#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,289 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,797 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,502

    Overall
    154,289

ตอนที่ 32 : #ลังเลและถอยหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1084 ครั้ง
    11 พ.ค. 62




ผมตื่นตั้งแต่เช้าทั้งที่นอนไปไม่ถึงสี่ชั่วโมง ร่างกายพอมีแรงที่จะขยับไหวก็ค่อยๆย่องลงจากเตียงกว้างของหลานชายคนโต พยายามทำให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเพื่อไม่ให้เขาตื่น หากตื่นมาตอนนี้คงมองหน้ากันไม่ติดและเรื่องก็จะไม่จบสิ้น

เมื่อคืนใหญ่เมามาก ผมหวังว่าเขาจะจำอะไรไม่ได้ หลักฐานของกิจกรรมกลางดึกนั้นผมเก็บเรียบร้อยหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรให้เขาตื่นมาสงสัยได้อย่างแน่นอน

ตอนสายก็เข้ามานั่งเฝ้าพี่แซนอย่างที่ทำเป็นประจำทุกวัน หลังอาบน้ำและทานอาหารเช้า ก็ออกปากให้พยาบาลพิเศษไปพักผ่อนบ้าง ผมมักจะหาหนังสืออ่านเล่นหรือข่าวสารบ้านเมืองมาอ่านให้พี่แซนฟังเพื่อกระตุ้นการรับรู้ บางครั้งก็เปิดเพลงสบายๆคลายเครียด

ถึงพี่สาวจะไม่ลืมตาขึ้นมา ก็ไม่แน่ว่าเธออาจจะได้ยินก็เป็นได้

ปัง!

ประตูห้องนอนถูกเปิดอย่างแรงจนมันเหวี่ยงไปกระแทกกับผนัง ใบหน้าบึ้งตึงของคนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดปรากฏขึ้น หลังตกใจอยู่หลายวินาทีก็แสร้งทำหน้านิ่ง ปิดหนังสือวางไว้ที่หัวเตียงและลุกขึ้นยืน

“มะ มาเยี่ยมพี่แซนใช่ไหม งั้นตามสบายนะ น้าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย” ผมควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น พอจะเดินผ่านเขาที่ปลายเตียง ข้อศอกก็ถูกคว้าเอาไว้

“ทำไมหนีออกมาแบบนี้” ใหญ่กัดฟันพูด แต่เพราะในห้องนั้นเงียบสงบเสียงของเขาจึงกังวาลสะท้อนไปทั่ว

“หนะ หนีอะไรกัน ถ้าคนโตจะมาเยี่ยมแม่ น้าขอตัวนะ”

“ผมไม่ได้มาเยี่ยมแม่ ผมมาคุยกับซายน์” เขาเหลือบมองพี่แซนเล็กน้อยแล้วหันมาสบตากับผมต่อ ดวงตาดุคมกริบยามจ้องมอง ใหญ่ในตอนนี้โตขึ้นมากเกินกว่าวัย เพราะต้องรับผิดชอบทั้งคนในครอบครัวและพนักงานทั้งบริษัท เขาดูมีอำนาจมากกว่าแต่ก่อนจนผมเผลอนึกว่าตัวเองอยู่ใต้อาณัติของเขา

แต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ที่สูงแค่คอคนตรงหน้าเท่านั้น เรียกความมั่นใจในตัวเองกลับคืนมา

“อย่าเสียงดังสิ พี่แซนกำลังพักผ่อน”

“แม่ไม่รู้สึกตัวหรอก แต่ผมรู้สึกตัวแน่ เรื่องเมื่อคืน” ร่างกายผมชาวาบ หากก็ยังแกล้งทำหน้าไม่รู้เรื่องต่อไป

“เรื่องอะไร อ้อ คนโตเมาแล้วฌอนก็มาส่ง คงจะละเมอหรือฝันอะไรแปลกๆหรือเปล่า น้าเฝ้าพี่แซนอยู่ที่ห้องจนเผลอหลับไป ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ”

“หึ จะโกหกก็ให้มันเนียนๆหน่อยซายน์ สีหน้าคุณมันดูออกง่ายจะตายไป คิดว่าผมที่อยู่กับคุณมาตลอดสามสี่ปีจะไม่รู้ทันอย่างนั้นเหรอ”

