(BLแปลจีน) ต้องขอแต่งงานกับผู้ชายเจ็ดคนเนี่ยนะ!

ตอนที่ 17 : ตอนที่10 full

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 805 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

ลูกที่แท้จริงในความหมายของนักเขียนโดยทั่วๆ ไปย่อมหมายถึงตัวเอกของเรื่อง



แต่ฉู่มู่หยุนไม่ใช่คนทั่วๆ ไปและก็ไม่ใช่นักเขียนทั่วๆ ไปด้วย ลูกที่แท้จริงของเขาไม่ได้หมายถึงตัวเอกของเรื่องแต่หมายถึงพระรองที่บทเด่นที่สุด



ทุกครั้งมันจะต้องมีเพื่อนคู่จิ้นที่แสนดีที่คอยทุ่มเทดูแลพระเอกสุดชีวิตสุดจิตสุดใจ



เรื่อง'แดนมาร' ก็เช่นกัน



ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ฉู่มู่หยุนเป็นเกย์ การให้นักเขียนที่เป็นเกย์มาแต่งฉากพระนางจู๋จี๋กันมันยากพอๆ กับให้ผู้ชายปกติมาแต่งนิยายวายนั่นแหละ



ภายใต้ฝีมือการเขียนของเขา ท่านฉู่มู่หยุนก็ไม่อาจทำผิดกับตัวเองได้ เขาจึงเขียนให้นางเอกเป็นแค่คนที่บังเอิญผ่านมา แล้วให้คนที่รับบท'นางเอก'ที่แท้จริงคือเพื่อนที่แสนดีของพระเอกที่จะรุกหรือถอยก็ได้



แต่นักอ่านทั่วไปคงไม่สังเกตเห็น แต่นักอ่านที่ตาแหลมรู้ดีพอที่จะไม่กระโตกกระตากแล้วแอบมองอยู่ในมุมมืดอย่างฟินๆ



แล้วยิ่งสมัยนี้ที่ตัวเอกมักจะเซอวิสแฟนๆ ชาววาย ถึงฉู่มู่หยุนจะบรรยายเพื่อนพระเอกคนนี้ใจกว้างและแสนดีมากไปสักนิด แต่ตราบเท่าที่ยังไม่ก้าวข้ามเส้น มันก็ยังเป็น'มิตรภาพลูกผู้ชาย' (โบรแมนซ์) ที่ทั้งวิทยุและโทรทัศน์ต่างก็คุ้นเคย!



แล้วที่ฉู่มู่หยุนเรียกเพื่อนพระเอกคนนี้ว่าเป็นลูกที่แท้จริงของเขา เป็นเพราะความจริงฉู่มู่หยุนลำเอียงให้เขามากๆ



ตอนที่ครอบครัวของเขาถูกฆ่าล้างโคตร เขาก็ยังรอดมาได้ จากนั้นก็ถูกหนึ่งในจอมมารรับเลี้ยง



เขามีพลังพิเศษ หลังจากที่พลังนี้ตื่นขึ้นเขาจะเทพขึ้นเยอะมาก



เขาอาจจะเจออันตรายบ้างเป็นบางครั้ง หรือแม้แต่เกือบตายเป็นครั้งคราว เขารับดาบแทนพระเอกเป็นสิบๆ ครั้ง กระอักเลือดเพื่อพระเอกเป็นร้อยๆ ครั้ง เพื่อช่วยพระเอกเขาแขนหักขาหักนับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายเขาก็ยังรอด ผ่านพ้นภัยอันตรายต่างๆ ได้เสมอ



เขาจะไม่ตายไม่ว่าต้องเจอกับอะไร นี่เป็นดวง*ระดับE ถุ๊ย....ดวงระดับAต่างหาก!



ซีโร่ "ผมว่าเขาค่อนข้างน่าสงสารนะ"



ฉู่มู่หยุนมองด้วยแววตารักใคร่ "ฉันรักเขาจริงๆ นะ"



ซีโร่ "...."



