Find my FAN #ชาจะมีเพื่อน

ตอนที่ 11 : #10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,856 ครั้ง
    21 ธ.ค. 62

 

 

กระแสด้านลบของผมตอนนี้แรงมาก จากตอนแรกคนด่ากันเบาๆ(?) หลังจากพี่เคนโพสลงเฟสบุ๊กไปแบบนั้นคนที่เคยลังเลหรือเข้าข้างผมมาก่อนก็ย้ายไปอยู่อีกฝั่งหมด ข้อความหลากหลายที่อ่านผ่านตาลุกลามเสียดสีไปถึงผู้ให้กำเนิด ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ค่อยทุกข์ใจเท่าไหร่ มันไม่ใช่ความจริงดังนั้นผมก็ไม่เดือดร้อน

มีบ้างที่แอบรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่เลือกจะมีเพื่อนแล้วทำตัวไม่เป็นตัวของตัวเอง

นี่คงเป็นบทลงโทษ เพราะพอเข้ามาในคลาสเรียนที่นั่งประจำของผมก็หายไปแล้ว จากที่เคยได้นั่งตรงกลางของกลุ่มมีเพื่อนล้อมรอบ กลายเป็นปิ่นที่ได้นั่งตรงนั้นไปและคนอื่นๆก็ขยับลดหลั่น เหมือนกับการดึงเอาที่ของผมออกแล้วขยับเข้า เป็นการประกาศกรายๆว่าไม่มีที่นั่งของผมอีกแล้ว เพื่อนสองคนที่เคยทะเลาะกันแล้วถูกผมต่อว่าแรงไปนิดนั่งประกบปิ่นขณะที่ส่งสายตาเย้ยหยันมา

คงจะคิดว่าพอผมไม่มีเพื่อน ไม่เห็นที่นั่งของตัวเองแล้วจะร้องห่มร้องไห้วิ่งออกจากห้องล่ะมั้ง

“อ้าวชา ไม่ไปนั่งล่ะ?” คนที่เดินเข้าห้องมาทีหลังและเกือบชนผมคือพัด เจ้าตัวมองผมด้วยสายตามึนงง จากนั้นก็เลื่อนไปมองที่นั่งประจำ “มาเถอะ เดี๋ยวอาจารย์ก็เข้าแล้ว”

พัดจูงมือผมเดินขึ้นบันได ห้องเรียนเป็นห้องสโลปเพื่อให้นักศึกษาเห็นสไลด์และอาจารย์ผู้สอนได้ง่าย เมื่อมาหยุดที่แถวประจำพัดก็มองกระเป๋าของเพื่อนคนที่นั่งริมสุดซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้แล็กเชอร์

“เฮ้ยเนม ย้ายกระเป๋าดิพวกเราจะได้นั่ง”

“ที่เต็มแล้ว” เนมตอบโดยไม่มองมา ก้มหน้าจดบางอย่างที่ผมเห็นว่าเป็นเพียงกระดาษเปล่า พัดก็ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของพวกนั้นอยู่ดี

“จะเต็มได้ไง แถวนี้ก็นั่งได้พอดีกลุ่มเรา แค่เอากระเป๋าออกเรากับชาจะได้นั่งเนี่ย”

“วันนี้ของเยอะเลยต้องใช้เก้าอี้วางของ ไปนั่งตรงอื่นดิ”

“เป็นอะไรวะเนม ปกติไม่เห็นเรื่องมาก กระเป๋าก็เท่าเดิมที่อื่นมันไม่ค่อยมีแล้ว ย้ายของดิ”

“เงียบเหอะน่า ถ้ามึงจะนั่งก็นั่งตัวนั้นเดี๋ยวเอาของมากองรวมกันเก้าอี้นี้ก็ได้” เนมดึงแฟ้มที่วางบนเก้าอี้ตัวข้างๆตัวเองไปรวมกับเก้าอี้ริมสุดทางเดิน ทำให้มีเก้าอี้ว่างขึ้นมาอีกตัว

“อ้าว แล้วชาอ่ะ”

“จะนั่งไม่นั่งวะ ก็มันเต็มแล้ว คนอื่นก็ไปนั่งที่อื่นดิ”

“อะไรเนี่ย ชาก็เพื่อนพวกเราคนอื่นที่ไหนกัน วันนี้ทุกคนเป็นอะไรกันไปหมด ปิ่น มิ้น ทางโน้นก็ว่าง ขยับให้ชานั่งด้วยดิ”

“หุบปากเหอะพัด ถ้าจะนั่งก็นั่งคนเดียว โง่ๆอย่างมึงน่ะรีบนั่งลงซะก่อนจะซวยโดนคนทั้งมอด่าไปด้วย”

“ไม่เข้าใจ เกิดอะไร...”

