END llแสงแดดกลางลมหนาวll [Yaoi] [Nana-Naris]

ตอนที่ 2 : คุณแสงแดด #2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 158,084
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15,117 ครั้ง
    15 ส.ค. 62







*รีไรท์*



1


เหมันต์คือชื่อของเขา

ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อนี้ก็สะดุดหูทันทีเพราะมันคล้ายกับชื่อของผมมาก

ไม่ใช่ความหมายที่คล้ายคลึง จะว่าเหมือนก็เหมือน จะว่าแตกต่าง มันก็แตกต่าง

ผมคือคิมหันต์ที่แปลว่าฤดูร้อน ส่วนเขาคือเหมันต์ที่เป็นฤดูหนาว

อ่า เราแตกต่างกันจริงๆด้วยสินะ

แต่ผมก็หลงรักลมหนาวที่สงบนิ่งเข้าไปแล้ว รักโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรัก

เพียงแค่จังหวะหนึ่งที่น่าเบื่อในหอประชุม อาจารย์ใหญ่ซึ่งกำลังปฐมนิเทศยาวเหยียดในเช้าวันเปิดเทอมแรกของชั้นมัธยมปีที่สี่ เชื่อว่าส่วนมากนั้นคงจะเบื่อไม่ต่างไปจากผม ยิ่งอาจารย์ใหญ่เป็นคนที่ได้จับไมค์แล้วเหมือนผีนักร้องโอเปร่าเข้าสิง โทนเสียงขับกล่อมน่าหลับนอนยิ่งนัก

ขณะที่กำลังหาท่านั่งที่จะบดบังสายตาเหล่าอาจารย์ไม่ให้รู้ว่าผมเตรียมจะหลับ ก็พบว่ามีดวงตาหนึ่งมองมาทางนี้พอดี

แย่ล่ะ เมื่อกี้ผมพลิกหาท่าไปเยอะด้วยสิ

เราสบตาวัดใจกันอยู่ครู่หนึ่ง ผมกำลังคิดว่าเขาจะยกมือขึ้นฟ้องอาจารย์ไหมเขาก็หันกลับไปซะแล้ว ด้วยความระแวงผมก็มองเขาต่ออีกพักใหญ่

อ่า...เขาหลับ

นั่งกอดอกก้มหน้าสัปหงกอย่างไม่เกรงกลัวจะถูกเรียกไปอบรมจังหวะโอเปร่าต่อจากพิธีปฐมนิเทศเลย

เหมือนว่าเขาจะซ่อนตัวได้ดีนะ เพราะตลอดพิธีจนเลิกก็ไม่เห็นว่าจะมีอาจารย์คนไหนสนใจเขาเลย

นั่นคือครั้งแรกที่ผมได้พบกับคุณฤดูหนาวของผม

 

"ว่าไงซิ อีกทีนะ" แบร์ตาค้างไปแล้ว เธอน่าจะตกใจมากจนพูดผิดผมเลยหวังดีเรียบเรียงประโยคให้ใหม่

"ว่าไงนะ อีกทีซิหรือเปล่า"

"เออน่า อะไรก็ช่างเถอะ แต่ช่วยพูดอีกรอบนะคิม มึงไปทำอะไรมา"

"เราบอกกี่ครั้งแล้วว่าเป็นผู้หญิงไม่ให้พูดมึงกูน่ะ"

"ทีเท็ดมึงยังพูดกับมันได้" แบร์ก็ยังคงไม่ฟังเหมือนเดิม เรียกร้องความยุติธรรมด้วยการอ้างถึงฝาแฝดของตัวเองที่นั่งส่ายหน้าเหนื่อยใจอยู่ข้างๆ

"ก็เท็ดเป็นผู้ชาย แต่แบร์เป็นผู้หญิงนี่ มันไม่เหมือนกัน"

"พวกมึงมันเหยียดเพศ ไม่เท่าเทียมทางสังคม"

