(BLแปลจีน) ต้องขอแต่งงานกับผู้ชายเจ็ดคนเนี่ยนะ!

ตอนที่ 34 : ตอนที่19 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 620 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

ซีโร่ที่ปิดตัวเองมาทั้งคืนได้แต่ช็อคเมื่อเขาตื่นขึ้น "เกิดอะไรขึ้นครับ!"

ฉู่มู่หยุนตอบอย่างเกียจคร้าน "หือ?"

ซีโร่ "มุมภาพของมารทระนงสว่างขึ้นทั้งสี่มุมเลย!"

ฉู่มู่หยุนยิ้มเงียบๆ เขาว่าเขาพอจะเดาได้ ดูท่าเมื่อคืนเยี่ยนเฉินคง'ทำร้ายจิตใจ'โม่จิ่วฉาวหนักมาก

ถึงมันจะเจ็บมากจนแทบอยากตายและวิทยายุทธของเขาก็หายไปหมด แต่มันก็คุ้ม คุ้มค่ามากๆ

มุมทั้งสี่สว่างขึ้นแล้วตอนนี้ก็เหลือแค่จู่โจมครั้งสุดท้าย นี่จะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายของเขาแด่โม่จิ่วฉาว

ตอนนี้เองที่ซีโร่สังเกตเห็นสภาพร่างกายของโฮสต์ของเขา "ทำไมวิทยายุทธของคุณหายไปหมด..."

ฉู่มู่หยุน "ฉันพิการแล้ว"

ซีโร่ Σ(°△°|||)

ฉู่มู่หยุน "ถ้าหากอยากจะจับมารทระนงให้ได้ก็ต้องเสียสละกันบ้างเล็กๆน้อยๆ"

ซีโร่นิ่งเงียบไป

ฉู่มู่หยุนพูดอย่างสบายๆ "ไม่เป็นไรหรอก ตั้งแต่วันที่ฉันสัญญากับนายฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว ฉันเป็นคนสร้างเจ็ดคนนี้ขึ้นมาเอง ฉันย่อมรู้ดีที่สุดว่าต้องสละอะไรไปบ้างเพื่อจะกุมหัวใจของพวกเขาไว้"

ซีโร่ไม่ส่งเสียง

ฉู่มู่หยุนหัวเราะในลำคอ "แต่นายอย่าลืมที่สัญญาไว้แล้วกัน"

เมื่อซีโร่ตอบกลับอีกครั้ง คาดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนกลับไปเป็นเสียงอิเล็กโทรนิกเหมือนแต่ก่อน "แน่นอนครับ"

ได้ยินคำพูดนั้นมุมปากของฉู่มู่หยุนก็ยกเป็นรอยยิ้ม

ฉู่มู่หยุนหลับไปสามวันสามคืนเต็ม และโม่จิ่วฉาวก็ดูแลเขาตลอดช่วงเวลานั้น เขาดูแลฉู่มู่หยุนจนไม่แม้แต่จะผละไปเปลี่ยนเสื้อ เขาไม่ยอมห่างจากฉู่มู่หยุนแม้เพียงก้าวเดียว

เป็นเรื่องง่ายที่จะรักษาบาดแผลของเขา แค่สามวันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาหายสนิท แต่สำหรับวิทยายุทธของเขา...จะไม่มีวันกลับคืนมาได้อีกแล้ว

ไม่ใช่แค่วิทยายุทธของเขาที่ได้รับผล แม้แต่จินตาน(แก่นวิญญาณ)ของเขาก็เสียหายอย่างหนัก เมื่อไม่มีที่จะเก็บพลังวิญญาณ ฉู่มู่หยุนก็ไม่สามารถจะหวังที่จะฝึกวิทยายุทธได้อีกตลอดชีวิต 


นี่ที่แท้คือที่เขาเรียกว่ากลายเป็นคนไร้ค่า ถึงแม้โม่จิ่วฉาวจะสรรหายาขนานไหนมายืดอายุขัยให้เขา การมีอายุยืนก็จะกลายเป็นการทรมานฉู่มู่หยุนอีกรูปแบบหนึ่งแทน

ภาพของเด็กหนุ่มที่ร่ายรำดาบย้อนกลับมาในหัวโม่จิ่วฉาวครั้งแล้วครั้งเล่าในช่วงนี้ ท่าทางที่โดดเด่นน่าเกรงขามราวกับมังกร ด้วยความมั่นใจที่ไร้รูปร่างและท่าทางสบายๆที่แผ่ออกมาเหมือนขนนกอ่อนนุ่ม ปัดผ่านหัวใจเขาและไหลเลื่อนเข้าสู่ร่างกาย ทำให้เขาสั่นสะท้านเบาๆ