“พูดเรื่องอะไรกัน น้าขอตัวดีกว่า” ผมพยายามดึงแขนให้หลุดจากมือที่แข็งราวคีมเหล็ก แต่มันไม่ได้ผล ใหญ่กระชากตัวผมเข้าไปใกล้ ระยะห่างที่แค่กระซิบยังได้ยินแต่เขากลับพูดเสียงดังเพราะอารมณ์โมโหที่เริ่มมากขึ้น

“ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! คุยกันให้รู้เรื่องก่อน เมื่อคืนผมนอนกับซายน์ใช่ไหม”

“คนโต จะบ้าเหรอ” รีบเหลือบตามองพี่แซนที่นอนอยู่ แต่ใหญ่ก็จับคางผมบีบให้หันไปมองหน้าเขา

“มองตาผม แล้วบอกสิว่ามันไม่จริง”

“นะ นายอาจจะฝันไป”

“ไม่มีทาง ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ฝัน”

“แต่นายเมา คนเมาก็เพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อย น้าอยู่ห้องของตัวเอง เป็นฌอนที่พาคนโตมาส่งแล้วก็กลับไป น้ารู้แค่นั้น”

“ไหนตอนแรกบอกเผลอหลับที่ห้องแม่ไง”

“......”

“ยังไงแน่ซายน์ ตอนแรกบอกอยู่ห้องแม่ ตอนหลังบอกอยู่ห้องตัวเอง...ที่จริงแล้วเมื่อคืนซายน์อยู่ห้องผมต่างหาก”

“ไม่ ไม่ได้อยู่นะ ก็อยู่ห้องนี้เผลอหลับแล้วก็ตื่นกลับไปห้องตัวเองไง จะมาจับผิดอะไรเล่า มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ถ้ายังไม่ตื่นก็กลับไปนอนได้แล้วไป”

“เหอะ ผมเหรอฝันไป คงจะฝันสมจริงมากเลยสินะ ทั้งเสียงครางของซายน์ ชื่อที่ซายน์เรียกผม ไหนจะความเร่าร้อนนั่น ไม่มีทางที่ผมจะจำไม่ได้หรอกว่านอนกับเมียตัวเอง”

“มากไปแล้วนะใหญ่ นายเมาหนัก และฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น” ผมปฏิเสธทั้งที่ตัวสั่นไปด้วยความกลัว ถ้าเขาจับได้ คงไล่ต้อนผมไม่หยุด และไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหน ในเมื่อไม่มีทางให้หนี

“เหรอ ผมละเมออย่างนั้นเหรอ”

“......”

“คงละเมอทำรอยที่คอซายน์ด้วยสินะ”

ไม่จริง!!!

ในใจร้องค้านอย่างไม่เชื่อ แต่มือกลับตะปบลงที่ต้นคอ รอยยิ้มกระตุกขึ้นอย่างชั่วร้ายของใหญ่ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองพลาดแล้วที่เผลอแสดงอาการออกไป ไม่ว่าจะมีรอยหรือไม่มีก็ควรที่จะนิ่งเข้าไว้

“เห็นไหม เมื่อคืนผมไม่ได้ฝัน เรามีอะไรกัน ซายน์ปฏิเสธไม่ได้หรอก ทั้งร่างกายแล้วก็หัวใจของซายน์น่ะ เป็นของผม ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เป็นของผม เราเป็นของกันและกัน

“หยุดพูดสักที! ฉันไม่ได้ทำ ฮึกก ไม่ได้ทำ นาย นายต่างหากที่ใช้กำลัง ฉัน ฮืออ ฉันขัดขืนไม่ได้” ผมทรุดตัวลงกับพื้น ปิดหูและส่ายหน้าไม่ยอมรับ เริ่มร้องไห้ออกมาด้วยความกดดัน อึดอัดใจและสับสนไปหมด

และคนที่กดดันจนผมแทบจะบ้าก็ย่อตัวตามลงมา โอบกอดร่างกายของผมไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง น้ำเสียงอ่อนลงทำให้ผมร้องไห้หนักกว่าเดิม แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหนีไปจากอ้อมกอดของเขา

“ไม่เป็นไรซายน์ อย่าร้อง โอเค ผมไม่บังคับแล้ว ผมผิดเอง ผมขอโทษ”

“ฮือออ ฉันไม่ได้ทำ ไม่ได้ทำอะ..ไรเลย”

“ครับๆ ไม่ทำก็ไม่ทำ ผมเป็นคนบังคับซายน์เพราะเมา ใช้กำลังกับซายน์ ผมเป็นคนผิดทั้งหมด อย่าร้องเลยนะคนดี” วงแขนกระชับแน่นขึ้น เขากอดและปลอบโยนกระทั่งผมสงบลง ประคองให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พาไปนั่งที่โซฟา

“....”

