Find my FAN #ชาจะมีเพื่อน

ตอนที่ 20 : #19 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,912 ครั้ง
    6 ม.ค. 63

 

 

AX U cute boyโพสต์เมื่อ 4 นาทีที่แล้ว

อกอีเจ้จะแตก ข่าวในทวิตทำเอาเจ้มือสั่นงันงก งก งก งก งก รูปน้องปั้นชาของสูงบริหารฯที่ออกงานกับคุณพ่อ เปิดตัวในฐานะลูกชายคนเล็กของจางกรุ๊ป!!!

เจ้ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากกราบขอโทษในทุกอย่างที่ผ่านมาค่ะ ขอให้น้องให้อภัยเจ้ด้วยนะคะ ฮืออออ

#เช็กแล้วไม่จ้อจี้#ปั้นชากฤตลินจาง

**แชร์ลิ้งค์ข่าวในโซเชียลของปั้นชา**

 

Alfa Romiaaaจางกรุ๊ปเลยเหรอ อมกกกกกกก

แมวครองโลกเออว่ะ พี่ชานามสกุลจางไง ทำไมไม่คิดดดด

Pat Kachaตระกูลมา...แค่กๆๆ นั่นน่ะนะ

สนใจทักเดมนะคับ วันนี้เพจเจ้เงียบจังเลยนะครับ ไอ้อีที่เคยด่าน้อง บูลลี่น้อง หายหัวไปไหนกันหมด

JaiThaiber_oneมันไม่กล้าโผล่มาขอโทษหรอกค่ะ กลัวโดนหมายหัว

KristinaAเพจแฟนคลับหมอเคนปิดไปแล้วนี่คะ สงสัยจะวูบตามหมอไปละ

Mama Meamaยังเหลือคนนี้ วันนี้ไม่ออกตัวแรงอีกเหรอคะ ญ.คุณหญิง ใสๆไม่ชอบดราม่า

Itsarapongงั้นที่แก๊งหมอเข้ารพ และไม่มีใครเจอตัวอีกเลยนี่ก็...

เจนเจน Sunita...

Yuyu KP...

TongmongmeawKee ...

AX U cute boyพวกมึงอย่าเพิ่งแดกจุดกันสิโว้ย มาอยู่เป็นเพื่อนกูก๊อนนนน

 

นานาส่งลิ้งค์เพจคิ้วท์บอยของมหาวิทยาลัยมาให้หลังจากผมออกงานกับคุณป๊าได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง นับถือพลังแห่งโซเชียลจริงๆ ข่าวไวกว่าที่คิดเอาไว้เยอะมาก จากที่ไม่ได้เข้าเพจนี้มานานแล้วผมเลยถือโอกาสเข้าไปส่องสักหน่อย ก็เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ แอคฯที่แอนตี้ผมไม่มีใครแสดงตัวกันสักคน แถมยัยนานายังบอกอีกว่าเพจแฟนคลับของพี่เคนปิดตัวลงทันทีหลังจากที่ข่าวผมกระจายไปทั่ว

กลุ่มคนพวกนั้นไม่ได้สำคัญอะไรกับชีวิตผมอยู่แล้วเลยเลือกจะปล่อยผ่านไป แค่นี้ก็คงเงียบปากกันไปได้อีกนานหรืออาจจะตลอดกาลเลยก็ได้

ก่อนหน้านี้มีแอบกังวลเล็กน้อยว่าคนจะกลับมามองผมอย่างหวาดกลัวอีกไหม พอคิดไปคิดมาก็..ช่างเถอะ รู้หรือไม่รู้ชีวิตก็คงไม่ต่างกันมากนักหรอกในเมื่อตอนแรกก็ถูกบูลลี่จากคนทั้งมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว

อีกเรื่องที่ต้องอัพเดทส่งท้ายคือเรื่องของพี่เคน เมื่อวันก่อนพี่ไคเข้ามาสารภาพว่าสุดท้ายก็อดใจไว้ไม่อยู่ ทำลายสัญญาว่าจะให้ผมจัดการเรื่องนี้ ด้วยการเข้ามาแทรกแซงจนสุดท้ายพวกพี่เคนต้องหนีหัวซุกหัวซุนออกนอกประเทศทันทีที่รักษาตัวหาย และคาดว่าจะไม่สามารถกลับมาเหยียบประเทศไทยได้อีก

(อดีต)ว่าที่คุณหมอจะเป็นตายร้ายดียังไงต่อจากนี้ คงไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว

ทันทีที่ปรากฏตัวในคณะ เสียงพูดคุยที่เคยดังไปทั่วชั้นล่างของอาคารก็เงียบกะทันหัน ยิ่งกว่าสมัยประถมที่อาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาในห้องอีก คนที่กำลังหัวเราะสนุกสนานก็หุบปากฉับ คนที่วิ่งเล่นหรือเดินอยู่ก็กลับที่นั่งตัวเองแทบจะทันที สิ่งหนึ่งที่ทุกคนทำเหมือนกันคือก้มหน้าและหลบตา