“นี่!” น้ำเสียงของเนมคือหมดความอดทนที่จะคุยกับพัดดีๆแล้ว จากตอนแรกที่ตอบห้วนๆตอนนี้กลายเป็นการตะคอกเสียงดังจนคนอื่นมองตาม “นักเรียนทุนจนๆอย่างมึงน่ะ ไม่ต้องถามมากแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งก็พอ ถ้ายังอยากอยู่ในกลุ่มเป็นเพื่อนกับพวกกูก็เลิกยุ่งกับชาซะ”

“เกินไปแล้วนะเนม พัดไม่เกี่ยวด้วยมึงอย่าไปลงกับพัดดิ” ผมดันพัดที่เตี้ยกว่าเล็กน้อยไปไว้ด้านหลังแล้วออกตัวแทน เพราะเพื่อนคนนี้สะดุ้งพร้อมกับขอบตาแดงก่ำตั้งแต่ได้ยินคำดูถูกของคนที่เคยเรียกว่าเพื่อนแล้ว

“หึ ทำตัวเป็นคนดีตอนนี้คงไม่ทันแล้วมั้งชา” ปิ่นเหยียดยิ้มมาจากตรงกลางของกลุ่ม คนอื่นก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ มีมิ้นคนเดียวที่หลบตาและเหลือบมองผมด้วยความรู้สึกผิด หากก็ไม่กล้าพอที่จะพูดอะไร

“เราไม่เคยทำตัวเป็นคนดีหรือคนไม่ดี เอาเป็นว่าให้พัดนั่งตรงนี้ เดี๋ยวเราไปเอง อย่าแกล้งพัด”

“เกิดอะไรขึ้นชา ทะเลาะกับพวกนี้เหรอ”

“มึงไม่เสือกดิพัด” เนมยังไม่หยุด ลุกขึ้นมาผลักอกพัดได้นิดหนึ่งก็ถูกผมจับข้อมือแล้วเหวี่ยงทิ้งก่อน เจ้าตัวทำสีหน้าไม่พอใจตวัดสายตากลับมามองผม แต่พอถูกจ้องกลับไปก็ผงะไปเล็กน้อยเสียงแผ่วเบาลง “มึงไปนั่งที่อื่นเถอะ ส่วนพัดจะให้มันอยู่ในกลุ่มต่อก็มา”

“อืม” ผมพยักหน้าแล้วเดินหนีกลับลงมาอีกหลายขั้น แต่คนที่ไม่อยากให้เดือดร้อนไปด้วยแทนที่จะนั่งลงในที่ของตัวเองกลับเดินตามมา

“เราไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เราไม่อยู่กับพวกมันแล้ว”

“ทำแบบนี้เดี๋ยวลำบากทีหลังนะพัด อยู่กับเราพัดอาจจะโดนแกล้งไปด้วย ไม่คุ้มหรอก” อย่างมิ้นที่ไหลไปตามกระแสของคนอื่นก็คงเพราะไม่อยากถูกลูกหลง ตอนนี้สายตาของคนทั้งคณะไม่มีความเป็นมิตรมอบให้กับผมเลย

ผิดกับเมื่อก่อนที่คอยยิ้มแย้มส่งสายตา เข้าหา ชวนพูดคุยสารพัด ยกให้ผมเป็นของสูงของคณะ มีแซวว่าไม่อยากให้พี่หมอมาแย่งไปบ้าง มีชื่นชมยินดีที่ได้ร่วมคณะกัน หรือกระทั่งซื้อของซื้อขนมให้ตลอด

แค่เชื่อสิ่งที่ได้อ่าน เชื่อที่คนพูดต่อกันมา ก็ลืมไปหมดแล้วว่าตัวตนจริงๆของผมที่ทุกคนเคยได้รู้จักเป็นอย่างไร...สังคมเรา มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

“คุ้มหรือไม่คุ้มเรารู้ดี ที่เรายังอยู่กับพวกนั้นก็เพราะมีชาต่างหากล่ะ เวลาชาไม่อยู่ในกลุ่มเราก็ไม่เคยอยู่กับพวกมันอยู่แล้ว เพราชอบแซะชอบดูถูกเรา มีแค่ชาคนเดียวที่ดีกับเรา เพราะงั้นเราเลือกชานะ”

“พัด” ไม่รู้ว่าทำไม ที่ผ่านมาผมถูกสังคมเล็กๆนี้ประณามสารพัดก็ไม่เคยมีน้ำตาหรือความเสียใจเลยสักหยด เชื่อว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด

กลับกันคำพูดของเพื่อนประโยคยาวๆนี้ กลับทำให้ผมรู้สึกดีจนอยากจะร้องไห้

“หาที่นั่งใหม่ก็ได้ ช่างพวกบ้านั่นเถอะ เอ...เราจะนั่งตรงไหนกันดี ด้านหน้าสุดดีไหม ที่จริงแล้วเราสายตาสั้นไม่อยากนั่งหลังห้องเท่าไหร่หรอก ด้านหน้าสุดก็ดีนะเห็นสไลด์ชัดดี” พัดพยายามทำตัวร่าเริงเพื่อไม่ให้บรรยากาศมันแย่ ผมรู้สึกขอบคุณเขามากจริงๆ

ลึกๆแอบเสียใจด้วยที่เมื่อก่อนไม่ได้ใส่ใจพัดให้มากกว่านี้

ไม่เป็นไร จากนี้ไป พัดจะเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของผม

“อยากฟังไหมว่าทำไมพวกนั้นรวมถึงทุกคนถึงได้ทำแบบนี้กับเรา” ได้ที่นั่งแล้วผมก็หันไปถามพัด ตอนแรกเขาส่ายหน้าแต่สุดท้ายก็พยักหน้ารัวๆ

“จริงๆก็ไม่อยากรู้หรอกถ้าชาไม่สบายใจ แต่ว่าฟังไว้ก็ดีจะได้ไม่โชว์บื้อต่อหน้าพวกนั้น” เหตุผลที่ทำให้ผมหลุดขำ คงจะเป็นเสียงหัวเราะแรกในรอบหลายวันนี้เลย

พัดนะพัด

“เดี๋ยวเราเล่าให้ฟังหลังเลิกเรียนนะ ตอนนี้เรียนก่อนเถอะอาจารย์เข้าแล้ว”

เรื่องราวทุกอย่างถูกเล่าแบบกลางๆไม่เข้าข้างตัวเองหรืออะไรทั้งนั้น พร้อมกับเปิดเพจคิ้วบอยที่เป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องราวทั้งหมดให้พัดอ่านด้วย รวมถึงโพสของพี่เคน ยิ่งฟังจนจบสีหน้าของพัดก็ยิ่งบิดเบี้ยวและแดงก่ำด้วยความโกรธ

“เลวชิบหาย!” คนไม่เคยพูดคำหยาบอย่างพัดหลุดปากมาเป็นครั้งแรก ผม พัดและเนมเป็นผู้ชายสามคนในกลุ่ม แต่กับเนมคนเดียวที่ผมพูดคำหยาบด้วย ก็ตามแต่ตัวบุคคลล่ะนะ พัดไม่แทนตัวว่ามึงกู ผมก็เลยไม่ใช้กับพัดเช่นกัน “ขอโทษนะที่หยาบคาย แต่เราโกรธแทนชามากเลย คนพวกนี้มันอะไรกันวะ แค่เห็นว่าผู้ชายหล่อก็เข้าข้างว่าดีแล้วเหรอ คนที่มาด่าชาอีก มันรู้จักชาแค่ไหนกันเชียว เสียดายเราไม่เล่นเฟสบุ๊กไม่อย่างนั้นจะเข้าไปไล่ด่าเรียงคนเลย”

“ช่างเถอะน่า ปล่อยให้เขาคิดไป เราไม่เป็นอะไรจริงๆ พัดอย่าโกรธเลยไม่คุ้มหรอกที่จะเอาอารมณ์ไปแลกกับคนแบบนั้น”

“ก็จริงนะชา คนพวกนี้ไม่ควรไปแลกด้วยหรอก ชาอย่าคิดมากนะ เราเข้าใจชา เราเชื่อว่าชากับ เอ่อ อะไรนะ ฮอว์ก?”

ผมพยักหน้า

“นั่นแหละ ชากับฮอว์กเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ หรือจะเป็นมากกว่าเพื่อนแล้วยังไง พี่เคนก็แค่คนมาจีบชา ไม่ใช่แฟนสักหน่อย เรานะเกลียดขี้หน้าหมอนี่สุดๆเลย ทำเป็นวางท่าดี นี่เคยเห็นนัวเนียนกับสาวทในผับที่เราทำงานอยู่ไม่ซ้ำหน้า อยากบอกชาใจจะขาดแต่ไม่รู้ว่าพูดไปแล้วจะหมาหรือเปล่า” ตอนท้ายพัดแอบกระซิบเบาๆ ส่วนผมก็หัวเราะอีกรอบ

“เหอะ มีความสุขจังนะ” ปากยังไม่ทันหุบลงดีก็มีเสียงแทรกเข้ามา จากหนึ่งเสียงก็ตามด้วยเสียงอีกหลายเสียง

“คงดีใจล่ะมั้งที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งคน”

“แถมยังเป็นเพื่อนจนๆด้วย...ไงพัด ถ้ายอมขอโทษตอนนี้พวกเราจะให้กลับเข้ามาอยู่ในกลุ่มอีกก็ได้นะ” คนสุดท้ายคือปิ่นที่ปรายตามองผมแล้วหันไปคุยกับพัด

