END llแสงแดดกลางลมหนาวll [Yaoi] [Nana-Naris]

ตอนที่ 8 : คุณแสงแดด #8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 131,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13,153 ครั้ง
    17 ส.ค. 62




7

เหมขับรถพามาส่งที่หอ พอรถจอดเขาก็ดับเครื่องเปิดประตูลงมา ผมหันไปมองหน้างงๆ คนพูดน้อยอยู่แล้วไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเดินตามมา ถึงได้รู้ว่าเขาจะขึ้นไปข้างบนด้วย

"หะ เหม ห้องคิมรก" ไม่ได้ไม่อยาก แต่ไม่มั่นใจว่าห้องตัวเองเรียบร้อยดีหรือเปล่า เพราะหอที่ผมอยู่เป็นหอนอกไม่จำเป็นต้องมีรูมเมท อยู่คนเดียวสบายใจกว่าเลยคิดเอาว่าจะรกแค่ไหนก็ได้

"อืม" เหมรับคำสั้นๆแต่ก็ยังเดินตามมาอยู่ดี ผมลอบถอนหายใจ จนใจที่จะห้ามคนดื้อ ยอมเดินนำขึ้นไปบันไดไปแต่โดยดี อดไม่ได้ที่จะบ่นเขาไปนิดหน่อย

"ดื้อ"

"คิมสิดื้อ" เดี๋ยวนี้กล้าเถียง

"เหมดื้อกว่า ห้ามเถียงคิมด้วย" ไม่รู้ว่าเอาความกล้าที่ไหนมาชี้หน้าขู่เหม ถ้าแฟนคลับคุณฤดูหนาวรู้เข้ามีหวังถูกจับไปตรึงกับเสาหน้าลานคณะแล้วเขวี้ยงหินใส่จนตายแน่นอน

แขกไม่ได้รับเชิญเดินตามมาจนถึงห้อง ผมโล่งอกได้นิดหน่อยเมื่อพบว่าห้องตัวเองสะอาดสะอ้านดี

"อ้ะ!" แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง ก่อนจะรีบตีสีหน้ายิ้มแย้มส่งให้เหมที่มองมาอย่างไม่เข้าใจว่าผมร้องทำไม "นะ นั่งก่อนนะเหม คิมเก็บของแป๊บเดียว บนเตียงก็ได้"

นี่ไม่ได้อ่อย แต่ห้องผมไม่มีพื้นที่มาก เหมือนกับหอพักมาตรฐานทั่วๆไปที่พื้นที่จำกัด สามารถวางได้แค่เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือก็เต็มแล้ว ยังมีส่วนของห้องน้ำเล็กๆมาแบ่งอีก

เหมนั่งลงตามที่บอกพร้อมกับมองสำรวจห้องผมไปด้วย จังหวะที่กำลังมองไปทางอื่น ผมก็เดินเนียนๆเอาตัวเองไปบังพวงกุญแจตุ๊กตาหิมะที่วางไว้บนโต๊ะ

ตุ๊กตาตัวนี้ผมซื้อมาเองแต่มันมีเป็นคู่ เป็นรูปตุ๊กตาหิมะ กับตุ๊กตาดวงอาทิตย์ ตอนที่ตัดสินใจซื้อมาเพราะเห็นว่ามันเข้ากับชื่อของเรา

ตุ๊กตาหิมะที่สื่อถึงฤดูหนาว

ตุ๊กตาพระอาทิตย์ที่สื่อถึงฤดูร้อน

แล้วตุ๊กตาพระอาทิตย์ไปไหนน่ะเหรอ ผมรวบรวมความกล้าแอบเอาไปใส่ไว้ในลิ้นชักโต๊ะเรียนของเหมตอนม.4ในวันเกิดของเขา ไม่รู้ว่าเหมจะเก็บมันเอาไว้หรือทิ้งไป หรืออาจจะมีเพียงแค่ผมคนเดียวก็ได้ที่ยังเก็บพวงกุญแจคู่นี้เอาไว้อยู่