ภาพความทรงจำในวัยเด็กย้อนกลับมาอีกครั้ง หากไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกแย่เหมือนตอนนั้น เมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งเดินส่งรอยยิ้มเข้ามาหา

“ชา วันนี้มาไวจัง ไหนบอกว่าเมื่อคืนค้างที่บ้านใหญ่ไง” พัดรู้ว่าบ้านใหญ่ผมอยู่ไกลแค่ไหนเพราะเคยไปมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว การฝ่ารถติดข้ามฝั่งเมืองหลวงมาให้ถึงก่อนเข้าเรียนเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ

“อาจารย์บอกว่าจะควิซต้นชั่วโมง เรากลัวเลตเลยออกตั้งแต่ตีห้า” ขนาดว่าตีห้าผมยังใช้เวลาอยู่บนถนนตั้งสองชั่วโมงครึ่ง

“ลำบากมากเลยเนอะ ดีแล้วที่ชาพักใกล้มอ งั้นเราขึ้นเรียนกันเถอะ”

“รอนานาก่อนจะได้ขึ้นไปพร้อมกัน ไลน์มาบอกว่าจอดรถอยู่เดี๋ยวคงมาแล้ว” ผมบอกพัดแล้วยืนคุยกันเรื่องเนื้อหาที่จะควิซ ไม่ถึงห้านาทีนานาก็เดินกระแทกส้นรองเท้าเข้ามา หน้าตาบึ้งตึง “เป็นอะไร ร้อน?”

“ก็บ้าแล้ว มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ขับรถปาดหน้าแย่งที่จอดรถน่ะสิ นิสัยแย่จริงๆ พอบอกให้ย้ายเพราะฉันมาก่อนก็อ้างว่ารีบ มีสอบ แล้วทางนี้ไม่รีบหรือไง นี่ก็มีควิซเหมือนกันนะเว้ย”

“ใจเย็นๆน่า ยังไงก็ได้ที่จอดรถแล้วใช่ไหม”

“ไม่งั้นจะมายืนอยู่ตรงนี้เหรอยะ ช่างเถอะขึ้นห้องกันดีกว่า เอ๊ะ ทำไมวันนี้เงียบผิดปกติ” คนอารมณ์เสียเพิ่งสังเกตรอบตัว มีเด็กคณะบริหารฯนั่งอยู่เต็มทุกโต๊ะ แต่กลับไร้เสียงสนทนา ก่อนจะนึกขึ้นได้ใบหน้าสวยถึงมีรอยยิ้ม(ร้าย)อีกครั้ง

“อ้อ ข่าวของแกนี่เอง ฉันก็ลืมไปเลย”

“ขึ้นเรียนเถอะน่า” เป็นผมเองที่ลากนานาขึ้นบันไดไป ก่อนที่ยัยตัวร้ายจะแกล้งอะไรเพื่อนร่วมคณะให้กลัวไปมากกว่านี้ นานาก็ยอมแต่โดยดีถึงปากจะพ่นพึมพำเสียดายก็เถอะ

ฮอว์กเข้าคลาสเอาตอนอาจารย์กำลังจะให้ทำข้อสอบ ถูกมองด้วยสายตาตักเตือนเล็กน้อยเขาก็เดินมานั่งข้างผม เราสบตาแต่ไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างคนต่างตั้งใจเขียนคำตอบลงกระดาษของตัวเองไป เมื่อหมดเวลาอาจารย์ก็เดินมาเก็บกระดาษแล้วสอนต่อจนจบคลาส

“ครั้งหน้าควิซถึงบทที่สอนไปวันนี้นะคะ ไปอ่านมาด้วย เลิกได้” มีเสียงโห่เล็กน้อยแต่พอถูกอาจารย์ตัดบทกวาดข้าวของออกจากห้องนำไปก่อนก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว

“ควิซบ่อยขนาดนี้ไม่ต้องมีไฟนอลก็ได้มั้ง คะแนนฉันเยอะแยะไปหมดแล้วเนี่ย” ยัยตัวแสบแค่ประชด แต่พัดก็ค้านขึ้นมาเพราะเข้าใจตามนั้นจริงๆ

“สอบแต่ละครั้งเก็บคะแนนแค่นิดเดียวเอง ต่อให้นานาจะทำได้เต็มแต่ถ้าไม่สอบไฟนอลก็ไม่ได้เกรดดีๆหรอกนะ”

