#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,101 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,797 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,314

    Overall
    154,101

ตอนที่ 31 : #มีได้มีเสีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1061 ครั้ง
    9 พ.ค. 62




หงุดหงิด หงุดหงิดชิบหายเลย ไอ้ตัวเล็กเดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่ ยิ่งโตก็ยิ่งสเน่ห์แรง พวกแมลงวันแม่งตอมกันให้หึ่ง ผมนี่ไม่รู้จะเริ่มหึงกับไอ้ตัวผู้ตัวไหนก่อนดี

ทั้งเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ ทั้งพี่รหัสที่คอยส่งตาหวาน ไหนจะพวกที่เวลาเห็นตัวเล็กเดินผ่านแล้วทำสายตาสนใจจนผมต้องตวัดตาไปมองข่มขู่พวกมันนั่นแหละถึงได้ถอนสายตาหื่นออกไปจากคนของผมได้สักที

หวงโว้ยยย

ดูตัวมันสิ น่าหวงน้อยเมื่อไหร่ อายุตั้งสิบแปดย่างสิบเก้าแล้วแต่กลับหยุดความสูงเอาไว้ตั้งแต่สิบหกสิบเจ็ด เมื่อก่อนตัวเท่าอกผมหลังจากนั้นก็ขยับขึ้นมาแค่นิดเดียว เอวก็คอด ขาก็เรียวอย่างกับผู้หญิง ไหนจะหน้าตาน่ารักของมันอีกที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยว่าดึงดูดไอ้พวกผู้ชายหื่นกามนั่นแค่ไหน

“มองอะไร” คนถูกนินทาอยู่ในใจส่งตาขวาง หลังจากลากกลับร้านผมก็แสดงอาการหงุดหงิดจนตัวเล็กไม่กล้าทักท้วง บังคับพามานอนที่คอนโดฯตัวเองจนได้ “ผมอยากกลับบ้าน”

ขนาดว่าอาบน้ำเรียบร้อยเตรียมเข้านอนก็ยังจะร้องกลับบ้านอีก “ดึกแล้ว นอนนี่ใกล้กว่า พรุ่งนี้วันหยุดไว้พี่ค่อยไปส่งตอนสายๆ”

หรืออาจจะให้อยู่ไปจนถึงวันจันทร์เลยก็ดีนะ เมื่อก่อนช่วงที่ไล่ตามผม ตัวเล็กมาค้างบ่อยๆ แต่หลังเขาประกาศตัดใจก็ไม่ยอมมาอีกเลย ข้าวของที่เอามาทิ้งไว้ผมก็เก็บให้อย่างดี ยกเว้นพวกเสื้อผ้าที่คงใส่ไม่ได้แล้ว เลยให้ใส่เสื้อนอนของผมไปก่อน

ซึ่งคิดผิดมากๆ เสื้อผมมันตัวใหญ่ ไหล่เล็กกับขาเนียนจึงโผล่ออกมาวับๆแววมๆ ไม่รู้จงใจยั่วให้ผมตบะแตกหรือเปล่า

“ผมกลับเองก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมารับส่งหรอก” เจ้าตัวขยับจะเดินออกจากห้อง คิดเหรอว่าจะปล่อยให้ไปในสภาพอย่างนี้ ผมเดินตามไปจับร่างเล็กอุ้มขึ้นพาดบ่า พากลับไปที่เตียงนอน

เสียงเจ้าตัวเล็กโวยวายไม่หยุด พอฟาดมือลงไปที่ก้นนิ่มหนึ่งทีถึงได้สงบปากลงปาก แต่ลูกแมวป่าก็คือลูกแมวป่า ผมอยากจะด่าไอ้ซายน์วันละหลายครั้ง เพราะมันทำตัวแบบนั้นหลานถึงได้เลียนแบบ สายตาเหมือนแมวขู่ฟ่อๆนี่เหมือนน้ามันไม่มีผิด จะต่างกันตรงที่เวลาไอ้ซายน์ทำผมไม่ได้รู้สึกอยากจะฟัดเท่ากับตอนคนเล็กทำ

“ทำบ้าอะไรเนี่ยลุง”