"ปล่อยมันไปเหอะ อยากจะพูดอะไรให้มันพูด" ฝาแฝดต่างเพศส่ายหน้าอีกรอบ ก่อนจะเลิกให้ความสนใจกับแบร์แล้ววกกลับมาถามผมเรื่องเดียวกับฝาแฝดตัวเอง "สรุปว่ามึงทำจริงดิ"

"ก็....อือ" พยักหน้าขึ้นลงสองครั้ง เหมือนว่าหน้าผมจะร้อนนิดๆ "ว่าไปแล้วก็เขินจังเลยเนอะ"

"เดี๋ยวๆ ไอ้เรื่องเขินไม่เขินไว้ก่อน มาสรุปก่อนว่ามึงไปสารภาพรักกับเหมมาจริงดิ" แบร์อ่ะ ทำไมต้องขัดอารมณ์กันด้วย อีกนิดผมจะบิดตัวเป็นผ้าในเครื่องปั่นแล้วนะ ขอเขินก่อนสิ!

"ไม่ได้สารภาพรัก"

"อ้าว??" เท็ดดี้กับแบร์ร้องขึ้นพร้อมกัน "ก็มึงบอกว่าไปขอเหมเป็นแฟน"

"ใช่ ขอ แต่ไม่ได้สารภาพรักนี่ ก็ขอเฉยๆ"

"โอ้ย มึง...เออช่างมัน" แบร์ร้องโหยหวนอีกรอบ จากนั้นก็ยกมือโบกๆทิ้งไป "แล้วเหมตอบว่า?"

"อืม"

"อะไร อย่าอ้ำอึ้งดิ รีบๆเล่า"

"ก็บอกว่า อืม ไง เหมตอบว่าอืม!"

"แปลว่าพวกมึงเป็นแฟนกันแล้ว" เท็ดยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ใช่...มั้ง?" คำแรกก็ตอบอย่างมั่นใจนะ แต่สักแป๊บผมก็เริ่มไม่มั่นใจแล้ว

"อะไรของมึงเนี่ย ใช่แล้วทำไมมีมั้ง สรุปเป็นหรือไม่เป็น"

"ก็ไม่รู้อ่ะ พอเหมตอบว่าอืม พวกพี่ๆก็พากันโห่แซว เราเขินเราเลยวิ่งออกมาจากตรงนั้นเลยอ่ะแบร์ ทำไงดี ตกลงเรากับเหมเป็นแฟนกันหรือยัง เราไม่ได้คอนเฟิร์มกลับไปด้วยสิ" ผมจะเสียโอกาสไหม หรือว่าเหมจะคิดว่าผมยกเลิกคำขอไปแล้ว

ผมเบะปากอยากจะร้องไห้ ขณะที่เพื่อนฝาแฝดทั้งสองกลับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า สักพักเท็ดดี้ก็เก็บของบนโต๊ะเข้ากระเป๋าเป้ตัวเองและลุกขึ้น

"เข้าเรียนกันเถอะ"

"เดี๋ยวดิเท็ด มาช่วยกูคิดก่อน"

"เออ เข้าเรียนเหอะ" แบร์ก็ลุกขึ้นอีกคน

ทำไมไม่มีใครช่วยผมคิดเลย ผมกำลังกัดปากคิดหนักว่าตกลงผมกับเหมเป็นแฟนกันหรือยัง เท็ดก็ฉุดแขนผมให้ลุกยืนแล้วยัดกระเป๋าใส่มือ

"คิดไปก็เท่านั้น ตอนนี้ได้เวลาเรียนก็ต้องเรียน เอาไว้เลิกเรียนมึงค่อยกลับไปถามเหมใหม่ว่าสรุปแล้วเป็นแฟนหรือไม่เป็น ตกลงไหม" เท็ดบอกเสียงเรียบ

