#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,144 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,796 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,357

    Overall
    154,144

ตอนที่ 30 : #ไม่ให้เธอไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 898 ครั้ง
    8 พ.ค. 62




งานศพของพี่นพผ่านไปเป็นคืนที่สามและเผาในวันถัดมา เพราะตอนนี้ยังมีเรื่องของพี่แซนให้ต้องเป็นห่วงทำให้จัดงานหลายวันไม่ได้ ทุกคนรับรู้และเข้าใจดี ผมเองก็ไปร่วมงานทุกคืน ถึงจะเป็นพี่เขยแต่เพราะว่าพี่แซนคบกับพี่นพตั้งแต่เรียนม.ปลาย เราสนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ พี่นพไม่มีพี่น้องที่ไหน เขารักผมเหมือนน้องชายคนหนึ่งเลย

ควันสีขาวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ภาพวันคืนที่ผ่านทุกข์และสุขมาด้วยกันทำให้ผมหลั่งน้ำตาอีกครั้ง ในวันที่ผมและพี่แซนเสียพ่อแม่ไปเพราะอุบัติเหตุ ก็มีพี่นพคอยทำหน้าที่จัดการทุกอย่าง และกอดเราสองพี่น้องที่ร้องไห้อย่างสิ้นหวังเอาไว้ เป็นคนฉุดพวกเราขึ้นมาจากความเศร้า ช่วยดูแลพวกเราต่อจากพ่อและแม่

ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งผมกับพี่แซนก็ต้องเสียพี่นพไปด้วยเหตุเดียวกัน

“หลับให้สบายนะพี่นพ ผมจะดูแลพี่แซนและหลานๆแทนพี่เอง ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว” พึมพำแผ่วเบากับท้องฟ้าที่วันนี้สดใสกว่าทุกวันแทนคำสัญญาว่าผมจะไม่จากไปไหน

เรื่องงานที่บก. โทรมา ผมได้ปฏิเสธไปแล้ว แม้ว่าผมอยากจะหนีไปจากใหญ่เหลือเกินแต่ก็เห็นแก่ตัวทำอย่างนั้นไม่ได้ มากกว่าการกลัวใหญ่จะรุกหนักเข้าหาคือการกลัวหัวใจของตัวเองจะพ่ายแพ้

ผมในตอนนี้อ่อนแอเกินกว่าจะรับแรงกดดันใดๆไหวอีกต่อไปแล้ว ยอมรับก็ได้ว่าผมรักใหญ่ ถ้าไม่รักคงไม่อยู่ด้วยมาสามปีกว่า ไม่มองใครนอกจากเขาคนเดียว ในหัวคิดแต่เรื่องเขาคนเดียว สิ่งเดียวตอนนี้ที่ต้องจับยึดเอาไว้คือความถูกต้อง

จะต้องไม่รักเขา

แต่ก็ทิ้งเขาไปไม่ได้ ไหนจะพี่แซนที่ป่วย และคำที่เคยได้รับปากกับพี่สาวก่อนที่เธอจะย้ายตามพี่นพไปต่างประเทศในตอนนั้น

“ซายน์...สัญญากับพี่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งหลาน อย่าทิ้งคนโตกับคนเล็กไปนะซายน์ พี่ขอฝากหลานๆไว้กับซายน์ด้วย”

เสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและกังวลของพี่แซนยังดังก้องอยู่ในหัว ทั้งใหญ่ทั้งคนเล็กยังเด็กด้วยกันทั้งคู่ หากผมไม่อยู่ใครจะคอยดูแลพวกเขา ในตอนที่สูญเสียพ่อ แม่ก็ยังป่วย หากไม่มีผมอีกคนเด็กๆจะเป็นยังไง