“จะเที่ยงแล้ว ลงไปหาอะไรทานดีกว่านะครับ เดี๋ยวผมบอกให้พยาบาลมาเฝ้าแม่แทน”

“.....”

“ถ้าซายน์ไม่กินอะไรเลย จะไม่มีแรงเฝ้าแม่นะ รู้ไหมว่าผอมลงแค่ไหน เมื่อคืนผมกอดไม่เต็มมือ...โอเค ไม่พูดแล้วๆ” ผมตวัดสายตาขึ้นไปจ้องคนปากมากจนเขายอมยกสองมือขึ้นเสมอหัว ทำท่ายอมแพ้

“นะ..นายล่ะ กินอะไรหรือยัง”

“ยังเลย ตื่นมาก็รีบมาหาซายน์ก่อน”

“อืม”

“ถ้าอย่างนั้นรอนี่แป๊บนะ ผมดูแม่แล้วเราลงไปทานข้าวด้วยกัน”

“.....”

“ขอร้องนะซายน์ สักครั้ง ผมเอง...ก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน” ด้วยเสียงอ้อนวอนตั้งแต่เมื่อคืน ผมถึงได้ยอมพยักหน้าลง ใหญ่ยกยิ้มกว้างที่ไม่ได้เห็นมานานมาก เขารีบเดินเข้าไปดูพี่แซน จัดการเช็ดตัวและใส่สายอาหาร เรียบร้อยก็กลับมายืนตรงหน้าผมอีกครั้ง “ไปเถอะ ผมหิวแล้ว วันนี้จะขุนให้ซายน์กินเยอะๆเลย”

ใหญ่จูงมือผมเดินออกจากห้องลงไปที่ห้องอาหาร ผมมองแผ่นหลังกว้าง หัวใจรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากยกสูงอย่างไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดเหลือเกิน ทั้งที่อายุมากกว่า แต่หลอกตัวเองว่าใหญ่เป็นผู้กระทำและผมสู้แรงเขาไม่ได้ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าอะไรเป็นอะไร

ผมเลวที่ผลักความผิดทุกอย่างให้กับเขา

และใหญ่ก็ยอมแบกรับทุกอย่างเอาไว้โดยไม่ปริปากโทษผมเลยแม้แต่คำเดียว บางทีผมอาจจะเป็นคนที่โตแค่อายุแล้วทำตัวเป็นเด็ก ส่วนเขาก็คือเด็กที่มีความคิดเกินอายุตัวเอง


ใหญ่กลับไปงานยุ่งอีกครั้ง บริษัทมีปัญหาเพราะหุ้นส่วนเริ่มโกงเมื่อเห็นว่าพี่นพไม่อยู่แล้วและใหญ่ยังเป็นแค่เด็ก โชคดีที่มีคุณอเนกกับคุณกริชคอยช่วย แต่ก็ต้องใช้เวลาในการหาหลักฐาน

ความสัมพันธ์ของผมกับเขาก็ขึ้นลงเป็นกราฟอย่างกับคนเป็นไบโพล่าร์ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางวันก็คุยกันได้ บางวันก็ทะเลาะกัน แต่ส่วนมากผมจะเลี่ยงไม่เจอหน้าเขามากกว่า ตัวเขาเองก็ไม่มีเวลาแทบจะกินนอนที่บริษัท

ยิ่งช่วงปีสี่ที่ทำโปรเจ็กต์จบยุ่งถึงกับต้องเช่าหอแถวมหาวิทยาลัยเอาไว้นอนค้าง เขากลับบ้านนับครั้งได้ มีวันหยุดที่มาหาพี่แซนบ้างแต่ก็อยู่ได้ไม่นานก็รีบไป