ผมคิดตาม แล้วก็พยักหน้า เริ่มจะยิ้มออกมาได้

"นั่นสินะ งั้นไปเรียนกันเถอะ" คิดไปก็เท่านั้น เป็นเด็กก็ต้องเรียนเนอะ

 

อาทิตย์หน้าก็สอบไฟนอลแล้วแต่เรากลับไม่ได้สบายอย่างที่คิด นอกจากอาจารย์จะอัดเนื้อหาอย่างหนักหน่วง งานที่ต้องส่งก่อนสอบจะมากมาย ก็ยังแอบปล่อยเลทอีกด้วย

ผมกับเพื่อนเดินหิวโซแทบไม่มีแรงจะลงบันไดตึกเรียน ยิ่งมองไปบนท้องฟ้าที่มืดสนิทก็ยิ่งท้อใจ

"ไม่ไปห้องสมุดแล้วแต่ไปหาร้านข้าวกินเลยได้มั้ยอ่า" ผมส่งเสียงท้อแท้ไปให้เพื่อนๆ ตอนนี้ไม่มีแรงจะทำรายงานหรืออะไรแล้ว

ผมหิวววว

แบร์ดูนาฬิกาข้อมือ บ่นเรื่องอาจารย์ปล่อยเลทอีกรอบก็หันไปหาฝาแฝดตัวเอง ปรึกษากันทางสายตาก่อนค่อยกลับมามองผม

"อืม งั้นไปนั่งร้านกาแฟหน้าคณะแพทย์ละกัน ข้างๆมีร้านอาหารตามสั่งด้วยจะได้สั่งมากิน ไม่เสียเวลา" พอเท็ดอนุญาตผมก็ตาลุกวาว ค่อยจะมีไฟขึ้นมาหน่อย

เราเดินมาตึกแพทย์ที่อยู่ไม่ไกลคณะเราเท่าไหร่ ด้านหน้าคณะแพทย์คือสวรรค์ของเหล่านักศึกษาก็ว่าได้เพราะเป็นแหล่งร่วมร้านอาหารและร้านกาแฟ ขนมต่างๆมากมาย

เนื่องจากเด็กแพทย์เรียนหนัก อ่านหนังสือดึก ที่ตรงนี้เลยเป็นทำเลทองของคนค้าขาย พวกนักศึกษาคณะอื่นก็ได้อานิสงไปด้วยจึงเห็นเด็กๆหลายคณะปะปนกันไปที่นี่

ยิ่งช่วงนี้ใกล้สอบคนเลยเยอะเป็นพิเศษ

"คิม...นั่นเหม"

"แค่กๆๆ อะไรนะ" ผมสำลักข้าวคำแรกที่ตักเข้าปาก เงยหน้าขึ้นไปหาแบร์ สายตาเพื่อนไม่ได้อยู่ที่ผมแต่เป็นโต๊ะหนึ่งในร้านกาแฟนี้ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในร้าน

กลุ่มของเหมยังคงโดดเด่นเช่นเคยแม้ว่าจะยังเรียนแค่ชั้นปีที่หนึ่ง ตอนนี้พวกเขาไม่ได้พูดคุยเล่นหัวเราะกันอย่างเมื่อวานแล้ว แต่กำลังตั้งหน้าตั้งตาติวหนังสือกันแบบไม่รับรู้ถึงสายตาของคนหลายๆโต๊ะที่มองไปทางพวกเราเลย

สำหรับผม เหมยังเป็นคนเดียวที่อยู่ในสายตา

"บังเอิญจริงๆ สงสัยพวกนั้นจะนั่งที่นี่กันประจำแน่เลย เซคฯพวกนั้นคงเลิกก่อนเรา" แบร์เปรยๆขึ้นมา ผมกับเหมเรียนคณะเดียวกันแต่โดนจับแยกไปคนละเซคฯ ต้องเป็นเทอมหน้าถึงจะได้เลือกเอง ซึ่งผมตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะลงเซคฯเดียวกับเหม ลองให้เท็ดดี้ไปแอบถามเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเหมดูก็ได้ว่าจะลงเซคฯไหนแค่นี้ก็เรียบร้อย