แม้ว่าใหญ่จะโตแล้ว แต่นับตามอายุก็เพิ่งจะยี่สิบ ยังขาดประสบการณ์ชีวิตอีกเยอะ

แล้วยังพี่แซนที่นอนป่วย หลายวันมานี้บาดแผลดีขึ้นจนเกือบจะหายเป็นปกติ มีเพียงอย่างเดียวคือไม่ยอมฟื้นขึ้นมาซึ่งก็อย่างที่หมอบอกว่าไม่รู้ว่าจะฟื้นวันไหน เราตกลงกันว่าจะพาพี่แซนกลับไปพักฟื้นที่บ้านและจ้างพยาบาลพิเศษให้มาอยู่ดูแลเอา รวมถึงมีผมอีกคนที่คอยดูแลด้วย

ใช่ ผมต้องย้ายออกจากคอนโดฯไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ ที่นั่นมีห้องของผมก็จริงแต่ไม่เคยได้ใช้งานเลย ไม่คิดว่าสาเหตุที่จะได้ใช้มันต้องมาจากเรื่องนี้ รวมถึงใหญ่กับเล็กที่ต้องย้ายกลับบ้านด้วยเช่นกัน

“คุณน้า” เด็กชายวัยยี่สิบที่ผมเห็นมาตั้งแต่สิบเจ็ดปีเดินเข้ามาหา เป็นคนหนึ่งที่วิ่งวุ่นช่วยงานทุกอย่างตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย และเป็นอีกคนที่ผมนึกเคืองอยู่ไม่น้อย

“ขอบใจนะ...ฌอน” คนที่เคยสวมรอยเป็นคนโตส่งยิ้มแห้งๆมาให้ เรายังไม่ได้คุยกันอย่างจริงจังเพราะคิดว่าไม่มีโอกาสเท่าไหร่นัก กระทั่งตอนนี้คงเห็นจังหวะเลยมา

“ผมขอโทษนะคุณน้า ที่จริงผมเองก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอกเชื่อเถอะ”

“ช่วยเพื่อนน่ะดี แต่สิ่งไหนไม่ถูกต้องควรต้องเตือนกันไม่ใช่เหรอ”

“ไอ้ใหญ่น่ะ มันรักคุณน้ามากเลยนะ ผมเห็นความพยายามของมันถึงได้ยอมช่วย อย่าโกรธมันเลยนะ มันรักคุณน้าซายน์ของมันมากจริงๆ”

“มันเป็นไปไม่ได้ ฌอนน่าจะรู้ว่าน้ากับ...เขา” ผมกลืนคำพูดแสนยากลงคอ เว้นเอาไว้อีกฝ่ายก็เข้าใจอะไรอยู่ดี

“สำหรับผม รักก็คือรัก น้าก็จริงแต่ไม่ใช่พ่อแม่พี่น้องแท้ๆสักหน่อย อาจจะเพราะเป็นเด็กเลยคิดน้อยแบบนี้ ไอ้ใหญ่เองก็เหมือนกัน ถึงแม้ว่ามันจะคิดน้อยแต่มันมั่นใจ จริงจังและพุ่งชนกับทุกอย่างที่มันต้องการนะ...อย่าคิดมากสิ ไม่ลองมองว่าเราเลียนแบบพวกตระกูลเก่าแก่สมัยก่อนที่เขาฮิตแต่งงานกันในเครือญาติก็ได้นี่”

“พอเถอะ...” ผมบอกด้วยเสียงที่แทบจะหมดแรง นั่นทำให้ฌอนยอมหยุดคิดจะเกลี้ยกล่อม

“ถ้าอย่างน้อย จะยกโทษให้ผมได้ไหม ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาหลายปีผมไม่รู้สึกผิดกับคุณน้านะ ถึงได้ไม่ค่อยอยากไปเจอเท่าไหร่ ก็เตือนมันแล้วว่าอย่าโกหก” ท้ายประโยคพูดออกมาแผ่วเบาคล้ายจะบอกตัวเอง

“อืม คงต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่จะพยายามเข้าใจ” หลังจากได้รับรอยยิ้มบางแสนบางจากผม ฌอนก็ขอตัวกลับ