ผมแอบหยิบเจ้าตุ๊กตาหิมะแล้วทำทีเป็นเดินไปที่ตู้หนังสือ ยัดมันไว้ด้านหลังชั้นเพื่อบังสายตาของเหม โดยที่บางทีเจ้าตัวอาจจะไม่ได้เอะใจเลยด้วยซ้ำเพราะว่ามันเป็นตุ๊กตาคนละแบบกัน

"คิมเอาหนังสือแล้วก็โน้ตย่อของตัวเองไปด้วย เผื่อว่ามีตรงไหนที่ขาดไปจะได้เอามาเทียบกัน เห็นแบบนี้คิมจดโน้ตละเอียดนะ...เรียบร้อยแล้ว ไปกันเลย" ผมหยิบสมุดหนังสือพร้อมอุปกรณ์เครื่องเขียนและโพสต์อิทลงกระเป๋าเสร็จก็พร้อมออกเดินทาง

แต่เหมกลับยังนั่งนิ่ง

"เหม???"

"เสื้อผ้า?"

"ห้ะ?"

"เอาเสื้อผ้าไปด้วยสิ"

"เอาไปทำไมอ่ะ เดี๋ยวคืนนี้เราก็กลับมาที่ห้องอยู่แล้ว" ใช่ว่าเหมจะไปส่งผมที่อื่นหรือค้างบ้านเพื่อนต่อสักหน่อย ยังไงก็ต้องกลับมานอนที่หอ

"...เผื่อดึก" เหมนิ่งไปอึดใจถึงตอบกลับ "กลับมาจะได้นอนเลย"

"อ๋อ งะ งั้นรบกวนยืมห้องอาบน้ำหน่อยนะ" พูดไปก็รู้สึกเขินๆ แต่พอมาคิดดูวิชานี้เนื้อหาก็เยอะอยู่และเป็นแบบท่องจำด้วย บางทีอาจจะต้องใช้เวลาอ่านหลายชั่วโมงจนถึงดึกจริงๆ ถ้าอาบน้ำที่ห้องเหมเรียบร้อยกลับมาผมก็จะได้นอนเลยเพราะต้องตื่นเช้าด้วย "แป๊บนะ คิมไปหยิบโฟมล้างหน้าก่อน"

ผมเปิดกระเป๋าที่ใส่ชุดนอนเรียบร้อยทิ้งเอาไว้ เดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ได้เอะใจว่าเหมกำลังจ้องกระเป๋าผมอย่างใช้ความคิด

"หิวไหม" รถยนต์เลี้ยวออกจากหอพัก ตอนลงมาด้านล่างผมแวะจ่ายเงินค่าหอก่อนออกด้วย เป็นวันใกล้สิ้นเดือนทุกคนก็เลยพร้อมใจกันมาจ่ายเวลานี้หมด คิวก็เลยยาว มองนาฬิกาก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

ข้าวต้มปลาเมื่อตอนสายไม่เหลือแล้ว

"แหะๆ จริงๆก็หิวนิดหน่อย"

"กินอะไร" เหมเป็นคนพูดสั้นๆ รูปประโยคเหมือนจะดูห้วน แต่เสียงของเขากลับน่าฟัง แม้ว่าจะติดแหบและแผ่วเบาแต่กลับไม่ได้เย็นชา ฟังไปนานๆก็จะชินกับความเหมไปเอง

"อยากกินผัดไท จำได้ว่าร้านด้านหลังมอใกล้ๆกับคอนโดฯเหมอร่อย แต่เมื่อกี้ตอนขับผ่านร้านยังไม่เปิดเลย งั้นเอาอะไรก็ได้" ผมยู่หน้าด้วยความเสียดาย

จากนั้นรถก็เลี้ยวออกไปทางถนนใหญ่แทน

"เหมจะไปไหน"

"หาร้านผัดไท"

"เฮ้ย ไม่ต้องก็ได้ แถวนี้มีอยู่ร้านเดียวเอง ถ้าจะออกไปไกลหาอะไรกินใกล้ๆก็ได้ เรากินอะไรก็ได้จริงๆ" ผมรีบโบกมือด้วยความเกรงใจ เหมอาจคิดว่ามันรบกวนสายตาเวลาขับรถเลยเอามือตัวเองมาจับเอาไว้ จัดการยึดไปวางไว้บนตักของตัวเอง

