(BLแปลจีน) ต้องขอแต่งงานกับผู้ชายเจ็ดคนเนี่ยนะ!

ตอนที่ 40 : ตอนที่22 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 471 ครั้ง
    14 ส.ค. 62

ในวันถัดมา ฉู่มู่หยุนใช้ความสามารถ101%เพื่อแสดงภาพของดอกไม้ขาวน้อยๆที่เห็ดชัดๆว่าหลงทางแต่ก็พยายามซัพพอร์ตตัวเองอย่างเข้มแข็ง

สำหรับภาพนั้น นอกจากคำว่า'กราบ'เป็นตัวหนา ซีโร่ก็ไม่มีคำอื่นจะพูด

แน่นอนว่าโม่จิ่วฉาวเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ของฉู่มู่หยุนแต่เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นและดูแลเอาใจอีกฝ่ายเหมือนปกติ

แต่การเอาอกเอาใจของเขาในตอนนี้กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ราวกับน้ำผึ้งอาบยาพิษ ยิ่งหวานเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตรายเท่านั้น

ไม่ว่าฉู่มู่หยุนจะพยายามข่มอารมณ์ตัวเองเท่าไหร่ ต่อหน้าโม่จิ่วฉาว เขาก็อาจถูกเปิดโปงได้ทุกเมื่อ

ไม่ว่าเขาจะคิดเท่าไหร่ เขาก็คิดไม่ออกว่าทำไมโม่จิ่วฉาวถึงพาเขากลับมา เขาคิดไม่ตกว่าทำไมโม่จิ่วฉาวถึงเลี้ยงดูลูกของศัตรูอย่างดี ที่ยากยิ่งกว่านั้นคือทำไมเขาถึงปฏิบัติต่อฉู่มู่หยุนดีขนาดนี้

เขาดูแลฉู่มู่หยุนดีเสียจนฉู่มู่หยุนตกอยู่ในอุ้งมือ ดีเสียจนเขาไม่สามารถหยุดตัวเองไม่ให้ดำดิ่งลงไปได้ ดีเสียจนเขาตกหลุมรักไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม เขาเคยคิดว่าเขาได้ครอบครัวใหม่มาทดแทนครอบครัวเก่าที่เสียไป แต่ความจริงราวกับฟ้าผ่าลงมาทำเขาพังทลาย

ทุกๆอย่างเป็นเรื่องโกหก ล้วนแต่เป็นเรื่องหลอกลวง

นี่มันน่าเย้ยหยัน เหลวไหล และน่าอับอาย!

ราวกับเป็นคนโง่ เขาใช้เวลาสิบปีประทับตัวการที่ฆ่าพ่อแม่เขาไว้ในหัวใจ

ราวกับเป็นคนเขลา เขานอนในอ้อมกอดของคนที่สาดเลือดของตระกูลฉู่อยู่ทุกคืน

เขาได้แต่นึกย้อนไป รู้สึกผิด และทรมานตัวเองด้วยเรื่องนี้ซ้ำๆ

เขาไม่สามารถปล่อยวางได้และไม่อาจข่มตาหลับได้ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว ภายใต้การทรมานจิตใจที่หนักหน่วง เขาซูบผอมลงในเวลาสั้นๆ

แน่นอนว่าโม่จิ่วฉาวสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ เขาถามอย่างเป็นห่วง "อะไรทำให้เจ้ากังวลใจหรือ"

ฉู่มู่หยุนตัวแข็ง ครู่หนึ่งก็ตอบ "ไม่มีอะไรขอรับ"

"เสี่ยวหยุน" โม่จิ่วฉาวกอดเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ถ้าเจ้ามีอะไรในใจอย่าเก็บซ่อนมันจากข้า ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าไม่ว่าเจ้าจะเผชิญปัญหาอะไร"

ได้ยินคำเหล่านี้ ฉู่มู่หยุนก็หนาวเยือกตามสันหลัง หนาวเหน็บเสียจนผ่านหัวใจเขาไปตามเลือดแล้วเข้าซึมลึกถึงกระดูก จนเหมือนกับว่าความรับรู้ของเขาหายไป

เขาอยากจะตะโกนและถามโม่จิ่วฉาวอย่างไม่สนสิ่งใดในโลก ถามเขาว่ากล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร! ถามเขาว่าเขากล้าพูดว่ารักเขาได้อย่างไรหลังจากฆ่าคนทั้งตระกูลฉู่! แต่ยิ่งไปกว่านั้น เขาอยากถามว่าทำไม...ทำไมทำกับเขาแบบนี้...