“น้าซายน์ ทางนี้ครับทางนี้” คนเล็กโบกมือขึ้นสูง รอยยิ้มร่าเริง ข้างกายขนาบด้วยสองหนุ่มต่างวัยที่สูงใหญ่กว่าตัวเองหลายเท่า

ไอ้โรมยืนเอาพัดลมมือจ่อให้คนรักมันอยู่ ซึ่งก็คือหลานชายผมนี่แหละ สองคนนี้คบกันมาได้เกือบสองปีแล้ว เพราะคนเล็กเป็นห่วงแม่เลยไม่ยอมย้ายไปอยู่คอนโดฯกับมัน มันเลยย้ายตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านแทน

เรียกว่าเป็นคนในครอบครัวคนหนึ่งไปแล้ว พ่อแม่มันรู้เรื่องที่คบกับหลานผมตอนแรกก็ตกใจมากอยู่ ไม่ใช่เพราะว่ามันหาสะใภ้ผู้ชายไปให้ แต่ตกใจที่รู้อายุคนเล็กต่างหาก ซักกันยกใหญ่ว่าต้องเตรียมเงินประกันตัวเท่าไหร่

ส่วนอีกข้างคือผู้ชายที่เป็นตัวเด่นของงานวันนี้ ร่างสูงในชุดครุยสีดำคลุมทับชุดนักศึกษา ใบหน้าชื้นเหงื่อเพราะอากาศร้อน แต่ไม่ได้ทำให้ความโดดเด่นลดลงได้เลย ดูได้จากอาการของสาวๆรอบตัวที่ขยันส่งสายตาให้ แต่เจ้าตัวกลับมองมาที่ผมเพียงคนเดียว

“ซายน์ ถ่ายรูปนะ” เพราะวันนี้เป็นวันดี วันรับปริญญาของเขา ผมเลยไม่อยากจะขัดขืนให้เสียบรรยากาศ เดินเข้าไปพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่สั่งล่วงหน้าเป็นเดือน คัดแต่ดอกที่ดีที่สุด

“ยินดีด้วยนะ นายทำสำเร็จ พี่นพกับพี่แซนจะภูมิใจในตัวนายแน่ๆ”

“ผมเคยซื้อกุหลาบขาวให้ซายน์” ใหญ่ยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นดอกไม้ชนิดเดียวกันในมือเขา เป็นรอยยิ้มที่ห่างหายไปเนิ่นนานหลายปี แม้แต่ผมเองก็ยังยิ้มตาม จำไม่ได้แล้วว่าตัวเองยิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

“ฉันเองก็ภูมิใจในตัวนาย ทั้งทำงานทั้งเรียนไปด้วย แต่ในที่สุดนายก็ทำมันได้ และจบในเกณฑ์ด้วย”

มันหนักมากสำหรับคนที่ต้องศึกษางานในระดับประธานบริษัทตั้งแต่อายุเท่านี้ ซ้ำยังเป็นองกรใหญ่มีพนักงานอยู่ใต้อาณัตินับร้อยนับพัน ไม่ต้องแปลกใจเลยหากเขาจะไม่มีแม้แต่เวลานอนพักผ่อนหรือไปเที่ยวเล่นอย่างวัยรุ่นคนอื่น

จากเด็กสิบเจ็ดที่เข้าผับ ปาร์ตี้ และหิ้วสาวหรือหนุ่มน้อย เป็นเพลย์บอยตัวพ่อ วันนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

แค่คิด ผมก็อดน้ำตาซึมไม่ได้

มากกว่าความยินดี...คือภูมิใจในตัวเขา

“ขอบคุณครับ” ใหญ่รับช่อดอกไม้ไปถือไว้ด้วยมือข้างเดียว อีกข้างยกขึ้นโอบไหล่จับให้ผมหันหน้าไปทางกล้อง ถ่ายรูปกันนับสิบๆใบ ทั้งรูปกับกลุ่มเพื่อนเขา และรูปครอบครัว ที่มีคนเล็ก รวมถึงไอ้โรมร่วมแจม