โม่จิ่วฉาวไม่ได้มีเจตนาดีตอนที่รับเด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมในตอนแรก เขาอยากจะเห็นด้านที่มั่นใจของเด็กหนุ่มขี้อายคนนี้ เขาคาดหวังจะเห็นฉากที่เด็กคนนี้เชื่อเขาหมดหัวใจ เขาอยากจะเห็นท่าทางที่สบายๆและผ่อนคลายของเด็กหนุ่ม

แต่ว่าน่าเสียดาย....

เด็กหนุ่มที่โดดเด่นขนาดนี้จะไม่มีวันได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดอีกต่อไป เขาจะไม่มีวันได้เห็นท่าทางที่มุ่งมั่นของเด็กคนนี้อีกแล้ว

เมื่อฉู่มู่หยุนตื่นขึ้น คนแรกที่เขาเห็นคือโม่จิ่วฉาว

ใบหน้าซีดขาวดูเหมือนจะยิ่งขาวซีดเมื่อเขาพยายามลุกขึ้นนั่ง เขาช็อกกับร่างกายที่อ่อนแอลงของตัวเอง

เกิดอะไรขึ้น?

โม่จิ่วฉาวพยุงเขาขึ้นเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความเจ็บปวดที่ไม่ปิดบัง "ข้าขอโทษ"

ฉู่มู่หยุนสั่นสะท้านทันที เขาเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาสีเทาที่เปี่ยมรักของชายตรงหน้า "ท่านพ่อ...."

"ข้ารู้ความจริงหมดแล้ว"โม่จิ่วฉาวจูบที่หน้าผากของเขาอย่างสงสาร "เป็นความผิดของข้าเอง ข้าทำให้เจ้าลำบากแล้ว"

ดวงตาของฉู่มู่หยุนฉายแววซับซ้อน แต่เขาก็ขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ไม่ใช่ความผิดของท่านพ่อ เป็นหยุนเอ๋อร์ที่ตัดสินใจเอาเอง"

โม่จิ่วฉาวโอบเขาไว้ในอ้อมแขนแล้วกอดแน่นขึ้น ตอนนี้ร่างกายของฉู่มู่หยุนอ่อนแอมาก ถึงแม้ที่ผ่านมาเขาจะทนแรงระดับนี้ได้ แต่ตอนนี้เขาก็ร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวด

โม่จิ่วฉาวกลับมาได้สติแล้วผ่อนอ้อมกอดลง น้ำเสียงที่เคยราบเรียบแฝงความตื่นตระหนก "ข้าทำให้เจ้าเจ็บหรือ?"

ถึงตอนนี้ฉู่มู่หยุนก็สังเกตเห็นความผิดปกติของร่างกายตัวเอง เขามองดูมือที่อ่อนแอแล้วถามด้วยเสียงสั่น "เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของข้า? วิทยายุทธของข้า...."

คำพูดของเขาทำให้บรรยากาศรอบๆเงียบสนิททันที

หลังจากผ่านไปพักใหญ่โม่จิ่วฉาวก็พูดขึ้น "ที่ข้าไม่เคยร่วมรักกับเจ้ามาก่อนก็เพราะลักษณะพิเศษในตัวข้า เมื่อนานมาแล้ว...."

โม่จิ่วฉาวค่อยๆเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง ฉู่มู่หยุนเหมือนได้เปิดหูเปิดตา ที่แท้แล้วไม่ใช่ว่าท่านพ่อไม่ปรารถนาในตัวเขา เขาแค่ไม่กล้าทำมันกับเขา เขาแค่พยายามจะปกป้องเขา แต่....ตอนนี้....

สีหน้าของฉู่มู่หยุนซีดเผือด "ท่านพ่อ ข้า....จะกลายเป็นคนไร้ค่าต่อจากนี้หรือขอรับ?"

โม่จิ่วฉาวจุมพิตเขาอย่างรักใคร่ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนเหมือนกล่อมเด็กนอน "ไม่ต้องห่วง ข้าจะหาวิธี ข้าแค่ต้องการเวลาสักพัก"

ฉู่มู่หยุนนิ่งไม่ไหวติง

ถ้ามันมีทางอื่นโม่จิ่วฉาวคงไม่ต้องทนทุกข์กับคำสาปนี้มานับพันปีหรอก...

