#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,119 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,797 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,332

    Overall
    154,119

ตอนที่ 35 : #ปล่อยวาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1054 ครั้ง
    19 พ.ค. 62



ผมตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของใหญ่ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้าคล้ายกับว่าตัวเองหลับไปทั้งที่ยิ้มค้างไว้แบบนั้นตั้งแต่เมื่อคืน วงแขนแข็งแรงกระชับแน่นขึ้นทันทีที่ผมเปิดเปลือกตา เงยหน้าขึ้นไปพบว่าใบหน้าหล่อเหลาไม่มีเค้าของความง่วงเลยสักนิด

“เป็นคนป่วยทำไมดื้อ แทนที่จะนอนพักเยอะๆกลับตื่นเช้ากว่า” บ่นไม่จริงจังนัก คนฟังก็ยิ้มกว้างเข้าสู้

“ใครบอกว่าตื่นเช้า”

“คือ?” อย่าบอกนะว่า...

“ไม่ได้นอนเลยต่างหากล่ะ นอนมองหน้าซายน์ตอนหลับทั้งคืนเลย”

“ใหญ่!” รอบนี้ไม่ว่าทีเล่นทีจริงอีกแล้ว ผมเอ็ดเขาไปเบาๆ ใหญ่ก็ยังคงหัวเราะไร้ความสำนึกผิด

“เอาน่า ผมไม่ได้นอนกอดซายน์แบบนี้ตั้งกี่ปีแล้ว ยกผลประโยชน์ให้คนป่วยเถอะนะครับ อีกอย่างใช่ว่าสั่งให้หลับแล้วจะทำได้เลยง่ายๆเมื่อไหร่ เพิ่งได้คุยกันดีๆมีซายน์นอนข้างๆแบบนี้ใครจะข่มตาหลับลง หัวใจผมเต้นแรงทั้งคืนเลยนะ”

“แต่นายป่วยนะใหญ่”

“ผมกลัว...กลัวว่าถ้านอนแล้วตื่นขึ้นมา...ทุกอย่างจะเป็นแค่ฝันไป” ประโยคที่ทำให้ผมกลืนคำบ่นทุกอย่างลงคอ เพิ่งรู้ว่าเขากลัวมากขนาดนี้ ยกมือขึ้นวางลงไปที่แก้มสากมีไรหนวดจางๆ

ดวงตามองเขาด้วยความอ่อนโยน มีรอยยิ้มที่มุมปาก

ฉันอยู่ตรงนี้” ผมแตะหลังมือที่แก้มขวาไล้ปลายนิ้วลงมาใต้คาง ก่อนจะประคองแก้มซ้ายเอาไว้ ใหญ่เอียงหน้าซบกับฝ่ามือ เราสบตากันด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า

“...เป็นซายน์จริงๆ” เสียงเขาสั่น

เราปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปเท่าที่ใจต้องการ ซึบซับบรรยากาศดีๆเอาไว้ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนกลับมาพูดเรื่องที่สำคัญอีกรอบ

“แต่ความผิดเรื่องที่ไม่ยอมพักผ่อนก็คือความผิดนะ นายนอนไม่หลับเพราะเราไม่ได้นอนด้วยกันนานแล้ว แต่ฉันกลับหลับสนิทแบบนี้ไม่เท่ากับกล่าวหาว่าฉันรู้สึกน้อยกว่านายอย่างนั้นเหรอ” ทั้งที่ผมสบายใจและปลอดภัยในอ้อมกอดเขาจนเผลอหลับไป เป็นหลับที่สนิทที่สุดในรอบหลายๆปีด้วย เจ้าเด็กดื้อกลับไม่ยอมนอน

ตีเลยดีไหม

“ฉันเป็นห่วง”

“ผมขอโทษ แต่ผมหายแล้ว” ผมทำหน้าไม่เชื่อ เขารีบย้ายมือผมไปทาบกับหน้าผากและซอกคอตัวเอง “ดูสิหายจริงๆนะ ไม่ต้องพักก็หายได้แค่มองหน้าซายน์หลับก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาเลย”

หมั่นไส้จังเลย จับไปตัวก็ยังร้อนอยู่ดี

“ฉันไม่ใช่ยา ตัวนายยังร้อนอยู่ ถ้าไม่พักก็ไม่มีทางหายหรอกฝืนตัวเองแบบนี้เกิดเป็นอะไรหนักขึ้นมา...ฉันจะทำยังไงใหญ่”

“ซายน์”