“จะยั่วให้หึงไปถึงเมื่อไหร่” ผมส่งเสียงเข้มๆเล่นเอาคนจะโวยวายชะงัก สายตาผมตอนนี้เอาจริงจนคนเล็กเริ่มขยับตัวถอยหลัง คงจะเริ่มกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว

ไม่ใช่ว่าไม่รู้นะว่าที่ผ่านมาตัวเล็กจงใจยั่วผม แกล้งให้หึง เพราะว่าตัวเองทำผิดให้เด็กมันเสียใจก็เลยต้องยอมเล่นไปตามเกม แต่หลังๆนี่ชักจะเล่นมากไป

ยอมให้ไอ้พี่รหัสนั่นเข้าใกล้ปากเกือบจะชนปาก แถมเขาโอบอยู่ยังไม่รู้สึกตัว

คงต้องเตือนความจำบ้างแล้ว จะได้รู้ว่าตัวเล็กเป็นของใคร

“ยั่วอะไร ผมไปยั่วอะไรลุงตอนไหน”

“หึ ดูสภาพตัวเองก่อนพูดไหม” ผมลากสายตาหยาบโลนอย่างไม่ปิดบังไปยังเรือนร่างที่ตอนนี้เสื้อยืดร่นขึ้นจนเผยผิวขาขาว และคอเสื้อยังตกไหล่อีก “น่าเอา”

“ลุง!” คนตวาดหน้าแดงกับคำพูดตรงๆของผม ยิ่งพอเห็นผมเลียปากตัวเองก็ยิ่งเลิ่กลั่กไปกันใหญ่

“อายอะไรล่ะ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยสักหน่อย หนูเป็นของพี่มาตั้งนานแล้ว” มือหยาบลูบไล้ตั้งแต่หัวเข่าขึ้นไปยังโคนขา นิ่มจนอดใจไม่ไหว ขยำแรงนิดเดียวก็เกิดรอยแดง

“ทำบ้าอะไร ผมไปเป็นของลุงตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อกี้มันแย่มากเลยนะ ลุงทำเสียมารยาทไปผลักพี่เขาอย่างนั้นได้ยังไง ถ้าเขาโกรธขึ้นมาผมจะอยู่ในมอลำบากนะ”

“ใครใช้ให้มันมองเมียกูล่ะ” นานแล้วที่ผมไม่ได้หยาบคายกับตัวเล็ก แต่ไม่ได้พูดใส่คนตรงหน้าคงไม่เป็นไร ประโยคนี้ผมพูดไปถึงไอ้รุ่นพี่หน้าหม้อที่มายุ่งกับคนของผมต่างหาก

“เขามีตาเขาก็ต้องมองสิ”

“อยากควักลูกตาคนเลยว่ะ...ไม่ต้องพูดมากกลบเกลื่อนความผิดตัวเองเลยนะตัวเล็ก วันนี้พี่จะทำให้หนูรู้ว่าตัวเองน่ะ...เป็นของใคร”

ผมกระชากไหล่บางเข้าหาตัว ประคองใบหน้าเล็กไว้ไม่ให้หันหนีไปทางอื่น บดขยี้ลงไปที่กลีบปากนุ่มที่ไม่ได้ชมเชยมาหลายเดือนอย่างหิวโหย ตอนแรกอีกฝ่ายก็ขัดขืนอยู่บ้าง แต่เนิ่นนานไปก็เริ่มโอนอ่อน

เสียงครางหวานที่ผมชอบฟังค่อยๆดังขึ้นในโสตประสาท เราเคยทำเรื่องแบบนี้กันมาหลายครั้งแต่ยังไม่เคยไปถึงขั้นลึกซึ้ง อย่างมากก็แค่ช่วยกันและกัน คนมันเคยๆมาก่อนเลยรู้จุดว่าตรงไหนบ้างที่จะทำให้คนเล็กยอมได้ง่ายๆ

“เลยสิบแปดแล้วนี่หนู” ผมยกยิ้มเจ้าเล่ห์หลังจากผละตัวขึ้นเพื่อถอดเสื้อผ้าของตัวเอง มองคนที่นอนตัวเปลือยเปล่าหอบหายใจจนหน้าแดงก่ำ ซ้ำยังมีน้ำตาคลอที่หางตาเล็กน้อย

