END llแสงแดดกลางลมหนาวll [Yaoi] [Nana-Naris]

ตอนที่ 9 : คุณแสงแดด #9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,063 ครั้ง
    17 ส.ค. 62





8

ข้าวห่อไข่สองจานเสร็จเรียบร้อย ผมยืนยิ้มด้วยความภูมิใจก่อนจะยกไปให้เจ้าของห้องที่เพิ่งผละออกไปเพราะผมบอกให้ไปจัดโต๊ะกินข้าวรอ

ไม่อยากจะใช้เหมเท่าไหร่ก็แค่หาเรื่องให้เขาออกห่างหน่อยเพราะมันเสียสมาธิก็เท่านั้น

การตกแต่งจานเป็นอะไรที่ยากมากที่สุด ทุกทีผมแค่ทำแล้วตักลงจานก็ทานได้เลย แต่วันนี้อยากให้พิเศษขึ้นมาหน่อยเพราะเป็นอาหารจานแรกที่ผมทำให้เหมทาน จากที่เคยแค่มโนไม่เคยคิดว่าโอกาสนี้จะมาถึง

หลังเรียงผักเคียงไว้ข้างจานอย่างสวยงามผมหยิบขวดซอสมะเขือเทศขึ้นมาเป็นอย่างสุดท้าย วาดสิ่งที่คิดเอาไว้ตั้งแต่ลงไปซื้อของลงบนจานข้าวห่อไข่ของเหม

เรียบร้อยก็เสิร์ฟได้

“นี่” เหมยกคิ้วนิดๆเมื่อเห็นจานข้าวที่เป็นของเขาเอง สีหน้าแปลกใจมีความพึงพอใจอยู่ไม่น้อยทำให้ผมใจชื้นยิ้มออกมากว้างพร้อมอธิบายให้ฟัง

“ข้าวห่อไข่ต้องกินกับซอสมะเขือเทศ คิมเคยเห็นว่าที่ญี่ปุ่นเขาวาดรูปลงบนข้าวห่อไข่ก็เลยลองทำดูบ้าง...พระอาทิตย์” เป็นรูปเดียวที่เหมถ่ายและอัพลงโซเชียลมีเดีย

แถมเป็นพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งด้วยนะ

“อืม” เหมรับคำในลำคอเมื่อได้คำตอบ ทำเหมือนไม่สนใจแต่กลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและ..

ถ่ายรูป

เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเหมถือกล้องแม้จะเป็นกล้องถ่ายรูปจากโทรศัพท์มือถือก็ยังอดจะใจเต้นไม่ได้ สีหน้าท่าทางตอนกำลังตั้งใจปรับโฟกัส จัดองค์ประกอบของภาพ แววตาที่จริงจัง ดูมีเสน่ห์จนละสายตาไปไม่ได้

แค่ข้าวห่อไข่ที่ผมทำอย่างไร้สติ(เพราะเหมมายืนดูใกล้ๆ)จะต้องจริงจังเบอร์นี้เลยเหรอ

ได้ภาพที่พอใจเหมก็กดอะไรยุกยิกต่ออีกสักนิด ไม่ถึงสองวินาทีโทรศัพท์ผมก็ส่งเสียงดังแจ้งเตือนว่าอินสตาร์แกรมที่กำลังติดตามได้มีความเคลื่อนไหว

เดาได้ไม่ยากเพราะผมติดตามไอจีคนเพียงคนเดียวเท่านั้น

เหม

ภาพข้าวห่อไข่ที่มีรูปพระอาทิตย์แสนจะคุ้นตา เทียบกับความเป็นจริงตรงหน้าที่เจ้าของไอจีกำลังตักเข้าปากแล้วดูสวยเกินจริงไปมาก

ข้อความหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายทันทีที่เหมอัพภาพอาหารลงไอจี มีคนแปลกใจเหมือนกับผมไม่น้อย ปกติแล้วเหมจะลงแต่ภาพพระอาทิตย์ ภาพธรรมชาติ ครั้งนี้กลับเป็นภาพข้าวห่อไข่

แต่หลายคนก็บอกว่ามันคือภาพพระอาทิตย์อีกรูปแบบหนึ่งเช่นกัน

นั่นสินะ คุณฤดูหนาวเขาสะสมภาพพระอาทิตย์นี่นา จะถ่ายลงไอจีก็ไม่ได้เป็นเพราะว่าผมทำให้หรอกมั้ง

