Find my FAN #ชาจะมีเพื่อน

ตอนที่ 7 : #6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,443 ครั้ง
    13 ธ.ค. 62

 

 

ผมถูกพาขึ้นรถยนต์ที่น่าจะเป็นของฮอว์กกับผู้ชายอีกคน เป็นเรื่องบังเอิญที่เราจอดที่ชั้นจอดรถเดียวกัน ไม่นานก็ถึงบ้านหลังขนาดพอดี ไม่เล็กไม่ใหญ่ มีบิ๊กไบก์สีดำสนิทที่เคยซ้อนจอดที่ในที่จอดรถด้านใน เดาไม่ยากว่าคงเป็นบ้านเขา เครื่องยนต์ดับสนิทฮอว์กก็อ้อมมาอีกฝั่งช้อนตัวผมขึ้นอุ้มเข้าไปในบ้าน

“นี่เกิดอะไรขึ้นลูก” ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ร้องขึ้นด้วยความตกใจ มองคนตัวโตวางผมลงบนโซฟาตัวที่เธอเพิ่งลุกขึ้น

“เพื่อนผมถูกพวกไม่ดีรุมน่ะ วินทร์ไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาที” ฮอว์กตอบผู้หญิงที่น่าจะเป็นแม่เขาแล้วก็หันไปบอกวินทร์ที่ตามเข้าบ้านมา

“เพื่อนลูกเหรอ?”

“สวัสดีครับ ผมชื่อปั้นชา เรียนคณะเดียวกับฮอว์กครับ” ยกมือไหว้แม่เพื่อนพร้อมรอยยิ้ม คุณแม่ฮอว์กก็นั่งลงข้างๆสำรวจเนื้อตัวผมใหญ่

“เจ็บไหมลูก แล้วไปทำท่าไหนมาถึงได้ถูกทำร้าย”

“เอ่อ ยังไม่ได้ถูกทำร้ายครับ ฮอว์กเข้ามาพอดี” เลือกตอบความจริงแค่ครึ่งหนึ่ง สีหน้าคนฟังก็โล่งอก

“พวกนั้นเป็นใคร ทำไมต้องทำร้ายนาย” เจ้าของเสียงดุถามขึ้นนิ่งๆ เขาเห็นว่าผมไม่เป็นอะไรจริงๆ ไม่มีบาดแผลด้วยเลยเริ่มทำตัวเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผมแกล้งทำเป็นคิดก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่รู้สิ โจรมั้ง ยังไม่ทันได้พูดอะไรนายก็เข้ามาพอดี ขอบใจนะ”

“ต้องแจ้งตำรวจแล้วนะลูก คนสมัยนี้นี่ยังไงกัน ทำร้ายกันได้ลงคอ จิตใจทำด้วยอะไร ฮอว์กพาเพื่อนไปแจ้งความนะลูก จะได้ตามจับมาให้หมด”

“จำหน้าพวกมันได้ไหม” ฮอว์กยังไม่เลิกบทตำรวจของตัวเอง คงไม่สังเกตเห็นว่าผมเหงื่อตกแล้ว

“จะ จำไม่ได้หรอก ตรงนั้นไฟมันเสีย มืดน่าดูเลย”

“ฉันเหมือนเห็นคนที่ใกล้ตัวนายที่สุดมีปืนด้วย”

“ตายแล้ว” คุณแม่ฮอว์กยิ่งร้องตกใจไปกันใหญ่ “ปั้นชากลัวไหมลูก โธ่ ตัวก็แค่นี้ทำไมต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้ด้วยนะ น่าสงสารจริงๆ”

เอ่อ

“แหะๆ”

“อุปกรณ์ทำแผลมาแล้วครับ” เสียงของวินทร์เหมือนช่วยชีวิตผมจากสองแม่ลูกเอาไว้ชัดๆ พอวินทร์เข้ามาก็เหมือนเรื่องก่อนหน้าที่กำลังไล่ต้อนผมถูกลืมไป ผมส่งยิ้มมึนๆให้กับคนที่มาใหม่