"ไปทักดิ มึงจะได้ถามเรื่องนั้นด้วย" เท็ดหันกลับมาทางผมแล้วหลังจากที่พวกเรามองกลุ่มของเหมอยู่แป๊บนึง

ผมส่ายหน้าทันทีอย่างไม่ต้องคิด

"ไม่เอาหรอก เขาติวกันอยู่ไปรบกวนเปล่าๆ"

"แต่มึงเป็นแฟนนี่ เข้าไปทักคงไม่เป็นไร"

"แล้วถ้าเกิดเหมไม่ทักกลับล่ะ หน้าแตกดิ" พอแบร์พูดแบบนี้ผมก็ยิ่งลังเลเข้าไปใหญ่ เราก็รู้กันดีว่าเหมไม่ใช่คนที่ชอบพูดมากนัก บุคคลิกก็เข้าถึงยากหากไม่สนิท

สำหรับผมไม่รู้ว่านับว่าสนิทกันได้หรือเปล่า อยู่โรงเรียนเดียวกันก็คอยแต่แอบมองเขา มาเรียนมหาลัยก็ไม่ได้ต่าง ครั้งแรกที่เราได้คุยกันก็คือเมื่อวานที่ผมเดินเข้าไปขอเหมเป็นแฟนนั่นแหละ

หรือผมจะสนิทกับเขา แต่เขาไม่ได้สนิทกับผม

อย่างนี้หรือเปล่า

"งั้นเริ่มทำงานกลุ่มเลย" เท็ดเห็นผมกับแบร์นิ่งไปนานก็สรุปให้ เราพยักหน้าแล้วเริ่มลงมือทำรายงานกันไปสั่งกาแฟไปดื่มไปด้วย

ผมไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่คอยเหลือบมองเหมจนถูกเท็ดดุอยู่สองสามครั้ง ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆงานก็เสร็จ ก่อนหน้านี้เราแบ่งหัวข้อทำไปเรียบร้อยแล้ว แค่รวบรวมเนื้อหามาต่อกันเท่านั้นเอง

ได้เงยหน้าจากจอโน้ตบุ๊คอีกครั้งก็พบว่า

เหมกำลังมองผมอยู่

"เขามองมึง" แบร์ย้ำให้รู้ว่าผมไม่ได้คิดไปเอง

"ทำไงดี" ผมก้มหน้าหลบสายตาเหมลงไปที่หัวเข่า กระซิบถามแบร์เสียงเบาๆไปด้วย

"ยิ้มให้เขาดิ เผื่อจะมีโอกาสได้เดินเข้าไปทัก มึงเป็นแฟนแล้วนะ ไม่ใช่แค่คนแอบมองอีกแล้ว"

"จะดีเหรอแบร์" ไม่มั่นใจเลย

"ดี เงยหน้าแล้วยิ้มเดี๋ยวนี้ไอ้คิม ก่อนที่เหมของมึงจะหันไปทางอื่น อ๊ะ เหมมองสาวโต๊ะข้างๆแล้ว"

ผมรีบเงยหน้าขึ้นทันที ในใจร้องประท้วงไม่อยากให้เขามองคนอื่น จนลืมคิดไปว่า เขาคนนั้นไม่เคยสนใจสิ่งต่างๆรอบตัวอยู่แล้ว