“แค่กๆ เหมอย่ากิน” ข้าวห่อไข่คำแรกที่ตักเข้าปากหลังวางโทรศัพท์ลงแล้วแทบจะถูกพ่นออกมา ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษามารยาทและไม่อยากทำตัวน่าขายหน้าต่อหน้าเหมน่ะนะ

เหมไม่ได้ตอบและไม่ได้ทำตามที่ผมบอก เขายังตักอาหารที่ผมทำเข้าปากไปอีกคำ เดือดร้อนผมต้องรีบลุกจากที่นั่งตัวเองไปจับมือเขา(ที่ถือช้อน)เพื่อห้าม

“ไม่อร่อย อย่ากินเลย” ผมคงเป็นต้นตำรับข้าวห่อไข่เจ้าแรกที่ทำหวานที่สุดในโลก “คิมสลับเกลือกับน้ำตาล”

พูดแล้วก็ทำหน้าอยากจะร้องไห้ อาหารมือแรกที่ทำให้เหมทานพังไม่เป็นท่า หวานขนาดเป็นเบาหวานได้ในคำเดียว ตอนที่ทำอยู่ผมคงสติหลุดจนตักเครื่องปรุงไม่ยั้งแน่ๆ

“กินได้” เหมดึงมือออกแล้วขยับช้อนที่ค้างไว้กลางอากาศเข้าปากต่อ

ผมจะร้องไห้แล้วจริงๆนะ

“เหม มันกินไม่ได้ อย่ากินเลย เดี๋ยวคิมทำให้ใหม่”

“เหมกินได้” เขายังยืนยันคำเดิม รูปพระอาทิตย์ค่อยๆหายเข้าปากเขาไปเรื่อยๆ ตรงข้ามกับผมที่ทานไม่ลงทิ้งตัวอย่างสิ้นหวังกับเก้าอี้ตัวเอง

“มันหวานมากๆเลยเหม ไม่ต้องเกรงใจจริงๆนะ”

“ชอบ”

“........”

“กินหวาน”

“อย่ามาโกหกคิม คิมรู้ว่าเหมไม่ชอบของหวาน” อย่าดูถูกคนที่แอบติ่งแอบมองเขาถึงสี่ปีเต็มเชียวนะ ทำไมจะไม่รู้ว่าเขาชอบอะไร ไม่ชอบอะไรบ้าง “ถึงต่อให้ชอบกินของหวาน อาหารก็ไม่ควรหวานอยู่ดีนะเหม”

“เหมกินได้...คิมเป็นคนทำ” ควรจะดีใจมากกว่านี้ที่เขาพูดยาวๆด้วย ถ้ามันไม่ใช่ประโยคที่เกิดจากการที่ผมทำพลาด

“ฮืออออออ”

“ร้องทำไม” เหมกวาดข้าวคำสุดท้ายจนหมดก่อนจะเป็นฝ่ายลุกมาหาผมบ้าง “กินให้ไหม”

เขาคิดว่าผมร้องไห้เพราะไม่อยากกินข้าวห่อไข่หวานๆของตัวเองเหรอ

“เหมบ้า!”

????”

“ถ้ากินอีกจานพรุ่งนี้เบาหวานขึ้นตาแน่ๆเลย ตาต้องเหล่แล้วก็ไม่หล่อด้วยนะ ไม่เอา คิมไม่อยากให้แฟนคิมไม่หล่อ ฮือออออ”

พรึ่บ

“อ๊ะ..ทะ ทำอะไร”

“ขอโทษ” เสียงแหบกระซิบเบาๆที่ริมหู ที่เป็นอย่างนี้เพราะอยู่ๆผมก็ถูกดึงเข้าไป...กอด

ผมถูกเหมกอดอย่างไม่ทันตั้งตัวจนลืมร้องไห้ น้ำตาหายไปอย่างรวดเร็วและช็อกจนเสียงสั่น

“คิมน่ารัก”

“..........”