“นอนเถอะนะ สัญญาว่าทุกครั้งที่นายลืมตา...ฉันจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน”

 


ใหญ่ป่วยอยู่หลายวันกว่าไข้จะลดลง เพราะพักผ่อนน้อยบวกกับความเครียดทำให้คนแข็งแรงอาการหนักกว่าทุกที นอกจากไปเข้าห้องน้ำแล้วผมไม่ให้เขาลุกออกจากเตียงไปไหน คอยดูแลป้อนข้าว ป้อนยา เช็ดตัว แถมด้วยการย้ายตัวเองมานอนเฝ้าเขาที่ห้องทุกคืน

ก็บนเตียงเดียวกันนี่แหละ

และพอหายป่วย คนดื้อก็กลับมาเป็นคนดื้ออีกจนได้

“อยากสระผม”

“ไม่ได้ เพิ่งสร่างไข้ รอพรุ่งนี้ค่อยสระแล้วกัน เดี๋ยวไข้กลับอีก”

“ไม่กลับหรอก ไม่ได้สระหลายวันแล้ว ผมอยากอาบน้ำ อยากสระผม ซายน์ไม่เชื่อเหรอว่าผมหายแล้วจริงๆ เนี่ยให้วิ่งรอบบ้านสิบรอบโชว์ก็ยังได้”

“เอาปากให้หายซีดก่อนค่อยมาคุยกัน” พอโดนย้อนใหญ่ก็ทำหน้างอน ผมอดจะคิดไปถึงตอนเขาป่วยเมื่ออายุสิบเจ็ดไม่ได้ ดื้ออย่างนี้ แล้วก็งอแงอยากจะสระผมอย่างตอนนี้เลย

“ซายยยยยย”

“นายสิบเจ็ดอยู่หรือไง โตแล้วนะคุณประธานบริษัท ลูกน้องนับร้อยนับพันมาเห็นสภาพนี้เข้าใครเขาจะนับถือหืม ทำงอแงเป็นเด็กไปได้”

“ก็ไม่ได้ไปงอแงที่บริษัทนี่ งอแงกับเมียคนเดียว”

แล้วเคยโดนเมียตีไหม” ปากไวสวนไป แล้วเราก็ชะงัก มองตากัน เป็นผมที่ยิ้มให้กับเขาก่อน “ว่าไง ท่านประธานอยากถูกเมียตีต่อหน้าคนทั้งบริษัทหรือเปล่า ถึงได้งอแงแบบนี้”

“ซายน์” ใหญ่รวบตัวผมไปกอด ไม่สนว่าตัวเองจะมีเรี่ยวแรงขึ้นหรือยัง น้ำเสียงเขาทั้งตื่นเต้นและดีใจ “ผมมีความสุข มีความสุขมากๆเลยซายน์ ขอบคุณจริงๆ แค่นี้แหละที่ผมต้องการในชีวิตนี้ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว”

“เว่อร์น่า ...เอาเถอะ ถ้าจะสระผมจริงๆเดี๋ยวสระให้ก็แล้วกัน”

“หืม?” เขาก้มลงมามองด้วยความสงสัย ผมยังคงยิ้ม

“จำตอนที่ป่วยเมื่อคราวโน้นได้ไหม” แล้วคนฟังก็ยิ้มออกมา

ใช้เวลาจัดเตรียมสถานที่ไม่นาน ห้องน้ำในห้องนอนของใหญ่กว้างกว่าห้องน้ำในคอนโดฯผมอยู่มาก อ่างอาบน้ำตั้งอยู่ตรงกลางทำให้ผมนั่งตรงขอบอ่างและสระผมให้ได้สะดวกกว่า คุณชายใส่แค่บ็อกเซอร์นอนผิวปากอยู่ในอ่างอย่างสบายใจ หัวกลมยื่นออกมาเพื่อกันไม่ให้น้ำไหลไปถูกตัว ส่วนคุณแจ๋วอย่างผมก็นั่งบนเก้าอี้เล็กๆ เมื่อปรับความอุ่นของน้ำให้พอดีได้แล้วก็เริ่มราดลงไปที่เส้นผมนุ่มเบาๆ

พยายามขยี้ไม่แรงมาก กลัวว่าฟองแชมพูจะกระเด็นเข้าตาคนป่วย เพราะเคยทำให้มาครั้งหนึ่งแล้วรอบนี้เลยไม่ติดขัดเท่ากับครั้งก่อน