เขาแค่พยายามจะปลอบใจเขา ฉู่มู่หยุนรู้ดี

โม่จิ่วฉาวรู้ว่าฉู่มู่หยุนเป็นเด็กฉลาด เขาคงปิดความจริงจากฉู่มู่หยุนไม่ได้....เขากอดฉู่มู่หยุนแล้วซบลงบนซอกคอขาวพลางกระซิบสัญญา "ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้เจ้าจะฝึกวิทยายุทธไม่ได้อีกต่อไป ข้าก็ยังอยู่ตรงนี้ ข้าจะปกป้องเจ้า ตลอดชีวิตของสองเรา"

ร่างกายของฉู่มู่หยุนแข็งทื่อ


เสียงของโม่จิ่วฉาวราวกับดนตรีที่ไพเราะที่สุดจากสรวงสวรรค์ มันกังวานลึกลงไปที่สุดในใจเขา 
"เสี่ยวหยุน ข้ารักเจ้า"

แค่เพียงห้าคำแต่มันทำให้ฉู่มู่หยุนปล่อยวางความตึงเครียดและความไม่สบายใจลงทั้งหมด เขาหันกลับไปแล้วมองโม่จิ่วฉาวลึกเข้าไปอย่างจริงจัง ในลักษณะนั้นทั้งสองคนมองตาของกันและกันราวกับจะมองลึกลงไปข้างในหัวใจของพวกเขา

ในที่สุด ฉู่มู่หยุนก็หัวเราะในลำคอ อารมณ์ในดวงตาของเขาลึกล้ำยิ่งกว่ามหาสมุทร "โม่จิ่วฉาว ข้ารักท่าน"

โม่จิ่วฉาวสะดุ้งอยู่จังหวะหนึ่ง แต่จากนั้นเขาก็ก้มหัวลงแล้วจูบ

+++
หลังจากเขาพักรักษาตัวนานถึงสามเดือนฉู่มู่หยุนถึงจะออกจากบ้านได้ โม่จิ่วฉาวคอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิดตลอดช่วงเวลานั้น ถ้าจะบอกว่าเมื่อก่อนโม่จิ่วฉาวทะนุถนอมเขาเหมือนไข่ในหิน ตอนนี้เขาก็เอาใจฉู่มู่หยุนมากเสียจนจะทะลุชั้นฟ้าแล้ว

กระทั่งฉู่มู่หยุนหายสนิทและหลังจากย้ำซ้ำๆกับเขาหลายครั้งให้เขามั่นใจว่าสบายดี โม่จิ่วฉาวถึงยอมปลีกตัวออกไปจัดการงานที่กองทิ้งค้างไว้เนิ่นนาน

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรีบกลับมาในตอนบ่าย

แต่ทันทีที่เขามาถึง ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปในสนามหญ้า เขาก็หยุดยืนอยู่กับที่

ตอนนี้เป็นปลายฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้สีแดงร่วงหล่นอยู่เต็มพื้น ที่ตรงนั้นเองร่างในชุดสีฟ้ายืนเด่นอยู่ในทุ่งสีแดง

ชายหนุ่มยืนอกผายไหล่ผึ่งเขาสวมชุดพอดีตัวที่ขับเน้นรูปร่างของเขาออกมาทั้งเซ็กซี่และมีเสน่ห์

เขากุมดาบสีน้ำหมึกด้วยสองมือ และท่าทางที่ควรจะลื่นไหลและอิสระกลับดูเก้ๆกังๆราวกับเด็กที่เพิ่งเคยจับดาบครั้งแรก

แม้แต่จังหวะที่เขาแทงดาบออกไป ดาบก็ร่วงหลุดจากมือเขาแล้วร่างของเขาก็เซไปครู่หนึ่ง

เป็นเวลานานมากแล้วที่โม่จิ่วฉาวไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกที่บีบรัดหัวใจ แต่ในตอนนี้เขาได้ลิ้มรสมันอย่างชัดเจน

ตลอดสามเดือนเต็มที่ผ่านมา ฉู่มู่หยุนไม่เคยพูดถึงการฝึกดาบ เขาร่วมมือกับการรักษาอย่างกระตือรือร้น และยอมรับร่างกายที่อ่อนแอของตัวเองอย่างมองโลกในแง่ดี เขาไม่เคยบ่นเลยซักนิด แม้กระทั่งเวลาที่โม่จิ่วฉาวรู้สึกแย่ ฉู่มู่หยุนก็ยังปลอบเขาแล้วบอกเขาไม่ให้โทษตัวเอง