ผมยืนเหม่อลอยอยู่หน้าเมรุอีกพักใหญ่เพื่อไว้อาลัยให้กับการจากไปของพี่นพ เผื่อพี่แซนด้วยอีกคน ตอนที่จะเผาผมได้ใส่ช่อดอกไม้ชนิดเดียวกับที่พี่นพใช้ขอพี่แซนแต่งงานลงไปด้วย

“ซายน์ กลับเถอะ เราต้องไปรับแม่จากโรงพยาบาลอีก” ใหญ่เดินมาหยุดข้างๆ มองขึ้นไปบนฟ้าเช่นเดียวกับผมเพื่อส่งพ่อเขาเป็นครั้งสุดท้าย

ตัดสินใจหันกลับไปเผชิญหน้ากับความจริง ในเมื่อผมต้องอยู่ตรงนี้ ก็คงมีเรื่องที่ต้องตกลงกัน หลังผ่านความเศร้าเสียใจและการสูญเสียมาหลายวัน ตอนนี้ผมเริ่มจะตั้งตัวติดและมีสติมากขึ้นแล้ว

“มาตกลงกันก่อน ต่อไปนี้ให้เรียกน้าว่าน้าซายน์เหมือนกับคนเล็ก และน้าจะเรียกเราว่าคนโต โอเคนะ”

“โอเค...” แอบใจหายวูบเมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่ก็ฝืนทำหน้านิ่งเพราะว่ามันถูกต้องและเป็นสิ่งที่ผมต้องการนี่ หากประโยคต่อมาก็ทำให้ผมอารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้ง “ก็เหี้ยละ”

“อย่าพูดไม่เพราะกับฉัน...น้า ตั้งแต่วันนี้น้าคือผู้ปกครองของคนโตกับคนเล็ก เคารพกันด้วย”

“หึ” ใหญ่แค่นหัวเราะกระตุกมุมปากขึ้นราวกับเย้ยหยันบางสิ่ง สองเท้าก้าวเข้ามาใกล้ รุกรานจนผมต้องถอยหนี “ผมไม่มีวันเรียกซายน์ว่าน้า ลืมไปได้เลย และสถานะเดียวที่คุณจะเป็นนอกจากคนในครอบครัวก็คือ”

“.....”

“เมีย”

“นายเสียสติไปแล้วหรือไง เราเป็นน้าหลานกันนะ น้าแท้ๆ อย่าบ้าให้มันมากนัก ที่ผ่านมาฉันจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น เพราะฉะนั้น...”

ปัง!

เฮือก

กำปั้นหนาทุบเข้ากับบอร์ดที่ตั้งด้านหลังของผมเต็มแรงจนเกิดเสียงดัง สีหน้าของใหญ่น่ากลัวจนแม้แต่ผมที่ยังโกรธก็ไม่กล้าสบตาด้วย

“ไม่เคยเกิดขึ้น? จะบอกว่าไอ้ที่นอนครางเรียกชื่อผัวคนนี้...ที่เอากัน...นอนกอดกันอยู่ทุกคืนนั่นไม่เคยเกิดขึ้นงั้นเหรอซายน์”

“.......”

“คุณแม่งโคตรใจร้ายเลยว่ะ ผมเสียพ่อ แม่ป่วย ยังจะให้ผมต้องเสียเมียไปอีกคนหรือไงวะ...แค่นี้ผมยังพังไม่พออีกหรือไง!!!!

ผมสะดุ้งและหายใจสะดุดกับเสียงตะคอกลั่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะยอมให้ได้

“เราต้องอยู่ร่วมบ้านกัน ฉันอยากได้ความสบายใจว่าเราจะอยู่ในฐานะญาติเท่านั้น”

“.......”