งือออ จับมืออีกแล้ว

อย่ามาแอทแทคตอนนี้ได้ไหม

"คิมอยากกิน" เหมบอกเสียงนิ่ง แต่กลับสร้างคลื่นระรอกใหญ่ในหัวใจผมได้ดี

ไม่ใช่ว่าไม่สังเกต แม้จะไม่พูดมากแต่เขาใส่ใจทุกการกระทำ เมื่อก่อนผมที่ได้แต่แอบมองอยู่ไกลๆไม่เคยรู้ว่านิสัยของเหมที่มีต่อคนสนิทจะเป็นแบบนี้หรือเปล่า ปกติเวลาอยู่กับเพื่อนเหมก็จะนั่งนิ่งๆไม่พูดอะไร ออกไปทางกันตัวเองเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวด้วยการสวมเฮดโฟนเอาไว้เสมอมากกว่า

ทั้งเรื่องข้าวต้มปลาที่เลือกร้านไม่คาว หยิบรองเท้ามาให้ใส่อย่างเป็นธรรมชาติ รวมถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างการหาร้านผัดไทเพราะผมอยากกินนี่ก็ด้วย

"เหมใจดีจัง" ผมอมยิ้มมองคนที่ยึดมือผมไปแล้ว "น่ารักอ่ะ"

เหมือนจะตาฝาดแต่หูของเหมกลับแดงขึ้นเล็กน้อย มือใหญ่กระชับแน่นดึงสายตาผมให้ก้มลงไปมอง พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ไม่พบความผิดปกติอะไรแล้ว

เรานั่งกันไปเงียบๆ มีเสียงเพลงคลอเบาๆ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็เจอร้านผัดไทเจ้าดัง

เวลาเที่ยงอย่างนี้คิวยาวจนอยากจะถอดใจ แต่เห็นว่าเหมตั้งใจพามายังไม่บ่น ผมก็จะไม่บ่นก็แล้วกัน

ยืนรออีกสิบนาทีเราก็ได้โต๊ะ เพราะมากันสองคนเลยต้องแชร์โต๊ะกับคนอื่นด้วย ผมสั่งผัดไทให้เหมโดยไม่ต้องถาม ประสบการณ์ติ่งคุณฤดูหนาวมาสี่ปีทำให้รู้ว่าเขาชอบกินอะไรแบบไหน ไม่ใส่อะไรบ้าง เจ้าตัวก็ไม่ได้ขัดอะไรด้วย

"รายงานเมื่อวานส่งทันหรือเปล่า" ระหว่างรออาหารผมก็ชวนคนข้างๆคุย

"อืม"

"ดีนะที่อาจารย์ใจดีให้เอากลับมาแก้ เราได้ยินพี่รหัสเล่าให้ฟังว่าอาจารย์บางท่านก็หักคะแนนไปเลย ยิ่งเอาเนื้อหาปนกันมั่วอย่างนี้แย่แน่"

"แบล็กมัน...มีปัญหานิดหน่อย" เป็นความใจดีของเหมอีกอย่างที่ไม่คิดจะโทษเพื่อน เมื่อวานถึงกราฟจะบ่นมินเยอะแต่ก็ไม่ได้จริงจัง ทุกคนเข้าใจว่าเพื่อนไม่ได้ตั้งใจ ผมชอบความสนิทสนมของกลุ่มเหม

แต่ไม่คิดอิจฉา เพราะผมก็มีเท็ดกับแบร์เหมือนกัน

เราคุยกันเรื่อยเปื่อย เรื่องเรียนบ้างเรื่องเพื่อนบ้าง ส่วนมากผมจะเป็นคนชวนคุย เหมพูดน้อยแต่ก็ตอบกลับมาทุกประโยคไม่ปล่อยให้ผมพูดคนเดียว