ฉู่มู่หยุน "ไม่ต้องห่วงนะ ฉันก็รักนายมากเหมือนกัน"



ซีโร่ ” QAQ”





ฉู่มู่หยุน” ^_^”



(ซีโร่หนีไปปปปปปปปป)





ฉู่มู่หยุนพูดความจริง เสปคคนรักในฝันของเขาถูกนำมาใช้ในการสร้างเยียนจุงชิง



งดงามแต่ไม่อ่อนแอ อ่อนโยนแต่ไม่ขลาดเขลา เขามีทั้งปณิธานและความตั้งมั่น เมื่อโตขึ้นเขาจะกลายเป็นผู้ชายที่สามารถออกไปต่อสู้และใช้มนตร์อานุภาพมหาศาล เวลาสงบเขาก็เป็นศรีภรรยาที่ดีทำอาหารและสุราเลิศรส



ที่สำคัญคือเขาเป็นคนยึดมั่นมาก ถ้าเขาเชื่อใจใครแล้ว ต่อให้เอากระทิงมาลากทั้งฝูงก็เอาไม่อยู่



อย่างเดียวที่น่าเสียดายคือ...เขาไม่ใช่เกย์ แต่เป็นชายแท้ที่ดีงามคนหนึ่ง



ในเรื่องนี้ ฉู่มู่หยุนจงใจทำเพราะเขาไม่เคยคิดเอาตัวเองไปสวมบทบาทของพระเอก ดังนั้นเขาจึงไม่อาจทนมอง'คนรัก'ของเขาตกอยู่ในมือของหนุ่มเลือดร้อนนั่น เขาจึงจงใจบังคับให้เยียนจุนชิงเป็นชายแท้...แล้วก็เป็นลูกผู้ชายสุดๆ ไปเลยด้วย เป็นชายแท้แบบที่ตรงเหมือนไม้ยอดเสาธงเลย



ตอนนี้เขามาคิดอีกที นี่มันโคตรจะเซ็งเลย



หลังจากสติกลับมาอยู่กับตัวเขาก็เห็นเยียนจุนชิงตัวน้อยตรงหน้าเบิกตากลมโตสีดำนั่นแล้วมองเขาโดยไม่แสดงสีหน้า



โม่จิ่วฉาวแนะนำตัวอีกฝ่ายอย่างอบอุ่น "เสี่ยวชิง นี่คือฉู่มู่หยุน ต่อไปเจ้าควรจะเรียกเขาว่าท่านพี่หยุนนะ"



เยียนจุงชิง อายุ14แล้ว เขาโตกว่าฉู่มู่หยุนเมื่อตอนนั้น เขาถึงรู้ซึ้งถึงความสิ้นหวังของการสูญเสียครอบครัวทั้งหมดไปและมันก็ยากกว่าสำหรับเขาที่จะก้าวออกจากเงามืดของทะเลเลือดนั่น





แต่เขาก็ไม่อยากจะขัดใจโม่จิ่วฉาว เพราะชายคนนี้เป็นคนดึงเขาขึ้นจากนรกแห่งความสิ้นหวังนั่น เขาจึงตะโกนออกมา "ท่านพี่หยุน"



ฉู่มู่หยุนนิ่งอึ้งไป เขาเงยหน้าขึ้นมองโม่จิ่วฉาว แต่สายตาของโม่จิ่วฉาวกลับมีเพียงร่างผอมและเปราะบางของเด็กน้อยเท่านั้น
(โม่จิ่วฉาวจริงๆ เป็นโชตะค่อนสินะ...)



ฉู่มู่หยุนอดไม่ได้ที่จะเรียกออกไปเบาๆ "ท่านพ่อ..."