“ขอกอดนะ”

ถ้าจะกอดก่อนแล้วค่อยมาขอแบบนี้ ผมจะตอบอะไรได้

นอกจากพูดไม่ออก ตอนนี้ผมยังไม่รับรู้ถึงเสียงหัวใจของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ลาก่อนทุกคน ตอนนี้ผมคงตายไปแล้ว

สาเหตุเพราะอ้อมกอดอบอุ่นของเหม...จนหัวใจหยุดเต้น

ติ๊ดดดดดดดดดดด

“ตรงนี้ต้องตีความ...คิม?” เหมส่งเสียงดุผมเป็นครั้งแรก มันทำให้ผมได้สติขึ้นมา

มองซ้ายมองขวาแล้วพบว่าเรากำลังนั่งติวหนังสือกันต่อที่หน้าโซฟาเหมือนเดิม ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ความจำครั้งสุดท้ายก่อนภาพตัดคือตอนที่เหมดึงผมไปกอด

ใช่กอด

//////

“เป็นอะไร” เหมเรียกอีกรอบ ถ้าใบหน้าผมส่งเสียงได้คงมีเสียงฉ่าออกมาด้วยความเขินเมื่อคิดถึงตอนที่อยู่ในอ้อมกอดของเหม

ผมเป็นเด็กขี้มโน แต่ไม่เคยคิดถึงจุดที่ตัวเองจะได้กอดกับเหมเลยสักครั้ง อย่างมากก็ได้เดินคู่กัน ได้ทำอาหารให้เหมทาน...ซึ่งล่มไม่เป็นท่า

“หะ เหมปวดท้องไหม” พูดถึงเรื่องอาหารผมก็อดไม่ได้ที่จะถาม “คิม คิมลงไปซื้อยาให้ดีกว่านะ”

“.....”

“เอา..เอานมด้วยดีกว่านะ มันดีกับกระเพาะ อ้อ ยาแก้ท้องเสียด้วย ซื้อมาเผื่อไว้ เอาอะไรอีก”

เหมไม่ได้ตอบมองผมที่พูดอยู่คนเดียวแล้วก็ลุกขึ้นยืน ผมเงยหน้ามองตามไปตาปริบๆ กลัวว่าเขาจะโกรธ กลัวจะเข็ดกับอาหารของผม

“ที่จริงแล้วคิม..คิมทำอาหารได้จริงๆนะ” ผมก้มหน้ากลับลงไปซ่อนความร้อนผ่าวที่ขอบตา

คนที่ยืนค้ำหัวนิ่งเงียบอีกแล้ว บางครั้งผมชอบความเงียบของเหม แต่บางครั้งก็ไม่ชอบเพราะเดาไม่ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ...ผมมันโง่เกินไป

“ลุก” มืออุ่นๆจับลงที่ต้นแขนแล้วฉุดให้ผมลุกตาม ก่อนจะย้ายมาประคองใบหน้า รั้งให้เข้าไปใกล้

“หะ เหม” อาการหัวใจจะวายกลับมาอีกครั้ง แต่เหมไม่ได้สนใจ เขาใช้ปลายนิ้วโป้งของฝ่ามือทั้งสองที่ประกบตรงแก้มเกลี่ยตรงหางตาแผ่วเบา

“เหมเชื่อ”

“..........”

“ครั้งหน้าทำใหม่นะ”

ได้ยินเท่านั้นผมก็ยิ้มกว้าง กว้างมากๆจนปวดกรามเลยทีเดียว

จากนั้นก็พยักหน้ารัวๆ

“อื้ม คิมจะทำใหม่ ครั้งนี้ไม่หวานแน่นอน...อ้อ ไม่เค็มด้วย ต้องอร่อยเท่านั้น” ดีใจจัง เหมยังให้โอกาสผมอยู่

เหมยิ้ม...รอยยิ้มเขาอ่อนโยนจนผมไม่กล้าสบตาด้วย เสสายตาลงมองปลายเท้าของตัวเองแทน

“ไปเถอะ”

“ไปไหน อ้อ ที่จะไปซื้อยาเหรอ” พอจะเดาได้เพราะเหมหยิบกุญแจห้องและกระเป๋าตังค์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง ผมเลยหยิบกระเป๋าตังค์มาบ้าง เดินตามเหมลงไปด้านล่าง

ไม่คิดโกรธหรือน้อยใจแม้แต่น้อยที่เหมลงมาซื้อยา มันดีกับตัวเขา ผมก็ห่วงกลัวว่าคนที่กินข้าวห่อไข่หวานขนาดนั้นจะไม่สบายท้องเอาเหมือนกัน