พอได้ของกินผมก็หยุดพูด สมกับที่คนต่อคิวรอยาวจริงๆ รสชาติอร่อยจนกินไปยิ้มไปด้วยความพอใจ เกือบจะหมดจานถึงรับรู้ได้ว่ามีสายตาหนึ่งกำลังมองอยู่

คนที่เราแชร์โต๊ะด้วย

ไม่รู้ว่าเขามองอยู่นานแค่ไหน แต่พอผมเงยหน้าไปสบตาเขาก็ยิ้มให้เหมือนกับจะรอจังหวะอยู่แล้ว

"คิม"

"หืม?" ผมละสายตาจากคนฝั่งตรงข้ามมามองคนข้างตัวที่ส่งเสียงเรียก

"รีบกิน"

"อื้อ" แล้วผมก็ก้มกินต่อจนหมด เหมอิ่มได้สักพักแล้วเลยนั่งรอ พอกินเสร็จก็เรียกเก็บเงิน เกรงใจคนที่ยังยืนต่อคิวรอจะนั่งนานก็ไม่ได้

ตอนรอเงินทอนผมก็หันไปมองผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง พบว่าเขายังมองอยู่ คราวนี้ผมเอียงคอมองตอบกลับไปตรงๆ แล้วหน้าเขาก็แดงขึ้นมา ริมฝีปากขยับเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง

"ชื่ออะไร...."

"คิม..." เหมเรียกอีกครั้ง ผมหันกลับไปมองเหม ยังไม่ทันได้มองหน้าดีก็พบว่ามีปลายนิ้วโป้งยื่นเข้ามาในระยะใกล้ เหมใช้นิ้วแตะลงที่มุมปากของผม เกลี่ยเบาๆเหมือนกลัวว่าผมจะเจ็บ "กินเลอะ"

จากนั้นก็ดึงตัวผมให้ลุกขึ้น วางมือลงมาที่เอวแล้วประคองผมที่สติหลุดลอยไปนอกโลกกับการกระทำของเขาออกจากร้าน

แผ่นดินไหว สายตาอ่อนโยนของเหมตอนเช็ดปากให้ผม

ทำให้เกิดแผ่นดินไหวสิบริกเตอร์ไปเลย!!

สติกลับเข้าร่างอีกครั้งตอนที่ประตูคอนโดฯของเหมปิดลง กระพริบตาปริบๆสองสามครั้งเจ้าของห้องก็เอาข้าวของที่พาผมไปเก็บที่หอวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาเรียบร้อยแล้ว กระเป๋าอีกใบสำหรับเสื้อผ้าและของส่วนตัวถูกหิ้วหายเข้าไปในห้องนอน ไม่นานเหมก็เดินกลับออกมา

เรายืนมองหน้ากันอีกพักใหญ่ ผมเริ่มสบดวงตาไร้คลื่นนั้นนานๆไม่ไหวเลยหาอะไรมองแทนใบหน้าหล่อเหลานั่นแทน

เริ่มจากการสำรวจห้องรับแขกนี้ที่ตอนเช้าเห็นแค่สิ่งของเด่นๆอย่างโซฟาและโทรทัศน์ ตอนนี้สามารถเก็บรายละเอียดได้มากขึ้นกว่าเดิม กระจกหน้าต่างบานใหญ่เห็นวิวกรุงเทพมหานคร รูปภาพพระอาทิตย์ตอนเช้าที่เดาว่าเขาต้องถ่ายมันด้วยตัวเองประดับผนังอยู่ในกรอบรูปขนาดใหญ่ สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นฝีมือการถ่ายภาพของเขามา

และรูปนี้เหมไม่เคยอัพลงโซเชียลมีเดียใดๆเลย

“สวยจัง”

