ตอนที่ 4 : #เด็กมันร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1205 ครั้ง
    1 ก.พ. 62



"ไม่!" ผมตอบอย่างไม่ต้องคิดเลย เรื่องอะไรต้องให้คนแปลกหน้าเข้ามาพักอยู่ด้วย ทำแบบนั้นไม่โง่ก็บ้าแล้ว

ต่อให้ท่าทางจะไม่เหมือนโจร ข้าวของเครื่องใช้มีราคาก็ไม่ได้แปลว่านิสัยใจคอจะเข้ากันได้ ที่สำคัญสุดๆแบบขีดเส้นใต้ไว้สองเส้นเลย คือเด็กนี่มันไว้ใจไม่ได้

ใครจะให้คนที่เราด้วยสายตาเหมือนอยากจะจับกลืนตลอดเวลามาอยู่ในห้อง

"คุณผมไว้ใจได้นะ ไม่ขโมยของหรือหยิบของคุณไปแน่นอน" ก็เพิ่งบอกอยู่ว่าไว้ใจไม่ได้ไง "อีกอย่างที่นี่ก็ใกล้ที่เรียนผมด้วย อยู่ตรงนี้ก็สะดวกดี"

"สะดวกนายแต่ไม่สะดวกฉัน อยากอยู่ใกล้มอ.ก็ไปหาหออยู่สิ มีออกเยอะแยะไป"

"ได้ งั้นผมเช่าห้องนี้"

"จะบ้าเหรอ นี่ห้องฉันจะมาอยู่ได้ไง"

"ผมก็มาเป็นรูมเมทคุณไง" เด็กนี่พูดเหมือนทุกอย่างง่ายไปหมด ไม่ถามผมสักคำว่าผมต้องการรูมเมทไหม ท่าทางผมเหมือนพวกต้องการเพื่อนตลอดเวลาเหรอ?

"ฉันชอบอยู่คนเดียว กลับไปได้แล้ว" ผมบอกแต่คนฟังก็ยังนั่งนิ่ง ขี้เกียจจะใส่ใจเลยเดินหนีเข้าห้องครัว เดี๋ยวก็คงเดินออกไปเองอย่างคราวที่แล้วเมื่อเห็นว่าผมไม่ตกลงด้วยจริงๆ

กระเพาะที่รับอาหารกลางวันไปตอนช่วงบ่ายเริ่มส่งเสียงประท้วงอีกครั้ง นี่ก็ทุ่มกว่าผมน่าจะหามื้อเย็นทานได้แล้ว

หยิบโทรศัพท์ที่ถูกคืนมาแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นสั่งอาหาร ผมรักความสะดวกสบายของประเทศไทยจริงๆ ที่โน่นไม่มีหรอกบริการแบบนี้ ถึงมีก็น้อยมากจนบางครั้งออกไปซื้อกินเองยังจะง่ายกว่า

"ชิ!" พอจะกดสั่งมองเวลาในการจัดส่งแล้วก็ต้องอารมณ์เสีย อีกตั้งชั่วโมงครึ่งใครจะไปรอไหวกัน หิวจะตายอยู่แล้วผมเลยกดยกเลิก แถวนี้ไม่มีร้านอาหารตามสั่งใกล้ๆด้วย ถ้าจะขับรถออกไปหน้าปากซอยพอเงยหน้าดูท้องฟ้าผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่แล้วก็...

อ่า ฝนตกหนักย่อมตามมากับรถติดสุดๆ

"ทำอะไร" เสียงทักจากด้านหลังทำให้ผมสะดุ้ง พอหันกลับไปก็เจอใหญ่อยู่ในระยะใกล้ชิดมาก ผมก้าวเท้าจะถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างทางนั้นก็รู้ทันดักเอาไว้ด้วยการใช้สองมือล็อกสะโพกผมแน่น คิ้วเข้มข้างหนึ่งยกขึ้นเป็นจังหวะกวนประสาท

"ปล่อย" ยกมือขึ้นดันอกกว้างแล้วก็ต้องชะงัก

เจ้าเด็กนี่หรือมันจะรู้ทันว่าผมชอบถึงได้แกะกระดุมเสื้อลงสองสามเม็ด มือผมก็สัมผัสกับผิวเนื้อแข็งที่มีกล้ามมัดพองามเข้า

อืมมม ผิวเนียนชะมัด ดูความเข้มของสีผิวที่พอดิบพอดีนี่สิ ไหนจะกล้ามเนื้อที่ไม่มากเกินไปหรือน้อยเกินไปอีก ถ้าออกกำลังกายสร้างกล้ามเนื้ออีกสักปีสองปีน่าจะแน่นน่ากัดกว่านี้

อ่า น่ากัดจริงๆนะ

โครกกกกกกก

"......."