คิดถึงตอนนั้น...ที่ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหลานแท้ๆมีสายเลือดเดียวกัน แม้จะไม่รู้ตัวว่ารักเขาแค่ไหนแต่ผมก็มีความสุขมากในทุกวันที่มีเด็กจอมตื๊ออยู่ข้างกาย ดูแลกันและกันเหมือนกับคู่รักคู่อื่นๆ

ขณะที่กำลังตั้งใจสระผมและเหม่อคิดถึงอดีต เสียงน้ำไหลก็ดึงความสนใจให้เงยหน้าขึ้นไปมอง

น้ำในอ่างกำลังเพิ่มปริมาณขึ้นจนเกือบจะถึงครึ่งอ่าง

“ใหญ่!” เขาเปิดน้ำทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะไม่อาบ! ไอ้เด็กบ้านี่! “ลุกขึ้นมาเลยนะ”

ดีที่ผมล้างเอาฟองแชมพูออกจากหัวดำๆนั่นแล้ว รีบลุกไปยืนด้านข้างของอ่าง ฉุดแขนล่ำๆให้ลุกขึ้นมา ต่อให้เป็นน้ำอุ่นแต่คนเพิ่งสร่างไข้จะอาบได้ยังไงกัน เดี๋ยวไม่สบายอีกรอบคราวนี้ไม่พ้นต้องไปนอนแอดมิทที่โรงพยาบาลโน่น

โกรธแล้วนะ

“ผมเหนียวตัวนี่นาซายน์ ผมหายดีแล้วจริงๆ” ใหญ่ยังยืนยันจะไม่ยอมขึ้น ฝืนตัวเอาไว้ ผมที่แรงน้อยกว่าดึงร่างยักษ์จนหน้าดำหน้าแดงก็ไม่เป็นผล

“ไม่เอา ไม่ให้อาบ รีบลุกเดี๋ยวนี้”

คนดื้อมันฟังที่ไหนกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผมรู้ทันแต่ร่างกายขยับไม่ทัน เผลอแป๊บเดียวเขาก็เป็นฝ่ายฉุดผมลงไปในอ่าง

โครม!

เสียงน้ำถูกร่างผมกระทบอย่างแรงพร้อมกับน้ำที่กระเซ็นเป็นวงกว้าง มันไม่ได้ลึกขนาดทำให้จมแต่ผมก็เปียกไปทั้งเนื้อทั้งตัว เส้นผมชื้นและมีน้ำอีกหลายหยดเกาะที่ใบหน้าจนต้องใช้ฝ่ามือลูบมันออก

มองใหญ่ที่หัวเราะชอบใจ

“ไหนๆสระผมให้ผมซายน์ก็เปียกอยู่แล้ว งั้นก็อาบน้ำพร้อมกันเลยเป็นไง”

“......”

“อ่า...โกรธเหรอครับ” คนโตแล้วทำหน้าสลดเหมือนเด็กถูกดุ ที่ผ่านมาผมดูออกตลอดว่าอันไหนแกล้งทำอันไหนจริง และอันนี้เขากลัวจริง เหมือนกลัวว่าผมจะโกรธผสมไปกับความกังวลใจ

เราเพิ่งได้คุยกันดีๆตอนช่วงเขาป่วย ผมไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศแต่เห็นหน้าแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งเลยดึงหน้าต่อไป

“ซายน์ ผมขอโทษ คุณเจ็บเหรอ หรือว่าโกรธที่ผมดื้อไม่ฟัง คือผมกะจะแกล้งคุณเล่นเท่านั้น...อุ๊บ” เสียงทุ้มหายไปเมื่อถูกปิดด้วยริมฝีปาก

ผมทาบปากตัวเองลงไปจนแนบสนิท กดจูบหนักๆคนที่กำลังอึ้งอยู่ครู่เดียวก็ผละออก

“ฮ่ะๆๆ เหวอเลยสิ” หัวเราะเยาะขณะพาร่างกายของตัวเองขึ้นไปนั่งบนตักกว้าง สอดแขนโอบล้อมรอบลำคอแกร่งหลังจากจัดท่าให้เขากอดเอวผมเอาไว้

“ใจหายเลย คิดว่าซายน์จะโกรธผมอีกแล้ว”

“บ้า เรื่องแค่นี้ใครจะโกรธ ฉันไม่ใช่เด็กอย่างนายนี่”