ใต้คอนโดฯของเหมนอกจากมีซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วก็ยังมีเซเว่นตั้งอยู่ติดกัน เหมเลี้ยวเข้าเซเว่นมีผมเดินตามเหมือนลูกหมาตามเจ้าของไม่ห่าง

“คิม..มานี่” เข้าประตูเลื่อนมาเหมก็หยุด ถอยกลับมาจับข้อมือผมให้เดินเคียงข้างกัน ก่อนหน้านั้นผมแค่เดินตามหลังเขาเท่านั้น จะเดินข้างๆก็แค่ตอนที่เขาลดฝีเท้าลงมาเองหรือฉุดให้ผมเข้าไปหา

“เหม คนเยอะ” ผมอยากให้เหมปล่อยมือ ข้อความในทวิตเตอร์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผมกังวลกลัวว่าคนจะมองเหมไม่ดี

“กลัว?”

“ไม่ได้กลัว แต่เดี๋ยวคนว่าเหม” ถึงมีหลายคนจะชื่นชอบกระแสเหมคิมในทวิตเตอร์ แต่ก็มีอีกหลายคนที่แซะประมาณว่าเหมน่ะเลือกคนผิด ไม่คู่ควร

ผมเข้าใจคนพวกนั้นนะ แม้แต่ตัวเองยังคิดเลยว่ามันเหลือเชื่อมากจริงๆที่เหมยอมคบกับผม คนอื่นๆจะไม่เชื่อเหมือนกันก็ไม่แปลก

“ช่างเขา” แต่เหมกลับไม่ใส่ใจ เขายอมคลายมือที่จับข้อมือผมไว้แต่ย้ายมาจับที่มือแทนเลย ตอนที่ปลายนิ้วทั้งห้าประสานเข้ากับนิ้วของผมแล้วกระชับจนแน่น

เข่าผมแทบทรุดไร้เรี่ยวแรง

“เหม” ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทำอย่างนั้น สีหน้าเหมไม่เปลี่ยนแต่แววตาเขากำลังยิ้ม

“คิมยิ้ม...เหมยิ้ม เท่านั้นพอ” เขาบอกสั้นๆไม่อธิบายอะไรต่อแล้วพาผมเดินไปหยิบของหลายอย่างที่ผมไม่ได้ใส่ใจมอง

สติของผมหลุดลอยบ่อยตั้งแต่คบกับเหม และตอนนี้สมองก็กำลังวิเคราะห์ว่าประโยคที่เหมบอกเมื่อกี้มันหมายถึงอะไรกันแน่

เหมือนจะไม่เข้าใจ แต่ก็เหมือนจะเข้าใจ

รู้แค่ว่า มันรู้สึกดีมากจริงๆ

ผมยิ้มออกมาในที่สุด ใบหน้าเชิดขึ้นอย่างไม่กลัวสายตาใครจะมองอีกแล้ว

ถ้าเหมอยากให้คิมยิ้ม คิมก็จะยิ้ม เพราะถ้าคิมยิ้ม...เหมก็จะยิ้มเหมือนกัน

 

“กิน”

หลังกลับขึ้นมาเหมก็หิ้วถุงเซเว่นเข้าครัว ผมคิดว่าเขาคงไปกินยา แต่กลับเดินออกมาพร้อมกับถ้วยพลาสติกทรงสี่เหลี่ยมมีควันลอยฟุ้งในอากาศ มันถูกวางลงแทนที่หนังสือที่ผมกำลังอ่านอยู่

ดูจากสิ่งที่อยู่ด้านในน่าจะเป็นสปาเก็ตตี้อะไรสักอย่าง เป็นอาหารแช่แข็งยี่ห้อเดียวกับร้านที่พวกเราเพิ่งลงไปนั่นแหละ กลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลายดีจริงๆ ยิ่งเป็นอาหารจำพวกเส้นที่ผมชอบด้วยแล้ว

อึก

กลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่แล้วมองเหมด้วยความไม่เข้าใจ

“คิมยังไม่ได้กินข้าว”