แต่ในตอนนี้ โม่จิ่วฉาวมองเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกที่เข้มแข็ง

เขาไม่อยากให้ใครรู้ เขาได้แต่เผชิญหน้ากับมันโดยลำพัง นี่คือความหยิ่งทระนงที่ฝังลึกในกระดูก

โม่จิ่วฉาวยืนนิ่งอึ้ง เขาเหมือนกลายเป็นรูปปั้นจากความมุมานะในการฝึกดาบของเด็กหนุ่ม

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาได้แต่รอจนเด็กหนุ่มหมดสิ้นเรี่ยวแรงแล้วทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อนแล้วจึงเดินเข้าไป

เมื่อฉู่มู่หยุนเห็นโม่จิ่วฉาว เขาก็รีบโยนดาบในมือทิ้งทันที

โม่จิ่วฉาวไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่พยุงอีกฝ่ายขึ้นอย่างอ่อนโยน

ระหว่างทางกลับ ฉู่มู่หยุนที่นิ่งเงียบมาตลอดทางก็เปิดปากพูด น้ำเสียงแหบแห้งเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่ไม่อาจปิดบัง "ท่านพ่อ ข้าไม่สามารถฝึกเพลงดาบเฉาหยูได้ถึงขั้นเก้าได้อีกแล้ว ข้า...แล้วข้าจะแก้แค้นให้กับตระกูลฉู่ได้อย่างไร!"

-------
มาต่อแล้วค่ะ ตอนนี้มีซีโร่น้อยกับฉู่มู่หยุนคุยกันคงพอจะคลายความดราม่าในตอนก่อนหน้าได้บ้าง เอ๊ะ หรือดราม่าหนักกว่าเดิมนะ สำหรับคนที่เดาว่าหยุนหยุนจะไม่เป็นอะไร เสียใจด้วยนะจ๊ะ พิการก็คือพิการตลอดชีวิตนี้คือฝึกยุทธไม่ได้จริงๆคำสาปมารราคะไม่ใช่ของเล่นๆเลยนะเนี่ย ไหนใครยังเหลือตับอยู่บ้างยกมือขึ้น!

ยังคงเป็นช่วงหน่วงๆต่อไป ตอนนี้มั่นใจว่าไม่ค้างจะค่อยๆลงตอนต่อๆไปช้าๆแล้วกันนะคะ ให้เวลาฮีลตับ แวะไปอ่าน สายลับลัทธิมารถูกเปิดโปงมันทุกวันไว้ช่วยฮีลใจได้ คอมเมดี้ไร้แก่นสารมาก คนเขียนจะสลับกันแปลสองเรื่องไปก่อนจนกว่าจะพ้นช่วงตับพังนะจ๊ะ
อ่ะแปะลิ้ง

กราบขอบพระคุณ คุณyuanchan, คุณLM*OwO, คุณ Princess Shu และผู้บริจาคเสื้อกันฝนให้นักเขียนตาดำๆด้วยนะคะ
แอบเห็นว่าคุณRung Wasineeหายไปตับยังไหวอยู่ไหมคะ ถึงไม่โดเนทก็แวะมาคอมเม้นให้กำลังใจกันได้นะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 620 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,518 ความคิดเห็น

  1. #1152 plapija (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 21:50
    ชอบความตับพังแบบนี้
    #1,152
    0
  2. #1095 PCYB614 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 17:41
    ท่านพ่อ ท่านตายแน่ ตายทั้งเป็นนน่ะ ตายแนน่ๆ
    #1,095
    0
  3. #1027 glloy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:42
    จุกๆ ไปจ้า
    #1,027
    0
  4. #1025 YukiSnowRibbit (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:24
    ยังรอตอนต่อไปต่อไป
    #1,025
    0
  5. #1024 sakila (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 00:45
    คำถามสุดท้ายถึงกับกระอักเลย ท่านพ่อท่านฆ่าล้างครอบครัวน้องนิ
    #1,024
    0
  6. #1023 sakila (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 00:40
    เรารออยู่
    #1,023
    0
  7. #1022 pranang (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 04:52
    รู้สึกแย่ตรงความไม่จริงใจของหยุนหยุน ไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด ใจเรานั้นอยากให้มารทระนง ทระนงสมชื่อ
    #1,022
    0
  8. #1021 thedarksun1986 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:17
    รู้สึกหัวใจเต้นตึกตักกับฉากตับพัง555 หลงไหลไปกับความอ่อนโยนซะแล้ว.....
    #1,021
    0
  9. #1015 yukiow45 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 20:53

    รางวัลฮอสก้าต้องมอบให้เลยจริงๆ????????