น่ารังแกให้ร้องไห้หนักกว่านี้

“พะ พี่โรม” คนด้านล่างคงจะลืมไปแล้วว่ากำลังเล่นเกมโกรธให้ผมง้อ สายตาลูกแมวเต็มไปด้วยอารมณ์มากมายโหมกระหน่ำ เมื่อผมโน้มตัวเข้าไปหา เรียวแขนบางก็โอบรัดรอบคอผมเอาไว้ทันที

“ครับ พี่โรมเอง พี่โรม...ของตัวเล็ก” ผมกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ขบเม้มใบหูขาวจนเจ้าของครางหวานออกมา

“อ่าา” อกบางแอ่นขึ้นแนบกับแผ่นอกผมด้วยความเสียวซ่านที่ผมมอบให้ “พิ...พี่...โรม”

“ใจเย็นนะทูนหัว...คืนนี้ยังอีกยาว”

พ่อจะแดกให้เรียบไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลย




เพียะ!

แรงกระแทกที่แก้มทำให้ผมสะดุ้งตัวตื่น เกือบจะสวนกลับด้วยหมัดหนักๆแล้วถ้าไม่เห็นว่าคนที่ทำเป็นใคร

“ตัวเล็ก?”

เด็กมันนั่งหน้าแดงก่ำจ้องผมด้วยตาวาววับ ผมยันศอกกับเตียงแบบงงๆ ไม่เข้าใจว่าคนที่ควรจะหลับสบายในอ้อมกอดผมมานั่งทำอะไรแต่เช้า

“ไม่เพลียเหรอหนู” ทำท่าจะดึงลงมากอด แต่เล็กหลบได้ก่อน ใบหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อยคิดว่าคงเจ็บทางด้านหลัง แต่ก็ยังฝืนจะนั่ง เป็นอะไรของเขา

เพียะ เพียะ เพียะ

“โอ๊ย ตีพี่ทำไมคะ” ผมปัดป้องมือเล็กที่ฟาดลงบนอกแค่เล็กน้อย กลัวว่าถ้าทำแรงจะไปเผลอทำตัวเล็กเจ็บเข้า พอเห็นว่าเมียเด็กใกล้หมดแรงก็ค่อยๆรวบมือดึงขึ้นมานอนทับอยู่บนตัว

“ปล่อยเลยนะพี่โรม”

“ไม่ปล่อยค่ะ ไหนบอกพี่ซิหนูเป็นอะไร ตื่นมาตีพี่ทำไม ทำไมไม่นอนพัก....หรืออยากจะต่อ” ส่งสายตาหื่นออกไปก็ถูกตีกลับมาอีกหนึ่งเพียะ ไม่เจ็บเท่าไหร่แต่ก็แสบอยู่

“ต่อบ้าอะไรเล่า”

“เอ้า ก็เห็นมีแรงลุกมาสะกิดพี่ คิดว่าอยากต่อรอบเช้านี่คะเมีย”

“ไอ้พี่บ้า แบบนี้เขาเรียกตี ไม่ได้เรียกสะกิด” น้องมันก็ตีผมอีกชุดใหญ่ ผมเริ่มทนไม่ไหวเลยรั้งต้นคอเข้าหาแล้วฟัดริมฝีปากนุ่มนิ่มเป็นการทำโทษซะเลย พอปล่อยออกอีกคนก็หมดแรงพอดี

“ตีผัวมันบาปนะหนู”

“ฮึ้ยยย ไม่ต้องพูดเลย พี่อ่ะ”

“โอ๋ๆๆ ไม่งอแงนะคะ นอนดีกว่านะ หรือหิว ให้พี่หาอะไรให้กินไหม เจ็บหรือเปล่า เมื่อคืนพี่เช็ดตัวกับเอาน้ำออกให้แล้ว...โอ๊ยยย ตีพี่อีกแล้วนะตัวเล็ก พี่เจ็บ”

“หน้าด้าน พูดออกมาได้ไง”