“น้าซายน์ ถ่ายกับพี่โตหน่อยนะ รูปคู่ๆ” คนเล็กลากไอ้โรมออกจากเฟรม เหลือเพียงผมกับใหญ่แค่สองคน ช่างภาพที่จ้างมาโดยเฉพาะยกกล้องขึ้นอีกครั้งเพื่อเตรียมเก็บภาพ

“ชิดกันอีกหน่อยดิวะ มึงทำอย่างกับรังเกียจไอ้ใหญ่งั้นแหละ” ไอ้โรมตะโกนกำกับอยู่ข้างๆ ผมหันไปส่งสายตาดุมันแล้วก็ถูกคนข้างกายลากไปใกล้ชิดกว่าเดิมด้วยการเลื่อนมือลงมาวางที่เอวแล้วรั้งเข้าหาตัว

“นี่” ผมเลยหันไปดุทางนี้บ้าง

“วันนี้วันสำคัญของผม ขอร้องนะซายน์ ไม่เอาสถานะน้าได้ไหม”

“......”

“ลืมๆมันไปสักวันนะ ผมขอ”

“เฮ้อออ ก็ได้ แต่แค่ถ่ายรูปเสร็จนะ” สุดท้ายผมก็ใจอ่อน แม้จะแอบเถียงว่า ไม่ใช่แค่ครั้งนี้หรอก เขาก็อ้างนั่นอ้างนี่จะดึงผมกลับสู่ความสัมพันธ์ต้องห้ามอยู่เรื่อย

“ก็ยังดี” คนได้ใจยกคิ้วส่งยิ้มกวนประสาท ได้ทีกอดผมเต็มไม้เต็มมือ มืออีกข้างถือแค่ช่อดอกไม้ที่ผมเป็นคนเอามาให้เพียงช่อเดียว เรายิ้มให้กับกล้องและแอคท่าถ่ายรูปอีกหลายภาพ เก็บไว้เป็นที่ระลึก

คิดซะว่า วันเวลาเหล่านี้คงไม่ย้อนกลับมาได้อีก หากผมไม่ยอมถ่าย ในอนาคตคงไม่มีรูปคู่ในวันสำคัญอย่างนี้กับใหญ่เก็บเอาไว้ แล้วตอนนั้นเสียใจไปก็คงทำอะไรไม่ได้

“ใกล้จะเข้าไปด้านในแล้วใช่ไหม”

“อีกประมาณชั่วโมงนึงก็เตรียมตัวแล้ว ขอบใจที่ยอมมานะ”

“ต้องมาสิ เป็นตัวแทนของพี่แซน” ตอนแรกคนฟังก็ดูสลดวูบไป ไม่อยากให้เขาเศร้าผมเลยต้องรีบเสริมประโยคตัวเอง “และก็อยากมาเองด้วย วันสำคัญของใหญ่ซายน์ไม่มีทางพลาด”

“ซายน์” ใหญ่ครางชื่อผมเสียงแผ่ว เราสบตากันหวานซึ้งกว่าปกติ เสียงถูกกลืนหายทั้งที่รอบตัวยังวุ่นวายไม่เปลี่ยน

“ถือว่าเป็นของขวัญอีกชิ้นในวันรับปริญญาก็แล้วกันนะ” ผมหมายถึงที่แทนตัวเองว่าซายน์กับเขา

“ที่เรียนมาเหนื่อยขนาดนี้ ได้ยินแบบนี้ก็คุ้มแล้วล่ะ”

งานพิธีจบลงตอนหัวค่ำ แต่ละครอบครัวก็แยกย้ายกันไปเลี้ยงฉลอง ใหญ่บอกลาเพื่อนๆตัวเองแล้วหอบชุดครุยในแขนขึ้นรถของไอ้โรม พาเราสี่ชีวิตไปเลี้ยงกันที่ร้านอาหารสุดหรูที่ไอ้โรมจองและรับหน้าที่เป็นเจ้ามือ

“หลังจากนี้คงได้กลับบ้านทุกวันแล้ว” ระหว่างที่รออาหาร ใหญ่ก็พูดขึ้น ไม่ได้เจาะจงว่าพูดกับใคร คนเล็กเลยเป็นคนตอบประโยคลอยๆนี้