“และจะไม่เป็นอย่างอื่น”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ต่อจากนี้ผมคงไม่มีเวลายุ่งกับซายน์ไปอีกสักสองปี แต่หลังจากนั้น เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยซายน์ ผมเรียนจบเมื่อไหร่ ต่อให้คุณไม่ยินยอมจะเป็น...ยังไงคุณก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าคุณคือเมียผม” เขาหันหลังเดินออกไปทันที

ปล่อยให้ผมทรุดตัวลงกับพื้นร้องไห้อย่างคนหมดหนทาง

ต่อจากนี้ใหญ่คงต้องเรียนรู้งานที่บริษัท ไหนจะต้องเรียนไปด้วยอีก อย่างที่เห็นในสองปีที่ผ่านมาว่าเขาทำงานหนักแค่ไหน มันคงจะมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าเพราะเราไม่มีพี่นพอีกแล้ว

แต่หลังจากนั้นล่ะ พอเขาเรียนจบก็จะกลับมาล่าผม กดดันผมให้กลับไปยืนปากเหวอย่างเดิมอย่างนั้นเหรอ

ก็ไม่แน่นะ บางทีถึงตอนนั้นเวลาอาจจะทำให้เขาเปลี่ยนใจ แต่อย่างน้อยผมคงต้องหาทางทำอะไรเพื่อที่จะพาตัวเองออกจากจุดนั้นให้ได้ก่อน

ด้วยอะไรดี

คิดสิซายน์ อะไรที่จะทำให้ใหญ่ตัดใจได้




ช่วงชีวิตวัยมัธยมที่สนุกสนานจบสิ้นลงแล้ว ผมเริ่มก้าวเข้าสู่การใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่เต็มตัวในรั้วมหาวิทยาลัย เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งที่มีกิจกรรมเยอะมาก รวมถึงการเรียนที่เข้มข้นเพื่อปรับทั้งพื้นฐานและเพิ่มเติมสิ่งใหม่ๆ

งานต่างๆที่มากจนต้องออกจากบ้านแต่เช้าและกลับค่ำทุกวัน

มหาวิทยาลัยของผมตั้งอยู่ห่างจากบ้านไปพอสมควร ถ้ารถไม่ติดก็เกือบสองชั่วโมงสำหรับการเดินทาง น้าซายน์เคยถามเหมือนกันว่าอยากจะย้ายไปอยู่หอไหม แต่คงทำอย่างนั้นไม่ได้

“แม่เป็นยังไงบ้างครับ” ทุกเช้าก่อนไปเรียนผมต้องเข้าไปหาแม่ที่ห้อง แม้ว่าจะเห็นภาพเดิมๆคือแม่นอนหลับสนิทไม่รับรู้ใดๆ เป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่อยากจะย้ายไปอยู่หักพัก จะว่ามาทำดีเอาเมื่อเกือบสายไปแล้วก็ได้นะ เมื่อก่อนผมอยากจะออกจากบ้าน เบื่อกรอบต่างๆและแม่ที่เอาแต่บ่น

ในตอนนี้นั้นกลับกัน

“เหมือนเดิมครับ น้าเพิ่งเช็ดตัวให้ วันนี้พี่แซนสีหน้าดีขึ้น คิดว่าน่าจะรับอาหารได้ดีกว่าเดิมด้วย” น้าซายน์ทำหน้าที่คอยดูแลแม่เกือบจะตลอดเวลา หลายเดือนที่ผ่านมานี้ผมไม่เห็นรอยยิ้มของน้าซายน์อีกเลย

คิดถึงเมื่อก่อนที่เราอยู่ด้วยกันในคอนโดฯของน้าซายน์ มันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและหยอกเย้า พี่โตมักจะทำให้น้าซายน์อารมณ์ดีหรือไม่ก็ยั่วให้โกรธ

แต่ตอนนี้สองคนแทบจะมองหน้ากันไม่ติด

เรียกอีกอย่างว่าไม่มีเวลามองก็ได้ เพราะพี่โตต้องเข้าบริษัทหลังเลิกเรียน กว่าจะกลับบ้านก็ดึกซะยิ่งกว่าผม ไหนจะถูกน้าซายน์หลบหน้า ผมที่เป็นคนกลางช่วยเหลืออะไรไม่ได้ ตัวเองยังแทบจะเอาตัวไม่รอด กว่าน้าซายน์จะหายโกรธโทษฐานที่รวมหัวกันหลอกเขาก็ตั้งหลายเดือน