“คุณสำคัญกับความรู้สึกผมมาก แค่นิดเดียวผมก็ไม่อยากให้รู้สึกไม่ดีเลย” เขาเอามือผมมาจับเล่น ประทับจูบลงมาที่หลังมือหลายต่อหลายครั้งก่อนที่ผมจะดึงออก เอาไปวางไว้ที่ตอบคอเขาอย่างเดิม

ใช้ปลายจมูกเกลี่ยกับจมูกโด่งของเขา สบตากันในระยะใกล้

บดเบียดร่างกายเข้าหากันจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศรอดผ่าน

ใหญ่คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นสกิลความขี้อ่อยที่ไม่ได้ใช้มาหลายปี

“ยั่วเก่ง ถ้าผมอดใจไม่ไหว ซายน์โทษผมไม่ได้นะ”

“แล้ว...” จูบลงไปที่สันกรามอย่างแผ่วเบา “ใครให้ทนล่ะหืม”

“อ่า...ที่รัก” สองร่างโผเข้าหากันอย่างโหยหา นัวเนียร่างกายมอบความสุขให้อีกฝ่ายโดยไม่มีฝ่ายไหนขัดขืนหรือฝืนใจ เสียงน้ำกระฉอกและเสียงหัวเราะแสนยั่วยวนของผมสะท้อนก้องไปทั่วห้อง

ตอนนี้ผมเองก็มีความสุขเหมือนกัน


“อ๊ะ...อ๊ะ...จะ..ใกล้แล้ว...ฮื้มมม...ใหญ่”

“อ่า...ที่รัก”

“ซะ..ซายน์...ฮึกก...ใหญ่...ระ แรง...แรงอีก...อ๊าาาาาา” ผมแอ่นร่างขึ้นจนร่างกายอยู่ในรูปสะพานโค้ง จากนั้นก็หวีดสุดเสียงและทิ้งตัวลงกับเตียงนุ่ม

ลมหายใจหอบหนักประสานไปกับคนที่เพิ่งถอนร่างออกและโถมตัวลงมาทับตัวผมเอาไว้ ผมพลิกตัวนอนคว่ำโดยมีใหญ่แนบอกกว้างกับแผ่นหลัง ปล่อยให้เขาพรมจูบไปทั่วตั้งแต่สะโพก แนวกระดูกสันหลัง ไล่ขึ้นมาจนถึงไหล่ลาด

ใหญ่วนเวียนจูบอยู่ตรงหัวไหล่ซ้ำๆไปมา มืออุ่นร้อนลากไล้อยู่ตรงบั้นท้ายและก้นนิ่ม

“ซายน์...ที่รักของผม” ตั้งแต่เริ่มต้นกิจกรรมจนเสร็จสิ้น เขาเอาแต่พร่ำพูดประโยคนี้ไม่รู้กี่ครั้ง ราวกับจะชดเชยหลายปีที่ไม่ได้พูด ผมหันไปยิ้มแบบอ่อนแรง เกลี่ยปลายนิ้วซับเหงื่อเม็ดโตตรงขมับออกให้

“หมดแรง?”

“หึ อย่าดูถูกสิครับ ผมเด็กกว่าซายน์นะ แรงน่ะเหลือเฟือ กลัวแต่ลูกแมวป่าของผมจะไม่ไหว”

“ออนท็อปก็ยังได้”

“พูดเองนะ” เสียงทุ้มหัวเราะถูกใจ ย้ายตัวเองไปนั่งพิงหัวเตียง ผมขยับตามขึ้นไปคร่อมร่าง กดตัวเองกลืนกินอีกฝ่ายทันที เพราะว่าผ่านไปสองรอบแล้ว อะไรๆก็เลยง่าย

“อืมมมม”

“อ่าห์...อย่างนั้นที่รัก” เขาคำรามด้วยความพอใจ สองมือบังคับสะโพกผมให้เร่งความเร็ว ผมทำตามแบบคนว่าง่าย จับจังหวะได้บทรักอันเร่าร้อนก็เริ่มต้นอีกครั้ง

 


ประตูสองบานที่อยู่เยื้องกันถูกเปิดออกในเวลาเดียวกัน ร่างของคนสองคนที่โผล่ออกมาปะทะสายตา ในครั้งแรกเกือบจะสะดุ้งด้วยความที่เห็นเป็นเพียงเงาตะคุ่ม แต่พอมองชัดๆว่าเป็นใครผมก็แค่ยืนเฉยๆรออีกฝ่ายที่ห้องอยู่ลึกกว่าเดินเข้ามาหา

“อ้าว มึงเองเหรอ คิดว่าไอ้ใหญ่” มันยกคิ้วอุทานด้วยความแปลกใจ ตอนนี้ค่อนข้างดึกแล้วคงไม่คิดว่าจะมีใครออกมาเดินเพ่นพ่านในบ้านอีก “ไปไหนวะ?”