“น้องชาย” คนตัวสูงที่ยืนค้ำหัวแนะนำตัวสั้นๆห้วนๆ จนเจ้าตัวได้แต่ส่ายหน้าแล้วแนะนำตัวเองใหม่ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“ผมชื่อวินทร์นะครับ เป็นน้องชายพี่ฮอว์ก ยินดีที่ได้รู้จัก”

“อ่า พี่ชื่อชาครับ น้องวินทร์เรียนปีไหนเหรอ พี่ไม่เคยเห็นหน้าเลย” ปกติฮอว์กอยู่มหาวิทยาลัยก็ตัวคนเดียวตลอด ไม่เคยเห็นน้องชายเขาเลย

“ปีหนึ่งครับ แต่ผมเรียนอีกที่ ไม่ได้เรียนAXU”

พิจารณาดีๆแล้ว พี่กับน้องหน้าตาไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่ ฮอว์กตัวสูงใหญ่ผิวสีเข้ม คิ้วหนา สันกรามคมใบหน้าชัดเจน ส่วนวินทร์...อืมม

หันมองคุณแม่ของทั้งสองแล้ว...น่าจะได้แม่มาเยอะ

ผิวขาว รูปร่างสูงโปร่ง แต่ก็สูงร้อยเจ็ดสิบต้นๆน่าจะพอๆกับผมนี่แหละ

ป๊อก!

“โอ๊ยย”

“มองแบบนี้คืออะไร?” คนพี่มองด้วยสายตารู้ทันว่าผมคงเปรียบเทียบสองคนพี่น้องอยู่ในใจ เผลอๆอาจจะรู้ด้วยว่ากำลังคิดว่า ทำไมหน้าตาไม่เหมือนกัน

“เจ็บ นายดีดหน้าผากเราอีกแล้วนะ คุณน้าดูสิครับ”

“ไปทำปั้นชาอย่างนั้นได้ยังไงลูก” สมน้ำหน้า ถูกดุเลย ฮอว์กกรอกตามองบนแล้วหันหน้าหนี ผมขยับไปประจบประแจงคนที่(น่าจะ)มีอำนาจสูงสุดในบ้านทันที

“ดีดหน้าผากชาตลอดเลยครับคุณน้า วันละหลายรอบด้วย”

“เรียกแม่ก็ได้จ้ะ เป็นเพื่อนฮอว์กใช่ไหมลูก ดีใจนะที่ฮอว์กพาเพื่อนมาบ้าน แม่ก็ห่วงอยู่ว่าจะไม่มีเพื่อนกับเขา”

“ชาเป็นเพื่อนที่ดีครับ” ผมยิ้มแป้น

“ชมตัวเองก็ได้” เสียงประชดแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร น้องวินทร์ไม่มีทางทำตัวไม่น่ารักใส่ผมหรอก จะมีก็แต่เพื่อนร่วมคณะนี่แหละ

“ว่าเพื่อนทำไมเนี่ย เกเรนะเรา” คราวนี้ถูกมือบอบบางตีลงไปที่ต้นแขนอย่างไม่จริงจังนัก ฮอว์กเลยไม่พูดอะไรอีก

คุณแม่ของฮอว์กเป็นคนที่อ่อนโยนมาก มากจนไม่น่าเชื่อว่าลูกชายจะเป็นคนไม่ดีอย่างที่ในคณะลือกัน ตอนอยู่กับครอบครัวเขาไม่ได้ทำตัวเย็นชา หน้าตาบึ้งตึงอย่างที่คนอื่นเห็น ผมชักอยากรู้ว่าทำไมเขาต้องทำตัวขวางโลกแบบนั้นด้วย ไหนจะรอยช้ำตามใบหน้าอีก แต่ตอนนี้น่าจะยังไม่เหมาะ

เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น หยิบออกมาดูพบสายไม่ได้รับประมาณสิบสายจากคนที่ผมลืมไปแล้วว่ามีนัดกันต่อ นอกจากนั้นยังมีข้อความส่งมาถามด้วยความเป็นห่วงที่ติดต่อผมไม่ได้อีก

ผมบอกไปว่ามีธุระด่วนที่บ้านต้องรีบกลับ พี่เคนเงียบไปจนคิดว่าน่าจะโกรธ แต่สุดท้ายเขาก็บอกว่าเข้าใจแล้วขอวางสายไปก่อน

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ” กลับเข้ามาคุยอีกสักพักผมก็ขอตัวกลับ เวลาสามทุ่มแล้ว จะให้อยู่ต่อก็เกรงใจ

“ดึกแล้วนะจ๊ะ จะกลับยังไง” แม่ฮอว์กถามด้วยความเป็นห่วง ตอนแรกจะตอบว่าคนที่บ้านมารับเพราะส่งข้อความบอกโฉวไปแล้วว่าอยู่ไหน ก็กลัวว่าฮอว์กจะเห็นหน้าคนของผมแล้วเกิดจำได้ขึ้นมา

“คงแท็กซี่ครับ”

“แม่ว่าคืนนี้ค้างที่นี่ดีกว่านะ มันดึกแล้วอันตราย พรุ่งนี้เช้าค่อยให้ฮอว์กไปส่ง”

“เอ่อ...”

“ตามนั้นแหละจ้ะ เพิ่งเกิดเรื่องไม่ดีแบบนี้ให้กลับไปแม่ก็เป็นห่วง อยู่บ้านคนเดียวด้วยใช่ไหมล่ะจ้ะ” ไม่น่าเล่าเลยว่าพ่อแม่กับพี่ชายไม่อยู่

“ครับ”

“ฮอว์ก พาชาขึ้นไปพักผ่อนเถอะลูก คงจะเหนื่อยแล้ว แม่เองก็จะเข้านอนเหมือนกัน ตามสบายนะไม่ต้องเกรงใจ” คุณแม่ส่งยิ้มอีกครั้งแล้วขอตัวออกจากห้องนั่งเล่นไป ส่วนน้องวินทร์ขอตัวไปทำงานส่งอาจารย์สักพักแล้วเพราะมหาวิทยาลัยน้องไม่ได้ปิดเหมือนพวกผม

“เอ่อ ถ้าอึดอัดเรากลับบ้านก็ได้นะ ไม่ต้องห่วง” เห็นว่าคนหน้าดุนิ่งไปนานแล้ว ผมชักเกรงใจ และเข้าใจด้วยว่าคนแบบนี้ต้องหวงพื้นที่ส่วนตัว ฮอว์กถอนหายใจเบาๆแล้วดีดหน้าผากผมอีกรอบ

“คิดเยอะ มาเถอะ”

“นี่ฮอว์ก หน้าผากคนนะไม่ใช่ลูกคิด ขยันดีดไปก็ไม่ได้ผลลัพธ์หรอก” บ่นแต่ก็เดินตามขึ้นไปยังชั้นสอง ด้านบนมีอยู่สามประตู เจ้าของบ้านเปิดประตูแรกสุดออก เหลือบตามองมาเล็กน้อย

“หึ ฟังเสียงก็เพราะดี”

“พวกชอบใช้ความรุนแรง....โหวววว” เมื่อไฟในห้องสว่างผมก็ลืมไปเลยว่ากำลังเถียงอะไรกับเขาอยู่ ในห้องนี้มัน...มัน.. “รกโคตรๆ นายทำความสะอาดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เนี่ย”

“พูดคำหยาบ” ฮอว์กทำท่าจะเข้ามาดีดหน้าผาก ครั้งนี้ผมรู้ทันเลยเอามือปิดหน้าผากตัวเองไว้ ปลายนิ้วจึงเลื่อนลงมาบีบที่ปากแทน