ผมถูกแบร์หลอก

เหมยังคงมองมาที่ผมเหมือนเดิม

"ยิ้มไอ้คิม" ผมทำตามเสียงแบร์สั่งเหมือนถูกวางโปรแกรมไว้ เผลอยิ้มออกไปให้กับเหม

แล้วก็ต้องยิ้มเก้อเมื่อทางนั้นแค่มองนิ่งๆเหมือนเดิม

หรือเขาไม่ได้มองผม

"ลองโบกมือ" อีกครั้งที่ทำตามคำสั่งของเพื่อน ยกมือขวาขึ้นมาโบกทักทาย

แต่เหมก็ยังคงนิ่งสนิทเหมือนเดิม

เขาไม่ได้มองผมจริงๆด้วยสิ

"แหะๆ เราไปห้องน้ำก่อนนะ" ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหน้าแตก หันไปพูดกับเพื่อนเสียงอ่อยแล้วหยิบกระเป๋าหนีไปห้องน้ำทันที รู้สึกอับอายขอไปตั้งหลักแป๊บนึงเถอะ

ใช้เวลาทำใจอยู่เกือบสิบนาทีผมก็เดินออกจากห้องน้ำ รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปแล้วกลับมาได้อีกครั้ง

พอกลับมาที่โต๊ะ กลุ่มของเหมก็ไม่อยู่แล้ว

เสียดายจังยังแอบมองไม่เต็มอิ่มเลย

ท่าทางว่าพวกนั้นจะติวกันเสร็จแล้วแยกย้ายกันกลับบ้านแน่ๆ ช่วงเวลาใกล้สอบอย่างนี้คงจะไม่ไปเที่ยวเล่นที่อื่นหรอกนะ ผมกลัวว่าเหมจะอ่านหนังสือไม่ทันจริงๆ

"หืม?" พอนั่งลงที่ตัวเองก็เห็นแก้วพลาสติกบรรจุน้ำสีแดงวางอยู่ข้างหน้า จำได้ว่าผมไม่ได้สั่งอะไรเพิ่มนะ เท็ดดี้กับแบร์ก็ไม่มีของแบบนี้ มีแค่ผมคนเดียว "ของใครอ่ะ"

"ของมึง" แบร์ตอบพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ

"แต่เราไม่ได้สั่งนะ แบร์สั่งเหรอ หรือเท็ด?"

"เปล่าพวกกูไม่ได้สั่ง"

"อ้าว งั้นคงเอามาส่งผิดโต๊ะแล้วล่ะ เอาไปคืนพี่เขาเถอะ" ผมหยิบแก้วจะเอาไปคืนที่เค้าเตอร์ ไม่อยากทานของที่ไม่ใช่ของตัวเอง สงสารหากว่าส่งผิดโต๊ะจริงพนักงานอาจจะถูกหักเงินก็ได้ หรือไม่เจ้าของตัวจริงอาจจะโวยวายที่ได้เครื่องดื่มล่าช้า

"ไม่ต้องๆ ของมึงจริงๆ มีคนสั่งให้"

"อ๊ะ" มีคนสั่งให้ผมเหรอ ผมหันมองไปรอบๆร้านที่ใกล้จะปิดแล้ว

"อย่าหาเลย คนสั่งเดินออกไปได้สักพักแล้ว รับไปเหอะ น้ำแตงโมปั่นของโปรดมึงเลยนี่"

"แล้วใครสั่งให้เราอ่ะแบร์ เรารู้จักไหม"

"รู้จักดิ มึงรู้จักดีเลยล่ะ"

".........."

"เพราะคนที่สั่งไอ้นี่คือแฟนมึง"

"!!"

"ใช่ คนที่เดินไปสั่งน้ำแตงโมปั่นแล้วเอามาวางไว้ที่โต๊ะของมึงตอนที่มึงเข้าห้องน้ำน่ะ....คือเหมันต์ไง"

หะ เหมันต์...เหมเหรอ!!

 

ผมถือแก้วน้ำแตงโมปั่นเดินลอยออกจากประตูร้าน คิดหาวิธีจะกลับหอให้ไวที่สุดเพื่อเอาเจ้าเครื่องดื่มสีแดงแก้วนี้ไปแช่ช่องแข็งไว้

ผมจะไม่ดื่มมันเด็ดขาด จะเก็บไว้ชั่วชีวิตเลย

น้ำเหม เอ๊ย น้ำของเหมเชียวนะ

เอ๊ะ ก็ถูกแล้วนี่...มันต่างกันตรงไหน????