"/////////"

"อุ๊บ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"นี่! หยุดหัวเราะเลยนะ" ผมขึ้นเสียงดังทั้งที่หน้าร้อนวูบด้วยความอาย อยู่ๆท้องก็ดันร้องลั่นทำลายความเงียบของห้อง เกิดเดธแอร์ไม่กี่วินาทีเจ้าเด็กนี่ก็ผละออกไปกุมตัวงอเป็นกุ้งระเบิดเสียงหัวเราะไร้มารยาท

"ฮ่าๆๆๆ ขอโทษๆ ผมไม่ได้หัวเราะเยาะคุณนะ แค่คิดว่านี่อยากกินผมขนาดแค่จ้องๆลูบๆแล้วท้องก็ร้องเลยเหรอ"

"ใครอยากกินนาย!!" หมอนี่จะทำให้ผมกลายเป็นคนขี้โวยวายไปอีกเท่าไหร่ ผมไม่ได้อยากกินเขาโว้ย

ก็แค่...

ก็แค่จับนิดเดียวเอง

"คุณต้องเห็นสีหน้าตัวเอง น้ำลายไหลยืดลงไปถึงคาง ตาก็จ้องเหมือนแมวเห็นปลาทูขนาดนั้น แล้วยังจะท้องร้องอีก ถ้าอยากกินก็บอกกันดีๆ ผมพร้อมอยู่แล้ว" ใหญ่ทำตาล้อเลียนแล้วคว้าข้อมือผมทำท่าจะลากไปที่ห้องนอน ผมรีบรั้งตัวแล้วตีลงบนมือเขาเต็มแรง

เพียะ

"โอ๊ยคุณ ผมล้อเล่น"

"แล้วถ้าได้?"

"ก็เอาสิ จะรออะไร" ไอ้เด็กลามกเจ้าเล่ห์!

"ออกไปเลย รีบกลับบ้านไปซะป่านนี้แม่นายหายโกรธเข้าบ้านได้แล้ว" ผมชี้นิ้วไปที่ประตู ทั้งโกรธทั้งอายไปหมด

"ใจเย็นๆ ผมล้อเล่นจริงๆคุณ เมื่อกี้ก็แค่รับมุกไง ที่ท้องร้องนั่นเพราะคุณหิวใช่รึเปล่า" ใหญ่ยกสองมือเพื่อยอมแพ้แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง หน้าทะเล้นจริงจังขึ้นนิดหน่อย นิดเดียวจริงๆนะผมยังแอบเห็นเขาขำตอนที่หันหน้าไปทางอื่นอยู่เลย

"ก็...หิว" ตอนนี้หิวจริงๆจนหมดแรงจะเถียงด้วยแล้ว ผมทิ้งตัวนั่งกับเก้าอี้ทานข้าวในครัว เท้าคางมองทะลุประตูห้องครัวไปยังหน้าต่างห้องรับแขกด้านนอก "แต่ไอ้แอพสั่งอาหารบ้าๆนั่นดันคิวยาวเป็นชั่วโมงๆ ฝนก็ตกแบบนี้ออกไปซื้อรถคงติดยาวกว่าจะได้กิน เฮ้ออออ"

ทำใจไว้แล้วว่ามื้อเย็นวันนี้คงต้องพึ่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปล่ะ

แต่แขกไม่ได้รับเชิญกลับเพียงยกยิ้มหมุนตัวไปเปิดตู้เย็นโดยไม่ขออนุญาต สายตาสำรวจเพียงไม่นานก็หันกลับมาอีกครั้ง

"พอมีของสดอยู่บ้าง ผมทำอะไรให้ทานก็แล้วกัน"