“อืม” คนถ่ายภาพเดินมาหยุดซ้อนหลังผมที่เข้าไปมองภาพนั้นใกล้ๆอีกที

“จะว่าไปเราเห็นเหมชอบถ่ายรูปพระอาทิตย์ตลอดเลย ทั้งพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตก พระอาทิตย์หน้าร้อนหน้าหนาว หรือแม้แต่พระอาทิตย์ที่แทรกกลางกลุ่มเมฆฝน ทำไมล่ะ” ยื่นมือไปสัมผัสภาพนั้นเบาๆ นึกแปลกใจอยู่หลายครั้งที่อินสตาร์แกรม ทวิตเตอร์รวมถึงเฟสบุ๊คของเหมนั้นมีแต่ภาพวิวทิวทัศน์ต่างๆที่มีพระอาทิตย์เป็นองค์ประกอบทุกภาพ

แม้แต่ภาพตัวเองเขาก็ไม่เคยลง

หรือจะฮิตคุมโทนอย่างคนอื่นๆ

“สดใส” คนด้านหลังเอ่ยขึ้นเบาๆด้วยเอกลักษณ์ของเสียงที่แหบเล็กน้อย

“นั่นสินะ ภาพพระอาทิตย์ของเหมสดใสทุกภาพจริงๆด้วย” พอนึกย้อนดูมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ “แม้แต่กลางเมฆฝนรูปนั้นก็ยังสดใส แสงแดดที่พยายามฝ่าเมฆดำครึ้มออกมาจนสว่างจ้า คิมชอบภาพนั้นที่สุดเลย เหมือนกับฟ้าหลังฝนประมาณนั้น”

“ดีแล้ว”

ผมหันไปมองคนที่ตอบแค่นั้นแล้วเงียบ พบว่าแววตาของเขาเป็นประกายคล้ายจะดีใจ เพียงครู่เดียวก็กลับมาไร้คลื่นเหมือนเดิม กำลังจะพูดอะไรสักอย่างขึ้นมาแต่หางตาผมดันเหลือบไปเห็นชั้นหนังสือด้านหลังเหมเข้าก่อน

“อ๊ะ หนังสือพวกนั้น” ความติ่งไม่เคยปราณีใคร เมื่อมองชัดๆพบว่าเป็นหนังสืออะไรผมก็พุ่งผ่านเหมไปทันที

ลูบคลำดูทีละเล่ม ดึงออกจากชั้นวางช้าๆ พลิกหน้าปกไปมา เหลือบมองเห็นว่าเจ้าของไม่ได้ว่าอะไรก็เปิดออกดู

“เล่มนี้หายากมากเลย ตีพิมพ์ครั้งเดียวแล้วก็ไม่พิมพ์อีกเลย ตามร้านหนังสือก็ไม่มีขายแล้ว แม้แต่ร้านมือสองยังหาไม่เจอเลย เหมมีได้ไง”

“ชอบเหรอ?”

“อื้ม ชอบสิ คิมชอบนิยายจีนมากที่สุดเลย พวกจีนโบราณยิ่งชอบ อ่านได้ทีละหลายชั่วโมง บางทีก็เกือบถึงเช้าก็มี เวลาอ่านแล้วหยุดไม่ได้เลย”

“...........”

“ว่าแต่เหมอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยเหรอ” ไม่ได้จะว่าอะไรนะ แต่บุคลิกและหน้าตาอย่างเหมไม่เหมาะกับนิยายจีนโบราณเท่าไหร่ เขาเหมาะกับแนวสืบสวนลึกลับหรือไขรหัสปริศนามากกว่า

“......เปล่า”

“อ้าว?” หน้าผมคงแสดงออกชัดว่าไม่อ่านแล้วซื้อมาทำไม เหมจึงตอบกลับโดยไม่จำเป็นต้องรอให้ถาม

“ซื้อเพราะ...บางคนชอบ”

“งั้นเหรอ ดีจังเลย” ใครกันนะ คนที่น่าอิจฉาคนนั้น นิยายแนวเพ้อฝันอย่างนี้ส่วนมากคนอ่านน่าจะเป็นผู้หญิง

ไลลา?