“จริงด้วย” ผมตาโตเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ข้าวห่อไข่หวานๆนั่นผมกินไปคำเดียว แล้วก็ถูกเหมกอดจากนั้นก็มาได้สติอีกทีที่โต๊ะอ่านหนังสือ

ยังไม่ได้กินอะไรจริงๆด้วย

“เหมลงไปไม่ได้ไปซื้อยา แต่ไปซื้อข้าวให้คิมเหรอ”

“อืม กินเถอะ”

“ขอบคุณนะ คิมจะกินให้หมดเลย” ผมส่งรอยยิ้มกว้างดีใจให้เหมเหมือนทุกครั้ง ยิ้มแทบจะทุกเวลาที่อยู่กับเหมเพราะความใส่ใจเล็กๆน้อยๆของเขาที่คิดถึงผมตลอด

เหมไม่ค่อยพูด แต่เหมทำ

น่าจะเป็นนิยามที่เหมาะกับเหมของผมที่สุดแล้ว

กินข้าวแล้วตามด้วยน้ำแก้วใหญ่เราก็เริ่มอ่านหนังสือกันอย่างจริงจัง เนื้อหาค่อนข้างเยอะจนผมท้อ แต่พอมองเหมที่ยังตั้งใจอ่านก็มีแรงฮึดอ่านตาม ไหนจะส่วนที่ไม่เข้าใจคนเรียนเก่งกว่าก็อธิบายให้อย่างใจเย็น เหมเก่งกว่าอาจารย์ที่สอนซะอีก

เราใช้เวลาอ่านกันไปเรื่อยๆ ผมจมอยู่กับเนื้อหาโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อหน้าสุดท้ายหมดลงก็คล้ายจะได้ยินเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีดังก้องอยู่ในใจ

“เฮ้ออออ” ถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับปิดหนังสือ กำลังจะหันไปมองว่าเหมอ่านถึงตรงไหนแล้ว

แต่เหม...

หลับ

คุณฤดูหนาวนอนเหยียดยาวตรงพื้นข้างๆกับผม หัวหนุนหมอนตาปิดสนิทไปเรียบร้อยแล้ว ดีที่ก่อนจะเริ่มอ่านหนังสือหลังผมกินข้าวเสร็จเหมเข้าไปเอาผ้าห่มผืนหนาๆมาปูรองไว้ก่อนหน้าเลยไม่ต้องห่วงเรื่องที่เขาจะนอนปวดหลังเท่าไหร่ แต่ปล่อยให้นอนอย่างนี้จะดีจริงๆเหรอ

“เหม” ลองส่งเสียงเรียกเขาแล้วยกมือขึ้นแตะต้นแขนดู

ปรากฏว่าเหมไม่ขยับแม้แต่น้อย

เขายังคงหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ หลับสบายจนไม่กล้าจะปลุกอีก

“คิม..คิมอุ้มเหมไปนอนบนเตียงไม่ไหวนะ” ผมบอกเขาเสียงเบา ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะได้ยินหรอก

คนตัวโตกว่า สูงกว่าอย่างเหมผมจะอุ้มได้ยังไง ถ้าเป็นเหมอุ้มผมก็ว่าไปอย่าง...แต่เหมจะอุ้มผมทำไมกันเล่า มโนไปไกลแล้วคิม

ผมแอบฉวยโอกาสนั่งมองเหมหลับอยู่เกือบสิบนาที โอกาสดีๆอย่างนี้ไม่ได้มีบ่อย การได้มองใบหน้าที่เคยนิ่งอยู่ตลอดเวลากำลังหลับใหล กลายร่างเป็นน้องเหมวัยอนุบาลก็น่ารักไปอีกแบบ

บันทึกภาพเข้าลงสมองรวมทั้งแอบถ่ายเก็บไว้ในโทรศัพท์จนพอใจผมก็ได้เวลาต้องตัดใจกลับห้องตัวเองสักที

ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้ว เรายังต้องไปสอบตอนแปดโมงเช้าอีก

“เหม คิมกลับแล้วนะ” ผมบอกลาด้วยเสียงที่เกือบจะเป็นกระซิบ ไม่คิดจะปลุกให้เขาไปส่งหรอก เหมเหนื่อยมาทั้งวันแล้วควรจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้จะได้สดชื่น หัวโล่งๆตอนสอบ

ผมยันมือกับพื้นเพื่อจะลุกยืน จู่ๆโลกก็หมุนคว้างกลางอากาศ ร่างกายหล่นตุ๊บลงไปปะทะกับอกกว้างที่แสนอบอุ่น

สาเหตุที่เป็นอย่างนั้นไม่ใช่เพราะหน้ามืดหรืออะไร แต่คนนอนหลับอยู่นั่นแหละที่คว้าข้อมือผมแล้วดึงจนเสียหลัก ไม่พอยังเอาแขนด้านขวาผมไปกอดไว้แน่นด้วย

ละเมอ?