“พูดอะไร เรื่องเอาน้ำออกเหรอ? โธ่ จะเขินทำไม เราอยู่กันสองคนเอง พี่ไม่พูดให้หนูอายต่อหน้าคนอื่นหรอก”

“ก็ลองพูดสิ เจอดีแน่”

“มาๆ นอนต่อนะ หน้าตายังเพลียอยู่เลย” ผมดึงน้องลงไปนอนดีๆ กอดเอาไว้เหมือนแม่ไก่ฟักไข่ ทะนุถนอมอย่างเต็มที่เพราะเมื่อคืนสูบพลังเขาไปเยอะ ลูบหัวลูบหลังให้สักพักตากลมก็เริ่มปรือ

“พี่โรม”

“ว่าไงหืม?” ก้มลงไปถามพร้อมกับจูบที่หน้าผากหนึ่งที

“ต่อไป...ห้ามมีคนอื่นนะ”

โธ่ นึกว่าเรื่องอะไรเด็กน้อยเอ๊ย ที่ผมมีคนอื่นก็เพราะว่าเก็บกดจากคนตัวเล็กนี่แหละ อยากทำอะไรแบบนี้แต่ตอนนั้นมันทำไม่ได้นี่หว่า กลัวว่าเก็บเอาไว้มากๆไม่หาที่ระบายจะเผลอปล้ำจับทำเมียตั้งแต่เด็กมันยังไม่บรรลุนิติภาวะเอาน่ะสิ เล่นขยันอ่อยแถมน่ากินขนาดนั้น

“ไม่มีหรอกค่ะ พี่มีหนูคนเดียว สัญญา” ผมพูดคำสัญญาออกมาจากใจ สายตามั่นคงไม่มีสั่นไหว กลัวว่าคนฟังจะไม่เชื่อ แต่ผมพูดจริงนะ มีเมียแล้วก็ต้องเอากับเมียสิ จะไม่อยากมีคนอื่นทำไมกัน

“งั้น...หนูเป็นอะไร” คนเล็กถามออกมาอย่างน่ารัก จนอยากจะจับฟัดอีกสักรอบ แต่เห็นท่าทางยังไม่หายเหนื่อยเลยได้แต่ข่มใจเอาไว้

ยังมีเวลากินได้อีกนาน ทนไว้ก่อนไอ้โรม แค่นี้สภาพน้องก็เหมือนโดนรุมข่มขืนแล้ว

“หนู เป็นเมียพี่สิคะ นอนได้แล้วนะ อย่ายั่วอีก ก่อนที่พี่จะอดใจไม่ไหว”

“หนูเปล่า” ปากเชิดขึ้นเถียงออกมาแบบเด็กดื้อ จากนั้นก็ซุกหน้าลงกับอกผมแล้วหลับตาลง แก้มป่องเพราะเจ้าตัวกำลังยิ้มอย่างมีความสุข ผมมองแขนเล็กที่กอดผมไว้แน่นแล้วยิ้มตาม

ไม่ใช่แค่ตัวเล็กหรอกที่มีความสุข ผมเองก็หาความสุขของตัวเองเจอแล้วเหมือนกัน

“รักนะ ตัวเล็กของพี่โรม”




เสียงเครื่องยนต์ที่แล่นเข้ามาในตัวบ้านไม่คุ้นหูนัก ผมลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงพี่แซนเดินไปที่หน้าต่าง ด้านล่างเริ่มส่งเสียงดังกันเล็กน้อย สาเหตุมาจากเจ้าของรถคันนั้นกำลังแบกผู้โดยสารที่คล้ายไม่ค่อยได้สติลงจากรถ มีคนงานภายในบ้านเพียงคนเดียวเข้าไปดูเนื่องจากดึกมากแล้ว

ปฏิเสธตัวเองว่าไม่ได้รอเขา แต่ผมก็มักจะเข้าห้องนอนหลังจากใหญ่กลับบ้านทุกคืน และแน่นอนว่าวันนี้เขากลับดึกกว่าปกติ ผมเกือบจะหัวทิ่มลงกับเตียงพี่แซนแล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงรถเข้าซะก่อน