“ดีแล้ว พี่โตกลับมาบ้านจะได้คึกคักขึ้นหน่อย นี่บ้านเงียบไปเยอะเลย เล็กก็เรียนหนัก ลุงก็ทำงานเยอะ น้าซายน์ต้องอยู่บ้านคนเดียวบ่อยๆ คงจะเหงา”

“น้าไม่เหงาหรอก” ผมส่ายหน้ายิ้มเอ็นดูให้หลานชาย ทุกวันนี้มีความสุขดี ได้ทำงานที่ตัวเองรัก ดูแลพี่แซน แต่ละวันก็หมดไปอย่างรวดเร็ว

“น้าซายน์ดูแลแม่ดีมาก ทำกายภาพให้แม่ทุกวันเลยนะ ถ้าวันไหนแม่ฟื้น คงลุกขึ้นมาวิ่งได้เลยล่ะ”

“เกินไป ยังไงพี่แซนก็ต้องกายภาพเป็นเดือนๆแหละ นอนอยู่อย่างนั้นตั้งสองปีแล้ว”

“แต่น้าซายน์ก็ดูแลแม่ดีจริงๆ ผมกับพี่โตซะอีกเป็นลูกแท้ๆ กลับทำได้แค่โผล่หน้าเข้าไปเยี่ยม” คนเล็กหน้าสลดลงเมื่อพูดถึงตรงนี้ ผมยกมือขึ้นไปขยี้หัวคนคิดมากแรงๆ

“เราน่ะเรียนหนัก กิจกรรมก็เยอะ คนโตเองก็ต้องทำงานไปเรียนไปแถมบริษัทยังมีปัญหาอีก แต่ละคนก็มีหน้าที่ของตัวเอง น้าไม่เป็นไรหรอกเพราะทำงานอยู่บ้าน แม่เราก็พี่สาวแท้ๆของน้านะ อย่าลืมสิ” ผมยิ่งกว่าเต็มใจดูแลอีก ตั้งแต่เล็กจนโตที่มีทุกวันนี้ได้ก็เพราะพี่แซนที่ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ให้

“จากนี้ผมจะช่วยซายน์ดูแลแม่เองนะ”

ผมหันไปหาใหญ่ “แล้วที่บริษัทล่ะ ไม่มีปัญหาแล้วเหรอ”

“อือ เพิ่งจัดการได้เมื่ออาทิตย์ก่อน งานที่ยุโรปก็ราบรื่นดีมีคุณกริชไปดูแล ส่วนทางนี้ผมกับลุงอเนกก็ช่วยกัน เรียนจบแล้วหลายๆอย่างคงเข้าที่”

“ก็ดีแล้วล่ะ นายจะได้มีเวลาบ้าง...”

“ใช่ ดีแล้วล่ะ ผมจะได้มีเวลาสักที” เสียงของผมขาดหายเพราะใหญ่พูดขัด และลำคอยิ่งแห้งแล้งมากขึ้นไปอีกกับประโยค และแววตาที่จ้องมองมา

มันเหมือน...สิงโตที่เตรียมจะล่าเหยื่ออีกครั้ง

“หึหึ กูว่ามึงลำบากแล้วว่ะ ไอ้ซายน์” ถ้าจะไม่ช่วย มึงก็ไม่ต้องตอกย้ำก็ได้นะไอ้โรม


.............................................