“เจ็บนะ เจ็บกว่าดีดหน้าผากอีก ถ้าปากบวมทำไง”

“หึ เล่นใหญ่” เออ ก็ยอมรับ ที่จริงมันไม่เจ็บเลยสักนิด เบายิ่งกว่ามดกัด แต่โวยวายไว้ก่อน เผื่อแม่ได้ยินแล้วจะมาเล่นงานลูกให้ คึคึคึ “หน้าร้ายไปนะ”

“จับผิดเก่ง คนเรา” ผมเบะปากใส่ เริ่มขยับตัวจะสำรวจห้องนอนนี้ แต่เพราะไม่ได้ชำนาญพื้นที่รวมถึงของมันเยอะมากแค่สองก้าวก็สะดุดเข้ากับบางอย่างจนถลาลงไปแปะอยู่บนเตียง

“ซุ่มซ่าม” นอกจากไม่ช่วยยังเย้ยซ้ำอีก ไอ้บ้านี่ “หึหึ ลุกขึ้นมา”

“ก็นายแหละ” ผมยื่นมือให้เขาฉุดลุกขึ้น มองลงไปที่ต้นเหตุที่ทำให้ผมแลนดิ้งผิดท่าจนน่าอับอาย “อะไรเนี่ย...ชุดเทควันโด โหห สายดำ!!”

หมอนี่นี่มีอะไรให้น่าแปลกใจได้อยู่ตลอด ผมหยิบเอาม้วนผ้าสีขาวแสนคุ้นเคยที่ถูกมัดด้วยเชือกผ้าสีดำขึ้นมา ไม่ต้องแกะดูก็รู้ว่าคืออะไร ผมเองก็มีเหมือนกัน นอกจากนั้นตรงตู้ติดผนังยังมีเหรียญและถ้วยรางวัลวางกองกันไว้ด้วย

ย้ำว่า วางกอง เอาไว้

เท่าที่เห็นผ่านๆตา เป็นรางวัลการแข่งขันต่างๆ หลากหลายประเภทแต่เป็นเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้ทั้งหมด

มีเหรียญทองโอลิมปิกรุ่นเยาวชนไม่เกินสิบแปดปีด้วย!!

“นี่นาย” มิน่า ถึงได้ล้มคนของผมได้อย่างง่ายดาย

“ไปอาบน้ำได้แล้ว” ผ้าเช็ดตัวผืนโตถูกโยนลงมาบนหัว ผมดึงออกตั้งท่าจะโวยใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นก็ตามมาคลุมอีกรอบ เลยเลิกโวยไม่งั้นชิ้นต่อไปอาจจะเป็นกางเกงใน

แงงงงง

หลังอาบน้ำเสร็จก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย ผมเดินออกมาสวนกับฮอว์กที่เดินเข้าห้องน้ำบ้าง ถ้าตาไม่ฝาดเหมือนจะเห็นรอยยิ้มมุมปากของเจ้าเหยี่ยวเมื่อมองสำรวจเสื้อผ้าที่ผมใส่ ก็มันช่วยไม่ได้นี่ใครใช้ให้เขาตัวโตกว่าล่ะ จะหลวมก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน

ทำปากขมุบขมิบตามหลังคนที่หายไปในห้องน้ำแล้ว ก็หยิบเอาโทรศัพท์มือถือมาส่งข้อความบอกโฉวว่าคืนนี้จะค้างที่บ้านฮอว์ก พรุ่งนี้เช้าจะกลับเอง เรียบร้อยก็ปิดเครื่องทันทีไม่อย่างนั้นเดี๋ยวบอดี้การ์ดขี้กังวลได้โทรมาคัดค้านจนสายไหม้แน่ จัดการทุกอย่างเรียบร้อยผมก็เปิดยูทูปหาเพลงฟังเพลินๆ ไม่นานก็เผลอหลับไป

 

-----------------

 

“อืออ”

“ตื่นได้แล้ว” เสียงดุที่คุ้นหูปลุกให้ผมลืมตาขึ้น แผ่นอกกว้างคือสิ่งแรกที่ผมมองเห็น ไล่สายตาขึ้นไปเรื่อยๆก็สบกับดวงตาคมกริบ สันจมูกโด่งที่อยู่ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจร้อน

“แหะๆ” เพราะไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์นี้เลยได้แต่หัวเราะแก้เก้อ

“แล้วก็ปล่อยด้วย”

“ปล่อย?”