“มีอะไรกัน” เดินลงไปหน้าบ้านและหยุดที่บันไดขั้นสุดท้าย มองรถสุดหรูจอดเป็นแบ็คกราวให้กับสองหนุ่มวัยยี่สิบที่กำลังประคองกันอยู่ คนได้สติมากกว่าเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้

“คุณน้า ดึกแล้วยังไม่นอนอีกเหรอ”

“นี่ไปดื่มกันมาเหรอ” ผมไม่ได้ตอบคำถามของฌอน แต่มองใบหน้าแดงก่ำของใหญ่แล้วก็พอจะเดาได้ นานแล้วที่ไม่ได้เห็นเขาไปเที่ยวที่ไหน วันๆไม่ไปมหาวิทยาลัยก็เข้าบริษัท แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อย

“พอดีมีงานเลี้ยงลูกค้าบริษัทมันน่ะแล้วมันก็ชวนผมไปด้วยกัน เลยไปต่อกันนิดหน่อย”

“อ้อ”

“แล้วมันก็มีเรื่องเครียดๆเลยดื่มไม่ยั้ง” สายตาฌอนคล้ายกับจะโทษว่าที่เพื่อนตัวเองดื่มเยอะขนาดนี้มีสาเหตุมาจากผมหรืออะไรคล้ายๆแบบนั้น แต่พอจ้องกลับไปดุๆ อดีตคนที่ปลอมตัวเป็นหลานก็หัวเราะแห้ง “นั่นแหละ เมาเลยพามาส่งบ้านครับ”

“เฮ้อออ ขอบใจนะ งั้นเดี๋ยวน้าจัดการต่อเอง” ผมเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ แต่ฌอนไม่ได้ส่งใหญ่ให้ผมหรอก

“ผมช่วยพาขึ้นไปห้องมันดีกว่า คุณน้าไม่น่าจะแบกมันไหวคนเดียวหรอก ต่อให้ช่วยกันกับเด็กที่บ้านก็ไม่น่าไหวนะครับ” สมกับเป็นเพื่อนรัก ดักผมถูกหมดทุกทาง เด็กในบ้านที่ยังตื่นอยู่เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กกว่าผมด้วยซ้ำไป เลยพยักหน้าให้ฌอนแบกใหญ่ขึ้นไปส่งที่ชั้นบน แล้วไล่เด็กรับใช้ไปนอนพักผ่อน

“ขับกลับไหวหรือเปล่า จะค้างกับ...เขา...ที่นี่ก็ได้นะ” เมื่อฌอนวางใหญ่ลงบนเตียง ตัวเขาเองก็เซไปเล็กน้อย เห็นคนที่รักเหมือนหลานเป็นแบบนั้นก็อดจะถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

ตั้งแต่งานศพพี่นพผ่านมาหลายเดือนผมก็ไม่ได้เจอฌอนอีกเลย เรื่องโกรธก็หายไปหมดแล้ว

“ไม่ดีกว่าครับ พรุ่งนี้ผมต้องไปต่างจังหวัดกับที่บ้านแต่เช้า กลับไปนอนยาวๆเลยดีกว่า ขอบคุณคุณน้ามากนะ”

“กลับแท็กซี่ดีกว่าไหม รถจอดไว้ที่นี่ก็ได้”

“อ่า ก็ได้ครับ งั้นฝากด้วยนะครับ ส่วนรถไอ้ใหญ่จอดไว้ที่ร้าน เป็นร้านรุ่นพี่ที่รู้จักกันไม่น่าห่วงหรอก”

“อือ เดี๋ยวน้าลงไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอก ผมไปเองได้ ฝากคุณน้าดูแลมันหน่อยนะ ราตรีสวัสดิ์ครับ คุณน้าซายน์” ฌอนยิ้มทะเล้นแล้วผลุบหายไปจากประตูห้องนอน คงกลัวผมจะปฏิเสธเรื่องดูแลเพื่อนตัวเอง พูดจบถึงได้รีบไปเลย

ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองสภาพคนที่เมามายแต่ไม่ได้หลับ ใหญ่ขยับตัวไปมาคล้ายคนนอนไม่สบาย ปากบ่นพึมพำเล็กน้อยไม่ได้ใจความ