"มึงไปกับพวกกูแล้วกัน เดี๋ยวไปส่งที่หอให้" พอเท็ดเอ่ยปากออกมาอย่างนั้นผมก็รีบพยักหน้ารับทันที ทุกครั้งผมจะเกรงใจอยู่หรอกที่ต้องให้เพื่อนวนรถไปส่ง แต่วันนี้ขอทิ้งความเกรงใจไปก่อนแล้วกัน

ภารกิจแช่แข็งเจ้าน้ำแตงโมปั่นสำคัญที่สุด

"อื้ม รบกวนด้วยนะ"

"แต่กูว่า คงไม่ต้องแล้วมั้ง...โน่น" แบร์ยิ้มแปลกๆอีกครั้ง คราวนี้ประหลาดกว่าเดิมด้วย ได้ยินแบบนั้นผมกับเท็ดก็หันไปดูบ้าง

แล้วหัวใจผมก็เต้นแรงอย่างกับคนบ้า

ผู้ชายตัวสูงคุ้นตาในชุดนักศึกษาไม่ถูกระเบียบเท่าไหร่ทำให้ผมแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น

ร่างสูงโปร่งยืนพิงรถยนต์คันที่จอดเอาไว้ริมถนนห่างจากร้านกาแฟไปไม่มาก สายตานิ่งสนิทมองขึ้นไปยังดวงจันทร์กลมโตสว่างสไว ใบหน้าเรียบเฉยติดเย็นชานิดๆเดาได้ยากว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน

แบบที่ผมชอบเรียกในใจว่า หน้าแมวง่วง

เจ้าแมวง่วงคงได้ยินเสียงพวกเราถึงได้ละสายตาจากดวงจันทร์ที่มีกระต่ายมาทางนี้

ใจผมแทบจะหลุดออกมาเต้นตรงพื้นด้านหน้าแล้ว

เหมมองมา

ครั้งนี้เขามองมาที่ผมจริงๆ

หลังจากนั้นเขาก็ยืดตัวตรง ส่งสายตาเหมือนจะบอกว่าให้ผมเดินไปหา ผมเดาเอาว่าอย่างนั้นเลยค่อยๆก้าวไปหาเขาช้าๆ

ใจจริงไม่อยากจะช้านักหรอก แต่ขามันสั่นจนก้าวไม่ออกต่างหาก

ฮือออออออ

"หะ เหม ยังไม่กลับอีกเหรอ" ผมทำใจกล้าทักออกไป ในมือบีบแก้วน้ำแตงโมปั่นไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น ลุ้นอยู่ว่าเขาจะตอบกลับมาหรือเปล่า

"กลับ" ดีจัง เขาตอบกลับมาด้วย แม้ว่าเสียงจะเบาก็ตามเถอะ

"งะ งั้นบ๊ายบายนะ กลับบ้านดีๆล่ะ" ผมยิ้มกว้างแล้วโบกมือลาด้วยความดีใจที่เขาตอบกลับ แต่อีกฝ่ายกลับขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย

"กลับ"

"อื้อ ขับรถดีๆล่ะ" โอ๊ยย เสียงโคตรสั่นเลย

จะมีอะไรดีใจกว่านี้ได้อีก

ผมได้คุยกับเหม!

"อืมกลับ...ขึ้นรถสิ"

!!!!!

เมื่อกี้....เหมว่ายังไงนะ!!

 



.............................................................