“ไม่ล่ะ เราจะอยู่กับชา แล้วเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมต้องขอโทษ อ้อ ชาเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ควรขอโทษคือพวกเธอต่างหาก ชาเป็นเพื่อนของพวกเราทำไมไม่เชื่อที่ชาพูด ไอ้หมอนั่นมันเป็นคนอื่น”

“ต๊าย มันเรียกพี่หมอเคนว่า ไอ้หมอนั่นแหละปิ่น” อีกคนหันไปฟ้องปิ่น

“ตามใจนะพัด โอกาสสุดท้ายแล้ว อยากจะถูกคนทั้งมหาลัยอิกนอร์ก็ตามใจ ชอบหรือไงที่ถูกบูลลี่น่ะ”

“ขอบใจที่ห่วง แต่เราไม่อยากได้โอกาสหรอก เก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ อ้อมิ้น เราผิดหวังในตัวมิ้นมากเลยนะ” พัดจ้องมิ้นที่ยืนอยู่หลังสุด เธอขยับตัวหลบหายเข้าไปอยู่หลังเพื่อนกลุ่มใหญ่จนเราไม่สามารถเห็นเธอได้อีก

ก็คงต้องปล่อยไป

“คิดจะเกาะชาเพราะว่าชามีเงินล่ะสิ คนจนๆอย่างนายก็คงคิดได้เท่านี้แหละพัด แต่เสียใจนะอย่างชาก็แค่พอมีบ้าง ผิดกับฉันที่มีทุกอย่าง พ่อเป็นเจ้าของหนังสือพิมพ์ชื่อดัง ถ้าอยากได้เงินเรามีให้มากกว่าชาแน่ๆ” ปิ่นยังไม่หยุดที่จะดึงพัดไปเป็นพวก

ความคิดของเธอมันดูออกง่ายมาก เธอไม่ได้ต้องการให้พัดกลับไปอย่างที่ปากว่า แค่ต้องการให้ผมไม่เหลือใครก็เท่านั้น คงจะสะใจมากกว่าถ้าได้เห็นผมนั่งลำพังคนเดียว การมีพัดอยู่ข้างๆจึงทำให้ปิ่นกับคนอื่นๆรู้สึกเกะกะสายตา

“นี่! มากเกินไปแล้วนะ ดูถูกเราไม่พอ ยังดูถูกชาอีก พวกเธอก็เหมือนกัน เนมด้วย เมื่อก่อนไปเที่ยวที่ไหน กินอะไรก็ให้ชาออกให้หมดทุกอย่าง ทำไม? ตอนนี้ย้ายที่เกาะแล้วเหรอ”

“ไอ้พัด!” เนมจะพุ่งตรงมาที่พัดอีกครั้งเพื่อทำร้าย ผมรีบขยับเข้าไปเตรียมปกป้องเพื่อน แต่ยังไม่ทันเกิดอะไรขึ้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินแทรกกลางระหว่างกลุ่มเรา เนมเลยต้องหยุด “เอ่อ นานา?”

“ทำอะไรกัน?” เสียงคนมาใหม่เย็นชาจนอีกฝ่ายเงียบกริบ ยิ่งกับเนมที่แอบชอบนานาอยู่ถึงกับยิ้มแห้งถอยหลังไปหลายก้าว รีบปฏิเสธเสียงลนลาน

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร”

“เธอไม่เกี่ยวนานา ถอยไป” ปิ่นออกหน้าแทนบ้างเมื่อเนมไม่กล้าทำอะไรแล้ว กับนานาที่เป็นคู่แข่งกันมานาน ทั้งเรื่องความสวย ความรวยที่สูสีกันเกือบทุกอย่าง

“ก็ไม่ได้อยากเกี่ยว แต่พอดีเห็นแล้วสมเพช นี่จะตบกันในสถานศึกษาจริงดิ? มีคนถ่ายคลิปแล้วนะ เอาจริง?” น้ำเสียงเย่อหยิ่งทำให้สาวหลายคนในกลุ่ม(อดีต)เพื่อนผมเบะปากใส่ แต่พอมองรอบตัวพบว่ามีคนหันโทรศัพท์มาทางนี้จริงๆ ปิ่นเลยเชิดหน้าขึ้นพูดเสียงเย็นเลียนแบบนานา

“เหอะ ฉันไม่ทำอะไรต่ำๆอย่างนั้นหรอก ไปเถอะ ถ้าพัดไม่อยากอยู่กับพวกเราแล้วก็ดี เพราะคนอย่างพวกเราไม่ควรได้คนจนๆอย่างนั้นมาแปดเปื้อนกลุ่ม” พูดจบก็หมุนตัวเดินนำออกไป

“ขอบใจนะนานา” พัดรีบเข้าไปหานานา พูดด้วยเสียงเป็นมิตรแบบที่คนฟังไม่ได้ใส่ใจ สายตาหงุดหงิดตวัดมองมาที่ผม น้ำเสียงที่เคยเย็นชาก็ฟังเกรี้ยวกราดขึ้นเท่าตัว

“คิดจะทำตัวเป็นคุณหนูแสนดีปล่อยให้พวกมันรุมรังแกหรือไง?”