หลายคนบอกเหมือนจะสุขแต่ไม่สุด

ใช่เลยค่ะ มันเป็นความสัมพันธ์ที่ค้างคาหลายปีด้วย

แต่ก็ตัดสินใจได้ยากมาก เพราะว่าเค้าเป็นน้าหลานกัน


ตอนแรกตั้งเป้าไว้ 22 ตอนค่ะ แหะๆ

แต่ไม่เยอะก็จบแล้วอ่า 90เปอร์เซ็นต์ของเรื่องละเนี่ย

ปล.จบดีนะเรื่องนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.084K ครั้ง

62 ความคิดเห็น

  1. #2334 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 01:34
    ดีกันเร็วๆนะะ!
    #2334
    0
  2. #1947 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:07
    คนโตพร้อมเดินเครื่องเต็มกำลังแล้วมั้ง คนเล็กก็พอเรียนจบมาช่วยคนโตบริหารกันนะ
    #1947
    0
  3. #1821 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:21
    ขอให้เรื่องเครียดทั้งหมด จบลงแค่นี้ ตั้งแต่นี้ต่อไปใหญ่รุกซายน์เต็มที่นะ เอาใจช่วย รอวันที่จะได้กลับมารักกันเหมือนเดิม
    #1821
    0
  4. #1819 witghes (@witghes) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:42
    รอตอนต่อไปเลย
    #1819
    0
  5. #1818 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:28
    มันไม่สุดจริงแต่มันก็ให้ความรู้สึกแบบ"เห้ยใหญ่เอาลุยเข้าไปโว้ยยยย สอยน้าซายน์ให้หลงจนกู้ไม่กลับเลยอุว๊าฮ่าๆๆๆๆ"
    #1818
    0
  6. #1817 กะเทยไหล่กว้าง (@pawornrat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 14:16
    กินเวลานานทั้งสองคู่เลยจริงๆ5555555
    #1817
    0
  7. #1816 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 12:20

    รออออออออ
    #1816
    0
  8. #1815 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 11:42
    ตัดน้าหลานไปเลยได้มั้ย ไม่เป็นแล้ว แง้
    #1815
    0
  9. #1814 Kajeab0064 (@Big450228) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 10:37
    เง้อออออ. มันฟิน แต่มันไม่สุด. น้า หลาน ค้ำคออยู่ งือออออออออ
    #1814
    0
  10. #1813 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:52
    สิงโตเตรียมล่ากวางน้อยสิ บ้าบอ รีบพิมพ์เกิ๊น
    #1813
    0
  11. #1812 chyanin (@chyanin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:51
    สิงโตเตรียมล่ากว่งร้อยแล้ว กรี๊ดดดดดด
    #1812
    0
  12. #1811 YooNooN (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 02:22

    จบดีก็ดีใจค่ะ

    คนโตร้ายนะเนี่ย

    #1811
    0
  13. #1810 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 00:35
    ฮื้ออออ ตั้งรับดีๆนะน้าซายน์~~
    #1810
    0
  14. #1809 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 00:27
    ลุ้นอ่ะ อยากให้เค้าคู่กัน รักแหละ
    #1809
    0
  15. #1808 yisan2 (@Yisan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:44

    ลุ้นความสัมพันธ์คู่นี้อ่ะ สุดท้ายจะอย่างไรดีนะอ่านไปคิดไปคืออินหนักมากกกกกก ยังไงก้อเป็นกำลังใจนะซายน์และใหญ่!!
    #1808
    0
  16. #1807 My-iDeA (@Mydean) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:41
    ใหญ่เตรียมเดินหน้ารุกเต็มทีเล๊ยยยย
    #1807
    0
  17. #1806 ~PiToN~ (@nightsza) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:21
    ว่างแล้วววว คนแถวนี้จะรอดไหม
    #1806
    0
  18. #1805 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:18
    เตรียมตัวรับมือให้ทันเลยนะน้าซายน์
    #1805
    0
  19. #1804 Sirikandadechhom (@Sirikandadechhom) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:12

    ใหญ่รุกหนักเลยๆ อยากให้ซายน์ใจอ่อนเร็วๆแล้วเนี่ย
    #1804
    0
  20. #1803 AE0404 (@airplane0330) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:11
    อ่านไปลุ้นไป พูดยากจริงๆความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้
    #1803
    0
  21. #1802 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:05

    น้าซายด์เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม

    ใหญ่ไม่ปล่อยไว้แน่ๆ หึหึ

    #1802
    0
  22. #1801 -- Conz ** (@karukkadakom) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:00
    เมื่อไหร่ถึงเธอจะยอมใจอ่อนสักที
    #1801
    0
  23. #1800 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:00
    น้าซายน์จะโดนล่าแล้ววว กลัวแทนน้าซายน์ไว้ก่อนเลย 555
    #1800
    0
  24. #1799 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:53
    จะได้มีเวลาเคลียร์เรื่องความรักสักทีเนอะ
    หน่วงนานมากเลย •_•
    #1799
    0
  25. #1798 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:37
    ซายน์ อย่าทิ้งความรักของใหญ่ เพียงแค่สถานะน้าหลานเลยนะ เพราะมันมั่นคงจริงๆ
    #1798
    0