"หืม? นายเนี่ยนะ"

"ผมทำไมล่ะ?" เขาตอบคำถามกลับมาด้วยคำถาม ทำหน้าแปลกใจใส่อีก

"ก็นายเป็นวัยรุ่นแถมยังเป็นเด็กผู้ชาย อย่างนายน่ะเหรอจะทำกับข้าวเป็น"

"ผมไม่ใช่คุณนี่ที่ทำอาหารไม่เป็นแต่ก็ซื้ออะไรไม่รู้มายัดใส่เต็มตู้น่ะ"

"ใครบอกว่าฉันทำอาหารไม่เป็นกัน"

"ดูจากของที่ซื้อมีแต่ของสำเร็จรูปเอย ขนมเอย ขนาดผลไม้ยังซื้อแบบที่หั่นเสร็จแล้วตามซูเปอร์ ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนทำอาหารได้สักนิด"

"เออ ทำไม่เป็นแล้วมันยังไงล่ะ" ผมตบโต๊ะ

"อย่าเพิ่งหงุดหงิดโมโหหิวดิคุณ กำลังจะทำให้นี่ไง คุณนั่งรอเลยไม่เกินห้านาทีได้กินแน่ครับ"

"........"

"ตกลงนะ?" ใหญ่ถามซ้ำอีกรอบเมื่อผมเงียบ

คิดดูแล้วก็ไม่มีอะไรเสียหาย แถมผมยังหิวมากๆด้วยเลยรับคำแผ่วเบาในลำคออย่างจำยอม ซ้ำยังก้มหน้าไม่สบตาอีกฝ่ายด้วย ได้ยินเสียงเขาหัวเราะเบาๆกับพึมพำว่าน่ารัก

หน้าก็แดงขึ้นมาอีกรอบ

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะโกรธนี่สิ

เด็กบ้า!!


**********************


อะ อร่อย!!!

จะหาว่าเวอร์หรือหิวก็ได้ แต่ไม่ถึงห้านาทีผมก็ซัดอาหารที่ใหญ่ทำให้จดหมดเกลี้ยง เกลี้ยงแบบน้ำซอสก็ยังไม่เหลือ ขนาดว่าเขาคุ้ยหาของในตู้เย็นที่ผมซื้อมายัดไว้มั่วๆนะ ยังออกมาอร่อยขนาดนี้เลย

"อร่อยล่ะสิ"

"แค่กๆ"

"ว่าไงนะ" คำสุดท้ายหมดเกลี้ยงคนที่นั่งเท้าคางอยู่ตรงข้ามโต๊ะอาหารก็ยกยิ้มล้อเลียนจนผมสำลัก เสร็จแล้วตัวต้นเหตุก็ส่งแก้วน้ำเปล่ามาให้จิบ ผมดื่มน้ำเสร็จก็ดันจานว่างเปล่าออกไปห่างตัว "ก็งั้นๆ"

"ถ้าไม่ทักก็เลียจานแล้วคุณ"

"เกินไป ของง่ายๆอย่างนี้ใครทำก็อร่อย"

"^^"

"ว่าแต่มันคืออะไรอ่ะ" คล้ายๆกับคาโบนาร่าแต่รสชาติเข้มข้นกว่าเยอะ

"เป็นสูตรของผมเอง ผมทดลองทำด้วยตัวเองรับรองว่าไปหากินที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ชอบล่ะสิ"

"ก็...ชอบ" พอดีว่าไม่ใช่คนปากไม่ตรงกับใจ ในเมื่อมันอร่อย จะยอมรับก็ได้ว่ามันอร่อย

"ผมใช่ป่ะ"

"แน่นอนว่า อาหาร" ผมยิ้มล้อเลียนกลับเด็กนิสัยร้ายๆ แทนที่จะงอนเขากลับหัวเราะชอบใจ ถือจานที่ผมทานเสร็จแล้วไปที่อ่างล้างจาน "ทำอะไร เดี๋ยวล้างเอง นายทำอาหารให้แล้ว"

"ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจัดการให้ แป๊บเดียวก็เสร็จ"