“มือน่ะ” 

ผมมองหามือตัวเองอย่างที่เขาบอก ไล่ตั้งแต่ต้นแขนที่พาดผ่านร่างกายอีกฝ่ายหายไปด้านหลังบดบังสายตาในระยะที่ผมไม่สามารถเห็นได้

“ไม่เห็นมือ คึคึ”

“กวน” โดนดีดหน้าผากรับเช้าวันใหม่เลย

“ก็บอกให้ดูมือ แต่มือมันหายไปด้านหลังนายแล้วไง ก็เลยมองไม่เห็น ตีเราทำไมเนี่ยนจะฟ้องแม่นะ”

“เชิญไปฟ้อง แต่ก่อนฟ้องขอตีอีก” ฮอว์กเคลื่อนไหวรวดเร็วสมกับที่เคยได้เหรียญทองโอลิมปิก(เกี่ยว?) พริบตาเดียวผมก็ถูกจับนอนหงาย ร่างสูงใหญ่คร่อมอยู่เหนือร่าง มือซ้ายยันกับเตียงไว้ข้างกาย ส่วนมือขวายกขึ้น จีบปลายนิ้วชี้กับนิ้วโป้งเข้าหากัน นิ้วที่เหลือกำไว้หลวมๆ

“อย่านะ” ผมปกป้องหน้าผากตัวเองด้วยสองมือที่ประสานกันเอาไว้ จ้องหน้าผู้ก่อการร้ายเขม็งไม่ยอมแพ้ ด้วยความเร็วที่ไม่แพ้กัน ฮอว์กจึงพลาดเป้า ดีดลงมาที่หลังมือผมแทน “เจ็บบบ”

“เว่อร์ ไม่ได้แรง”

“เจ็บคือเจ็บ เจ้าเหยี่ยวชอบความรุนแรง” พอเบะปากใส่ฮอว์กก็นิ่ง มองหน้าผมค้างอยู่อย่างนั้นด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้

เราสบตากัน...แล้วก็...

ก๊อกๆๆ

“พี่ฮอว์ก พี่ปั้นชา แม่ให้มาตามลงไป... เอ่อ ขอโทษครับ ผมไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ขอโทษที่ขัดจังหวะ” น้องวินทร์รีบปิดประตูกลับดังปังใหญ่ ผมหันไปมองพร้อมกับอีกคนที่ยังคร่อมอยู่เหนือร่าง แล้วก็กลับมามองกันด้วยสีหน้ามึนงง

“น้องนายเป็นอะไร?”

“สงสัยเพิ่งตื่นเลยเมาขี้ตา”

“ฮ่ะๆๆ ขนาดน้องก็ยังว่าเลยนะ เอ้า ลุกออกไปสิ เราจะไปล้างหน้าแล้ว ได้เวลากลับบ้านละ”

“อืม” ฮอว์กยอมลุกออกไปแต่โดยดี ผมเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาอีกครั้งก็เดินลงไปชั้นล่างพร้อมกับลูกชายคนโตของบ้าน สิ่งแรกที่รับรู้คือกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยมาแตะจมูก

“ลงมากันแล้วเหรอลูก มาทานข้าวเช้าก่อนค่อยไปนะปั้นชา แม่ทำอาหารเผื่อแล้ว”