โชคยังดีที่งานของน้าซายน์คือการเขียนหนังสือ ทำให้ดูแลแม่ได้อย่างเต็มที่ และเราก็มีพยาบาลพิเศษที่จ้างมาช่วยอีกแรงด้วย

“วันนี้เล็กอาจจะกลับค่ำหน่อยนะครับน้าซายน์ ปิดเชียร์แล้ว พี่สายรหัสบอกว่าจะนัดเลี้ยง” ผมรายงานพร้อมกระชับกระเป๋าเป้เตรียมออกจากบ้าน

“ถ้าอย่างนั้นให้ไอ้โรมไปรับนะ เล็กส่งข้อความบอกมันว่าเลี้ยงกันที่ร้านไหน เลิกกี่โมง”

ฟังแล้วก็กรอกตามองบนทันที “ไม่เป็นไรหรอกน้าซายน์ เล็กกลับเองก็ได้ ไม่ก็ให้ใครมาส่ง ไม่อยากรบกวน”

“นี่ยังไม่ดีกันอีกเหรอ มันก็ง้อมาหลายเดือนแล้วนะ” น้าซายน์ทำท่าแปลกใจทั้งที่ไม่ควรทำ เขาเพื่อนสนิทกันต้องรายงานกันทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่รู้น่ะ

อยากจะสวนกลับว่า แล้วน้าซายน์กับพี่โตล่ะ ยังไม่ดีกันอีกเหรอ ก็คงทำไม่ได้เนอะ คู่นี้หนักกว่าที่ผมเจอหลายเท่า ดังนั้นเลยเลือกสงบปากสงบคำแล้วออกจากห้องไปเรียนดีกว่า

หลังปิดเชียร์ผมเดินอ่อนแรงออกจากห้องประชุมใหญ่ สภาพไม่ต่างจากคนอื่นๆ เปิดเทอมมาสองเดือนกว่าผมก็มีเพื่อนแล้วนะ นอกจากโจที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน

“พี่นัดร้านไหนล่ะ” เพื่อนที่เตะบอลด้วยกันเมื่อก่อนเร่งเท้ามาเคียงข้าง สายตาโจยังไม่เปลี่ยน เคยมองผมยังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น

“แถวหลังมอน่ะ”

“จะไปยังไง เราไปส่งให้เอาเปล่า”

“คือ...” ยังตอบไม่จบหรือ เสียงรถยนต์คุ้นตาก็แล่นเข้ามาด้วยความเร็วสูง มอเตอร์ดังกระหึ่มดึงสายตาคนได้เป็นอย่างดี หากเพียงไม่นานแต่ละคนก็กลับไปยังจุดมุ่งหมายเดิมของตัวเอง เพราะเห็นรถคันนี้จนคุ้นชินแล้ว

“อ้อ ลืมไปว่าเล็กมีคนรับส่งแล้ว” โจถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง รอยยิ้มของคนแพ้ปรากฏอยู่บนหน้า แอบสงสารเล็กน้อยจนต้องยกมือขึ้นตบบ่ากว้าง

“ขอโทษนะ พอดีน้าซายน์สั่งมาน่ะ ว่าให้ไปกับเขา”

“ไม่เป็นไร ถ้างั้น...”

ปี้นนนนน

“อ่า เล็กไปเถอะ” โจดันหลังผมให้ไปขึ้นรถ เปิดประตูให้แทรกตัวเข้าไปแล้วก็ปิดประตู ผมกำลังจะหันไปโบกมือลาเพื่อนแต่รถกระชากออกตัวด้วยความเร็ว เงาตัวเองยิ้มค้างสะท้อนกับหน้าต่างเก้อไปเลย

“ทำบ้าอะไรเนี่ยลุง”

“เหอะ จะร่ำลาอะไรกันนักหนาทุกวัน ทำอย่างกับจะส่งไปรบอย่างนั้นแหละ เดี๋ยววันจันทร์ก็เจอกันอีกอยู่ดี” ลุงทำเสียงหงุดหงิด ขับรถไปบ่นไปอย่างที่ทำทุกครั้งเวลามารับผมนั่นแหละ