เดินเข้าไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กและอ่างใส่น้ำออกมาเพื่อเตรียมเช็ดตัวให้

เสื้อเชิ้ตสีฟ้าเข้มที่ขับผิวของเขาให้ดูดีขึ้นถูกปลดกระดุมออกทีละเม็ด กล้ามเนื้อกำยำแม้จะน้อยลงแต่ก็ยังมีให้เห็นชัดเจน คงเพราะช่วงนี้เขาทั้งงานหนักและเครียดเลยไม่มีเวลาได้ออกกำลังกาย

ค่อยๆซับผ้าชุบน้ำหมาดๆลงไปบนใบหน้าซูบผอมก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เลื่อนลงมาที่ซอกคอ ใหญ่ครางประท้วงเล็กน้อย หันหน้าหนีไปอีกทาง

“อื้มม”

“เช็ดตัวก่อน เดี๋ยวนอนไม่สบาย” ผมบ่นคนเมาแม้จะรู้ดีว่าเขาคงฟังไม่รู้เรื่อง ลูบผืนผ้าไปทั่วลำคอ ล้างคราบเหงื่อไคลออกจากร่างกาย กระทั่งมือถูกหยุดลงด้วยมือใหญ่

“ซายน์” เสียงเพ้อแผ่วเบาที่ผมได้ยินตั้งแต่ฌอนแบกขึ้นมา ในตอนนั้นทำหน้าแทบไม่ถูกเพราะรอยยิ้มเพื่อนหลานมองอย่างกรุ้มกริ่มราวกับจะล้อเลียน

“นอนไปซะ”

“ซายน์....ซายน์” ใหญ่ลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จ้องมองตรงมาที่ผม ไม่แน่ใจว่าเขามีสติมากแค่ไหน หากแรงกระชับข้อมือก็แน่นพอดู

“นอนได้แล้วคนโต”

“อย่าเรียกผมแบบนั้นซายน์”

“น้าซายน์” ผมตอกย้ำถึงสถานะของเราทั้งตัวเขาและย้ำกับตัวผมเอง

“ไม่ ผมไม่เรียก คุณไม่ใช่น้า ผมไม่เคยเห็นคุณเป็นน้า”

“นายเมาแล้วคนโต”

“ผมคือใหญ่ คือคนรักของคุณไง ได้โปรดเถอะ อึก” เสียงคนเมาสะอึกและเริ่มเปลี่ยนเป็นสะอื้น คำอ้อนวอนที่ส่งออกมามีผลกับหัวใจผมมากจนไม่คิดจะทนอยู่ตรงนี้

“ถ้าไม่เช็ดตัวแล้ว น้าจะไปนอนแล้วนะ อ๊ะ” ไม่ทันให้ตั้งตัวใหญ่ก็ฉุดมือผมให้เสียหลัก ร่างกายล้มลงไปบนอกกว้าง สองแขนรัดเอวผมไว้แน่น พลิกตัวสลับตำแหน่งย้ายผมลงไปนอนหงายโดยมีร่างของเขาคร่อมอยู่ด้านบน

“ทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยนะ” ผมตะคอกไม่ดังนัก คนเล็กไปค้างกับไอ้โรม พี่แซนนอนไม่รู้เรื่อง และชั้นบนมีเพียงห้องนอนของสมาชิกในครอบครัวก็จริงแต่ก็ยังมีคุณพยาบาลที่คอยนอนเฝ้าอยู่ห้องของพี่แซน

“ไม่ปล่อย ซายน์ ผมคิดถึง...คิดถึงซายน์เหลือเกิน” ใหญ่ซุกไซ้ใบหน้าลงมาที่ซอกคอ พรมจูบสะเปะสะปะไปทั่วขณะที่ผมดิ้นรนหนีห่างจากเขา

มีดันอกกว้างขึ้น แต่เพียงไม่นานก็ถูกโถมทับลงมาอีกครั้ง

ไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน

ใหญ่กอดผมเอาไว้แน่น มือปากทำงานประสานกันเป็นอย่างดี ปลุกเร้าจนความรู้สึกเก่าๆมันหวนคืนมา

หูผมได้ยินแต่คำที่พร่ำบอกรัก คิดถึง กับหัวใจตัวเองที่ค่อยๆอ่อนลงทีละเล็กทีละน้อย มือที่จะผลักอีกฝ่ายให้ออกห่างเปลี่ยนเป็นบีบลงบนไหล่กว้าง ริมฝีปากค่อยๆเผยอรับเรียวลิ้นร้อนเจอด้วยรสขมปร่าของแอลกอฮอล์เข้ามา

“อืมมม”

คิดถึง...