หรือบางที เขาแค่อยากจะถามตัวเอง

เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าคนที่เป็นฆาตกรอยู่ต่อหน้า ทำไมถึงยังไม่ฆ่าเขาอีก?

เขารู้ชัดว่าครอบครัวของเขาตายในเงื้อมมือของโม่จิ่วฉาว เขารู้ทั้งรู้ว่ามือคู่นั้นแปดเปื้อนเลือดของสกุลฉู่ ทำไมถึงยังไม่แก้แค้น!

ความขัดแย้ง การดิ้นรน และความทรงจำที่นับไม่ถ้วนพันเกี่ยวกับความเป็นจริงที่ขื่นขม ผลักให้ฉู่มู่หยุนร่วงหล่นสู่ทะเลแห่งความเจ็บปวด

เขาไม่อาจฝืนสีหน้าให้สงบนิ่งได้อีก เขาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเจือความเจ็บปวด "ถ้า...ถ้าวันหนึ่ง...."

โม่จิ่วฉาวโอบกอดเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวลใจ "เสี่ยวหยุน?"

สุดท้ายแล้วฉู่มู่หยุน....สุดท้ายแล้วก็สามารถสงบใจลงได้ เขายึดตัวตรงหน้าแน่น และราวกับว่าเขาป่วย เขาจูบร่างนั้นด้วยกำลังและด้วยความโกรธ....จนเมื่อตัวเขาหอบหายใจ ฉู่มู่หยุนก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเจือประกายเลือด เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ทำกับข้า"

โม่จิ่วฉาวสะดุ้งน้อยๆ

ฉู่มู่หยุนเลื่อนตัวลงไปและครอบริมฝีปากเหนือสิ่งนั้น

โม่จิ่วฉาวขมวดคิ้ว เขาอยากจะดึงตัวอีกฝ่ายขึ้น

แต่เด็กหนุ่มเริ่มอ้อนวอนแล้ว "ได้โปรด ข้าต้องการมัน ไม่ต้องห่วงเรื่องคำสาป ยังไงข้าก็ไม่อาจฝึกวิทยายุทธได้อีกแล้ว ยังจะมีอะไรต้องห่วงอีก?"

โม่จิ่วฉาวกุมมือเขา "แต่มันจะทำให้เจ้าเจ็บ"

วิทยายุทธของเขาถูกทำลายแล้ว และตอนนี้คำสาปจะส่งผลต่อร่างกายของเขาโดยตรง 'ความเจ็บปวดรวดร้าวทรมาน'นั้นยากเกินจะรับไหวสำหรับฉู่มู่หยุนในตอนนี้

แต่ฉู่มู่หยุนไม่สนอีกต่อไปแล้ว "ข้าไม่กลัว ข้ารับได้ ข้าก็แค่ต้องพักให้มากๆหลังจากนั้น ข้าไม่อาจฝึกวิทยายุทธได้อีกแล้ว ข้าไม่มีทางพัฒนาวิทยายุทธไปถึงระดับนั้นได้ ดังนั้น...อึก...อืม..."

โม่จิ่วฉาวจูบเขาแล้วมอบค่ำคืนที่ยากจะลืมเลือนให้เขา

ครั้งแรกก็จะยากหน่อย ครั้งต่อๆไปจะง่ายขึ้น ประโยคนี้จริงมากทีเดียว

ตอนที่โม่จิ่วฉาวอ่อนโยน ทักษะของเขาราวกับมาจากนอกโลกเลยทีเดียว

ฉู่มู่หยุนให้คะแนนเขาสูงมาก "ฉันว่าทักษะของเขาเทียบได้กับฉันเลยล่ะ"

ซีโร่น้อยที่เพิ่งเปิดตากำลังลังเลว่าเขาจะทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยินอะไร หรือควรจะสรรเสริญดี

แต่ว่า...เขาจะพูดชมฉากนี้ยังไงดี มันไม่ได้อยู่ในคู่มือระบบซะด้วย QAQ!