“ถ้าไม่อยากมารับก็ไม่ต้องมาสิ ผมบอกน้าซายน์ให้ว่ากลับเองได้”

“ตัวเล็ก พี่ไม่ได้ไม่อยากมา แต่พี่ไม่ชอบหน้ามัน ทำไมหนูไม่เข้าใจพี่”

“โจเป็นเพื่อนผมนะ”

“เพื่อนอะไรคิดไม่ซื่อ มองตามันก็รู้แล้วว่ามันคิดอะไรกันเราน่ะ ไม่คบมันไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากให้ไปยุ่งกับมันเลย” ลุงเริ่มงอแง ประโยคนี้ผมฟังแทบทุกวัน ฟังจนเบื่อ คนอะไรวะแก่แล้วก็แยกแยะไม่ได้เนี่ย

ผมไม่ได้พูดหรือตอบอะไรออกไป ขี้เกียจทะเลาะด้วย ทุกวันนี้ความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยน ลุงยังตามง้อ และผมก็แกล้งทำเป็นเย็นชาใส่

 

“เอ้าๆ อย่ายอมแพ้นะปีหนึ่ง ดื่มเข้าไป” ลุงรหัสดันแก้วเหล้าใส่มือผมไม่หยุด ที่จริงผมไม่ใช่คนดื่มเก่งด้วยเจอไปหลายแก้วอย่างนี้ก็มีมึน

“พอแล้วมั้งพี่ น้องมันไม่ไหวแล้วมั้ง” เป็นพี่รหัสที่ช่วยออกโรงปกป้อง เอาแก้วผมไปถือซะเอง สายรหัสผมเป็นชายล้วนหมดเลย พี่รหัสใจดี ลุงรหัสขี้เมา และปู่รหัสที่นิ่งๆท่าทางเรียบร้อยแต่ดื่มเก่ง

“พออะไรวะ เพิ่งไม่กี่แก้วเอง จะเป็นสายรหัสต้องกินเหล้าเก่งๆเว้ย ไม่งั้นไม่รับสาย...เออ แต่มึงมีแฟนยังไอ้เล็ก” ลุงรหัสผมคงเมาอยู่เหมือนกัน ก่อนเข้าร้านมาคือไปดื่มมาก่อนแล้วด้วย แถมยังเป็นคนพูดตัดไปเรื่องอื่นแบบหาเกทเชื่อมโยงไม่ได้ด้วย

“ยังครับ”

“อ้าว พี่เห็นว่ามีคนมารับส่งบ่อยๆนี่” พี่รหัสทำหน้าแปลกใจ แล้วเหลือบไปที่โต๊ะไม่ห่างกันมาก “นี่ยังมานั่งเฝ้า”

“เป็นเพื่อนสนิทของน้าน่ะครับ รับหน้าที่มาเป็นผู้ปกครอง บ้านผมอยู่ไกลมอต้องไปกลับบางครั้งเขาเลยมารับส่ง” อธิบายไปอย่างนั้นสีหน้าพี่รหัสก็อยู่สว่างขึ้น แววตายิ้มเป็นประกาย...เอิ่ม คงไม่ได้มาชอบกูอีกคนนะ

“แล้วแบบนี้ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายวะ” ลุงรหัสขี้เมาแทรก ทำให้ผมไม่เผลอแสดงสีหน้าอึดอัดต่อหน้าพี่รหัสตัวเอง

“ก็...ผู้ชายครับ” ที่จริงผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย คนแรกที่รักคือพี่โรม จากนั้นก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษกับใครอีก ถ้าถามถึงสเปกใบหน้าของพี่โรมก็ลอยขึ้นมา ถึงได้เลือกตอบแบบนั้น

“เออใจกล้าดี กูชอบ งั้นกูรับสายเลย ต่อจากนี้มึงมาเป็นน้องกู ว่าไงพี่” ลุงรหัสหันไปถามปู่รหัส รายนั้นก็ยิ้มรับแบบผู้ใหญ่ใจดี