“ไปดูพี่แซนหน่อย มึงล่ะ?”

“ตัวเล็กหิวน้ำน่ะ เลยจะลงไปเอาให้” มองจากรอยข่วนตามอกและไหล่ของคนพูดที่โชว์ท่อนบนเปลือยเปล่าแล้ว หลานผมคงเสียไปหลายน้ำน่าดู

“เอาใจเก่ง หลานกูจะเป็นเด็กเอาแต่ใจแล้วเนี่ย มึงสปอยล์เกินไป ปรามๆกันบ้างนะ” เรื่องคู่รักก็ไม่อยากจะยุ่งนักหรอก แต่หลังๆคนเล็กชักติดนิสัยเอาแต่ใจ ไม่ได้เป็นกับคนอื่นเป็นกับไอ้โรมคนเดียว และมันก็ไม่เคยว่า มีแต่ยิ้มหวานแล้วตามใจทุกอย่าง

“รู้น่า ก็ยังไม่ได้เอาแต่ใจอะไรมากนี่หว่า อีกอย่างเด็กมันลุกไม่ไหว”

“เพราะมึงสินะ หึ” หมั่นไส้ว่ะ หลงเด็กมากเดินไปละ

“แล้วมันหายแล้วเหรอ” ไอ้โรมพยักหน้าไปทางประตูห้องด้านหลังผมซึ่งเป็นห้องของใหญ่ ทุกคนรู้ว่าใหญ่ป่วย มีโผล่หน้ามาเยี่ยมบ้างวันละครั้ง บางทีก็ซื้อของกินอร่อยๆมาฝาก ไอ้โรมนี่สนิทกับใหญ่มากเหมือนเพื่อนกันไปแล้ว

“เกือบแล้วล่ะ พรุ่งนี้คงไปทำงานได้แล้ว....ไอ้โรม” ผมสบตาเพื่อนสนิท ไม่ต้องบรรยายว่าอยากจะพูดอะไรหรือเอ่ยคำถามให้ลำบากใจคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กก็ตอบกลับสิ่งที่อยู่ในใจผมได้ทันที

“อย่าคิดมากไอ้ซายน์ กูรู้ว่ามึงกังวลเรื่องอะไรบ้าง แต่อยู่กับสิ่งที่มึงมีความสุขไม่ดีกว่าเหรอวะ มึงแคร์แค่คนที่รักมึงก็พอแล้ว คนนอกมาตัดสินมึงโดยที่เขาไม่รู้ว่ามันรู้สึกยังไงเพราะนั่นไม่ใช่ชีวิตเขา อย่าเอาความคิดคนอื่นมาทำให้ตัวเองไม่มีความสุข”

“มึงเข้าใจกูใช่ไหมโรม”

“กูอยู่รับรู้ทุกเหตุการณ์ของมึงกับไอ้ใหญ่ รู้ว่ามึงพยายามแล้วที่จะตัดใจแต่เพราะมึงรักมันมาก ใครไม่เป็นมึงไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหน”

“......” ขอบตาผมร้อนผ่าว ยิ่งมือไอ้โรมตบลงมาบนบ่าที่หนักอึ้ง ความเข้มแข็งที่สร้างไว้ก็แทบพังทลาย

“ต่อให้ใครไม่เข้าใจมึง ก็ยังมีกูที่พร้อมจะอยู่ข้างมึงนะซายน์ มึงยังมีเพื่อนอย่างกู”

“ฮึกก ขอบใจ”

“โวะ ร้องทำเหี้ยอะไร กูไม่ชอบโหมดซึ้ง ไปๆ ไปดูพี่แซนแล้วก็ไปพักผ่อนซะ กูจะเอาไปเอาน้ำให้ตัวเล็กแล้ว ป่านนี้แห้งตายคาเตียงแล้วมั้ง ฝันดี” มันส่ายหน้าตามประสาผู้ชายดิบๆที่เข้าโหมดอ่อนโยนไม่เป็น จากนั้นก็หายลงบันไดไป

ผมเข้าไปดูพี่แซน คุยกับพยาบาลพิเศษอีกสองสามคำก็กลับมาที่ห้องของใหญ่ ไฟหัวเตียงเปิดเอาไว้สลัวๆ มีเจ้าของห้องนั่งพิงเตียงอยู่

