวที่วิ่งออกจากห้องเรียนนั้นกำลังก้าวเร็วแค่ไหน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมวิ่งชนใครไปบ้าง ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงเรียกของเพื่อนทั้งสามคน เพราะทุกความรู้สึกมันไปอยู่สนามบาสก่อนที่กายหยาบผมจะไปถึงซะอีก ใจผมมันนำไปแล้ว หวังว่าน้องจะยังอยู่ หวังว่าจะทัน ผมไม่อยากให้มันยืดยาวไปกว่านี้แล้ว ผมจะไม่รออะไรแล้วผมไม่อยากให้มันติดค้างแม้แต่เสี้ยววินาที

 

และทันทีที่ผมมาถึงสนามบาส คนที่อยู่ในทุกห้วงความคิดของผมยังคงอยู่ที่เดิม น้องไม่แม้แต่ไหวติง น้องยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ไปไหนทุกๆก้าวที่ผมเดินเข้าไปใกล้น้อง มันยิ่งตอกย้ำว่าผมไม่สามารถทำมันได้ การที่ต้องผลักไสตัวเองให้ออกห่างจากน้อง การที่ต้องทำเป็นไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่ต้องห่างน้อง

 

การที่ต้องบอกให้ตัวเองหยุดคิดแบบนั้นกับน้อง การที่ต้องเลิกรู้สึกทั้งๆที่รู้สึก การที่ต้องทำแบบนั้น ผมทำมันไม่ได้ ถึงจะพยายามทำมาโดยตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผมมาเรียนที่นี้ ทุกๆเรื่องของน้อง ทุกๆเรื่องที่มีน้องเข้าไปเกี่ยวข้อง ผมไม่เคยรู้สึกน้อยลงได้เลย

 

ยิ่งผมต้องพูดจาใจร้ายกับน้อง ผมยิ่งเจ็บปวด ยิ่งผมต้องทำเป็นผลักไสน้องไม่ต้องการน้อง ผมยิ่งโหยหาและอยากดึงน้องเข้ามากอด ทุกครั้งที่ผมพยายามหลบหน้าน้องแต่ทว่ามันกลับคือทุกครั้งที่สายตาของผมเอาแต่มองหาน้อง

 

ทุกก้าวของผมที่กำลังเดินไปข้างหน้ามันทำให้ระยะห่างของผมกับน้องสั้นลงเรื่อยๆ และยิ่งเข้าใกล้น้องเท่าไหร่ ไหล่เล็กที่เกาลังสั่นไหวก็ชัดเจนในสายตามากขึ้นเท่านั้น ผมเดินเข้าไปซ้อนหลังน้องพร้อมฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่บางยกมือทั้งสองข้างที่โอบกอดรอบเอวเล็ก น้องยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆประจำตัวที่ผมได้กลิ่นมันเกือบทั้งชีวิตแล้วแต่ทว่าไม่เคยเบื่อและรู้สึกว่ามันหอมน้อยลงเลย

 

น้องหันหน้ามามองผม และนั่นทำให้หัวใจผมหล่นวูบ ผมไม่เคยรู้สึกร้อนใจเท่าครั้งนี้มาก่อน ใบหน้าขาวที่ไม่ว่าผมจะมองมาครั้งไหนมันก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสแต่ทว่าครั้งนี้กลับต่างออกไป ใบหน้าน่ารักนองไปด้วยหยาดน้ำตา น้องกำลังร้องไห้งั้นหรอ 

 

            ขอโทษ จองอินพี่ขอโทษผมยกมือขึ้นแนบใบหน้าขาวเนียนพร้อมไล่เกลี่ยหยาดน้ำตาอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวเหลือเกินว่าคนตรงหน้าจะเจ็บปวด ผมต้องการจะปลอบประโลมน้องและขอโทษกับสิ่งที่ผมทำ ผมยอมรับว่าผมตกใจมาก เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเห็นน้องร้องไห้นับครั้งได้ จองอินไม่ใช่เด็กขี้แย ในทางกลับกันน้องเก็บซ่อนความรู้สึกแย่ๆไว้ใต้ใบรอยยิ้มกว้างได้อย่างเก่งกาจ