“โอ๊ย พัดดดด ประชดน่ะรู้จักไหม ฉัน...เอ๊ะ นั่นปิ่นนี่ เข้าคลาสตอนไหนเหรอก่อนหน้านี้ยังไม่เห็นเลย” ก่อนสองเพื่อนสนิทต่างเพศจะได้เถียงกันต่อ นานาก็ดันเหลือบไปเห็นกลุ่มของปิ่นเข้า ก่อนหน้านี้คงไม่ได้สังเกตแต่ผมเห็นว่าพวกนั้นเข้าทางประตูหลังเงียบๆก่อนหน้าฮอว์กแป๊บเดียว

“เอ่อ” พวกปิ่นโดนทักก็หน้าเสีย ไม่ต้องเดาเลยว่าคงรู้เรื่องของผมแล้วเช่นกัน

“อ้าว วันนี้ไม่ปากดีแล้วเหรอ วันก่อนยังบอกว่าชามันเป็นเด็กเสี่ยอยู่เลยนี่นา ทีนี้รู้ยังว่าทำไมชาถึงได้มีรถหรูขับกับคอนโดฯราคาแพงอยู่ ระดับอย่างจางกรุ๊ปคงไม่ต้องให้ใครเลี้ยงหรอกมั้งนอกจากพ่อแม่”

“นานา เหมือนแกด่าฉันว่าเกาะพ่อแม่กินมากกว่านะ”

“ไอ้ชา แกจะจังหวะซิทคอมตอนนี้ทำไมห้ะ” เอ้า ก็ไม่อยากให้เครียดไง นี่เพื่อนหวังดีเลยนะ เห็นอารมณ์เสียตั้งแต่เช้าแล้ว คนสวยหน้าบึ้งบ่อยๆระวังเหี่ยวไม่รู้ด้วย

ได้แต่คิด ไม่กล้าพูดหรอกเดี๋ยวนานาข่วนหน้าแหกเอา

“ชะ ชา พวกเราขอโทษ” เพื่อนที่เหลือด้านหลังสองสามคนบอกเสียงสั่นๆ ขณะที่ปิ่นยังคงหน้าเรียบสนิทอย่างไว้ตัว เนมนิ่งเงียบไม่สบตาพวกเรา และมิ้นที่ยืนร้องไห้ตาแดงทั้งที่ยังไม่มีใครว่าอะไร

“อือ ช่างเถอะ เลิกแล้วต่อกันก็แล้วกัน”

“แกยอมง่ายเกินไปแล้วชา ก่อนหน้านี้ที่พวกมันหาเรื่องให้คนทั้งมอเกลียดแกทำไมไม่คิดบ้าง พอมันขอโทษซึ่งก็รู้ๆกันอยู่ว่าทำไปเพราะกลัว แกก็ยกโทษให้พวกมันง่ายๆอย่างนี้เหรอ” นานายังโวยไม่เลิก ผมเข้าใจเธอนะที่โกรธแทน ก่อนหน้านั้นผมก็เฟลจริงๆที่คนอื่นมองด้วยสายตาเกลียดชังทั้งๆที่ไม่เคยทำอะไรให้ จะบอกว่าไม่เคยโกรธก็เหมือนกับโกหก

“นานา ที่แกโกรธฉันเข้าใจ แต่แกจะให้ฉันรังแกคนไม่มีทางสู้เหรอ ฉันเป็นผู้ชายนะ”

“เนมก็ผู้ชาย มันเคยสนิทกับแกมากแล้วดูที่มันทำกับแกกับพัดดิ” คนถูกพูดถึงสะดุ้งเฮือก เงยหน้ามาสบตากับผมเป็นครั้งแรก

“ชา คือว่า...”

“เนม มึงขอโทษที่ผลักพัดวันนั้นแล้วหายกัน” ผมสรุป

“พัด ขอโทษ”

“เอ่อ ไม่เป็นไร” จากที่นั่งฟังพวกเราเถียงกัน พัดก็ทำตัวไม่ถูกได้แต่โบกไม้โบกมือ “เราไม่ได้โกรธอะไรเนมหรอก ช่างมันเถอะ”

“งั้น ไปนะ” เนมพูดจบก็เดินลิ่วออกจากห้องไป รวมถึงเพื่อนคนอื่นที่ขอโทษผมแล้ว ปิ่นทำท่าจะเดินตามแต่นานาก็เรียกไว้อีก

“แกลืมอะไรไปหรือเปล่าปิ่น”

“.......” คู่ปรับผมกำมือแน่น ดวงตาวูบไหวด้วยความกลัว เธอเป็นคนที่มีปัญหากับผมมากที่สุด แต่จะด้วยศักดิ์ศรีหรืออะไรก็แล้วแต่ทำให้เลือกจะเดินหนีไปโดยไม่พูดอะไร

“ชา” เหลือแค่มิ้นที่เรียกให้พวกเราสนใจ ขณะที่นานาด่าตามหลังปิ่นไม่หยุด “เรา เราขอโทษนะชา เราผิดเองที่เชื่อคำพูดของพวกนั้นทั้งที่ ฮึก ชาดีกับเรามาก”