ตอนนั้นเองที่โม่จิ่วฉาวค่อยเลื่อนสายตามามองเขา



คิ้วของฉู่มู่หยุนขมวดน้อยๆ



โม่จิ่วฉาวพูดต่อราวกับเขาไม่สังเกตเห็น "เด็กคนนี้มาจากตระกูลเยียนของเมืองหลิง เขาชื่อเยียนจุงชิง และเขาจะมาอยู่ที่ยอดเขาแดนหงส์เหินตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เสี่ยวหยุน เจ้าโตกว่าเขาสี่ปี เจ้าควรจะดูแลเขาเมื่อเจ้าว่าง"



ประกายวาบขึ้นมาในตาของฉู่มู่หยุน แต่ร่องรอยของความไม่พอใจก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขามองเยียนจุงชิงแล้วพูดอย่างอบอุ่น "เสี่ยวชิง เจ้าไม่ต้องกังวล ยอดเขาแดนหงส์เหินนี่ดีมาก ท่านพ่อเองก็ดีมาก เจ้าจะอยู่ที่นี่จากนี้แล้วเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน"



เขาพูดอย่างสนิทสนมแต่เยียนจุงชิงกลับดูเหมือนหวาดกลัว ร่างเล็กหดตัวและหลบหลังโม่จิ่วฉาว



ฉู่มู่หยุนชะงักไป



โม่จิ่วฉาวจับมือเยียนจุงชิงและปลอบเขาอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องกลัว เสี่ยวหยุนไม่ใช่คนนอก"



แต่เยียนจุงชิงยังคงหลบหลังเขาและไม่ยอมก้าวออกมา



ริมฝีปากบางของฉู่มู่หยุนเม้มเบาๆ เขายืดหลังขึ้นอย่างเกร็งๆ แล้วพูดอย่างสบายๆ "เขาเพิ่งมาถึงเลยยังไม่ชินกับผู้คนอยู่บ้าง เดี๋ยวเราจะค่อยๆ สนิทกันไปเองขอรับ"



โม่จิ่วฉาวตอบ"ก็คงอย่างนั้น" ขณะพูดดวงตาเขาก็มองต่ำลง สายตาของเขาอ่อนโยนยิ่งกว่าแสงจันทร์เมื่อมองเด็กชายที่หลบอยู่ข้างหลัง



ฉู่มู่หยุนกำหมัดเบาๆ เขาไม่อาจฝืนน้ำเสียงไม่ให้แข็งได้อีกแล้ว "ท่านพ่อดูแลเสี่ยวชิงเถอะ ข้าไปซ้อมดาบก่อนนะขอรับ"



"ได้" โม่จิ่วฉาวไม่แม้แต่จะมองมา



ฉู่มู่หยุนกัดริมฝีปาก เขาดูมีเรื่องอยากจะพูดอีกแต่ก็กดมันลงไป สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแต่ตอนที่หันหลังจากไปดูออกแรงมากกว่าปกติ ชายผ้าที่สะบัดบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของ



เขาพึ่งจะหันหลังไปตอนเขาพูดขึ้น "00 บอกเร็ว โม่จิ่วฉาวตอบสนองแบบไหน"



ซีโร่ "...."



ฉู่มู่หยุน "ที่รัก ช่วยฉันหน่อยน่า ฉันอยากจะรู้ว่าผลออกมาเป็นยังไง"



หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ ซีโร่ก็ตอบขึ้น "เขามองคุณตลอดเลยครับ"



ฉู่มู่หยุน "แล้วสีหน้าเขาล่ะ เขาดูมีความสุขหรือเปล่า"



ซีโร่จ้องหน้าหล่อๆ ของมารทระนงไปครึ่งค่อนวันก่อนจะพูดขึ้น "....ผมดูไม่ออกจริงๆ "



ฉู่มู่หยุนคิดสักพัก "มองในตาเขา พอเขาตื่นเต้นสีตาเขาจะเข้มขึ้น เหมือนตอนที่ฉันชักไอ้นั่นให้เขา"



ซีโร่ "...."