 

 

            ไม่เรียนที่นี้แล้วไง ฮึกบอกว่ายอมแล้วไง ยอมกลับไปแล้วทำไมจีซองยังโกรธอยู่อีก ฮื้อออ..” เสียงสะอื้นของน้องยิ่งทำให้ผมรู้สึกใจสั่นและชาไปทั้งตัว น้องแบบใบหน้าลงกับอกของผมพร้อมความรู้สึกเปี้ยกชื้น

 

            ไม่โกรธแล้วครับ พี่ไม่โกรธแล้วนะ จีซองไม่โกรธจองอินแล้วนะครับ ไม่โกรธแล้ว ขอโทษพี่ขอโทษจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว จะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้วผมไม่รู้ว่าน้องเจ็บปวดและเสียใจกับอะไรมากกว่ากัน แต่สิ่งที่ผมรู้คือผมเป็นคนทำให้น้องร้องไห้

 

            จีซองไม่ผิด ไม่ ฮึก ไม่ต้องขอโทษ เพราะผมดื้อ เพราะดื้อจีซองเลยไม่รักผมกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มพร้อมกับตบหลังน้องเบาๆ ผมทำลงไปได้ไงนะ ผมทำร้ายจิตใจคนตรงหน้านี้ได้ยังไงกัน น้องบอบบางและใสราวกับแก้ว หากสัมผัสหรือพลั้งแรงมันอาจจะแตกหักได้ ทำไมถึงได้ใจร้ายกับคนที่ตัวเองเฝ้าถนอมและรักใคร่ได้ลง

 

            ไม่เห็นจะจริงเลยเรากำลังพูดเรื่องไม่จริง เป็นไปไม่ได้ที่พี่จะไม่รักเรา เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่ร้องแล้วนะ ไม่ร้องแล้วนะครับถ้าผมได้แบบที่น้องว่า การที่ไม่รักน้องผมคงไม่ยังอยู่ตรงนี้ ถ้าผมทำได้ผมคงไม่เจ็บปวด

 

            อะ อื้ม ไม่ร้อง ไม่ร้องแล้วน้องบอกแบบนั้นพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองผมก่อนที่จะระบายยิ้มสวยด้วยน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล ถึงแม้น้องจะบอกว่าจะไม่ร้องแล้วก็ตาม ผมโน้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าน่ารักก่อนจะทาบทับริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนพวงแก้มใสเพื่อไล่ซับน้ำตาแต่ทว่าน้องกลับย่นคอหนีสัมผัส

 

            หะ..ห้ามจุ๊บ ห้ามจุ๊บผมนะน้องบอกห้ามด้วยท่าทีตื่นๆ พร้อมส่ายหัวไปมา มือเรียวเล็กยกขึ้นกอบกุมใบหน้าราวกับสร้างเกราะป้องกัน

 

            ทำไม ทำไมพี่จะจุ๊บไม่ได้ผมสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้น้อง พร้อมเอ่ยถาม

 

            เดี๋ยวคอก็เป็นรอยแบบตอนนั้น ไม่ให้จุ๊บแล้วเอ่ออย่าไปฟังน้องพูดนะครับ ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น เด็กสมัยนี้ชอบจินตนาการณ์นะครับว่าไหม แบบอาจจะเป็นรอยมดกัดหรือยุงกัดก็ได้

 

            พี่ทำแบบนั้นหรอ พี่เคยทำงั้นหรอผมสาวเท้าเข้าไปใกล้น้องพร้อมถามทีเล่นทีจริงอีกครั้ง  

 

            ใช่จีซองทำ จีซองทำแบบนั้นที่ห้องนอนของผมน้องตอบกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่มั่นใจสุดๆว่าผมเคยทำ

 

            อ่า..ไม่เห็นจะจำได้เลย เรานะมั่วแล้วล่ะ

            ไม่ได้มั่วจริงๆนะ จีซองนั่นแหละทำ ทำจริงๆ ทำบ่อยด้วย!”