“ก็ยังไม่เห็นมีใครรุมรังแกนี่” ผมยกไหล่ตอบกลับ

“แต่ที่เห็นเมื่อกี้ก็ปล่อยให้พวกมันดูถูกต่อว่าสารพัด จะเล่นบทนางเอกก็ให้มันทันยุคหน่อยเถอะ สมัยนี้นางเอกไม่จำเป็นต้องเจ้าน้ำตา ดราม่ากับชีวิตหรอก นางเอกเก่งๆแซบๆมีเยอะ”

“ฉันไม่ใช่นางเอกนะ ฉันเป็นผู้ชาย”

“ฉันก็แค่เปรียบเทียบ เห็นเมื่อกี้แล้วมันหงุดหงิด คนอย่างแกมาทำตัวไม่สู้คน ฉันไม่ชิน”

“แล้วต้องให้ชินแบบไหน แบบที่เชิดหน้าใส่แล้วทุกคนกลัวจนหัวหดไม่กล้าสบตาอย่างเมื่อก่อนน่ะเหรอ นานา”

คนฟังชะงักนิ่ง ถอนหายใจออกมา น้ำเสียงอ่อนลงแสดงว่าความหงุดหงิดได้คลายไปแล้ว

“ขอโทษ”

“เรื่อง?”

“แต่ที่จริงแกก็น่าหงุดหงิดมานานแล้วชา ตั้งแต่กลับมาครั้งนี้แกทำตัวอย่างกับพวก...” นานาทำหน้าคิดหาคำเปรียบเทียบไม่ออก ผมเลยช่วยเสริมให้

“คนขี้แพ้”

“...ก็ประมาณนั้น น่าขำนะที่แกทำตัวเป็นพวกหัวอ่อน คอยให้พวกนั้นหลอกใช้ หลอกเอาเงินไปวันๆแม้ว่าจะเป็นแค่เศษเงินก็เถอะ”

“ฉันก็แค่...อยากมีเพื่อน” นานานิ่งไปอีกรอบ ผมมองเห็นรอยของความรู้สึกผิดในแววตาเธอ แต่คนเข้มแข็งก็ยังเป็นคนเข้มแข็งเพียงเสี้ยววินาทีมันก็จางหายไป

เพื่อนที่เคยสนิทที่สุดเมื่อก่อน จะมีนิสัยต่างจากผมได้ยังไงล่ะจริงไหม

“ที่จริง...ฉันเองก็ผิด แต่จะให้ขอโทษตอนนี้มันก็...นะ”

“มันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะ ฉันเข้าใจและไม่เคยโกรธแกเลยนะ นานา”

“ขอโทษนะ นี่คือพูดอะไรกันเหรอ เรางงไปหมดแล้ว” คนที่ไร้บทอยู่พักใหญ่ยกมือขึ้นคล้ายตอนขออนุญาตอาจารย์ในห้องเรียน พัดมองเราสองคนสลับกันไปมา “ชากับนานา เคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ ทำไมก่อนหน้านี้เราไม่เคยเห็นสองคนคุยกันเลย”

“เพื่อนตั้งแต่สมัยมัธยมน่ะ” ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ตอบคำถามนี้จะเป็นนานา

แถมยังไม่ใช้คำว่าอดีตเพื่อน หรือคนเคยรู้จักด้วย

“นานา”

“โอ้ย ไม่ต้องมาทำซึ้ง เอาเป็นว่าอย่าให้ฉันเห็นแกทำตัวขี้แพ้อย่างนี้อีกนะชา...เรื่องเมื่อก่อนพวกเราหลายคนรู้สึกผิดกับแกมากนะ”

“รวมถึงแกด้วยปะ” ผมหยอก นานาเลยค้อนขวับเข้าให้

“เมื่อก่อนฉันยังเด็กเกินไป จะว่าผิดก็ใช่แต่แกต้องเข้าใจว่าเด็กสิบขวบมาได้ยินคำว่ามา...” คำที่จะพูดถูกกลืนหายเมื่อนานาเห็นว่าพัดยังจ้องเราตาแป๋วเลยตัดคำว่า มาเฟีย ออก “นั่นแหละ มันก็ต้องกลัวอยู่แล้วหรือเปล่า พอได้เจอแกอีกครั้งที่นี่เมื่อสามปีก่อน ฉันก็ได้รู้...ว่าฉันผิดกับแกจริงๆนะชา”