“ยืมไหม” ความรู้สึกดำดิ่งถูกฉุดกลับขึ้นมาอีกครั้งด้วยคำพูดเพียงสองคำ สีหน้าผมเปลี่ยนฉับพลันเป็นยิ้มที่กว้างมากๆ พยักหน้ารัวๆจนเส้นผมสะบัดไปมา

“ยืมมมมมมมม ขอคิมยืมนะเหม สัญญาว่าจะดูแลอย่างดีไม่ให้ยับเลย จะรีบอ่านแล้วเอามาคืนด้วย คิมอ่านหนังสือไว”

“ให้ยืม”

“อื้ม”

“แต่ต้องมาอ่านที่นี่”

หมะ หมายความว่ายังไงอะ เหมบอกว่าให้ผมยืมหนังสือได้ แต่ไม่ให้ยืมกลับหอ ต้องมาอ่านที่...ที่คอนโดฯเขาอย่างนั้นเหรอ

แล้วผมจะอ่านรู้เรื่องไหมเล่า!

แต่ก็อยากอ่านอะ

อยากมาห้องเหมด้วย

ใช้โอกาสนี้ตอบรับกลับไปอย่างเนียนๆ เพราะไม่รู้ว่าจะได้อยู่กับเหมอย่างนี้อีกเมื่อไหร่ แม้ว่าเขาจะบอกว่าเราเป็นแฟนกัน ผมก็ไม่กล้าจะโทรไปรบกวนเวลาส่วนตัวเขาเท่าไหร่

“ก็ได้ เอาไว้หลังสอบเสร็จคิมจะมาอ่านช่วงกลางวันนะ จะอ่านเงียบๆไม่รบกวนเหมเลย”

หลังจากนั้นผมก็รีบเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว กลัวถูกจับได้ว่าอยากมาเจอเหมอีกด้วยการพูดเรื่องติว เหมเลยเดินไปนั่งที่พื้นหน้าโซฟา มีโต๊ะกลางตัวเตี้ยอยู่ ผมเดินตามไปนั่งแบบเดียวกันบ้าง เอาหลังพิงกับโซฟาไว้แล้วเปิดหนังสือเริ่มอ่านกัน

เนื้อหาเยอะมากและเป็นวิชาท่องจำเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ขนาดว่าเหมจดโน้ตย่อมาแล้วก็ยังใช้เวลาอ่านนานมากเนื่องจากเขาจดละเอียดและลงเนื้อหาสำคัญทั้งหมด เอามารวมกับของผมแล้ว กว่าจะเงยหน้าขึ้นจากหนังสืออีกครั้งพระอาทิตย์ที่เหมชอบก็ใกล้ตกดินแล้ว

“เย็นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย” ท้อใจจัง นี่ผ่านมาได้แค่ครึ่งทางเอง คืนนี้จะอ่านจบหรือเปล่าเนี่ย ไม่น่าเสียเวลาไปหาร้านผัดไทไกลๆกินเลย

“พักก่อนไหม” เหมหยิบที่คั่นมาคั่นตรงเนื้อหาที่อ่านค้างไว้ บิดตัวเล็กน้อยคลายความเมื่อยล้า ตลอดเวลาครึ่งวันที่นั่งอ่านหนังสือกับเงียบๆ เราแทบไม่ได้ขยับตัวเลย

“ก็ดีนะ พักสายตาด้วย เหมหิวหรือเปล่า นี่ก็จะหกโมงแล้ว”

“อืม”

“ถะ ถ้าอย่างนั้นคิมทำอะไรให้ทานเอาไหม ด้านล่างมีซูเปอร์มาเก็ตอยู่ ลงไปซื้อของสดขึ้นมาทำกันเองดีกว่า” ให้ออกไปหาอะไรกินข้างนอกก็คงเสียเวลาขับรถไปมา

“คิมจะทำ?” เหมไม่ได้มีสีหน้าดูถูกตอนที่ถาม บอกไม่ถูก คล้ายเขาดูสนใจมากกว่า

“วางใจว่ากินได้ คิมทำอาหารเป็นนะ ช่วยแม่เข้าครัวบ่อยๆ เท็ดกับแบร์ก็เคยกินแล้วไม่ท้องเสีย” พอยกตัวอย่างคนที่เคยชิมอาหารที่น่าเชื่อถือออกไป เหมก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หรือเหมจะไม่ชอบเพื่อนๆของผมกันนะ

“เอาสิ” ค่อยโล่งอก ในที่สุดเหมก็ยอมตกลง

“ถ้าอย่างนั้นเหมอยากกินอะไรล่ะ”

“คิม...”