คงจะคิดว่าผมเป็นผ้าห่มหรือหมอนข้างล่ะมั้ง

“เหม คือคิม...”

“อืมม” เสียงอืมเปล่งออกจากคอเป็นเสียงแหบทุ้ม เหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้รู้สึกตัวเลยตอนที่ผมพยายามดันตัวออกห่าง กลับขมวดคิ้วแล้วพลิกตัวนอนตะแคง

ส่งผลให้ผมหล่นจากตัวเหมไปด้วย ยังไม่ทันจะได้ขยับก็ถูกคนหลับสนิทคว้าไปกอด ทั้งตัวจมอยู่กับอกของเหม

กอดที่ใกล้ชิดกว่าเมื่อตอนมื้อเย็น

ผมตัวแข็งค้างพูดอะไรไม่ออก เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นอีกรอบ หนักกว่าเดิมด้วยเพราะริมฝีปากของเหมฝังอยู่ระหว่างคิ้ว ลมหายใจร้อนเป่ารดที่หน้าผาก และเหมยังซุกใบหน้าลงมาที่หัวผมอีก

ตาย

ตาย ตาย ตาย

“เหม” ผมไม่รู้ว่าตัวเองเรียกชื่อนี้ไปกี่ครั้งแล้ว แต่มันต้องเรียกไหมล่ะ วันนี้เหมนิสัยแย่มาก ไม่อ่อนโยนกับใจผมเลย จับผมโยนเข้าเรือไวกิ้งเป็นว่าเล่น เดี๋ยวใจเต้นแรง เดี๋ยวจะหยุดเต้นสลับกันไปมา

ดิ้นก็แล้ว ผลักก็แล้ว ดันก็แล้ว งัดตัวเองออกจากอ้อมกอดเหมไม่ได้เลย ขนาดเรียกเสียงดังพร้อมเขย่าตัวไปด้วยเหมก็ยังไม่รู้สึก

หลับหรือตายกันเนี่ย?

ผมเหนื่อย

เหนื่อยจนต้องหลับตาลง

“ฮืออออ อย่ากอดคิม...คิมไม่ไหวแล้วนะ” บ่นไปงั้น คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ยินอยู่ดี

แถมสติผมก็เริ่มหลุดลอยไปอีกครั้งเพราะอ้อมกอดนี้มันอุ่นเกินไป

แปลกจริงๆเลย ทั้งที่เป็นคุณฤดูหนาว...แต่กลับอบอุ่น

 

ท่ามกลางความมืดและเสียงลมหายใจที่สงบไปสักพักใหญ่ เจ้าของดวงตาไร้คลื่นก็เปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง มองคุณแสงแดดที่หมดแรงจนหลับไปแล้ว

วงแขนกระชับปกป้องความเย็นจากเครื่องปรับอากาศให้กับคนตัวเล็กกว่า

กดริมฝีปากจูบซับที่ปลายจมูกและระหว่างคิ้วอย่างละครั้งเป็นรางวัลตอบแทน

ก่อนที่จะจมสู่ห้วงนิทราอย่างแท้จริง


..........................................

คนแต่งเป็นไบโพล่าร์ ขณะนี้ทั้งอิจฉา(น้องคิม)และหมั่นไส้(อิพี่เหม)ไปพร้อมๆกัน

ฮาวทูหลอกล่อน้องเข้าห้อง คึคึ



cr.sites.google.com

พระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งของน้องคิมผู้ล่วงลับไปแล้ว

ควรเปลี่ยนชื่อเรื่องมั้ยอ่า 'ฮาวทูร้อยวิธีเอาอ้อยฟาดหน้าน้องคิม' ก็ดีนะ

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.063K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,923 ความคิดเห็น

  1. #11919 p_piim_m (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2564 / 16:15
    เหม!!! เทอมันร้าย!!!!
    #11,919
    0
  2. #11851 KatCher (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มีนาคม 2564 / 10:12
    เหมนายมันเจ้าเล่ห์
    #11,851
    0
  3. #11819 mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:30

    แหมเหมไม่ค่อยเลยนะ5555

    #11,819
    0
  4. #11809 PerfectRich (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:45

    เหม....เธอมันร้ายยยย!!