“นานา” มันพูดคำอื่นนอกจากนี้ไม่ออกจริงๆ ผมน้ำตาซึมอย่างสุดซึ้ง ทำท่าจะโผเข้าไปดึงตัวเพื่อนมากอด แต่ก็ถูกมือเรียวบางของสาวสวยยื่นมายันหน้าผากเอาไว้ก่อน

“พอเลย ไม่ต้องมาซึ้งใส่ ฉันไม่ชิน”

ผมก็ไม่ชิน ทำไมทุกคนชอบเล่นหน้าผากผมวะ ทั้งนานา ไหนจะฮอว์กอีก

อ้อ จะว่าไปวันนี้ไม่เห็นฮอว์กมาเรียนเลย

ไปเจ็บตัวที่ไหนอีกนะ

 

 

 

ผ่านการเรียนที่ไม่สาหัสเท่าไหร่สำหรับเนื้อหาของชั้นปีที่สาม ส่วนมากเน้นไปที่การทำงานส่งอาจารย์มากกว่า ซึ่งสามวันที่ผ่านมาผมได้เข้าไปคุยกับอาจารย์ในแต่ละวิชาเพื่อขอแยกตัวออกมาทำรายงานส่งกับกลุ่มใหม่ ที่มีพัดและนานา รายหลังขอเพื่อนแยกมาทำโดยให้เหตุผลว่าอยากจะช่วยผม นานาค่อนข้างมีอิทธิพลกับกลุ่มตัวเองเลยไม่มีใครกล้าขัด

เพื่อนของนานาแม้ว่าจะไม่ได้เป็นไปตามกระแสส่วนใหญ่ที่รุมต่อว่าผมเพราะว่ามีนานาอธิบายทุกอย่างให้ฟังแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่สนิทใจที่จะใกล้ชิด คงกลัวว่าหากอยู่กับผมบ่อยๆแล้วจะถูกด่าไปด้วย ซึ่งผมก็เข้าใจและไม่คิดจะบังคับอะไร อย่างน้อยตอนนี้ผมก็มีเพื่อนอยู่ตั้งสองคน

“นั่งยิ้มอะไรอยู่คนเดียวหืม คนดี”

“พี่ไค~” ผมลุกจากโซฟาวิ่งไปหาเจ้าของเสียงทันที เมื่อถึงตัวก็กอดเอวสอบเอาไว้แน่น ซบหน้ากับอกกว้างที่แสนคุ้นเคย รู้สึกดีเหมือนร่างกายได้ชาร์ตแบ็ตทุกครั้งที่ได้กอดพี่ไค

“ขี้อ้อนนะเรา แล้ววันนี้กลับบ้านได้?” พี่ไคแกล้งบ่นหากสายตาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู แขนสองข้างกอดตอบผมแน่นเช่นกัน

“ได้สิ วันนี้วันศุกร์ ต่อไปนี้ชาจะกลับบ้านทุกวันหยุดนะ มาอยู่กับพี่ไค ม๊าแล้วก็คุณป๊า ทุกคนต้องเลิกงานไวๆชาจะตั้งให้เป็นวันครอบครัว”

“ไม่ใช่ว่าถูกเพื่อนแกล้งเลยหนีกลับบ้านหรอกเหรอ”

“.......” ผมนิ่งทันที ไม่แปลกใจที่พี่ไครู้ สายของเขามีอยู่ทั่ว ดีไม่ดีก็คนของผม ลูกน้องของจวินกับโฉวนี่แหละที่รายงานมา

พี่ไคส่งยิ้มอ่อนโยนที่มีไว้สำหรับคนในครอบครัวเท่านั้น จูงผมกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม แล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พอดีกับที่คุณป๊าและม๊าเดินตามเข้ามานั่งที่โซฟาอีกตัว

ทุกคนคงรู้เรื่องแล้ว

“ชาทำพลาดอีกแล้ว คิดว่าจะได้มีเพื่อนเยอะๆแล้วเชียว”

“มันไม่ใช่ความผิดของลูกหรอกนะ คนเราก็เหมือนเหรียญที่มักจะมีสองด้านเสมอ อย่างน้อยชาก็จะได้เรียนรู้จากความผิดพลาดนี้ และไม่ทำมันอีก ม๊าไม่อยากจะซ้ำเติมชา แต่การที่เราให้ความไม่จริงใจกับเขา เราก็จะได้สิ่งเดียวกันกลับมา”

ที่ม๊าพูดนั้นถูกหมด ผมหลอกลวงทุกคนก่อน นี่คงเป็นผลตอบแทนของมัน

“โชคยังดีที่ชามีเพื่อนที่ดีกับชาเหลืออยู่ แล้วก็ได้เพื่อนสนิทคนเดิมกลับมา” ผมตอบคล้ายจะพูดกับตัวเองมากกว่า แล้วพี่ไคก็ดึงตัวผมให้หันไปมองหน้า