หลังจากวันนั้น ก็ไม่น่าแปลกใจที่ฉู่มู่หยุนต้องนอนพักฟื้นไปหนึ่งเดือนเต็มๆ

ราคาที่ต้องจ่ายจากการทำครั้งหนึ่งคือต้องติดเตียงครึ่งเดือน ช่างน่ารำคาญใจจริงๆ

ถึงแม้ฉู่มู่หยุนจะยังไม่ได้เจอมารราคะแต่ก็เริ่มคิดถึงอีกฝ่ายแล้ว

เขาไม่ได้ลุกจากเตียงมาเดือนนึง แต่ฉู่มู่หยุนก้ไม่เกียจคร้าน เขาเข้าสู่โหมดเก็บตัวอย่างบ้าคลั่ง จนถึงขั้นที่เขายกทั้งห้องสมุดมาไว้ในห้องนอนเขาเลยทีเดียว

มีหนังสือวงเวทย์ชั้นสูงทุกชนิด และความกระหายความรู้ก็ทำให้เขาแทบอยากกินหนังสือทั้งหมดจนตัวกลมให้รู้แล้วรู้รอด

โม่จิ่วฉาวตามใจเขามาก เมื่อเห็นเขาเป็นอย่างนี้ เขาก็ส่งคนออกไปตระเวนหาหนังสือวงเวทย์แล้วนำมากองตรงหน้าเขา

ฉู่มู่หยุนไม่อิดออดเขารับมันไว้ทั้งหมด และศึกษามันทั้งกลางวันกลางคืน

โม่จิ่วฉาวเตือนให้เขาพักผ่อนให้พอหลายครั้ง แต่เหตุผลของฉู่มู่หยุนก็ฟังขึ้น เขายิ้มงดงามชวนตะลึงให้โม่จิ่วฉาว "ท่านพ่อ ข้าไม่อยากเป็นคนไร้ค่าขอรับ"

เขาพูดแค่นี้ โม่จิ่วฉาวก็ไม่มีใจที่จะไปจ้ำจี้จ้ำไชเขาอีกต่อไป

วันสำคัญใกล้เข้ามาเรื่อยๆทุกที

ฉู่มู่หยุนยิ่งศึกษาวงเวทย์อย่างหักโหมยิ่งขึ้น

แต่ตอนนี้ร่างกายของเขาเป็นเหมือนคนปกติ อ่านหนังสือนิดหน่อยก็ทำให้เขาเหนื่อยแล้ว

โม่จิ่วฉาวกลับมาแล้ว เขาเห็นฉู่มู่หยุนถอดเสื้อตัวนอกออกและเอนหลังหลับบนเตียง เส้นผมสีน้ำหมึกตกลงขนาบข้างแก้มขาวเหมือนหยก

มือซ้ายของฉู่มู่หยุนถือหนังสือ ขณะที่มือขวามีกระดาษอยู่กองหนึ่ง

โม่จิ่วฉาวเข้ามาใกล้และเห็นวงเวทย์ซับซ้อนเขียนอยู่บนกระดาษ

มารทระนงไม่เคยใช้วงเวทย์มาก่อนแต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่เข้าใจ ในทางตรงกันข้ามเขากลับสนใจสิ่งที่คนอื่นยากจะเข้าใจ แม้แต่การค้นคว้าของเขาก็ลงลึกและแยบคาย แต่เพราะว่าวิทยายุทธของเขาสูงเกินไปเขาเลยไม่มีโอกาสใช้มัน

เขาแค่กวาดตามองผ่านๆตอนนี้เขาก็รู้องค์ประกอบของวงเวทย์

เป็นวงเวทย์ร้ายกาจที่มีรังสีสังหารรุนแรง เค้าโครงก็เริ่มปรากฏออกมาให้เห็นแล้ว

ช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ นั่นเป็นความคิดแรกที่ผ่านสมองของโม่จิ่วฉาว เพราะว่าเขารู้ดี เขารู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะทำแบบนี้ เขาจึงได้รู้ว่าความเข้าใจของฉู่มู่หยุนลึกซึ้งนัก

และเรื่องที่ว่าทำไมฉู่มู่หยุนถึงศึกษาวงเวทย์สังหาร

คำตอบก็เป็นหลักฐานชัดเจนในตัวมันอยู่แล้ว

--เพื่อที่จะฆ่าเขา เพื่อที่จะแก้แค้นให้ตระกูลฉู่

โม่จิ่วฉาวไม่แปลกใจ ในทางตรงกันข้าม เข้าตั้งตารอด้วยซ้ำ

พูดตรงๆ การศึกษาวงเวทย์ชั้นสูงสองแบบในเวลาสั้นๆเป็นเรื่องยากแม้จะเป็นฉู่มู่หยุนก็ตาม