    #11,809
    0
  5. #11800 Newthanitsara (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 12:21
    แหมมมคุณฤดูหนาว ร้ายกาจนักนะ🤭🤭
    #11,800
    0
  6. #11792 PANDORA_PANDORE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 18:38
    นิ่งๆแต่นิ่งใหญ่ สักวันน้องจะหัวใจวายมั้ยอ่ะ5555555
    #11,792
    0
  7. #11646 motanoy-naruk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 19:58

    เขินอ่ะ
    #11,646
    0
  8. #11605 baekbow (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 13:06
    แสบใช่เล่นเลยเหมเนี่ย เห็นพูดน้อยแบบนี้ก็ร้ายไม่เบา // สงสารน้องคิม อาหารจานแรกที่ทำให้แท้ๆเฟลไม่เป็นท่าเลย คงผิดหวังน่าดู แต่เหมไม่โกรธหรอก คิมไม่ต้องคิดมาก มื้อหน้าค่อยแก้ตัวใหม่เนอะ
    #11,605
    0
  9. #11588 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:51
    ร้ายนัก!
    #11,588
    0
  10. #11572 aomsep (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 23:26
    เจ้าเล่ห์นะ เหมันต์
    #11,572
    0
  11. #11547 Yinggi11 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 07:33
    ทำไมร้ายจังอ่ะพ่อหนุ่ม
    #11,547
    0
  12. #11537 novem96 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 04:08
    ร้ายจังเลยนะพ่อหนุ่ม
    #11,537
    0
  13. #11520 kookmin312537 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 19:59
    ร้ายวุ้ย
    #11,520
    0
  14. #11484 Jeannnnnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:53
    ร้ายไม่เคยเปลี่ยนเลยหนุ่ม
    #11,484
    0
  15. #11465 PP19051 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 08:21
    ถ้าน้องเข้าข้างตัวเองบ้างก็คงแฮปปี้
    #11,465
    0
  16. #11447 kittenO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:08
    แกล้งหลับแน่ๆ
    #11,447
    0
  17. #11418 nim1101 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 18:53
    น่ารัก พี่เหมอ่อยเก่ง
    #11,418
    0
  18. #11402 issad (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 04:38
    หืมพี่คิม อรุ่มมมมมมฉันรู้ว่าเธอไม่ได้หลับ
    #11,402
    1
    • #11402-1 issad(จากตอนที่ 9)
      10 พฤษภาคม 2563 / 04:38
      *พี่เหมโว้ยไม่ใช่คิม555
      #11402-1
  19. #11398 iimookiie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 03:06
    เหมมมเบาได้เบาน้าาา
    #11,398
    0
  20. #11369 munkrishear (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 01:38
    นายเหมมันร้ายยยย
    #11,369
    0
  21. #11330 StrawberryPK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 02:16
    ตรงความหวานของข้างห่อไข่อะค่ะ

    มันแปลกๆ^^ ตรงที่ว่า ใส่น้ำตาลแทนเกลือเลยหวานไปมาก
    แต่ลองคิดกลับกันดูนะคะ ว่า
    คิมคิดจะใส่เกลือมากขนาดไหน??? ถึงทำให้ไข่ออกมาหวานขนาดนั้น??

    ดีแล้วที่เป็นน้ำตาล ถ้าเป็นเกลือ (ไตวายพอดี)
    #11,330
    0
  22. #11308 Saguramio (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 13:56
    ร้ายมากกก
    #11,308
    0
  23. #11300 vijittar (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 02:31
    ร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #11,300
    0
  24. #11293 lkung4556 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 13:04
    เหมร้าย!
    #11,293
    0
  25. #11252 kittybeanz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 17:21
    แงงง น่ารักมากกก พ่อคนอบอุ่นน น้องก็น่าเอ็นดู
    #11,252
    0