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำแค่นั้นมิ้นก็สะดุ้งแล้ว “เรายอมรับนะว่าบรรดาเพื่อนทั้งหมด เราผิดหวังกับมิ้นที่สุด แต่ก็เข้าใจด้วยว่ามิ้นคงขัดเสียงส่วนมากไม่ได้ ช่างมันเถอะ”

“ถะ ถ้าเรา..จะขอกลับไปเป็นเพื่อนกับชาอีกครั้ง”

“อย่าเลย” ผมขัดก่อนที่มิ้นจะพูดจบ “เราต่างคนต่างอยู่ดีที่สุดแล้วล่ะ ตอนนี้เราพอใจแล้วที่มีนานากับพัดอยู่เป็นเพื่อนข้างๆ หวังว่ามิ้นจะเข้าใจเรานะ”

หลังจบคำพูดของผมก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก พัดทำท่าจะพูดอยู่เหมือนกันแต่ก็เลือกจะเงียบไป ส่วนนานาก้มหน้าเก็บของไม่สนอะไรแล้ว มิ้นยืนนิ่งได้ไม่กี่วินาทีก็เดินร้องไห้ออกจากห้องไป จะว่าผมแย่ก็ได้แต่ผมไม่รู้สึกผิดเลยที่ตัดสินใจแบบนี้

ในอนาคต ด้วยอาชีพของครอบครัวผมแล้ว มันไม่มีพื้นที่ให้คนที่อ่อนแอและไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง มาอยู่ข้างตัวหรอก มิ้นเหมือนพัดตรงที่ไม่ชอบเถียงหรือมีปัญหากับใคร แต่ก็ต่างกับพัดในเรื่องความเป็นตัวของตัวเองเช่นกัน

 

--------------

 

“ไปยัง หิว” เสียงเข้มทำลายความเงียบขึ้น ฮอว์กลุกขึ้นยืนคว้ามือผมไปจับ กระตุกให้ลุกตาม

แม้ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำระหว่างที่พวกผมกับกลุ่มปิ่นมีปัญหากัน แต่ผมรู้ว่าคนไม่ชอบความวุ่นวายแบบนี้ไม่ยอมลุกไปไหน...เพราะเขาห่วง คิดได้แบบนั้นแล้วก็ทำให้ยิ้มออกมากว้างมาก

“หิวแล้วเหรอ เมื่อเช้าไม่ได้ทานข้าวเช้ามาหรือไง”

“ไม่ ตื่นสาย” ฮอว์กพูดเสียงนิ่ง ต่อหน้าคนอื่นก็จะขี้เก๊กหน่อยๆแบบนี้แหละ ลองอยู่กันตามลำพัง หรือตอนอยู่ที่บ้านกับแม่แล้วก็วินทร์สิ เหมือนคนละคนเลย 

พัดกับนานาที่เจอฮอว์กบ่อยขึ้นเพราะเรื่องรายงานก็เริ่มชินแล้ว สองคนนั้นเก็บของเสร็จเดินนำหน้า คุยกันว่าจะกินข้าวที่โรงอาหารคณะ หรือแคนทีนใหญ่ เราเดินรั้งท้ายตามไป

“ปิดกล้องแล้วใช่ไหม” สาเหตุที่ตื่นสายคงเพราะเมื่อคืนฮอว์กมีถ่ายละครจนถึงตีสอง เป็นวันสุดท้ายก่อนปิดกล้อง 

“อืม ปิดได้สักที ตอนแรกคิดว่าจะต้องถ่ายซ่อมอีกครั้ง แต่ผู้กำกับโอเคแล้วเลยปิดกล้องเลย”

“ดีจัง รอบนี้ไม่มีแผลด้วย” สำรวจใบหน้าหล่อคิ้วเข้มที่ไร้บาดแผลใหม่ๆ ส่วนแผลเก่าก็จางลงมาก นึกโล่งใจไม่น้อยที่หลังจากนี้ฮอว์กจะไม่ต้องเจ็บตัวไปอีกพักใหญ่

ที่บอกพักใหญ่เพราะเดี๋ยวถ้ามีละครเรื่องใหม่ก็ต้องกลับไปเจ็บตัวอีก ผมไม่คิดห้ามด้วยเพราะเป็นสิ่งที่เขารักจะทำ

“รู้น่า เซฟตัวเองอยู่ ไม่งั้นนายก็บ่นฉันอีก” เขาว่าแล้วดีดหน้าผากผมทีหนึ่ง เสียงเหมือนเหนื่อยหน่ายแต่หน้ามีรอยยิ้มที่มุมปากทั้งสองข้าง

“ดีใจที่เป็นห่วงพูดอย่างนี้นะฮอว์ก อยากยิ้มก็ยิ้มมาเถอะตอนนี้ไม่มีใครเห็นหรอกนอกจากเรา”

“อะไร” คนรู้ตัวรีบหุบยิ้มตีหน้าขรึมเหมือนเดิม แต่ไม่ทันละ ผมเห็นหมดแล้วไง

“ทั้งที่ยิ้มแล้วดูดีแท้ๆ กลับไม่ยอมยิ้มบ่อยๆ นี่ถ้ายิ้มอย่างนี้ตลอดคนคงกล้าเข้าใกล้ เพื่อนเยอะแน่ๆ”

“....”