“ให้พี่ช่วยจัดการให้ไหม โดยเฉพาะกับไอ้หมอคนนั้นพี่เต็มใจจัดการให้มากๆเลนะ”

ผมส่ายหน้าทันที สายตาที่ส่งไปยังพี่ไคนั้นจริงจังและหนักแน่น

“อย่าเลย ชาอยากแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องห่วงนะครับ น้องชายของพี่ไคคนนี้ไม่ได้อ่อนแอแล้วยอมให้ใครแกล้งได้ง่ายๆหรอก ชารู้แล้วว่าเราควรเป็นตัวของตัวเอง” พูดแล้วก็คิดถึงคำของฮอว์ก เขาเคยเตือนผมเรื่องเพื่อนแล้ว ผมรู้แก่ใจแต่ก็ไม่ได้ฟังที่เขาพูด

“แต่พี่...”

“ให้น้องแก้เองดีแล้ว ตอนนี้น้องโตแล้วถ้าเรื่องแค่นี้ยังต้องให้ไคช่วย แล้วต่อไปจะเป็นยังไง น้องน่ะเก่งแค่ไหน เราทุกคนในนี้ก็รู้ดี” คุณป๊าขัดขึ้นก่อนที่พี่ชายสปอยล์น้องจะออกตัวอาสาจัดการกับพี่เคนและคนในมหาวิทยาลัยให้

จริงอยู่ว่าพี่ไคจัดการคงจบภายในไม่กี่วัน แต่ผมไม่ต้องการอย่างนั้น

ผมผูกเรื่องนี้ ผมก็จะแก้เรื่องนี้ด้วยตัวเอง ถึงอย่างนั้นผมก็เข้าใจว่าพี่ไคเป็นห่วงผมมากแค่ไหน เพราะเขาตามใจผมมาตั้งแต่เด็กจนโต เพื่อไม่ให้พี่ไคต้องเครียดไปกับเรื่องนี้จึงโผเข้าไปกอดเอวและออดอ้อนเสียงอ่อนหวาน

“ชาจัดการได้แน่นอน ถ้าพี่ไคช่วยจะกลายเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็ก น่าสงสารพี่เคนกับพวกปิ่นออก”

“แต่ม๊าว่า ให้ชาจัดการก็คงจะน่าสงสารไม่ต่างกันหรอกนะจ๊ะ”

“ม๊า~ ชาไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นสักหน่อย” ท่าทางงอนของผมทำให้คนอื่นๆหัวเราะขำ พี่ไคลูบหัวผมไปด้วยขณะที่เอ่ยปากถาม

“แล้วชาจะทำยังไงล่ะ บอกพี่ได้ไหม?”

ผมอมยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ตอบคำถามของพี่ไค หากสายตาก็ทำให้คนมองต้องส่ายหน้าพร้อมบ่นว่าผมคงซนจนทุกคนปวดหัวอีกแน่ๆ

หึหึ คนอย่างปั้นชา ไม่ทำแค่ปวดหัวหรอก

แต่ทุกคนที่เคยดูถูกผมเอาไว้...มันต้องแหกกันไปข้าง!

 

100%

*************

เพื่อนแท้จะมาตอนลำบาก

นุ้งชาจะเริ่มเอาคืนแล้ววว ส่วนพระเอกค่าตัวแพงต่อไป แหะๆ/ยิ้มแห้ง

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.856K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,789 ความคิดเห็น