ระหว่างที่ใหญ่ล้างจาน ผมก็นั่งมองแผ่นหลังกว้างของเขาพร้อมกับคิดอย่างแปลกใจตัวเอง ทำไมผมถึงได้ไว้ใจคนๆนี้ง่ายดายขนาดนี้นะ ทั้งพามาที่ห้องตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแถมยังเป็นในผับ ทั้งยอมให้เข้ามาเป็นรอบที่สอง ควรจะแจ้งตำรวจข้อหาขโมยหรือคุกคามก็ไม่ทำ

อาจจะเพราะผมถูกใจเขาสุดๆหรือเปล่า

ใหญ่มีส่วนคล้ายกับพ่อของผมมาก ไม่ใช่ว่าผมรักพ่อตัวเองแบบนั้นหรอกนะ แต่ตอนที่พ่อยังอยู่เราสองคนสนิทกันเหมือนเพื่อน คุยกันได้ทุกเรื่องชอบอะไรคล้ายๆกัน พอพ่อจากไปอย่างรวดเร็วผมก็เหมือนคนเสียหลัก ไม่มีสิ่งให้คว้าไว้

พี่แซนยังโชคดีที่มีพี่นพ ส่วนผมในตอนนั้นไม่มีใครเลย

ตอนนี้ก็ด้วย

"มองอะไร" ใหญ่ล้างจานเสร็จตอนไหนไม่รู้ เขาหันมายกคิ้วถามพร้อมกับเช็ดมือที่เปียกไปด้วย

"มองคนหล่อ" ผมตอบตามความจริง เขาหล่อจริงๆจนแม้แต่คนที่เกลียดเขามากๆก็คงปฏิเสธข้อนี้ไม่ได้ นอกจากนั้นยังทำอาหารเก่ง ดูเป็นพ่อบ้านพ่อเรื่อน แล้วเรื่องบนเตียงก็ยัง...ดุอีกด้วย

"หลงผมแล้วล่ะสิ ยอมให้ผมอยู่ด้วยใช่รึเปล่า"

"โน" ยกนิ้วชี้สองข้างขึ้นมาไขว้กันเป็นตัวคูณ "หล่อก็ส่วนหล่อ ไม่เกี่ยวกับการที่ฉันต้องให้คนแปลกหน้ามาพักที่ห้องนี่ ชมแค่นี้อย่ามาได้ใจ"

"ที่จริงเราก็ไม่ใช่คนแปลกหน้ากันสักเท่าไหร่นะ" ใหญ่เดินมาหยุดตรงหน้า เท้ามือขวาลงกับโต๊ะ ส่วนมือซ้ายวางไว้บนพนักเก้าอี้ตัวที่ผมนั่ง คล้ายกับการโอบรอบตัวแบบหลวมๆ ดวงตาดำขลับกวาดไปทั่วใบหน้าผมแล้วหลุบตามองที่ริมฝีปากอยู่พักนึง

"งั้นเหรอ" ผมยกมือขึ้นลูบแก้มอีกฝ่าย ไล้เบาๆที่สันกราม เสียงทุ้มต่ำฮึ่มฮ่ำอยู่ในลำคอ

ไม่มีการเอ่ยขอใบหน้าคมก็โน้มลงมา ผมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ลากมือทั้งคู่ผ่านลำคอแกร่งไปประสานกันที่ท้ายทอยของเขา เมื่อปลายจมูกของเราเฉียดผ่านกัน ก็หลับตาลง

เสียงริมฝีปากที่ดูดดึงกันทำลายความเงียบสงบของห้องครัวในยามค่ำ แสงไฟที่ปรับให้สลัวยิ่งเพิ่มอารมณ์ตอนนี้ให้เร่าร้อนขึ้นไปอีก

ลิ้นร้อนชื้นสอดเข้ามาในโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดราวกับหยอกล้อพลันให้หัวใจเต้นผิดไปหลายจังหวะ

ผมเริ่มหอบหนักขึ้น ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังถี่ราวกับวิ่งทางไกลมาสักสิบกิโลถึงได้สติค่อยๆดันอกกว้างให้ถอยห่างออกไปสักเล็กน้อย