“แต่ฮอว์กเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้เป็นเพื่อนของเราคนเดียว”

“เมื่อกี้บอกอยากให้มีเพื่อนเยอะ”

“ไม่อยากแล้วล่ะ”

“...”

“ตอนนี้...เราหวง” ผมลอยหน้าเข้าไปใกล้ ไม่กลัวจะถูกดีดหน้าผากหรอกเพราะฮอว์กหันหน้าเปื้อนยิ้มของตัวเองหนีไปอีกทางแล้ว

หลบไม่ทันหรอกคุณเหยี่ยว ผมเห็นหมดแล้ว ใบหน้ายิ้มเขินของคุณน่ะ

 

ภาพข่าวเปิดตัวของผมที่ยืนข้างคุณป๊าว่าพีคแล้ว เมื่อลงบันไดมาถึงชั้นล่างสุดกลับเจอสิ่งที่พีคกว่ายืนรออยู่ 

“ชา ดูสิใครมา” นานาที่ลงมาพร้อมพัดก่อนพูดด้วยเสียงตื่นเต้น 

มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาด แม้จะกลัวแต่ก็กระหายอยากรู้อยากเห็น ตอนนี้จึงเห็นนักศึกษาทั้งหลายยืนห่างจากจุดที่พวกผมอยู่ประมาณห้าร้อยเมตรเป็นอย่างต่ำ แต่ก็ไม่ยักหายไปจากบริเวณนี้ทั้งที่บุคคลอันตรายแห่งฮ่องกงยืนเด่นกลางโถงชั้นล่างของอาคาร

พี่ไค กับคนติดตามของเขา

ชุดสูทดูดีสีเทา เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท โดดเด่นจากบอดี้การ์ดชุดดำนับสิบคน คุณเยียนยืนประกบอยู่ทางขวามือก็เด่นไม่แพ้กัน ซึ่งบรรดาทั้งหมดคนที่ผมให้ความสนใจที่สุดคงจะเป็นบอดี้การ์ดคนสนิททั้งสองของตัวเอง

“หึ”

“โธ่ คุณหนู” โฉวยิ้มประจบทันทีที่เห็นผมงอน

“พวกนายเป็นคนของใครกันแน่ ฉันหรือพี่ไค”

“คุณหนูเป็นคนส่งพวกเรามาช่วยงานคุณชายใหญ่เองนะครับ พวกเราไม่ผิดนะ” จวินเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเองบ้าง พี่ไคส่ายหน้าระอาโดยไม่แสดงสีหน้า ที่ผมดูออกเพราะอยู่ด้วยกันตั้งแต่เกิดหรอก ที่จริงแล้วบอดี้การ์ด(ยกเว้นคุณเยียน)ไม่มีสิทธิ์เถียงเจ้านาย แต่คงต้องยอมให้สองคนนี้ด้วย

“บอกว่าจะกลับมาตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่กลับสักที สงสัยอยู่บ้านใหญ่จะสบายกว่าอยู่กับฉันล่ะมั้ง”

“เราไม่เคยเลือกความสบายมากกว่าคุณหนูนะครับ” โฉวพูดเสียงเครียดขึ้นกว่าเดิมผมเลยเลิกแกล้ง และยังถูกพี่ไคตัดบทด้วยการอธิบายแทนอีกด้วย

“ประสานงานในไทยลงตัวหมดแล้ว พี่เลยพาสองคนนี้มาส่งคืน ช่วงนี้...คนดีต้องเพิ่มบอดี้การ์ดอีกหน่อย”

“ครับ? เพิ่มเหรอ ที่มีอยู่ก็เยอะแล้วนะพี่ไค”

“เอาไว้เรื่องนี้ค่อยคุยกันที่บ้านนะครับ ตรงนี้ไม่สะดวกเท่าไหร่” คงหมายถึงพวกนักศึกษาที่กางหูฟัง ต่อให้ระยะขนาดนี้จะไม่ได้ยินก็ประมาทไม่ได้ 

ที่ผมสงสัยคงจะเป็นเรื่องจริง จางกรุ๊ป น่าจะไปขัดขาใครมา หรือมีปัญหาอะไรสักอย่างแน่ๆ