  1. #2777 Tdiodes (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 20:47
    ดีใจที่คิดถูกว่านานาจะกลับมาเป็นเพื่อนกับน้องอีก
    #2,777
    0
  2. #2740 IIISKY__ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 22:55
    หอมหัวน้องพัด กระโดดกอดแม่นานา แซ่บเว่อร์อ่ะ ส่วนคนที่เหลือเตรียมใจเลยค่า ขอแบบแซ่บๆเลยนะน้องชาลูกแม่ มีความเชื่ออย่างมากว่าไอ่เด่กแสบต้องไม่ธรรมดา
    #2,740
    0
  3. #2699 Earn0624 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 18:48
    คือชอบ เอาจริงไม่ต้องรีบแหกกลับก็ไดเ ปล่อยให้คนโง่เป็นคนโง่ไปก่อนก็ตลกดี ชั้นชอบชามากกก รัก เรื่องแค่นี้ทำอะไรน้องไม่ได้หรอก
    #2,699
    0
  4. #2597 wyfgalaxy90 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 07:32
    น่ารำคาญชานะ ดีเกิน
    #2,597
    0
  5. #2572 ตัวร้ายจำแลง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 14:02
    เอาเลยๆๆ จัดเลยๆ คิคิ
    #2,572
    0
  6. #2564 Sansuyu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 01:01
    แฉพวกนั้นเลยน้องชาๆๆๆ
    #2,564
    0
  7. #2540 Mummmie (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 11:26
    พระเอกค่าตัวแพงอีกแล้ว!! 55555555555555555 คิดถึงๆๆๆๆ
    #2,540
    0
  8. #2532 Kimpuaypark (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 17:20
    ชาแซ่บๆๆๆๆ
    #2,532
    0
  9. #2528 LOMAbin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 02:53
    แซ่บๆๆๆๆ
    #2,528
    0
  10. #2516 NichaGosantor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:57
    จัดเรยน้องชาาา
    #2,516
    0
  11. #2508 [เสพศิลป์] (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:09
    อย่างน้อยน้องก็รู้ว่าเพื่อนเยอะใช่ว่าจะดี อ่านแล้วนึกถึงตัวเอง ตอนมัทยมมีพี่ที่รู้จักหลายคนย้ายมอเพราะเพื่อนในกลุ่มนี้แหละเลยกลัว แต่เราโชคดี คือไม่ค่อยเข้าสังคม แต่ก็มีเพื่อนเข้าหา เพื่อนน้อยมาก แต่มีคุภาพทุกคน
    #2,508
    0
  12. #2485 CallistoJpt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:48
    เป็นตัวของตัวเองดีสุดแล้วค่ะน้องชา
    #2,485
    0
  13. #2467 maybunny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:38
    อยากเห็นน้องชาจัดการละ สู้ๆ
    #2,467
    0
  14. #2453 Wiwha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:02
    55555 แหกกันไปข้างง
    #2,453
    0
  15. #2423 mileyduchess (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:57
    เนี่ย ในที่สุดชาก็เรียนรู้ด้วยตัวเองจากเหตุการณ์ครั้งนี้แล้ว ปล.ชีวิตมหาลัยในเรื่องทุกคนดูว่าง ดูใส่ใจคนอื่นกันจัง ย้อนกลับไปตอนที่ตอนตัวเองยังเรียนมหาลัย เรียนเสร็จก็แยกย้ายกัน ไม่มีเวลามาใส่ใจคนอื่นขนาดนี้ 5555555555
    #2,423
    0
  16. #2410 MinaMon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:33
    ดีมากน้องชา เอาให้สุด หนูโชคดีแค่ไหนแบคใหญ่ขนาดนี้ แบ่งมาใช้บ้างให้คุ้ม
    #2,410
    0
  17. #2396 Noonn Chutima (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:05
    จัดเลยน้องชาเอาไห้เเหกกันไปข้างง
    #ส่วนพระเอกเขาเป็นใครนะ?ลืมเเล้วจ้าาา
    #2,396
    0
  18. #2368 Spices_smile (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:20
    มาเล้ยยยยยยย
    #2,368
    0
  19. #2343 new_surada (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:41
    จัดไปดิชา เรายิ้มสะใจรอแล้วนะ55
    #2,343
    0
  20. #2256 RealThxnB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 01:43
    เอาเลยยยยยย!!!!
    #2,256
    0
  21. #2185 Jinjoo.K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 20:51
    อยากหอมหัวนุ้งพัด นว้องงงง รักหนู เพื่อนที่แสนดีของยัยน้องของเรา นานาด้วย น้องชาได้เพื่อนที่และจริงใจกับน้องจริงๆสักที
    นี่เป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของชาเลยล่ะ น้องเก่งหลายอย่าง แต่น้องยังไร้เดียงสาเรื่องคบคนมากนัก ซึ่งเอาจริงๆนี่ว่าน้องรู้มาตลอดแต่พยายามปิดตาข้างนึงตลอดเหมือนกัน คนไม่เคยมีอะเนอะ พอได้มีก็อยากจะรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด แต่น้องได้เรียนรู้แล้วว่า บางครั้งเราก็ต้องปล่อยสิ่งที่ไม่ดี คนไม่ดีออกไปจากตัวเองบ้าง
    #2,185
    0
  22. #1993 ฮันนี่พี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 22:45
    ชาดูโตนะ แต่ความคิดเรื่องเพื่อนดันเด็ก เลยรู้สึกย้อนแย้งมาก แล้วก็แอบเว่อร์ริดนึงที่ทนมาสามปีแบบไม่โดนจับได้ และเพิ่งเกิดดราม่า โงง
    #1,993
    0
  23. #1917 pagy_hoho (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 11:05
    น้องชาเอาคืนพวกมันให้หมดเลยนะ
    #1,917
    0
  24. #1902 filmnaruepron (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 21:18
    แอบแซ่บนะจ้า น้องชาของเจ้
    #1,902
    0
  25. #1863 Miki_milky (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 09:36
    ร้ายมากชา
    #1,863
    0