“ขอบคุณครับ” ผมนั่งลงที่เก้าอี้ข้างฮอว์กอย่างไม่อิดออด กับข้าวหน้าตาน่าทานสามสี่อย่างถูกตักใส่จานธรรมดาไม่ได้ตกแต่งเป็นพิเศษอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“ทานเยอะๆนะ ไม่ต้องเกรงใจ” แม่ฮอว์กนั่งลงตรงข้ามกับผม ด้านข้างคือวินทร์ที่พยักหน้าสนับสนุนอีกแรงพร้อมกับตักข้าวสวยร้อนๆใส่จานทุกคน

“ใช่ครับพี่ปั้นชา อาหารของแม่ผมนะ อร่อยทุกอย่างเลย”

“ชิมนี่” คนข้างๆตักกับข้าวที่ต้องเอื้อมมือไปไกลวางลงในจานให้ หน้าตามันเหมือนไข่เจียว แต่มีหมูสับ หอมหัวใหญ่ มะเขือเทศแทรกอยู่ระหว่างชั้นของไข่ เห็นสีหน้าผมแล้วก็บอกชื่อเมนูอาหารนี้ให้ “ไข่ยัดไส้”

“อร่อย” แค่คำแรกที่เข้าปากความรู้สึกนุ่มละมุนก็แผ่ซ่าน รสชาติของหอมหัวใหญ่ที่ผมเกลียดกลับเข้ากันได้ดีกับตัวไข่ ติดหวานอมเปรี้ยวด้วยมะเขือเทศ ไข่กับหมูสับก็เข้ากันได้ดี ทอดแบบไม่กรอบทำให้ชุ่มลิ้น

“เอาอีกไหม?” ฮอว์กถาม ผมพยักหน้า ไข่ยัดไส้ก็ถูกวางลงมาในปริมาณที่มากกว่าเดิม

“อร่อยมากๆเลยครับแม่”

“อย่างอื่นก็อร่อยนะครับ พี่ปั้นชาชิมแกงจืดวุ้นเส้นดู” คราวนี้น้องวินทร์ตักแกงจืดกับวุ้นเส้นมาให้ผมบ้าง ผมก็ตักเข้าปากอีก ตามด้วยผัดผักรวมที่แม่ตักให้

รสมือของแม่

“เป็นอะไรจ้ะ ไม่อร่อยเหรอ” แม่เอ่ยปากทักเมื่อผมกลืนผัดผักลงคอแล้วนิ่งไป สีหน้าดูไม่มั่นใจจนต้องรีบโบกมือแล้วอธิบายเพิ่ม

“ไม่ใช่ครับ อร่อยมาก ชาแค่คิดถึงฝีมือของม๊า ที่จริงม๊าชาก็ทำอาหารอร่อยแต่ไม่ได้เข้าครัวบ่อยเท่าไหร่ นี่ก็ไม่ได้กินมาหลายปีแล้ว” ตั้งแต่ที่ย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยในไทยเลยก็ว่าได้ อย่าว่าแต่อาหารเลย หน้าก็ไม่ได้เจอ ทุกวันนี้เพียงแค่โทรคุยกันผ่านทางโทรศัพท์เท่านั้น “แต่ไม่เป็นไรครับ อาทิตย์กว่าๆม๊าก็จะกลับมาอยู่กับชาแล้ว”

“เด็กดี” แม่ยิ้มอ่อนโยนให้ ผมชอบรอยยิ้มนี้จังเลย ชอบมากจนเผลอยิ้มตาม “ถ้าคิดถึงหรืออยากกินอาหารอีก ชาก็มาที่บ้านได้ตลอดเลยนะ เพื่อนของฮอว์กก็เหมือนกับลูกของแม่”

“ขอบคุณนะครับ”

เริ่มลงมือทานอาหารต่ออีกครั้งสามคนแม่ลูกก็พากันแย่งตักกับข้าวลงจานผมจนทานแทบไม่ทัน

โฮ่ง!