“พี่ไคมาเพื่อเอาสองคนนี้มาคืนแค่นั้นเหรอ”

“เปล่าครับ พอดีผ่านมาเลยจะชวนคนดีกับเพื่อนๆไปทานข้าวด้วยกัน พี่เลี้ยง” คนพูดส่งยิ้มใจดีให้กับนานาและพัด แต่จางลงเล็กน้อยเมื่อมองฮอว์ก เป็นสีหน้าที่ไม่ใช่ศัตรูแต่ก็ไม่ใช่มิตรร้อยเปอร์เซ็นต์ “นายไปด้วยกันนะ” 

ฮอว์กหันมามองผม พอผมพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นก็หันไปตอบพี่ไค “ครับ”

“เหมือนช่วงนี้พี่ไคจะว่างงานจังเลยนะครับ เดี๋ยวมามอนี้ เดี๋ยวไปมอ...โน้น” ผมยิ้มอย่างรู้ทันให้พี่ชาย คนฟังคิ้วกระตุกไปเล็กน้อย เหลือบมองคุณเยียนแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร หันมายิ้มให้ผมตามเดิม

“คนดีงอนเหรอครับ”

“ไม่เลยครับ แต่คนนี้พี่ไคคงรู้นะครับว่าเล่นสนุกไม่ได้ เห็นเป็นน้องหรือจริงจังก็แล้วไป ถ้าคิดจะแหย่เล่นเฉยๆเมื่อไหร่ ต่อให้เป็นพี่ไค...ชาก็ไม่ยอมหรอกนะ”

“ดุจังเลย เอาเถอะนี่เพิ่งเริ่มต้น แต่พี่ไม่ได้ทำเพราะแหย่เล่นแน่นอน แล้ว...รู้ไหม” พี่ไคละคำเอาไว้ ไม่แม้กระทั่งเหลือบตาไปมองคนข้างตัวผม เป็นอันว่ารู้กันสองพี่น้องว่าหมายถึงอะไร

“ไม่รู้ ถ้ารู้พี่ไคลำบากแน่ๆ เห็นแบบนี้ก็หวงใช่เล่นนะ”

“หึ พี่ไม่กลัว แลกกันสิ”

“ตลกแล้ว นี่คน ไม่ใช่สิ่งของจะมาแลกเปลี่ยนอะไร คุยนานแล้ว ไปหาอะไรทานดีกว่า” ผมตัดบทก่อนที่ฮอว์กจะสงสัย เขาเป็นคนฉลาดถ้าพูดมากกว่านี้ต้องเดาได้แน่ 

“ได้ครับ คนดีกับเพื่อนๆเลือกร้านได้เลย...แต่ก่อนไป” พี่ไคยิ้มเย็น อยู่ๆร่างสูงใหญ่ก็เดินไปที่กลุ่มนักศึกษามุงกลุ่มหนึ่ง ผู้หญิงที่ยืนตรงกลางตัวสั่นแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อถูกทักอย่างไม่ทันตั้งตัว

“สวัสดีครับ น้องปิ่น”

ปิ่นไม่ได้พูดอะไร เธอแทบจะทรุดลงกับพื้นแต่ก็คว้าแขนเพื่อนข้างๆที่มีสภาพไม่ต่างกันเอาไว้ได้ ปล่อยหน้าที่เจรจาเป็นของพี่ไคเพียงคนเดียว

“ไม่ต้องแปลกใจนะครับว่าพี่รู้จักน้องปิ่นได้ยังไง พอดีว่าชาชอบมาเล่าเรื่องเพื่อนให้ฟังบ่อยๆน่ะ และพี่ก็ติดตามข่าวสารของมหาลัยน้องชายเป็นประจำด้วย เพจคิ้วบอยเนี่ย พี่ชอบมาก” ไม่ใช่แค่กลุ่มปิ่นแล้วที่หน้าซีด ตอนนี้พากันซีดทั้งคณะ เลิ่กลั่กอย่าบอกใคร

“.....”

“ที่จริงพี่เข้ามาทักน้องปิ่นเนี่ย ก็เพราะว่าอยากจะขอโทษ”

“ขะ ขอโทษเหรอคะ?” ได้ยินอย่างนั้นปิ่นก็ถามกลับด้วยความสงสัย 

“ใช่ พี่ต้องขอโทษด้วยนะที่ตอนโน้นไม่ทันได้เข้าไปทักน้องปิ่นน่ะ พอดีพี่พาลูกค้าไปทานข้าวที่โรงแรม บอกลาลูกค้าเสร็จหันมาอีกทีน้องปิ่นก็ขึ้นห้องไปกับ...เอ ใครนะ นักศึกษาแพทย์ที่ลงเพจคิ้วบอยบ่อยๆ ใช่ๆ คนนั้นแหละครับ”