เสียดายหากว่าอีกฝ่ายจะห่างไปไกลกว่านี้

ใหญ่เหมือนคนที่อ่านใจผมออก เขาไม่ได้ถอยไปไหนยังคงตามวอแวคลอเคลียพวงแก้ม กดจมูกโด่งลงมาเป็นจังหวะเชื่องช้าไม่รีบร้อน ริมฝีปากเอ่ยคำกระซิบหากได้ยินชัดเจน

"มาร์ชเมลโล่" เขาสอดแขนเข้ามาที่ใต้ก้น ยกตัวผมลอยขึ้นมาเหนือพื้น ด้วยความตกใจเลยรีบเกี่ยวสองขาเข้ากับเอวสอบ กอดคอคนตัวสูงเอาไว้แน่น

"เล่นอะไรเนี่ย" ผมถูกอุ้มเข้าเอวเป็นที่เรียบร้อย

"ตัวนุ่มเหมือนมาร์ชเมลโล่เลย จับตรงไหนก็นุ่มไปหมด" ใหญ่ไม่ได้ตอบคำถาม เขาเดินออกไปที่โซฟาห้องรับแขกทิ้งตัวลงนั่ง ผมที่ยังเกี่ยวเอวเขาอยู่เลยถูกจับให้นั่งตักหันหน้าเข้าหากันไปด้วย

"พอแล้ว"

"แขนก็ลื่น เอวก็นิ่ม ยิ่งตรงก้นยิ่งนุ่มเข้าไปใหญ่ ตัวคุณทำจากมาร์ชเมลโล่หรือไง"

"อื้มมม"

"ผมไม่แปลกใจตัวเองเลยที่วันนั้นฟัดคุณจนเกือบเช้าน่ะ"

"พูดก็พอไม่ต้องประกอบคำพูดด้วยไอ้นั่นหรอก" คงกลัวว่าผมจะไม่เชื่อที่เขาพูดล่ะมั้ง ถึงได้...เอ่อ...แข็งเชียว ไม่ต้องประกอบคำพูดด้วยการเอามาทิ่มก้นผมก็ได้ป่ะ

แค่มือที่ขยำจนก้นช้ำอยู่นี่ก็เกินพอ

"หึหึ วันก่อนที่เตียง คืนนี้อยากลองริมระเบียงดูไหมครับ มีสายฝนกระเซ็นหน่อยๆก็เร้าใจดีนะ"

"ไปเร้าคนเดียวเถอะ ปล่อยฉันแล้วนายก็รีบกลับไปสักที อย่ามาเนียนเอาเปรียบรู้ทันหรอกน่า"

"ใครเอาเปรียบใครกันแน่ คุณบอกว่าผมจับก้นคุณไม่ปล่อย แล้วคุณล่ะ ขาที่รัดเอวผมแน่นจนแทบเป็นเนื้อเดียวกันเนี่ย ไม่นับว่าอ่อยผมหรอกเหรอ"

"......."

"มีคนกำลังจะกลืนคำพูดตัวเองหรือเปล่าน้า~"

"หุบปากไปเลยน่า จะอยู่ไหมห้องนี้น่ะ หรืออยากให้ไล่กลับไปจริงๆห้ะ" พอหลุดประโยคออกไปด้วยความหงุดหงิด คนฟังก็ตาวาววับ สองแขนย้ายขึ้นมารัดเอวผมไว้แน่นเหมือนกลัวว่าผมจะหนีหายไปจากเขา

"ให้อยู่จริงๆนะ โตแล้วห้ามคืนคำล่ะ"

"เออ อยากอยู่ก็อยู่ แต่ห้ามทำห้องรก ห้ามรื้อค้นของ แล้วก็อย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันเข้าใจไหม จำไว้ว่านายจะไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันทั้งนั้น"

"คุณนี่มัน..."