ฉู่มู่หยุน "อ้อใช่ นายไม่ได้อยู่ดูนี่นะ"



เขาถอนหายใจ ถึงจะน่าเสียดายที่ไม่รู้ฟีดแบ็ค แต่ก็ไม่สำคัญหรอก โม่จิ่วฉาวก็แค่อยากทำให้เขาหึง แล้วที่เขาแสดงออกไปเมื่อกี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว



ฉู่มู่หยุนอยู่ในสนามฝึกอยู่สี่ชั่วโมง ตอนออกมาตัวเขาชุ่มเหงื่อ รู้สึกสดชื่นอย่างยิ่ง



เขาดูเวลาแล้วน่าจะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว แต่โม่จิ่วฉาวมี'ของเล่นใหม่'แล้ว เขาคงไม่มีเวลามาใส่ใจฉู่มู่หยู



เขาไปแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อนแบบชิลๆ จากนั้นก็ใส่เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม เขาเพียงแต่ผูกเงื่อนง่ายๆ ไว้ที่เอว เผยผิวอกสีน้ำผึ้งและท่อนขาเรียวยาว ร่างกายที่โผล่วับๆ แวมๆ ดูเซ็กซี่มาก เขายังไม่กลับไปปราสาทแต่นั่งที่ม้านั่งริมบ่อน้ำพุร้อนแล้วเรียกคนรับใช้ออกมาเสิร์ฟผลไม้ เขากินผลไม้อย่างมีความสุข



ซีโร่ "เด็กน้อยนั่นมีอะไรหรือเปล่า ทำไมเขาถึงแอบมองคุณอยู่ตลอดเลย"



ฉู่มู่หยุน "ไม่ต้องกังวล เขาก็แค่หลงสเน่ห์ฉันเท่านั้นเอง"



ซีโร่"...."



ฉู่มู่หยุน "ไม่ต้องห่วงฉันไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ หรอกน่า"



ซีโร่"...."



ฉูู่มู่หยุนถอนหายใจ "อา จุนชิงน้อย ช่างน่าเสียดายจริงๆ เขาเป็นเด็กน้อยน่ารักแท้ๆ "



ซีโร่ "...แต่เขาดูไม่ค่อยชอบคุณนะ เขาหลบคุณตลอดเลย"



ฉู่มู่หยุน "เขาไม่ได้หลบฉัน เขาแค่กลัวว่าจะทำร้ายฉันเท่านั้นเอง"



เมื่อได้ยินอย่างนี้ ซีโร่ถึงนึกขึ้นได้ว่าเยียนจุนชิงมีความพิเศษอย่างหนึ่ง



หลังจากนั่งเล่นริมบ่อน้ำพุร้อนสักพัก ฉู่มู่หยุนคิดว่าโม่จิ่วฉาวคงไม่มีเวลามาหาเขาคืนนี้ เขาจึงลุกขึ้นแล้วกลับประสาทอย่างชิลๆ





ถ้าเขาคาดการณ์ไม่ผิด โม่จิ่วฉาวคงจะห่างจากเขาสักสองสามวัน ด้วยวิธีนี้เขาถึงจะทำให้'น้ำส้มสายชู' (หมายถึงความหึงหวง) เข้มข้นขึ้น งั้นคืนนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งเศร้า นอนหลับปกติได้



วันนี้เขาออกแรงในสนามฝึกเกือบครึ่งวันแล้วยังแช่บ่อน้ำพุร้อนอีก ร่างกายและจิตใจของเขาผ่อนคลาย เขาหลับลึกไม่นานหลังหัวถึงหมอน



ประมาณชั่วโมงหนึ่งได้เสียงของซีโร่ก็ดังขึ้นกระทันหัน "มารทระนงกำลังมา! "



ฉู่มู่หยุนลืมตาขึ้นทันที ตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกว่าประตูห้องเปิดออกเบาๆ



เขามาจริงๆ หรอ? ฉู่มู่หยุนเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกคาดไม่ถึง



ตามบทแล้วไม่ใช่ว่าโม่จิ่วฉาวต้องดูแลเยียนจุงชิงน้อยที่น่าสงสารหรือไง? ทำไมมาที่นี่ได้?