ผมเองก็คิดถึงอ้อมกอดนี้เหลือเกิน

ร่างกายขัดขืนความคิดที่ส่งมาจากสมอง ผมตอบรับคนตัวโตอย่างเผลอไผล เคลื่อนไหวร่างกายอย่างที่เคยชินมาตลอดหลายปี การต้องนั่งมองพี่สาวอย่างไม่รู้จุดหมายว่าเมื่อไหร่จะฟื้น ทำให้ผมท้อใจ หมดกำลังใจ

แม้จะบอกตัวเองว่าเป็นผู้ใหญ่สุดในบ้าน ทุกคนทั้งเหนื่อยทั้งขาดที่พึ่ง ผมจึงต้องคอยเป็นหลักและให้กำลังใจกับทุกคน แต่ผมเองก็ต้องการการปลอบใจเช่นกัน

“ซายน์” เรือนร่างสมบูรณ์แบบขยับกายเป็นจังหวะ ส่งเสียงคำรามชื่อผมไม่หยุดเสียงพร่า ขณะที่ร่างกายผมก็โยกไหวไปตามแรงอารมณ์ที่เขาส่งต่อมาให้

“อ๊ะ..อื้มมม” สองขายกขึ้นเกี่ยวกับเอวสอบ ขยับสะโพกตอบกลับไป

ใหญ่ครางอย่างพอใจในลำคอ เร่งจังหวะที่เนิบนาบให้เร็วขึ้น...ความรู้สึกคิดถึงปนมากับความเสียวซ่าน กลั่นเป็นการกระทำที่หอมหวานและขมขื่นผสมผสานเข้าด้วยกัน

น้ำตาเม็ดโตหยดลงที่หางตา มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยมันออกอย่างอ่อนโยนทั้งที่สอดกายเข้ามาลึกล้ำรุนแรงจนร่างสั่นสะท้าน

“อาาา...ใหญ่...ซะ...ซายน์..อื้อออ”

“คิดถึง...อึก...คิดถึงซายน์นะ...ที่รัก” เมื่ออารมณ์พุ่งทยานถึงจุดสูงสุด คนเมาปล่อยทุกหยาดหยดเข้ามาในร่างกาย จากนั้นเขาก็หลับไป

ผมไม่ได้โกรธที่ใหญ่ทำแบบนี้ แต่กลับโกรธตัวเองที่โหยหาอ้อมกอดของเขา นึกเกลียดตัวเองที่ไม่เคยตัดใจได้อย่างที่ปากบอก ซ้ำยังยินยอมให้เรื่องบ้าๆแบบนี้เกิดขึ้นอีก

ถึงอย่างนั้นผมก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่ยังคงมีกิเลส รัก โลภ โกรธ หลง

ปล่อยตัวเองให้จมอยู่ในอ้อมกอดที่คิดถึงแทบจะขาดใจ สองแขนกอดรัดรอบร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไว้แน่น ซุกหน้าเขากับอกชื้นเหงื่อทว่าอบอุ่น

อีกนิด ขอพลังที่จะก้าวในวันต่อไปอีกสักนิด

แล้วหลังจากนี้ เรื่องบ้าๆนี่จะไม่เกิดขึ้นอีก

“ซายน์ขอโทษ...ฮึก...ขอโทษนะ พี่แซน”


....................................................