งู้ยยยยย คุณฤดูหนาวมานิ่งๆ ทำคุณแสงแดดละลายเลย

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15.117K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,921 ความคิดเห็น

  1. #11895 namwarncm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 05:09
    เหมค่าตัวเเพงเราเข้าใจ5555
    #11,895
    0
  2. #11887 TTSRLN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2564 / 11:33
    ฟันหลอเหรอเหมมม ไม่กล้าพูด
    #11,887
    0
  3. #11882 momomay79 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2564 / 21:04
    เดี๋ยวออกค่าตัวให้พูดเยอะๆหน่อยเหม 55555 อ่านรอบสาม
    #11,882
    0
  4. #11878 Hamavari19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 01:26
    บทพ่อคือน้อยมาก 55555
    #11,878
    0
  5. #11846 KatCher (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 21:52
    งื้อออออ! ชั้นเขินมาก เขามองน้องแหละ แถมซื้อน้ำแตงโมปั่นให้ด้วย แล้วไปส่งอีก ชั้นกรี๊ดดดด
    #11,846
    0
  6. #11812 mook (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:47

    คุณเหมคะพูดเยอะๆกว่านี้ก็ได้มั้งคะน้องยิ่งมึนๆอยู่นะ55555

    #11,812
    0
  7. #11787 plajun8998 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 21:34
    งื้อออออ ทั้งตอนกลับคำเดียวทำเราเขิลเลยอะ
    #11,787
    0
  8. #11783 wandee16 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 01:12
    แงงง เขินน><
    #11,783
    0
  9. #11777 Harry_Patter (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 09:36
    นี่ซึนหรือเปล่าคุณหนาว
    #11,777
    0
  10. #11772 furern (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 22:37
    โอ้ยยยยยยอะไรเอ่ยใจสั่น...ชั้นเอง งื้ออออออออมันเป็นเขินโว้ยย
    #11,772
    0
  11. #11749 Yinggi11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 20:00
    งื้ออออ
    #11,749
    0
  12. #11727 Pokky_bow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 20:39

    ย้อนมาอ่านรอบที่ 5 ก็ยังงุ้ยๆๆๆๆในใจ 🥰🥰🥰🥰
    #11,727
    0
  13. #11703 Now At The CHA (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 23:42
    มือหงิกแร้ววววว บรรยายได้เขินมากๆเลยค่ะ นึกถึงเวลาที่เราแอบชอบใครสักคนเลย โอ้ยฮือ ขอตัวไปนวดนิ้วก่อนนะคะㅠㅠ
    #11,703
    0
  14. #11688 Avista (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 09:31
    น่ารักดกกกกดดกกก
    #11,688
    0
  15. #11667 Pamgun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 19:56
    โอ้ยยยยย พี่เหม
    #11,667
    0
  16. #11661 nanny3127 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 17:52
    โอ้ยน่ารักก็น่ารักสงสารก็สงสารน้อนไม่มั่นใจแฟนตัวเอง5555
    #11,661
    0
  17. #11658 neena_tuan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 23:39
    ละลายแล้ววว
    #11,658
    0
  18. #11644 motanoy-naruk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 18:23
    น่ารักกกก
    #11,644
    0
  19. #11638 Makkham (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 23:15
    กลับ...โอ๊ยยเเค่2ตอนก็เขินเเย้วต้าวเเมวง่วง
    #11,638
    0
  20. #11598 baekbow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 21:07
    งื้ออออออ ขนาดพูดอยู่ไม่กี่คำยังเขินเลยอ่าาาา ซื้อน้ำให้เขา แถมรอรับกลับบ้านด้วย
    #11,598
    0
  21. #11582 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 16:23
    น้องน่ารักมุ้บมิ้บ
    #11,582
    0
  22. #11559 chantima2302 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 23:08
    คลั่งรัก5555
    #11,559
    0
  23. #11541 Yinggi11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 22:52
    น่ารักจริงด้วย
    #11,541
    0
  24. #11509 kookmin312537 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:41
    น่ารัก
    #11,509
    0
  25. #11506 pi'lin/พิ'ลิน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 11:34
    เอ็นดูวววววว
    #11,506
    0