ไม่ได้การณ์ละ 'ฉู่มู่หยุน'เป็นดอกไม้ขาวที่อารมณ์อ่อนไหว เขาเจอเรื่องแบบนั้นตอนกลางวันแล้วจะหลับลงได้อย่างไร? ตามแผนของฉู่มู่หยุน เขาจะนั่งเหงาๆ คนเดียวยันสว่างตั้งแต่คืนพรุ่งนี้ แต่เขาไม่คิดมาก่อนว่าโม่จิ่วฉาวจะมาคืนนี้เลย



ซีโร่น้อยเริ่มลนลาน "เขาจะผิดสังเกตไหมน่ะ? "



ฉู่มู่หยุน "ใจเย็นๆ รอดูแล้วกัน"



โม่จิ่วฉาวก้าวมาใต้แสงจันทร์แล้วเห็นเด็กหนุ่มที่นอนอยู่ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็เห็นร่างของอีกฝ่ายสั่นน้อยๆ อย่างอดกลั้นไม่อยู่



ไหล่ของเขาสั่น ผมสีดำที่สยายอยู่ตัดกับผ้าปูเตียงสีขาวทำให้ความอ้างว้างโดดเดี่ยวยิ่งชัดเจนขึ้น



โม่จิ่วฉาวถอนหายใจแล้วเรียกออกมา "เสี่ยวหยุน? "



ตอนนั้นเองที่เด็กหนุ่มรู้สึกถึงการมาถึงของอีกฝ่าย ร่างของฉู่มู่หยุนแข็งทื่อ จากนั้นเขาก็รีบเงยหน้าปาดน้ำตาแต่น่าเสียดายที่มันช้าเกินไป ดวงตาบวมแดงและเสียงที่แหบของเขาเปิดเผยความไม่สบายใจของเขา "ท่านพ่อ ทำไม...ทำไมท่านถึงมาได้ขอรับ? "



"ข้าไม่ควรมางั้นรึ? "



"ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นขอรับ" ฉู่มู่หยุนกระวนกระวาย แต่ความเหงาในดวงตาของเขาไม่อาจปกปิดได้ "ข้าคิดว่าคืนนี้ท่านจะ...."



"ข้าคิดกับเสี่ยวชิงแบบลูก เจ้าอย่าคิดมากไป"



ฉู่มู่หยุนหลบสายตา นิ้วมือจิกบนฟูกอย่างกังวล "เมื่อก่อนท่านพ่อ...ก็ดูแลข้าเหมือนลูกเช่นกัน"



โม่จิ่วฉาวสะดุ้งน้อยๆ เขาเอื้อมมือไปดึงฉู่มู่หยุนเข้ามาในอ้อมแขน และจุมพิตอย่างอ่อนโยนระหว่างหว่างคิ้วของเด็กหนุ่ม น้ำเสียงของเขาชวนให้เมามายราวกับสุราชั้นดี "เจ้าต่างออกไป ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ "





ร่างกายที่แข็งเกร็งของฉู่มู่หยุนค่อยๆ ผ่อนคลายจากคำพูดของอีกฝ่าย เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความพึ่งพาและหลงใหล "ท่านพ่อ..."



"หืม" โม่จิ่วฉาวจูบบนริมฝีปากพลางสอนิ้วผ่านผ้าบางและลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่ม...