คนอ่านถามว่า ลุงโรมได้(เมีย) แล้วใครเสีย

คำตอบคือน้าซายน์เสีย(ตัว)ไง คึคึคึ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.061K ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #2333 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 01:30
    ยังคงหน่วงไม่หนุดดฮืออออ
    #2333
    0
  2. #1946 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:01
    มันจุกๆหน่วงๆ หายใจไม่อ่อกกกกก
    #1946
    0
  3. #1760 Sunantha-ct (@Sunantha-ct) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:09
    โถ่คุณน้าา ปลอบน้าา
    #1760
    0
  4. #1759 รออยู่ที่เดิม (@pichittra_may) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:07
    สงสารทั้งคู่เลย ฮืออออ
    #1759
    0
  5. #1758 _PRAWINA (@loveprawina) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 21:54
    เจ็บมากกกกก น้ำตาจะหมดแล้วเด้ออออ
    #1758
    0
  6. #1757 nat__sk (@nat192484000) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:31
    nc อ่านที่ไหรหรอคะในทวิตเตอร์มันไม้ขึ้นอะคะ

    ปล. ใครรู้ช่วยตอบทีค่ะ
    #1757
    2
    • #1757-1 pattas_728 (@pattas_728) (จากตอนที่ 31)
      9 พฤษภาคม 2562 / 19:35
      sweetyn เป็นblogในgoogleค่ะ
      #1757-1
  7. #1756 KOALADEVIL (@pornphrom) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 15:47
    สงสารทั้งคู่เลยย แงง
    #1756
    0
  8. #1755 cheesiec (@cheesiec) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 14:42
    งื้อออ สงสารน้องใหญ่
    #1755
    0
  9. #1754 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 13:04
    ความรักมันห้ามกันไม่ได้จริงๆนะ
    #1754
    0
  10. #1753 npktri (@npktri) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:56
    โอ้ย สงสาร
    #1753
    0
  11. #1750 Patida9 (@Patida9) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:30
    ใหญ่อย่ายอมแพ้น๊ะ
    #1750
    0
  12. #1748 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:18
    เจ็บทั้งใหญ่และซายด์
    #1748
    0
  13. #1747 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:16
    มันเจ็บ ทางไหนก็เจ็บทั้งนั้น ;-;
    #1747
    0
  14. #1745 MISSOUMMALA (@MISSOUMMALA) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:26

    ເມື່ອຍໃຈແຕ່ກໍເຂົ້າໃຈນະ
    #1745
    0
  15. #1744 180126 (@180126) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 10:49

    ออย่าทิ้งกันไปเลยนร้าhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #1744
    0
  16. #1743 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 08:37
    หน่วงกันทั้งซายน์ทั้งใหญ่ เป็นการมีอะไรกันที่ทั้งโหยหาและเจ็บปวด
    #1743
    0
  17. #1741 daodoy (@daodoy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 08:07
    ดีกันนะๆ
    #1741
    0
  18. #1740 smile_psk (@p_sing) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 07:42
    เป็นซายน์นี่ลำบากจริง ต้องเลือกระหว่างความรักความต้องการกับความถูกต้อง ฉากนั้นคือเข้าใจความโหยหาเลย หน่วงมาก บีบหัวใจสุด แต่โคตรชอบ อินไปอีกกก
    #1740
    0
  19. #1739 BlossomYuyee (@BlossomYuyee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 07:37
    ดีกันได้แล้วน้าซายน์ สงสารใหญ่เถอะนะ
    #1739
    0
  20. #1738 gybzzz_ (@gybzzz_) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 07:33
    อย่าหนีอีกเลยนะซายน์
    #1738
    0
  21. #1737 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 07:12
    ฮึก กลับมารักกันเร็วๆนะ ความรู้สึกอ่ะมันตัดกันไม่ได้ง่ายๆ บางทีก็ใช้หัวใจก่อนสมองก็ได้นะะะ
    #1737
    0
  22. #1736 ปอปา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 06:31

    ทางเลือก...

    #1736
    0
  23. #1735 Okoy up (@puyrattikan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 06:24
    ผ่านมันไปให้ได้นะซายน์
    #1735
    0
  24. #1734 air8888 (@air8888) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 06:22
    ฮื่อ นี่คือร้องไห้ทุกตอนเลย เข้าใจในทุกตัวละคร อ่านแล้วก็บีบหัวใจ
    #1734
    0
  25. #1733 Unu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 05:27

    ดีกันเร็วๆนะน้าซายน์ TT

    #1733
    0