ถึงแม้เขาจะวางโครงร่างและฝึกฝนทักษะมือตั้งแต่สิบปีก่อน ฉู่มู่หยุนก็ไม่เคยลองจริงๆเพราะไม่อยากให้คนอื่นสงสัย ดังนั้นมันจึงไม่มีผลเท่าไหร่

เขาไม่พะว้าพะวนใจอีกแล้วตอนนี้ เขาจึงสามารถทุ่มเทศึกษาโดยไม่สนใจสุขภาพตัวเอง แต่เวลาก็ยังมีจำกัด จนกระทั่งคืนก่อนเกิดเหตุฉู่มู่หยุนถึงนับว่าได้คิดแผนที่เหมาะสมได้

วงเวทย์วงหนึ่งไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ยากคือวงที่สอง

ยิ่งกว่านั้นคือเขาไม่เคยทดลองวงเวทย์มาก่อน เรื่องว่ามันจะเวิร์คหรือไม่คงต้องขึ้นกับแผนที่เขาวางไว้แต่ต้นแล้วตอนนี้

แต่โชคดีที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว

ช่วงสองสามวันมานี้ ฉู่มู่หยุนใช้เครื่องประมวณผลdosของเขาอย่างเต็มความสามารถ ที่เขาต้องการคือคำนวณวันที่แขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึง

โชคดีที่นายท่านคนนี้ไม่ซ่อนตัวตนของตัวเอง วันที่เขามาถึงยอดเขาแดนหงส์เหินซีโร่เลยตอบสนองได้ตั้งแต่วินาทีแรก "มารโทสะมาแล้ว!"

ฉู่มู่หยุนเปลี่ยนชุดอย่างสบายๆ "จริงๆฉันไม่ค่อยชอบใส่ชุดขาวเท่าไหร่มันดูตุ้งติ้งไปสำหรับผู้ชายตัวใหญ่ๆที่จะใส่ชุดที่ปราณีตนี่"

ซีโร่ "...."

ฉู่มู่หยุน "แต่สำหรับดอกไม้ขาว ชุดขาวล้วนนี่แหละเพอร์เฟ็ค"

ซีโร่รู้สึกว่าเขาสามารถต่อประโยคได้ "แล้วสีขาวก็เข้าคู่กับสีแดงด้วยครับ"

ฉู่มู่หยุนยิ้มอย่างมีความนัย "โอ้ 00 นายก็รู้ดีเหมือนกันนี่นา"

ซีโร่ "...." เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขาคิดกับสิ่งที่โฮสต์คิดดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องเดียวกันแน่ๆ.... เขาก็แค่คิดว่ามารโทสะมีผมและดวงตาสีแดงซึ่งเข้ากันกับชุดขาวของโฮสต์ แต่สิ่งที่โฮสต์พยายามจะสื่อ....

ยอดเขาแดนหงส์เหิน หน้าทางเข้าของปราสาทที่หรูหราปรากฏร่างของชายผู้ห้าวหาญและดาบของเขา

ชุดคลุมสีดำปลิวไปตามสายลมที่พัดโบก ผมสีแดงสดสะดุดตา ดวงตาสีแดงเฉพาะเปล่งประกายกระหายเลือดเหมือนของสัตว์ป่า

"โม่จิ่วฉาว นัดหมายสามร้อยปีของเรามาถึงแล้ว คราวนี้จะยังมีอ้างอะไรอีก?"

-----------------
จุใจไหมคะ เปิดตัวตัวละครใหม่ มารโทสะของเรานี่เองงงงงงง เป็นหนึ่งในตัวละครที่เราชอบมาก(จริงก็ชอบมันเกือบหมดทั้งเรื่องน่ะค่ะ) ตอนต้นบทแอบดราม่าเบาๆ แต่ปิดด้วยความอะไรไม่รู้ของโฮสต์ สีขาวตัดแดงคืออะไรเอ่ยยย ติ๊กต่อกๆ ใครรู้อย่าเฉลยนะคะเก็บไว้ให้คนอื่นอ่านตอนถัดๆไป ฉากบนเตียงนี่พิมพ์ไปต้องมองหลังเลย(แต่ก็มีแค่นั้นแหละค่ะ ใสๆเหมาะกับน้องซีโร่และคนอ่าน) 
จบตอนแบบกึ่งๆค้างแต่ต้นฉบับมันมาอย่างนี้เอง เค้าไม่เกี่ยวนะ จิ้มๆ

กราบขอบพระคุณ คุณpabi คุณRung Wasineeคนดีคนเดิม และตีลังกาสามตลบก้มกราบคุณTarnz Phattirakornด้วยนะคะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 471 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,518 ความคิดเห็น