“พี่ก็รับตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

“เอ้า มีแค่ผมเหรอเนี่ยที่ยังไม่รับสาย เออ ไม่เป็นไร เอ้าไอ้เล็ก ดื่มรับสายหน่อย” คนเมาผสมเหล้าใส่แก้วใบใหม่มาให้ จากนั้นก็ยัดเข้ามือ ที่จริงตอนนี้ผมยังไม่ถึงกับเมานะ แต่ลิมิตตัวเองมันเต็มที่แล้ว ไม่อยากจะเมากลับบ้านด้วย

รวมถึงสายตาไม่พอใจที่ส่งมาจากโต๊ะใกล้เคียงยิ่งทำให้กลืนเหล้าแต่ละอึกลำบากมาก

“พอดีกว่าพี่ เล็กน่าจะไม่ไหวแล้ว ผมดื่มให้ก็แล้วกัน” พี่รหัสแย่งแก้วไปดื่มให้เองอีกครั้ง สีหน้าเขาเองก็แย่มาก เมื่อกี้ผมเห็นลุงรหัสนี่ผสมเข้มแบบสามต่อหนึ่ง...หมายถึงเหล้าสามโซดาหนึ่งนะ

“ไหวเปล่าพี่” ผมชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามพี่เขา เกรงใจไม่น้อยที่ดื่มแทนมาหลายแก้วแล้ว พี่เขาก็ส่งยิ้มแล้วกล้มหน้าลงมาใกล้

“พี่ยังโอเคครับ” รอยยิ้มใจดีที่มีแววตาอย่างอื่นเคลือบแฝงอยู่ทำให้ผมส่งยิ้มกลับไปฝืดเคือง กำลังจะขยับตัวออกเพราะเพิ่งรู้สึกว่าเราใกล้กันเกินไป

พลั่ก!

แขนผมถูกกระชากจนร่างกายลอยไปยืนอยู่ด้านหลังคนตัวสูงที่พุ่งเข้ามา จากนั้นมืออีกข้างก็ผลักอกพี่รหัสผมเซจนเกือบจะตกเก้าอี้

“ยุ่งอะไรกับเมียกู!

“พี่โรม!

“กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยตัวเล็ก” คนขี้หึงดึงแขนผมออกจากร้าน ไม่รอให้ร่ำลาใคร ส่วนผมได้แต่ส่งสายตาขอโทษไปยังโต๊ะของรุ่นพี่ที่ยังอึ้งกันไม่หาย

โกรธ ยอมรับว่าผมโกรธมากถึงมากที่สุด

เขาไม่มีสิทธิ์อาละวาดกับพวกรุ่นพี่ผมแบบนี้ ลุงนิสัยไม่ดี แล้วอีกอย่าง ใครเป็นเมียลุงกันวะ


................................

คิดว่าครึ่งเดียวจะจบคู่รอง ไม่จ้า รายละเอียดเยอะเกิ๊นนน

ต่อครึ่งหลังนะครัช (มีแมวโด้ยย)

ปล.ไม่ได้เอาลุงหลานมาคั่นนะ เรียงตามไทม์ไลน์จ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 898 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #2332 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 01:27
    คู่นี้ก็ยังหนักกันอยู่แง้
    #2332
    0
  2. #2275 Haruma_Hunsei (@hunsei) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 14:38

    ลุงก็ตามตื้อง้อตัวเล็กบ้างนะ น้องให้โอกาสไปตั้ง3ปีแนะ แค่ตามเฝ้าน้องไม่กี่เดือนจิ๊บๆนาลุงโรม คึคึ

    #2275
    0
  3. #2225 ookhappy (@ookhappy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 10:06