“!!!” ผมช็อกไปหลายวินาที ดีที่เหมพูดต่อ

“...ที่อยากทำ”

อะไรก็ได้ที่คิมอยากทำ

อย่างนี้หรือเปล่า?

คิดว่าเขาจะกินผมซะอีก งื้ออออ คิมกินไม่ได้นะเหม

คิมเป็นคน

ไม่ใช่อาหารสักหน่อย

“งะ งั้นเหมหุงข้าวเป็นใช่ไหม” เขาพยักหน้า “คิมลงไปซื้อของสดแป๊บนึงนะ เดี๋ยวกลับขึ้นมาทำ”

พูดลิ้นแทบพันกันจบผมก็รีบวิ่งออกจากห้องไป หลังควบคุมหัวใจไม่ให้เต้นแรงจนระเบิดเพราะความเขินแล้วก็ลงไปซื้อของสดที่ซูเปอร์ใต้คอนโดฯของเหมเพื่อเอามาทำอาหาร ด้วยความอ๊องของตัวเองสุดท้ายเหมก็ตามลงมาอยู่ดีเพราะว่าผมไม่มีคีย์การ์ดที่จะกดให้ลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบน

ผมกลับขึ้นมาเตรียมอาหารเงียบๆ ตั้งใจจะทำข้าวห่อไข่ จำได้ว่าเคยเห็นเหมชอบสั่งมากินที่โรงอาหารอยู่ช่วงหนึ่งเลยคิดว่าเหมน่าจะกินได้

“ทำอะไร” เหมมาหยุดยืนด้านหลังอีกแล้ว สายตามองทุกอย่างด้วยความสนใจจนผมอดยิ้มไม่ได้

“ข้าวห่อไข่น่ะ วันก่อนคิมเห็นสูตรในอินเทอร์เน็ตหน้าตาน่ากินมากๆเลยกะว่าจะลองทำดู ยังไม่เคยลองทำให้ใครชิมมาก่อนเลย เหมจะกินได้ไหม ไม่อย่างนั้นคิมทำอย่างอื่นให้ได้นะ อย่างข้าวผัดธรรมดา”

“เอาข้าวห่อไข่” สรุปเหมก็จะกินเมนูที่ผมทดลองทำ แอบไม่เข้าใจเล็กน้อยกับสายตาแวววาวตอนผมพูดว่ายังไม่เคยลองทำให้ใครชิมมาก่อน สงสัยเหมจะชอบทดลองเมนูใหม่ๆล่ะมั้ง

“ตกลง งั้นไปนั่งรอก่อนก็ได้นะ คิมทำไม่นาน” ว่าแล้วก็หันกลับไปเตรียมอุปกรณ์และเครื่องปรุงต่างๆ

ได้มาทำอาหารที่ห้องของเหมอย่างนี้ผมตั้งใจและอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จะต้องทำออกมาให้อร่อยที่สุดเพื่อให้เหมประทับใจให้ได้ อย่างน้อยการคบผมเป็นแฟนก็มีประโยชน์ตรงผมทำอาหารอร่อยก็ยังดี

จู่ๆการฮัมเพลงไปทำอาหารไปของผมก็มีอันต้องสะดุด

เสียงเงียบหายไปอย่างกะทันหันเพราะเจ้าของห้องที่ขยับเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ผมหันไปมองเหมที่อยู่ใกล้มาก

มือไม้ก็พาลสั่นจนควบคุมไม่ได้

เหมเหมือนไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าตอนนี้กำลังปั่นป่วนความคิดและจิตใจของผมอยู่ สายตาเขากำลังมองมือผมที่หยิบส่วนผสมต่างๆลงผัดในกะทะ

ส่วนอกกว้างของเขา

ก็แนบสนิทกับแผ่นหลังของผมจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ส่งผ่านมาทางร่างกาย

ทำไงดี กะ กระปุกเกลือคืออันไหนล่ะเนี่ย ฮือออออออ


.........................................