ฉู่มู่หยุน "ดูเหมือนเขาจะย่องมาตอนกลางคืนเพื่อจะx? "



ซีโร่ "= ="



ชั่วโมงหนึ่งผ่านไป ฉู่มู่หยุนซุกซบในอ้อมกอดของโม่จิ่วฉาวพลางหอบหายใจ โม่จิ่วฉาวรอจนเขาสงบลงแล้วพูดขึ้น "เยียนจุงชิงเป็นเด็กน่าสงสาร เขาไม่ได้ตั้งใจหลบเจ้าตอนกลางวันหรอก แต่เขามีความพิเศษบางอย่างและเขาก็กลัวจะทำให้เจ้าบาดเจ็บถ้าเข้าใกล้เขามากไป"



หัวสมองของฉู่มู่หยุนว่างเปล่า ทำไมโม่จิ่วฉาวถึงบอกเรื่องนี้กับเขา? หมอนี่ไม่ได้จะใช้เรื่องนี้ยุแหย่ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเยียนจุนชิงหรอ? เขาคิดอะไรกันแน่ถึงบอกเรื่องนี้กับเขา?



แต่ที่ทำให้ฉู่มู่หยุนแปลกใจยิ่งกว่าคือคำพูดหลังจากนั้น



โม่จิ่วฉาวพูดด้วยน้ำเสียง ความรักเอ่อจนแทบล้นออกมาจากคำพูดนั้น "แต่ถ้าเจ้าคิดมาก ข้าจะส่งเขากลับไปพรุ่งนี้ ไม่มีอะไรดีไปกว่าเราสองคนได้อยู่ด้วยกันที่ยอดเขาแดนหงส์เหินอีกแล้ว"







---------------------
*เรื่องดวงอันนี้คือluck level เป็นค่าสถานะอย่างหนึ่งอ้างอิงจากFate/Zero แต่คนแปลไม่ได้ดูก็เลยไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ



อ่านตอนนี้ต้องใจแข็ง ท่องไว้รูปยังไม่สว่าง รูปยังไม่สว่าง โม่จิ่วฉาวยัวไม่รักจริง มาตอนนี้คนแปลก็เริ่มไขว้เขวตามซีโร่แล้ว เฮียโม่แกเนียนเกิ๊น

เสี่ยวหยุนเกือบโป๊ะแตกแล้ว เกือบไปๆ


ตอนนี้จบไม่ค้างแล้ว คนแปลขอพักก่อนนะ ตอนต่อไปยังไม่ได้แตะเลยล่ะ แหะๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 805 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,519 ความคิดเห็น

  1. #1505 Avista (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 17:13
    อรุ้มมมม
    #1,505
    0
  2. #1017 thedarksun1986 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 22:28
    คนอ่านก็ต้องท่องในใจ ว่าเล่นใหญ่ทั้งคู่555
    #1,017
    0
  3. #794 Aonprpat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:00
    อาจจะรักจริงก็ได้
    #794
    0
  4. #670 star3421 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    เนียนจนคนอ่านจะเริ่มงงคล้อยตามละนะ5555
    #670
    0
  5. #629 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 20:48
    ขอบคุณนะคะไรท์.
    แปลได้ดีมากกกกเหมือนกับแต่งเองไม่ใข่แปล รื่นไหลถูกใจมากกก.
    #629
    0
  6. #614 ShamanWcat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 08:01
    พี่โม่แกเนียนหรือรักจริงนี่เริ่มดูไม่ออกละ...
    #614
    0
  7. #528 หวัดดี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 01:05