“หืม?” เสียงเห่าจากข้างบ้านทำให้ผมที่กำลังจะขึ้นบิ๊กไบก์ของฮอว์กต้องหยุด พลันเจ้าตัวสี่ขาขนยาวก็วิ่งพุ่งเข้ามา ด้วยน้ำหนักกับขนาดตัวของมันทำให้ผมเซไปสามก้าว

“โยโย่ หยุด!” ฮอว์กดุด้วยเสียงต่ำไม่ได้ตวาด แต่ก็ทำให้เจ้าหมาตัวโตหยุดนิ่ง มันนั่งลงแล้วทำหน้าหงอยจนน่าสงสาร

“อย่าไปดุมันเลย น่าสงสารออก คงแค่อยากจะเล่น”

“ตามใจไม่ได้ เดี๋ยวซน...เหมือนนาย”

“เราไม่เคยซนนะ ฮอว์กอย่ามาปรักปรำ ไม่งั้นฟ้องแม่”

“เด็กขี้ฟ้อง ซนแล้วก็ขี้ฟ้อง” ล้ออย่างกับเด็กสามขวบ ผมทำเป็นไม่ได้ยิน ย่อตัวลงนั่งยองๆตรงหน้าเจ้าโยโย่ มองมันดีๆจู่ๆก็เกิดนึกขึ้นมาได้

“นี่คือหมาตัวที่นายเคยช่วยเอาไว้เมื่อก่อนใช่ไหม ที่มันตัดหน้ารถจนบาดเจ็บน่ะ”

“รู้ได้ไง?” ฮอว์กขมวดคิ้วหนาเข้าหากันเป็นปม 

“เอ้า ก็รถที่เกือบจะชนนายตายพร้อมกับเจ้าโยโย่ก็คือรถของฉันเองไง ตอนนั้นฉันนั่งอยู่ในรถ แต่ก็จำหน้านายได้แม่นเลยนะ”

ผมถึงได้บอกไง ว่าเขาเป็นคนดี ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ใครคิด มีอีกหลายครั้งหลังจากเรียนคณะเดียวกันแล้ว ที่บังเอิญแอบเห็นว่าฮอว์กนั้นช่วยเหลือคน แต่เหมือนจะทำบุญกับคนไม่ขึ้นเท่าไหร่ จำได้ว่าเขาเคยช่วยเอาแมวลงจากต้นไม้แล้วส่งคืนเด็กตัวเล็กที่เป็นเจ้าของ แต่เด็กนั่นพอได้แมวก็วิ่งร้องไห้จ้าหนีไปด้วยความกลัวหน้าตาดุๆที่มีแต่รอยแผลรอยช้ำ

“อ้อ” เขารับคำในคอแค่นั้น คลายความสงสัย ไล่โยโย่กลับเข้าบ้านแล้วโยนหมวกกันน็อกมาให้ “ไปได้แล้ว เดี๋ยวคนที่บ้านจะเป็นห่วง”

“นี่ ไปส่งที่ห้างฯเดิมก็พอนะ เราจอดรถไว้ที่นั่น ต้องขับกลับบ้านด้วย” ขืนให้ไปส่งที่บ้านความก็แตกสิ

“อืม” บิ๊กไบก์คันใหญ่แล่นออกจากบ้านหลังเล็กแต่อบอุ่น ผมมองจนลับสายตาจึงได้หันกลับไปมองถนนด้านหน้าแทน 

อยากมาอีกจังเลย

 

100% Up

นุ้งชาก็ไม่ใสน้าาา คึคึ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.443K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,804 ความคิดเห็น