    #1,015
    0
  10. #1012 rinan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 20:37
    ทำให้เค้าค้างมากเลยยิ่งตัวเองนอนรพ แล้วอ่านแต่ตอนเดิมๆซ้ำ
    #1,012
    0
  11. #1011 lookplapla (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 15:53
    พอคิดภาพเจ้านักเขียนที่ยิ้มโรคจิตในใจแต่แสดงท่าทางอ่อนโลกนี้ไม่อาจเสียน้ำตาให้ได้จริงๆ!!
    #1,011
    0
  12. #1010 1335213352 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 15:40

    น้ำตาซึมเลย....ยอมใจจริงๆ
    #1,010
    0
  13. #1009 -lalis- (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 14:48
    แง้งง อยากอ่านพาร์ทคุณพ่อให้จบทีเดียวเลยยย อยากรู้ว่าคุณพ่อจะตกหลุมรักเต็มหัวใจตอนไหนนน
    #1,009
    0
  14. #1008 rinan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 09:18
    ฮือออ ทำไหมเราชอบตอนนี้ อ่านซ้ำเป็นสิบรอบแล้ว
    #1,008
    0
  15. #1007 -emptines- (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 08:05
    แต่งได้ดีมากเลยค่ะ น้ำตาคลอเลยถึงรู้ว่าน้องสตอก็เถอะ55555
    #1,007
    0
  16. #1006 Okido (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 07:43
    มันจะไม่ค่อยม่าเพราะรู้ว่าน้องแสดง น้องแสดงเก่งมากอ่ะ นับถือเลย เป็นคนอื่นคงมีหลุดบ้างแหละแต่นี่คือสวมคาแรคเตอร์ขั้นจิตวิญญาณ
    #1,006
    0
  17. #1004 farfar2531 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 01:59

    ตับยังไงก็ยังเหลือเพราะไม่ได้ปวดจริงนี่ค่ะ


    #1,004
    0
  18. #1003 cowinsend (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:41

    ถึงรู้ว่านางสตอแต่น้ำตาก็ยังคลอ ยอมใจผู้แต่งจริงๆ


    ป.ล แปลได้ลื่นไหลมากจ้า

    #1,003
    0
  19. #1002 xlh7meaw2 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:14
    หน่วงไม่สุดจริงๆค่ะเพราะรับรู้มาตลอดว่าน้องแสดง55555555555555555
    #1,002
    0
  20. #1001 numpun (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:36
    ขอบคุณที่แปลให้อ่านมากค่า นี่ขนาดมัดใจ ผช คนแรกนะคะเนี่ยน้องยังลงทุนขนาดนี้ อยากรู้ว่าอีกหกคนที่เหลือจะออกมายังไงจริงๆ
    #1,001
    0
  21. #1000 Saku442274 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:34

    ทำไมนายถึงแสดงดีแบบนี้!!!
    ถึงจะรู้ว่าเป็นแค่การแสดงแต่ก็รู้สึกหน่วงๆอยู่ดี ฮือ~
    #1,000
    0
  22. #998 natsu_1789 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:27
    คืออ จะมาม่าแต่ก็ม่าไม่สุดเพราะรู้ว่าน้องแหลอยู่อ่ะะะ
    #998
    0
  23. #997 sweet-meringue (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:59

    อือหือออ นี่แค่คนแรกเองนะ เสียเยอะขนาดนี้เชียว

    #997
    0
  24. #996 benjawun708 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:39
    โฮ น้องงงงงงงง

    ถึงนางจะแสดงแต่ชั้นอินมาก
    #996
    1
    • #996-1 T-Wize(จากตอนที่ 34)
      25 มิถุนายน 2562 / 00:00
      อินด้วยคนค่ะ
      #996-1
  25. #995 ploydreamhigh (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:28
    ม่ายยยยยสงสารท่านพ่อได้มั้ย หรือรักน้องไปแล้วจริงๆอ่ะ อหเล่นทิ้งระเบิดไว้ตู้มนึงขนาดนี้ มั่นใจว่าเยียนเฉินพร้อมรอเสียบแน่นอน ไม่อยากให้น้องตายยยยยย
    #995
    0