ให้มีมาเฟียอยู่ตรงหน้าแต่เสียงฮือฮาก็ยังดังได้ นอกจากนั้นยังกระจายตัวเป็นวงกว้างออกห่างจากปิ่นไปด้วย สายตาแบบที่เคยมองผม ในตอนนี้ถูกใช้มองไปที่ปิ่นแทน แม้แต่เพื่อนที่ก่อนหน้านี้ร่วมด้วยช่วยกันรุมว่าผมก็ยังแกะมือเธอออกแล้วขยับหนี

“มะ ไม่ใช่นะ” ปิ่นพยายามแก้ตัว แต่คำพูดของเธอจะมีน้ำหนักกว่ามาเฟียอย่างพี่ไคได้ยังไง

“เอ พี่ไม่น่าจำผิดนะ ก็ตอนนั้นคนชื่อเคนยังเรียกชื่อปิ่นให้มาจ่ายค่าห้องอยู่เลยนี่”

“ว้ายย จ่ายเองด้วยล่ะแก”

“เอาล่ะถือว่าพี่ขอโทษแล้วเนอะ ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะครับ...เด็กๆทางนี้ล่ะ เลือกร้านได้หรือยัง จะได้ไปกันสักที” พี่ไคยิ้มอย่างอารมณ์ดีขณะต้อนผมกับเพื่อนๆไปที่รถ ทำราวกับว่าไม่ได้ทิ้งระเบิดอะไรเอาไว้ 

พี่ชายผมไง จะน้อยกว่านี้ได้เหรอ หึหึ

 

[Kai]

“มีอะไรจะคุยกับผมเหรอครับ”

ผมหันไปมองคนพูด นับว่าฉลาดไม่เบาที่เดาจุดประสงค์ของผมออก หลังจากโยนบุหรี่ที่เหลือลงพื้นใช้เท้าบดขยี้จนดับแล้ว ผมก็ยืดตัวเต็มความสูงหันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

“รู้?”

“พอเดาได้ครับ”

“ได้ยินว่านายฝีมือดี...ไม่ต้องทำหน้าเหมือนถูกฉันสืบประวัติ ชาเล่าให้ฟัง ดูภูมิใจในตัวนายมาก” ถึงจริงๆแล้วจะสืบนอกเหนือจากที่ชาเล่าให้ฟังก็เถอะ

“ไม่หรอกครับ” อีกฝ่ายถ่อมตัว แต่แววตานิ่งเฉยมีประกายยินดีวูบผ่านเมื่อได้ฟังเรื่องชา

“สนใจทำงานกับฉันไหม”

“งาน?”

“ทำเหมือนจวินกับโฉว แต่สองคนนั้นไม่ได้ใกล้ชิดชาเท่ากับนาย”

“คุณหมายถึง?”

“คุ้มครองชา ปกป้องน้องของฉันจากทุกคนที่ไม่หวังดี นายทำได้ไหม เรื่องเงินเดือนจะเรียกเท่าไหร่ก็ได้ฉันไม่เกี่ยง ขอแค่ชาปลอดภัยก็พอ อนุญาตให้อยู่กับชาได้ตลอดเวลา เข้าออกคอนโดฯได้ไม่ต้องตรวจสอบ พูดง่ายๆก็มาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดให้กับชา”

“.......”

“ว่าไง?”

“ผมขอปฏิเสธครับ”

“ปฏิเสธ” เกินกว่าที่ผมคิดไปเยอะ ตอนแรกคิดว่าหมอนี่จะรีบรับทันที ผลประโยชน์มันได้ทั้งนั้นใครบ้างจะไม่เอา แถมผมยังเอ่ยปากอนุญาตเรื่องน้องผมด้วย

หรือมันไม่ได้ชอบชา?

แต่ผม จะดูแลชาให้ดีที่สุด คุณไม่ต้องห่วง” ฮอว์กเดินกลับเข้าร้านอาหารทันทีที่พูดจบ สายตาแน่วแน่ที่สบตากับผมแทนคำสัญญา ทำให้ผมเผลอหลุดรอยยิ้มแท้จริงออกมา

รอบนี้ตาถึงใช้ได้นะ...คนดี

[End Kai’s part]

 

 

100%

******

คนอ่านบ่นพระเอกค่าตัวแพงไปหน่อย ซอรี่ แหะๆ

แต่ต่อจากนี้พิฮอว์กจะไม่หายไปไหนแล้วน้า เย้ๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.912K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,801 ความคิดเห็น