  1. #2773 Tdiodes (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 19:36
    ไหนยัยคนที่บอกไม่ชอบให้ใครแตะตัว นายตาเหยี่ยวได้สัมผัสทั้งตัวแล้วนะหนู55555
    #2,773
    0
  2. #2736 IIISKY__ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 21:47
    ดูๆยัยหนูเขาเล่นกับพี่ กำไม้เรียวในมือแน่นมาก ว่าแต่หนูพูดแบบนั้นเหมือนค่อยๆเฉลยให้พี่เขาฟังถึงตัวตนหนูเลยนะคะ
    #2,736
    0
  3. #2695 Earn0624 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 17:54
    กับฮอร์กไม่ต้องปิดบังก็ได้ ฮอร์กน่ารัก
    #2,695
    0
  4. #2676 peach_2605 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 21:46
    น้องเผลอโป๊ะหลายรอบละนะ55555
    #2,676
    0
  5. #2651 NACHI1743 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 21:07
    เอ๊ะ--
    #2,651
    0
  6. #2627 jebpyear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 03:38
    อยากมาอีกบ่อยๆก็ มาเป็นสะใภ้บ้านนี้เล้ย
    #2,627
    0
  7. #2595 cocottx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 21:24
    คืองงนิดๆ จู่ๆก็บอกเรื่องที่เคยเจอกันมาก่อนเฉยเลย แต่ก็ยังมากลัวความแตกอีก แหะๆ
    #2,595
    0
  8. #2543 justjeen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 15:41
    อ่านไปๆแอบขัดใจชาอะแงงงงงงงงงงงงง
    #2,543
    0
  9. #2481 CallistoJpt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:53
    สงสารพี่ๆบอดี้การ์ดของน้องโดนเข้าใจผิดซะงั้น 5555555555 ครอบครัวฮอร์กดูอบอุ่นดีจังค่ะ ว่าแต่น้องวินทร์เข้ามาจังหวะได้มาค่ะ 5555
    #2,481
    0
  10. #2464 maybunny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:37
    ครอบครัวฮอว์กน่ารักจัง ~
    #2,464
    0
  11. #2419 mileyduchess (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:16
    ฮอว์กคือเด็กคนนั้นจริงๆ ด้วย แง
    #2,419
    0
  12. #2364 Spices_smile (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:07
    น่ารักมากๆๆๆๆๆ
    #2,364
    0
  13. #2325 xxchocoxx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:06
    เผลอเผยไต๋นิดๆแล้วนะ
    #2,325
    0
  14. #2293 Bebelle Sawanghathai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 16:16
    ไรท์ อยากรู้ว่าชื่อ ฮอว์ก มีความหมายไหมม
    #2,293
    0
  15. #2243 RealThxnB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:45
    คิดว่าฮอว์กน่าจะสงสัยแล้วนะ
    #2,243
    0
  16. #2200 pongsiri3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:26

    น้องวินทร์
    #2,200
    0
  17. #2199 pongsiri3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 23:25
    วินทร์หน้ารักจัง
    #2,199
    0
  18. #2176 Jinjoo.K (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 16:07
    แผลที่ได้เกิดจากฝึกซ้อมหนักหรือเปล่านะ
    #2,176
    0
  19. #1856 Miki_milky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 09:03
    ฮอว์กชอบแกล้งชา
    #1,856
    0
  20. #1700 chompoo--- (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 12:25
    ไรท์สู้ๆน้าาาา
    #1,700
    0
  21. #1678 JinsujeeButniam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 07:35
    มาบ้านเขารอบนึงก็อยากมาอีกสินะยัยน้อง
    #1,678
    0
  22. #1542 ซีเอชโอเอ็มพียู..yy.. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 10:43
    อ้อ เป็นนักกีฬาเทควันโดจริงๆสินะ แผลที่ได้มาเพราะไปแข่งด้วยรึเปล่า
    #1,542
    0
  23. #1423 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 22:42

    แล้วพี่ๆบอดี้การ์ดก็ได้รับบทโจรไปซะงั้นเลย 5555

    #1,423
    0
  24. #1340 Ruruka Buta (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 19:10
    ต้องแบบนี้สิน้องงงง ทันคน
    #1,340
    0
  25. #1190 Peachz. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 23:54
    ลืมไปได้ว่าเรื่องที่คุณฮอว์กเดินแถวย่านมาเฟียนั่นมันข่าวลือ แล้วทำไมแผลเยอะจังคะคู๊ณณณ ซ้อมการต่อสู้หรอ
    #1,190
    0