“ทำไมยังไม่นอน”

“ผมรอซายน์ มาเถอะครับ ดึกแล้ว” ใหญ่ยกผ้าห่มขึ้นสูงพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มและสายตาที่มีให้ผมเพียงคนเดียว ความอุ่นซ่านแผ่กระจายไปทั่วหัวใจ

ผมยิ้มกลับคืนไปให้ ก้าวเท้าขึ้นไปบนเตียงหลังใหญ่ สอดกายเข้าไปในผ้าห่มหนา แต่สิ่งที่ให้ความอบอุ่นกับร่างกายและหัวใจคืออ้อมกอดของคนรักที่แสนจะคุ้นเคย

 


ผ่านไปหลายอาทิตย์ ผมกับใหญ่คล้ายจะกลับมาคืนดีกันอีกครั้ง เราไม่ได้คุยกันในเรื่องนี้ ไม่บอก ไม่ประกาศอะไรใครถึงความสัมพันธ์ของเรา คนอื่นเข้าใจว่าเราคือน้าหลานที่สนิทกันเท่านั้นเอง

ผมคิดว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในจุดที่สบายใจ และใหญ่เองก็มีรอยยิ้มเพิ่มมากขึ้น

ก๊อกๆๆ

“ครับ” เสียงขานรับของเจ้าของห้องดังขึ้นผมก็ผลักประตูเข้าไป รู้สึกตื่นตาตื่นใจเล็กน้อยกับห้องทำงานของท่านประธานบริษัทที่ไม่เคยได้เข้ามาเยี่ยมชม เมื่อสำรวจจนทั่วถึงได้หยุดสายตาเอาไว้ตรงชายหนุ่มที่นั่งหลังโต๊ะทำงาน

“คิดว่าจะไม่สนใจผมแล้ว” เขาแซวขำๆ

“มองดูว่าซ่อนกิ๊กเอาไว้หรือเปล่า”

“ผมไม่ใช่พี่โรมนะ” ใหญ่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เล่นเอาผมหัวเราะลั่นห้อง วีรกรรมของมันเมื่อก่อนทั้งผมและใหญ่ต่างก็รู้

“ลองทำสิ ฉันเองก็ไม่ใช่คนเล็ก นายได้ถูกโยนลงไปจากตึกสามสิบชั้นนี่แทนที่จะวิ่งหนีออกจากห้องแน่” ให้รู้มั่งว่านี่ซายน์ ต้นแบบความอ่อยของคนเล็กนั่นเอง

ภูมิใจเนอะ

“วันนี้ว่างเหรอครับ” ใหญ่เปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะไปไกล ผมไม่ได้มองว่าเขาเบี่ยงประเด็นหรอกนะ เพราะเชื่อว่าเขาไม่มีทางมีคนอื่นแน่ ก่อนหน้านี้ผมได้ส่งข้อความมาบอกว่าจะเข้ามา ถึงได้เดินตรงดิ่งมายังห้องท่านประธานได้โดยสะดวกนี่แหละ

“ว่างน่ะ เห็นอากาศดีเลยว่าจะมาชวนไปหาอะไรทานข้างนอกกัน งานเหลืออีกเยอะไหม ไม่ต้องรีบนะฉันนั่งรอได้” ว่าแล้วก็เดินไปนั่งที่โซฟาสำหรับรับแขก หยิบโทรศัพท์มากดเล่น

“ขอสิบนาทีนะครับ เคลียร์แฟ้มนี้เสร็จก็ไปได้เลย” คุณประธานก้มหน้าตั้งใจทำงานต่อ ไม่นานก็ปิดแฟ้มและลุกมาหยุดตรงหน้าผม มือหนายื่นมาตรงหน้าผมที่เงยหน้าขึ้นพอดี

“เสร็จแล้วเหรอ”

“ครับ อยากไปทานที่ไหน” เมื่อผมไม่ได้ยื่นมือไปจับเขาก็เป็นฝ่ายก้มลงมาคว้ามือผมไปจับเอง รอยยิ้มอ่อนโยนกับแววตาทอประกายทำให้ผมอดใจเต้นไม่ได้

เราไม่ได้เดตกันนานแค่ไหนแล้ว

“อยากทานสเต็กปลากับสลัดที่นายเคยทำให้เมื่อก่อนจัง”