    เนียนจริง เนียนจนเราเชื่อเลย 555

    #528
    0
  8. #450 แม่นางทองกวาว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 19:17
    นก สินะ
    #450
    0
  9. #425 Nuna7446 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 01:51
    คือเริ่มกลัวกับสกิลการเเสดงเเล้วจิงๆนะ เเบบ....ทำไมถึงเปนได้ขนาดนั้นน
    #425
    0
  10. #424 รักแมวมากกว่าชีวิต (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 17:16
    ทีมซีโร่5555
    #424
    1
    • #424-1 T-Wize(จากตอนที่ 17)
      3 พฤษภาคม 2562 / 14:17
      น้องซีโร่จะน่ารักขึ้นเรื่อยๆค่ะ
      #424-1
  11. #422 neovenesia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 23:49
    ทั้งเรื่องมีแค่ซีโร่นี่ล่ะมั้งที่เขื่อใจได้ คนอื่นแสดงละครกันเก่งเหลือเกิน
    #422
    1
    • #422-1 T-Wize(จากตอนที่ 17)
      3 พฤษภาคม 2562 / 14:17
      ซีโร่ใสสุดแล้วค่ะ
      #422-1
  12. #421 Yamabuki no Ryoki (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:50
    เฮ้...นี่เปิดโหมดนัแแสดงทั้งคู่??? //จะเนียนกันเกินไปแล้ว
    #421
    0
  13. #418 ผู้หลงใหลมินยุนกิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:22

    พระรองน่าเต๊าะมากกกก แง้!!ว่าแต่คู่นี้จะศีลเสมอกันไปไหนนน
    #418
    0
  14. #417 Green-Orange (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 06:58
    เรื่องนี้แบบ เล่นละครใส่กันไปมา อือหือ ถ้าอ่านไม่คิดไรก็ฟินมาก แต่พอคิดตามว่า เฮียยังไม่รัก แล้วแบบ... ;w;
    #417
    0
  15. #416 worajaroen2517 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 04:21
    หลงจนหัวไม่ขึ้น55+

    รึแผนซ้อนแผน!?
    #416
    0
  16. #415 你我 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 01:06

    ไม่น่าเชื่อว่าเฮียจะยังไม่รัก ร้ายกาจจ

    #415
    0
  17. #414 gnisza (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:55
    โอ้ยยยย นี่ผมอ่านอะไร จิตใจต้องแข็งแกร่งจริง ขีดเส้นใต้เอาไว้ ว่าเธอไม่รัก ;—; เมื่อไหร่เขาจะรักกันซักทีคะ ไม่อยากเผื่อใจแล้ว แง
    #414
    0
  18. #413 ๐Eunice๐ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    ลูกรักมักถูกแกล้ง มันเป็นสัจธรรมค่ะ ถถถถ
    #413
    1
    • #413-1 T-Wize(จากตอนที่ 17)
      1 พฤษภาคม 2562 / 18:57
      รักที่ให้กันแต่น้ำตาอย่างที่เธอมีให้ฉัน ยังเรียกว่ารักได้อีกหรือเธอ... ทันเพลงนี้ไหมคะ555
      #413-1
  19. #412 12345Mind (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:33
    แสดงเก่งกันทั้งคู่เลยอ่า5555
    #412
    0
  20. #411 ASaomsin_2547 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:49

    ขอบคุณมากๆค่าา
    #411
    0
  21. #410 พริกหยวกน่ะถูกแล้ว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:45
    สงสารซีโร่ และสงสารลูกรักด้วย 5555555555
    #410
    0
  22. #409 กะเทย. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:03
    หื้มมมมมมมม แผนซ้อนแผนหรือหลงจริงแล้ว แต่ด้วยนิสัยคนเขียนนิยายออริของเรื่องแดนมารเรารู้สึกว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้ค่ะ5555
    #409
    0
  23. #408 --Seichan-- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:49

    ดีงามมั่กทนมิไหวล้าวกี้ดดดดๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #408
    0
  24. #407 minkc (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:47
    นั่นสิ งงตามซีโร่
    #407
    0
  25. #405 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:45

    ฉูมู่หยุน นายทำนิยาย(ฉากหน้า)ดราม่ากลายเป็นนิยาย(ฉากหลัง)ตลกหื่นไปแล้วนะรู้ไหม 55+

    #405
    1
    • #405-1 T-Wize(จากตอนที่ 17)
      30 เมษายน 2562 / 22:16
      นั่นแหละค่ะประเด็นเลย
      #405-1