  1. #2789 jijijung3 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:36
    fc พี่ไค
    #2,789
    0
  2. #2785 Tdiodes (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 23:29
    พี่ไคคือจิกหัวปิ่นมาตบแล้วกดซ้ำกลางสี่แยกมากจ้าาา
    #2,785
    0
  3. #2749 IIISKY__ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:24
    พี่ไคปังมากค่ะ ตบหน้าแบบผู้ดีแล้วก็ไป ส่วนการที่น้องชาเลือกพี่ฮอร์กก็คือไม่มีใครตาถึงไปกว่าน้องอีกแล้ว
    #2,749
    0
  4. #2708 Earn0624 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 21:46
    พี่ไคก็ตาถึงค่ะที่มาจีบน้องวินทร์ บ้านนี้ดีทั้งพี่ทั้งน้อง
    #2,708
    0
  5. #2667 Sireetorn_f3 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 10:47
    เขิลกว่านี้มีอีกไหม กรี๊ดดด
    #2,667
    0
  6. #2657 NACHI1743 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 23:13
    น่ะ มุดลงดินทันไหม แต่หน้าด้านขนาดนั้น
    แค่พื้นดินคงมุดลงง่ายอยู่แล้ว เนอะ
    #2,657
    0
  7. #2637 jaja230742 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 10:38
    แด๊ดมาก
    #2,637
    0
  8. #2635 jebpyear (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 01:47
    ใจฉันยวบยาบไปหมด
    #2,635
    0
  9. #2602 น้องเป้แฟนพี่กี (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 09:56
    พี่ไคตอกหน้าปิ่นได้สะใจหนูสุดๆไปเลยค่ะ!!
    #2,602
    0
  10. #2559 FA_Venis (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:01
    โฮ้ยยยย นุยั่กดั้ยพิชายแบบพิไคจังเรยค่ะะ แอร๊ยยยยย แด๊ดมั่กๆเรยค่ะเทอเตงง เริฟๆนะคะ จุ๊ฟๆ
    me อีกคน : ขอโทษด้วยค่ะที่นังนี่มันดับไฟ***ไม่อยู่ ขอโทษจริงๆค่ะ
    #2,559
    0
  11. #2552 MAGAND (มาร์กันต์) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 21:04
    ความdadพี่ไคแรงมาก กระแทกหน้าน้องไปอีกกก
    #2,552
    0
  12. #2520 Rainbow_pony (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 20:56

    อ่านรอบที่2ก้ยังสนุกเหมือนเดิม

    #2,520
    0
  13. #2494 CallistoJpt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:34
    ฮอร์กตอนพูดกับพี่ไคตอนท้ายอย่างเท่
    #2,494
    0
  14. #2434 mileyduchess (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:12
    อยากกรี๊ดร้องให้กับความเท่ของพี่ไค สุดเท่ แสนเท่ ฮือๆๆๆๆ
    #2,434
    0
  15. #2416 MinaMon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:18
    ดีมาก มันดีมากกก ตอนแรกกะมาอ่านขำๆเล่นๆ คิดว่าคงฟีลกู๊ดน่ารักๆจีบกันให้ใจฟูเฉยๆ แต่คือผิดคาดมาก แต่ในทางดีนะ ไม่ได้อ่านแนวๆนี้มาสักพักแล้ว สนุกมากเลยย
    #2,416
    0
  16. #2383 tpich_yaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:01
    ไม่ไหวแล้ว ชอบเรื่องนี้หนักมากแม่😆
    #2,383
    0
  17. #2323 trtmm_9 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 23:41

    เราว่าแล้วว่าเราไม่รอดกับเรื่องนี้แน่ๆ
    #2,323
    0
  18. #2309 RealThxnB (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 21:27
    เนรี้ยยยยยย อย่างหล่อ
    #2,309
    0
  19. #2194 Jinjoo.K (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 22:36
    มันต้องแบบนี้สิ! *ตบเข่าด้วยความถูกใจ พี่ไคทำดีมากกกกกก หย่อนระเบิดนิวเคลียร์ไว้เลยจ่ะ สุดยอด!!!!
    #2,194
    0
  20. #2106 gracesupu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 00:21
    กรามค้างแล้วววววว ยิ้มคนเดียว เหมือนเป็นบ้า555555
    #2,106
    0
  21. #2105 อ..อะ..อ่ะ..อ๋ออ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 22:46

    ละมุนสุด พี่เอ๊ยยยยยย เรียกน้องว่าคนดี คนอ่านเขินเลือดขึ้นหน้า จิกผ้าห่มแทบขาดแล้ว

    #2,105
    0
  22. #2033 perbx (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 22:48
    ขอบเวลาพี่ไคเรียกน้องชาว่าคนดี
    #2,033
    0
  23. #1908 tagza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:26
    ดีมากเลยยย แบบได้ใจพี่ชายเจาไปเต็มๆ
    #1,908
    0
  24. #1881 Miki_milky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 11:30
    ฮอว์กคนดี
    #1,881
    0
  25. #1817 jjoy_03 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 01:28
    กี๊ดดดด ฮอว์กก ดีมากเลยดีมาก
    #1,817
    0