 

            ไหนหลักฐานไม่เห็นมีรอยเลย แบบนี้เรากำลังขี้ตู่นะรู้ไหมน้องรีบสำรวจตัวเองใหญ่เลย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมด้วยสีหน้าหงอยๆ  

 

            ก็มันหายไปแล้วอ่ะมันก็เลยไม่เห็น จีซองนั่นแหละไม่ยอมรับ ผมไม่ได้ขี้ตู่สักหน่อยน้องยังคงเถียงผมขาดใจ และดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ   

 

            แบบนี้ พี่ก็โดนเรากล่าวหาฟรีๆสิ แถมโดนว่าด้วยว่าไม่ยอมรับ พี่จะยอมรับก็ต่อเมื่อมีหลักฐานอ่ะนะ ให้พี่ทำหลักฐานให้ใหม่เอาไหม? นี้ยอมสุดๆแล้วนะ ยอมผิดด้วยและก็ยอมทำหลักฐานให้ด้วยน้องเบิกตากว้างพร้อมกับคิ้วสวยที่เริ่มผูกกันราวกับกำลังใช้ความคิด

 

            ก็ได้ แต่ผมไม่ค่อยชอบมันเลยอ่ะมันจั๊กจี้ เพราะน้องเป็นแบบนี้ไง เพราะน้องไม่ทันคนอื่นแบบนี้ไง ผมถึงไม่อยากให้น้องมาเรียนที่นี้ แค่คิดว่ามีคนทำกับน้องแบบที่ผมทำมันก็เหมือนหัวใจผมจะระเบิดขึ้นให้ได้

 

            นี่.. อย่าให้ใครทำกับเราแบบที่พี่ทำเข้าใจไหม

 

            รู้แล้วน่า ทำไมจีซองต้องพูดบ่อยๆ บอกแบบนี้ตั้งแต่ป.2 ไม่เบื่อหรือไง น้องบ่นพร้อมย่นจมูกใส่ผม ราวกับเบื่อที่จะได้ยินประโยคเดิมๆซ้ำๆ

 

            ก็พี่หวง

 

          “รู้แล้วน่า จีซองพูดเยอะ ไม่ทำสักที

 

          “ไม่ทำหรอกก็เราบอกไม่ชอบมันจั๊กจี้พี่ยอมรับแล้วก็ได้ พี่ทำเองแหละ พี่ทำคอเราเป็นรอยบ่อยๆ พี่เป็นคนทำเอง

 







ตัดจบแบบนี้เลยละกัน ฮ่าๆ ๆ  อาจจะไม่ได้ดีมากมายอะไร

ยังไงก็ช่วยให้ฟีดแบคด้วยนะคะ >< เราจะได้รู้ว่าควรปรับควรแก้ตรงไหน

ไว้เจอกัน SF หน้า หวังว่าจะยังได้เขียนอยู่ หวังว่าจะมีคนอ่าน

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่าน ขอบคุณที่ชอบคู่ ซองอิน อยู่ด้วยกันไปนานๆ <3


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #14 H A N N I E (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 11:42
    ตั้งแต่ป.2อ่านะ เอิ้กๆๆๆๆๆ
    #14
    0
  2. #13 ironman (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:40
    น๊องใจพรี๊บางงง รอตอนต่อไปเด้ออออ
    #13
    0
  3. #12 imfighter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 10:46
    งุ้ยยยน่ารักกกกก
    #12
    0
  4. #11 Ppillow_SUGA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:00
    เขินนนเด้อ
    #11
    0
  5. #9 Luktarn_Pakjira (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 21:01
    น้องจองอินน่าร้ากกกกก มาต่อไวๆนะไรท์
    #9
    0
  6. #8 nannyWnd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 20:20
    งื้ออ จองอินน่ารัก ใสใส
    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #8
    0
  7. #7 WanwisaSanguan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 17:58
    น้องจองน่าร้ากกมากมายยย
    #7
    0