“อืม งั้นซื้อของไปทำที่บ้านดีไหมครับ ผมก็ไม่ได้ทำนานแล้วจริงๆ ถ้าไม่อร่อยห้ามบ่นนะ”

“ไม่บ่น แต่ไม่ไปที่บ้านดีกว่า วันนี้ฉันโทรไปบอกคนเล็กให้ดูพี่แซนแทนหน่อย ส่วนเราซื้อของไปทำที่คอนโดฯฉันกันดีไหม ค้างที่นั่นซักคืน พรุ่งนี้สายๆวันหยุดค่อยกลับบ้านพร้อมกัน” ไม่ใช่ว่าไม่ชอบบ้านใหญ่ แต่คนงานเต็มบ้านไปหมด บางครั้งผมก็อยากทำอะไรโดยไม่มีสายตาใครจับจ้องบ้าง

ใหญ่เหมือนจะเข้าใจ เขาพยักหน้าตกลงทันที จูงมือผมไปยังลิฟต์ผู้บริหารที่ตรงลงไปยังลานจอดรถ ผมตั้งใจไม่ขับรถมาอยู่แล้วเพราะจะไปกับใหญ่ ระหว่างทางบนถนนที่รถแออัด คนส่วนมากเคร่งเครียดกับการจราจรที่แสนเบื่อหน่าย

คงมีแต่เราสองคนที่รู้สึกอยากหยุดเวลาเอาไว้ ไม่ได้เร่งรีบให้ไปถึงจุดหมายอย่างใครๆ มือจับกันเอาไว้พร้อมพูดคุยด้วยเรื่องสบายๆ

“อยากไปทะเลอีกจัง”

“ไว้ผมหาวันหยุดพาซายน์ไปดีไหม ไอ้ฌอนมีบ้านบนเกาะส่วนตัวของครอบครัวมันด้วยนะ ถึงจะเล็กแต่สงบและน้ำทะเลก็สวยมากด้วย ผมเคยไปครั้งหนึ่งชอบมากเลย”

“ฌอนน่ะเหรอ?”

“ใช่ ถ้าบอกว่าซายน์อยากไป รับรองมันรีบเอากุญแจบ้านพักพร้อมคนขับเรือมาให้ทันทีแน่นอน” ก็แน่ล่ะสิ ทำผิดกับผมไว้เยอะนี่ ผมหัวเราะขำเบาๆ สบตากับใหญ่อย่างมีความสุข

“เดือนหน้าดีไหม ฉันปิดต้นฉบับแล้วเราไปกันนะ”

“ได้ ผมจะรีบเคลียร์งานนะ”

“....อยากให้พี่แซนไปด้วยกันจัง” พึมพำกับตัวเองเบาๆ แรงกระชับที่ฝ่ามือทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายได้ยินสิ่งที่ผมพูด

“ผมว่าจะทำของหวานให้ซายน์ด้วย แอปเปิ้ลครัชที่ซายน์ชอบดีไหม”

“อื้ม” แค่คิดถึงความเปรี้ยวของแอปเปิ้ลปนกับความหวานของน้ำตาลทรายแดง และความกรอบของแป้งน้ำลายก็ไหลแล้ว มื้อนี้ผมต้องเจริญอาหารแน่นอนเลย

Rrrrrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ตอนเช้าปลุกผมให้ตื่นจากฝันดี ค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดอุ่นของคนข้างกายเพื่อหยิบมือถือราคาแพงที่วางตรงหัวเตียงมากดรับ

คนที่โทรมาคือหลานชายคนเล็ก ยังไม่ทันได้ทักทายน้ำเสียงที่ดังลอดมาด้วยความตกใจก็ทำให้แม้แต่ใหญ่ที่ตามมาซุกตัวเข้ากับซอกคอผมสะดุ้งไปด้วยอีกคน

[น้าซายน์ น้าซายน์รีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย...แม่...ฮืออออ...แม่ฟื้นแล้ว!]


...........................................

มินิหวือหวา หวังว่าจะปลอดภัย

แม่เหรอ เปล่า นิยายเรื่องนี้แหละ 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.054K ครั้ง

68 ความคิดเห็น

  1. #2337 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 01:54
    ฟื้นแล้ววววววว
    #2337
    0
  2. #2055 อ้อยใจ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:38

    จะนอนหลับไหมเนี่ย ทีนี้????????