"ไม่ยอมก็ออกไป"

"โอเคๆ ผมยอมก็ได้ จะไม่ทำตัววุ่นวายยุ่งกับข้าวของของซายด์ จะทำความสะอาดห้อง ปัดกวาดเช็ดถูซักผ้า ทำให้หมดทุกอย่างเลยดีไหม" เหมือนจะมีตรงไหนผิดไปนิดหน่อย แต่ผมหมั่นไส้มากเลยไม่ได้ใส่ใจ

"ไม่ได้ให้มาเป็นคนใช้ป่ะ อย่าเว่อร์"

"แถมทำอาหารอร่อยๆให้ทุกเมื่อที่ซายด์ต้องการเลย ดีไหม"

"อันนี้เข้าท่า นี่เห็นว่าทำอาหารอร่อยหรอกนะเลยให้อยู่ด้วย" ไม่ได้เกี่ยวกับซิกแพ็กส์เป็นลอนๆ ร่างกายแข็งแรงกำยำที่สามารถอุ้มผมจนตัวลอยได้ หรือลีลาแซบๆของเขาเลยนะ ไม่เกี่ยวจริงๆ

"ดีลครับ ถ้าอย่างนั้นเรามาฉลองคืนแรกของเราที่ระเบียง..."

"ฝันไปเหอะ ห้ามแตะต้องตัวฉันถ้าไม่อนุญาตด้วย ฉันเท่านั้นที่มีสิทธิ์บอกว่าเมื่อไหร่ได้ หรือไม่ได้" นี่ก็กลืนน้ำลายตัวเองสุดๆแล้วนะ เคยประกาศไว้แท้ๆว่าจะไม่กินซ้ำ

ช่วยไม่ได้ ใครอยากให้เขาเก่งล่ะ

ผมไม่ผิดนะ

"ครับ ไม่ทำถ้าซายด์ไม่อนุญาต ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมขอตอบแทนบุญคุณที่ให้ที่อยู่กับผมด้วยการบริการอาบน้ำถูหลังให้ดีไหม เปิดน้ำอุ่นๆแช่ในอ่างแล้วก็นวดผ่อนคลายไง" เสียงทุ้มเชิญชวนออกมา

ใช่ว่าผมจะไม่รู้หรอกนะว่ามันหมายถึงอะไร แต่วันนี้เหนื่อยอยู่เหมือนกัน ได้นวดสักหน่อยก็น่าจะดี

"แถมบริการอุ้มไปถึงอ่างด้วยไหมล่ะ ถ้ามีก็ตกลง"

"หึหึ มีอยู่แล้ว ที่รัก" เขากระชับตัวผมไว้แน่นแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พาร่างของเราสองคนมุ่งตรงไปยังห้องนอน โดยไม่มีการบอกทางใดๆ

มาครั้งเดียวแต่คล่องไปทุกซอกทุกมุมอย่างกับเป็นห้องตัวเองเชียวนะ

หมั่นไส้ คอยดูเถอะ จะให้นวดผ่อนคลาย(?)สักสามชั่วโมงเลยคอยดู

น้ำไม่หมด อยากเรียกว่าซายด์


...........................................

อิคู่นี้สมกันยิ่งกว่ามหานครกับตึกใบหยก ตึ่งโป๊ะ!

น้องเอาอาหารล่อ พี่ซายด์ยอมให้เขาอยู่ง่ายๆเลยเหรอ

ปล.ที่เดาๆกันมา บอกไปแล้วนะว่า Incest ครัช

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.205K ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #2307 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 17:48
    อ่ยย ชอบที่ใหญ่เรียกซายด์ว่าซายด์มาก เขินอะ
    #2307
    0
  2. #2284 elfeleves (@elfeleves) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 09:07
    คนอยู่เมืองนอกทำอาหารไม่เป็น จริงดิ? ตั้งใจอ่อยเด็กมากกว่ามั้งซายด์ 555
    #2284
    0
  3. #2248 Haruma_Hunsei (@hunsei) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 16:33