คนแต่งหิวข้าวห่อไข่ และกำลังคลั่งนิยายจีนค่ะ แหะๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13.153K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,921 ความคิดเห็น

  1. #11818 mook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:14

    งื้อเจอแบบนี้แล้วใจไม่ดีเลยอ่าาา🥰🥰🥰

    #11,818
    0
  2. #11755 bimbbye13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 22:36
    หิวเลยยย
    #11,755
    0
  3. #11717 ยักษ์ใหญ่ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 15:32
    แม่คะๆ พบคนหวงของค่ะ ต้องทำยังไงคะ!!!!!
    #11,717
    0
  4. #11671 Pamgun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 20:55
    ช่วยน้องหากระปุกเกลือก๊อน555555555555555555555555555
    #11,671
    0
  5. #11617 parkraerim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 21:45
    มีคนล่อเก่งอยู่ตรงนี้ค่าาาาา น้องไม่เคยทันเลยอ่ะ โดนมัดมือชกบ่อยแล้วก็มีคนขี้หึงเก่ง หวงเก่ง โอ้ยยยยย น้องจะรู้ตัวไหมอ่ะ คนเขาดูออกนะคะคุณเหม
    #11,617
    0
  6. #11616 dubleT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 19:23
    เหมร้ายมากกกกกก ก ไก่ล้านตว
    #11,616
    0
  7. #11604 baekbow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 12:42
    โง้ยยย เหมก็คือใส่ใจเก่งงง เห็นเขาชอบหนังสือนี้ก็ซื้อเก็บไว้ หวงเก่งด้วย ได้ยินว่าทำอาหารให้เพื่อนกินก็เคือง เอ็นดู 555
    #11,604
    0
  8. #11587 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:47
    ยังไม่ทันจะได้รู้ชื่อน้อง คุณเขาก็ออกตัวแล้วนะคะ
    #11,587
    0
  9. #11546 Yinggi11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 07:24
    เป็นน่ารักกกก เเงเเง
    #11,546
    0
  10. #11538 thongda (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 17:41
    นายมันร้ายว่ะเหม
    #11,538
    0
  11. #11519 kookmin312537 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 19:28
    เขินนนนน
    #11,519
    0
  12. #11446 kittenO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:01
    เหมร้ายมากนะ ให้เตรียมชุดเลย5555
    #11,446
    0
  13. #11417 nim1101 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 18:41
    เหมร้ายยยยย
    #11,417
    0
  14. #11401 issad (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 04:23
    เหมหนอเหม รุกเก่งไรเก่งงงง!!!
    #11,401
    0
  15. #11397 iimookiie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 02:56
    เหมแบบบบ กรี๊ดดก เขินมากกกกกโอ้ยยยย
    #11,397
    0
  16. #11246 SSHL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 12:24
    ยัยคิมซื้อบื้ออออ
    #11,246
    0
  17. #11151 moon_jaelim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:52
    คิม หนูน่ารักมากก
    #11,151
    0
  18. #11148 pxpeach (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 19:45
    เหมร้ายกาจมากกกกก ใจชั้น
    #11,148
    0
  19. #11118 YanisaCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 19:13
    อรั้ยยยยย
    #11,118
    0
  20. #11102 BLgdhdjsjs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 01:07
    แงงงงงงง เขิน
    #11,102
    0
  21. #11056 NACHI1743 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:46
    กรี้ดดดด!!!! คอแหกหมดแล้วแม่!!
    เขินไม่ไหวววววววววววววววว
    #11,056
    0
  22. #11001 Spices_smile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 23:05
    เขินนนนนนน
    #11,001
    0
  23. #10949 yuri_miko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 14:22
    น่ารักกกกกกกกก
    #10,949
    0
  24. #10918 _jppm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 12:08
    น้องงลนแล้ว 555555
    #10,918
    0
  25. #10909 อุทิศ​ตนให้อีแจอุค (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 08:13
    เ-่ากินน้อง
    #10,909
    0