  1. #1185 DamonicLuck (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 00:35
    ถ้าคนอื่นคงคิดว่าชุดผิวขาวตัดแดงหรือชุดขาวคาดแดงแต่กับโฮสต์แล้วคนผิวขาวตัดกับ....:.-:
    #1,185
    0
  2. #1184 DamonicLuck (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 00:33
    คนอ่านใส..เรอะ..
    #1,184
    0
  3. #1183 neovenesia (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 07:11
    ทำไมสีแดงนี่เรานึกถึงเลือดนะ
    #1,183
    0
  4. #1182 1254987201 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 10:21
    เย่ มาแล้วว
    #1,182
    0
  5. #1181 Mice112 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 08:17
    อะฮิๆๆ
    #1,181
    0
  6. #1180 natsu_1789 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 07:42
    ฮือ อ อ น้องงง มารโทสะจะหลงน้องไปแน่ !
    #1,180
    0
  7. #1179 sisternan (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 05:02
    โอ๊ยอยากอ่านฉากจ้ำจี้เต็มๆเหลือเกิน
    แต่มารโทสะคืออะไรมาแค่นี้ก็หล่อ!
    #1,179
    0
  8. #1178 mimky (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 23:59
    ตัวละครมาเพิ่มแล้วววว
    #1,178
    0
  9. #1177 nean8 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 21:46

    คนอ่านไม่ไร้เดียงสาหรอก...แต่น้องซีโร่นี่ไร้เดียงสาของจริง5555

    #1,177
    1
    • #1177-1 Gemini_gift(จากตอนที่ 40)
      16 สิงหาคม 2562 / 12:56
      เห็นด้วยเลยค่ะ55555
      #1177-1
  10. #1176 thammaratza (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:34
    ตึกตักๆๆๆ ตื่นเต้นน
    #1,176
    0
  11. #1175 numpun (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 20:03
    รอตอนต่อไปด้วยใจจดจ่อเลยค่ะ เอ็นดูน้องซีโร่มาก ไร้เดียงสาสุดๆ 555
    #1,175
    0
  12. #1174 Sleepkid00 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 19:53
    ตอนต่อไปสนุก เคล้าน้ำตาแน่ เคยอ่านมาบ้าง สู้ๆ น้า
    #1,174
    0
  13. #1173 rumiOwO (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 19:04
    สีแดง5555555 ตาย...มีคนได้หลั่งเลือดแน่ๆ

    เอ็นดูน้องระบบ น่ารักกกกกกกก
    #1,173
    0
  14. #1172 ning-cake (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:37
    รอค่าาา ตลกน้องระบบ5556 ลูก สีแดงส่วนมากก็จะนึกถึงเลือดนะจ๊ะ เด็กน้อยยย555
    #1,172
    0
  15. #1171 sweet-meringue (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:21

    ลุ้นแล้วววว

    #1,171
    0
  16. #1170 purifonfung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:04
    อิน้อง... สีแดงนี้ใช่แดงราดน้ำแข็งใสช่ะมะ​ ไม่ใช่เลือดเนอะลูก​ พี่หวั่นจัยย
    #1,170
    0
  17. #1169 Okido (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:41
    โอ้โหสีแดงงงงงงง เรานึกถึงเลือดอย่างเดียวเล้ย
    #1,169
    0
  18. #1168 VARANTHITA (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:22
    กรี๊ดดดดด รอๆๆๆๆ
    #1,168
    0
  19. #1167 Saku442274 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:22
    ตกลงร้องจะเอาเวทย์นั้นไปใช่ทำอะไรนะ?
    #1,167
    0
  20. #1166 Bananabaot (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:12
    ถึงอ่านมาแล้วแต่คอนนี้ก็ลืมไปแล้ว ฝั่งอิ้งหายไปนานมากกก
    #1,166
    0
  21. #1165 mspepow (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 17:09
    ขอบคุณที่แปลน้าาา จุใจมากค่ะตอนนี้ รอตอนต่อไปอย่างจดจ่อ
    #1,165
    0
  22. #1164 12345_678 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:45
    ลุ้นๆๆๆ
    #1,164
    0
  23. #1163 Ukimura-Fukuro (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:29
    เลือดอ่อ
    #1,163
    0
  24. #1162 Kurohana-kun (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:29
    โดนกินไปแล้วเรอะ!?
    นั่นน้องโดนกินจริงๆสินะ*ขยี้ตา*
    #1,162
    0