    สายค้ำคอร์อยู่แล้ว ชอบบ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png

    #2248
    0
  4. #2240 D-Sooo (@D-Sooo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 18:31
    ตายแล้ว อ่านฟิคนายเอกชื่อเหมือนตัวเองนี่จั๊กจี้หัวใจจริงๆ 55
    #2240
    0
  5. #1825 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 14:50
    ไปสุดค่ะไปให้สุดดดดดดด ซายยยยยยยยยยยด์ มีดักทางด้วยว่ากลืนน้ำลายตัวเอง แหม๋ เล่นก่อนเนอะ เล่นต่อไม่ได้เลย
    #1825
    0
  6. #1599 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:40
    กำเดาพุ่งงงงงนะคะ
    #1599
    0
  7. #1489 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:48
    อย่างนี้ไอหลานมันก็ได้ใจไปใหญ่เลยสิ
    #1489
    0
  8. #267 snowbaam (@doublethe8) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:06
    รูัสึกบาปแงงแต่เด็กมันร้ายนะคะหัวหน้า
    #267
    0
  9. #158 [Yada-Hae]* (@yadapawee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:14
    จะไม่ให้มีส่วนเหมือนพ่อตัวเองได้ไง ก็มีศักดิ์เป็นหลานชายอะเนาะ ฮ่าๆๆ (ถ้าใหญ่เกิดทันก่อนคุณตาจะเสียอะนะ ต้องเคยเล่นกับคุณตาบ้างแหละ) ถ้ามองข้ามเรื่องเป็นอาหลานกัน ก็คงเหมือนกับการเลี้ยงดูหลานชายทั่วๆไปปะ แต่ไม่นับเรื่องความสัมพันธ์ทางกาย นี่คิดในแง่ดีสุดๆแล้ว เพราะความจริงบาปมาก แงงงงง
    #158
    0
  10. #127 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:57

    อื้อหืออออออออออ เด็กนี่รุกเต็มที่ ไม่อยากนึกถึงตอนรู้ความจริงกันเลย

    #127
    0
  11. #111 JJ_II_BB (@JJ_II_BB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:08
    อ่านไปก็กลัวไปอะ รู้สึกผิดศีลธรรมไงไม่รู้
    #111
    0
  12. #108 ilovejaebum (@ilovejaebum) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:54
    งี้พอรู้ความจริงแล้วซายด์ก้เรียกใหญ่ว่าคนโต..ดูพิเศษเนอะเพราะคนอื่นเรียกใหญ่กันหมดมีแต่คนในครอบครัวที่เรียกคนโต
    #108
    0
  13. #105 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:50
    ชอบๆรออ่านต่อคะ
    #105
    0
  14. #101 Sirikandadechhom (@Sirikandadechhom) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:31
    โอ้ยยยยย ก็คือร้ายพอๆกันทั้งคู่
    #101
    0
  15. #100 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:25
    แพ้ความแซบของเด็กเข้าแล้วววว ><
    #100
    0
  16. #99 DuangjaiSmutkhun (@DuangjaiSmutkhun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:41
    ไม่ระแคะระคายอะไรกันบ้างเลยเหรอ อืมๆ
    #99
    0
  17. #98 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:08
    ความแซบ มันทำให้ลืมคำพูดได้นะ อิอิ
    #98
    0
  18. #97 MooAonnn (@N-an) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:23

    เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์&#8203;~
    #97
    0
  19. #96 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:21
    ชอบความรู้ทันกันทุกอย่าง
    #96
    0
  20. #95 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:31

    อุ้ยยย!!เขินเค้าจะอาบน้ำให้กันอีกด้วยอ่ะ

    แล้วจะมีดราม่ามะเนี่ยความสัมพันธ์คือน้ากับหลานมันจะได้หรอ???
    #95
    0
  21. #94 BBHKS (@bbhunzks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:12

    สมกันสุดๆไปเลย...ติดงอมแงม...มาต่อนะคะ...แพ้เด็กอ้อน

    #94
    0
  22. #93 nong339 (@nong339) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:25

    จะดราม่ามากไหม
    #93
    0
  23. #91 แมวว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:57

    คาดว่าใหญ่จำน้าเขาได้และรักมาตั้งแต่เด็กๆ แต่น้าตัวดีนี่แหละที่จำหลานตัวเองไม่ได้ใช่มั้ย แล้วถ้ารู้ทีหลังตอนความรู้สึกมันเปลี่ยไปแล้วจะถอนตัวยังงัย งืออออ ร้องให้รอดราม่า555

    #91
    0
  24. #89 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:59

    เจอเด็กอ้อนเข้าหน่อยใจอ่อนซะล่ะ

    แบบนี้เข้าทางเด็กน้อยตังโตเลย

    #89
    0
  25. #87 wgammyy (@gam_ss_sone) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 11:23
    เอ๊อออออออออออ โรคแพ้เด็กค่าาา
    #87
    0