    เรารักลุงหลานคู่นี้มาก

    #2225
    0
  4. #1752 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:49
    ช่วงแรกหนักหน่วงช่วงเจอคนเล็กดีขึ้นมานิดหน่อย
    #1752
    0
  5. #1716 Archinkp (@krislu123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 23:59
    พี่โรมเหมาะกับประโยคพี่ดุนะ หนูไหวเหรอมากๆ
    #1716
    0
  6. #1693 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 18:05
    อิลุง หึงเบอแรงเว่อ
    #1693
    0
  7. #1683 Aonsuwaree (@Aonsuwaree) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 16:09
    เค้าหวงของเค้า
    #1683
    0
  8. #1666 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:52
    สมน้ำหน้าลุง5555
    #1666
    0
  9. #1665 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 07:51
    ลุงหึงน่าตบจริง 5555 เป็นอิฉันก็ไม่ทนจ้า
    #1665
    0
  10. #1664 Sirikandadechhom (@Sirikandadechhom) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 07:46
    ชอบๆๆๆๆๆ ลุงขึ้หึง
    #1664
    0
  11. #1663 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 07:08
    คนแก่ขี้หึง โอ้ยยย
    #1663
    0
  12. #1662 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 06:44
    ยังคงสงสารซายน์กับใหญ่อย่างต่อเนื่อง
    #1662
    0
  13. #1660 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 05:00

    ชอบบบบบ
    #1660
    0
  14. #1659 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 03:02
    ครึ่งหลัง ลุงกับหลานมีแมวด้วย คำที่ลุงบอก เมีย นี่คงในคืนนี้ อิอิ รอแมว แต่ก็ยังสงสารซายน์กับใหญ่นะ งื้อออออออ อยากให้คืนดีกันเร็วๆ อะ สงสาร
    #1659
    0
  15. #1658 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 01:12
    ลุงนี่หึงเก่ง
    #1658
    0
  16. #1656 LittleJune (@LittleJune) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:32
    สงสารทุกๆฝ่ายเลย
    #1656
    0
  17. #1655 BlossomYuyee (@BlossomYuyee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:29
    ลุงนี่หึงจนหน้ามืดตามัว โกรธไปนานๆเลยตัวเล็กลู๊ก
    #1655
    0
  18. #1654 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:08
    ขอมาม่า อีกชามใหญ่ๆ

    เลยค่ะไรท์ เศร้าจัง ร้องไห้ตามแล้วเนี่ย
    #1654
    0
  19. #1653 Xeza (@Xeza) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:50
    อย่าทำนะซายน์ ทำไปก็เจ็บปวดยอมรับดีกว่า....J
    #1653
    0
  20. #1649 RainyPula (@RainyPula) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 16:38

    ไม่มีอะไรทำให้ใหญ่ตัดใจจากน้าซายน์ได้หรอก เพราะใหญ่รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าซายน์เป็นน้าแท้ๆก็ยังหลอกให้ซายน์รักเพื่อจะได้ถอนตัวไม่ขึ้น มีแต่รักกันมากขึ้นทุกๆๆวัน

    #1649
    0
  21. #1648 markbamz (@markbamz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 15:15
    ซายน์ต้องกลับไปคบกับเเฟนเก่าเเน่ๆ
    #1648
    0
  22. #1647 แมวว (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 13:32

    น้าต้องเข้มแข็งและหนักแน่นในทุกเรื่อง ย้ำ ทุกเรื่อง โดยเพาะเรื่องคนโต จะวางตัวงัย ถ้าจะรักแบบเดิมก้อเคลียร์ดีๆ ถ้าจะเป็นน้าตามที่สัญญกับพี้แซนก้อต้องหนักแน่น อย่าหวั่นไหวกับทุกสิ่ง สู้ๆ นะทูกโค้นนนน

    #1647
    0
  23. #1638 toeyjutamas (@toeyjutamas) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 10:40
    ไม่อ่อนโยนกะน้าเยยยย นี่ คุณน้านะ
    #1638
    0
  24. #1637 อ้อยใจ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:59

    ร้องให้ตามได้ไหม

    #1637
    0
  25. #1634 nong339 (@nong339) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:39

    สงสารอ่ะ
    #1634
    0