    #2055
    0
  3. #2054 kafler (@kafler) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 21:34
    ไม่อยากให้มีดราม่าที่หนักกว่านี้เลย จริงๆ สงสาร ใหญ่ที่สุด
    #2054
    0
  4. #2052 iiuuiiuu21 (@iiuuiiuu21) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 15:34
    แม่แซนฝากเอ็นดูความรักของคนโตกับซายน์ด้วยนะคะ ได้ปด
    #2052
    0
  5. #2051 I'm not that good (@9090765) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 14:14
    รอค่าาารา สนุกกก
    #2051
    0
  6. #2050 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:15
    มันต้องดีขึ้นสิ พี่แซนต้องเข้าใจเนอะ
    #2050
    0
  7. #2049 Phungzaka (@Phungzaka) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:10
    คิดว่าถึงพี่แซนหลับแต่ก็น่าจะรับรู้ได้ว่าสองคนนี้ไปถึงไหนกันแล้ว น่าจะยอมรับและทำใจได้ ตัวเองก็เพิ่งเฉียดตายมาคงอยากให้ทุกคนมีแต่ความสุข ทำในสิ่งที่ชอบ อยู่กับคนที่รัก

    เพราะที่ผ่านมาก็ทรมานกันมามากแล้ว
    #2049
    0
  8. #2048 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 10:04
    พี่แซนฟื้นแล้วจะเป็นยังไงนะ กลัวต้องกลับไปเฉยชาอีกอะ
    #2048
    0
  9. #2047 loveJKForever (@loveJKForever) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:25
    แงงง จะเขินกะเขินไม่สุด5555555
    #2047
    0
  10. #2046 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:03
    ต้องกลับไปเฉยชากันอีกรอบแล้วหรือ ไม่เอาแล้ว ความสุขจะมากันแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ ไม่ได้สิ

    หวังว่าพี่แซนจะเข้าใจ จะรับได้นะ
    #2046
    0
  11. #2045 thanyaret2543 (@thanyaret2543) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 08:32
    จะมาม่าอีกแล้วใช่ไหมม
    #2045
    0
  12. #2044 180126 (@180126) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 08:25

    รอทุกคืนฮรึกกกกกคืนไหนไม่ได้อ่านเช้ามานี่อ่านก่อนค่อยทำอย่างอื่นhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png

    #2044
    0
  13. #2043 Raimag (@Raimag) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 08:13
    หวังว่าจะไม่ม่า
    #2043
    0
  14. #2042 Sirikandadechhom (@Sirikandadechhom) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 07:59
    แมมมมม่ฟื้นแล้ววววว ไม่ม่าต่อหรอก5555 เพราะแม่อข้าใจและมีความจริงที่ยังไม่ได้บอกซายน์เหมือนกัน(เดา)
    #2042
    0
  15. #2041 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 07:50
    อยากให้ซายน์ไม่ใช่น้องแท้ๆ ของพี่แซนด์จัง แบบนี้ก็จะจบแบบแฮปปี้ อืออออ
    #2041
    0
  16. #2040 My-iDeA (@Mydean) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 06:29
    ไม่ม่าแล้วได้ไหม...คืนความสุขให้ใหญ่กับน้าซายด์น๊า
    #2040
    0
  17. #2039 Patida9 (@Patida9) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 06:21
    ขอให้แม่เข้าใจ
    #2039
    0
  18. #2038 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 06:18
    ขอให้พี่แซนเข้าใจนะะ
    #2038
    0
  19. #2037 malodybb (@maynnnn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 06:06
    อ่าว อดกินเลยจ้าาาา 55555555
    แม่ฟื้นแล้ว ถือว่าเป็นข่าวดี แต่มันจะยังไงต่อหล่ะทีนี้
    #2037
    0
  20. #2036 Aonsuwaree (@Aonsuwaree) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 06:03
    คุณแม่ฟื้นแล้ว จะยังไงต่อ
    #2036
    0
  21. #2035 Unu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 05:04

    ลุ้นนน

    #2035
    0
  22. #2034 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 05:04

    ข่าวดี..แม่ฟื้น
    #2034
    0
  23. #2033 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:33
    หวังว่าแม่ฟื้นแล้ว จะไม่มีดราม่าต่อนะ สงสารใหญ่กับซายน์อ่ะ
    #2033
    0
  24. #2032 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:31
    แม่ฟื้นมาแล้ว ดีใจนะ แต่แม่ ไม่เแามาม่านะแม่ ขอร้อง
    #2032
    0
  25. #2031 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 02:59

    โอ๊ยยยยยย แม่ฟื้นแล้ว

    รอหม้อพร้อมมาม่าเลยจ้า

    #2031
    0