#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,213 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,795 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,426

    Overall
    154,213

ตอนที่ 26 : #สามปีต่อมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1072 ครั้ง
    30 เม.ย. 62





“ไอ้ใหญ่ ทางนี้ๆ” ไอ้ฌอนเรียกผมดังลั่นแข่งกับเสียงเพลง โบกไม้โบกมือไม่หยุดทั้งที่ผมมองเห็นแล้ว พยักหน้ารับรู้แล้วเดินหน้านิ่งไปที่โต๊ะซึ่งมีเพื่อนสนิทนั่งกันอยู่เต็มโต๊ะ 

ที่จริงผมสนิทกับคนยาก ห้าคนนี้คือกลุ่มที่สนิทด้วยที่สุดแล้ว รวมผมด้วยก็เป็นหก แต่ละคนคือหนุ่มป๊อบของโรงเรียนที่มีคนชอบแซะว่าคนหน้าตาดีมักคบกัน แต่เหตุผลที่ผมคบพวกมันไม่ใช่เพราะหน้าตา แต่เป็นนิสัยที่เข้ากันได้และความศีลเสมอกันมากกว่า

แม้บุคลิกผมจะนิ่งเอนไปทางเย็นชากว่าคนอื่น ถ้าเป็นกับคนสนิทผมก็ไม่ได้เย็นชาใส่นะ

“เรียกกูมาที่นี่ทำไม” ผมบ่นพวกมันแล้วนั่งลง รับแก้วเหล้าที่เพื่อนผสมและยื่นมาให้จิบไปสองสามอึกก็กวาดตามองรอบโต๊ะที่ทำหน้าเหมือนเห็นผี “อะไร?”

“ทำไมถามอย่างนั้นวะ เพื่อนก็อยากเจอบ้างอะไรบ้างดิ นี่ปิดเทอมหายหัวไปก็มีแค่มึงคนเดียวอ่ะ”

“อยากเจอก็ไปหาที่ห้องดิ ทำไมต้องนัดมาผับด้วย เสียงดังน่ารำคาญ”

“นี่มึงตัวจริงป่ะไอ้ใหญ่ เสือที่ออกล่าแทบทุกศุกร์กลายเป็นแมวรักษาศีลแล้วเหรอวะ น้ามึงแม่งแน่จริงเอามึงซะหมดเขี้ยวเล็บเลย”

“นั่นดิ มึงเป็นใคร คายไอ้ใหญ่เพื่อนกูมา” คนหนึ่งว่า อีกคนก็รับมุก

“ไร้สาระชิบหาย มุกของมึงกูเลิกเล่นตั้งแต่ป.สามแล้ว” ไอ้ฌอนตบหัวไอ้คนเล่นมุก แล้วหันมาเริ่มบทสนทนาที่มีสาระกับผม “สาวโต๊ะโน้นมองมึงตาเป็นประกายตั้งแต่เข้ามาเลยนะ ไม่สนหน่อย?”

นี่มีสาระแล้วเหรอวะ?

“ไม่” ผมตอบนิ่งๆ ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง ไอ้ฌอนก็ยังไม่หยุด

“งั้นหนุ่มน้อยโต๊ะข้างๆล่ะ น่ารัก อ้อนแอ้นแต่บนเตียงน่าจะร้อนแรง แบบคุณน้าไง สเป็คมึงเลยไอ้ใหญ่”

“ถ้าจะเรียกมาแค่นี้กูกลับนะ” บอกมันอย่างเย็นชา วางแก้วเหล้าลงกับโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะกลับจริงๆ คิดถึงตัวนิ่มๆกับกลิ่นหอมๆของซายน์จะแย่ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพวกมันตื๊ออยากเจอด้วยเหตุผลว่าปิดเทอมแล้วผมหายหน้าคงไม่ยอมมาหรอก

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผับไม่ใช่เรื่องน่าสนใจสำหรับผม มีหลายอย่างที่มีประโยชน์และมีสาระให้ทำมากกว่าการมานั่งดื่มเหล้าแล้วหิ้วเหยื่อสักคนไปต่อกันอย่างแต่ก่อน

เช่นการแกล้งซายน์ให้โมโห ทำอาหารให้ซายน์กิน ดูแลตอนซายน์ปั่นต้นฉบับไม่ได้หลับนอน นั่งเฝ้าเวลาซายน์ไปตัดผมหรือไปนวดผ่อนคลาย

เห็นไหม มีอะไรให้ทำตั้งเยอะแยะ ประโยชน์ล้วนๆ

“ใจเย็นดิวะ แค่แกล้งเล่นเอง นั่งก่อนๆ” ไอ้ฌอนรีบดึงมือผมให้นั่งลงตามเดิม ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไหนๆก็มาถึงนี่แล้วนั่งต่ออีกนิดก็ได้ มีเรื่องจะคุยกับมันพอดี

“มึงโผล่หน้าไปหาซายน์บ้างนะไอ้ฌอน เดี๋ยวจะไม่สมจริง แล้วอย่าทำแผนกูแตกด้วยคำตอบโง่ๆอีก” คราวก่อนมันหลุดเยอะเกินไป ดีที่ผมเบี่ยงประเด็นทันซายน์เลยไม่สงสัยมัน

“กูไม่อยากโกหกเมียมึงเลยอ่ะไอ้ใหญ่ จะไม่บอกเขาจริงๆเหรอวะ น่าสงสารออก”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้” ผมตอบมันสั้นๆ มือกำแก้วแน่นกว่าเดิมแล้วกรอกเข้าปากจนหมดด้วยความเครียด แค่คิดว่าความแตกเมื่อไหร่ผมต้องเสียซายน์ไปเมื่อนั้น หัวใจก็เจ็บปวดด้วยมือที่มองไม่เห็นบีบขยี้จนแหลก

รักซายน์มากกว่าที่คิดเอาไว้อีก

มันเริ่มจากความถูกใจ ความชอบ ความผูกพันและกลายเป็นความรักในที่สุด จนถึงตอนนี้ก็ขาดไม่ได้แล้ว ไม่ใช่แค่ไอ้ฌอนกับกลุ่มเพื่อนที่อยากให้ผมบอกความจริง กระทั่งไอ้เล็กก็ตื๊อบ่อยๆเพราะมันเองก็ไม่สบายใจที่รวมหัวหลอกซายน์แบบนี้

ทุกคนสงสารซายน์

แต่ไม่มีใครสงสารผมเลยสักคนหากต้องอยู่โดยไม่มีซายน์ในชีวิต

“คนนี้เอาจริงแล้วสินะ” หนึ่งในนั้นถามด้วยสายตาที่แสดงความเห็นใจ หัวใจที่ร้อนเหมือนถูกไฟเผาถึงได้เย็นลงบ้าง

“จริงยิ่งกว่าจริง กูทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับซายน์”

“เออๆ ไม่บอกก็ไม่บอก กูไม่พูดแล้ว ว่าแต่มาอย่างนี้เมียมึงไม่ว่าเหรอวะ” ไอ้ฌอนยอมเปลี่ยนเรื่องในที่สุด คงไม่อยากเห็นผมเครียด มันได้ผลเมื่อคิดถึงคนที่อยู่ที่ห้องริมฝีปากก็ยกขึ้นสูงอย่างมีความสุข

“ไม่เคยว่ากูหรอก มีแต่ไล่ให้ออกมาหาพวกมึง ให้ทำตัวสมกับเป็นวัยรุ่น นี่กูเคืองเลยนะที่ไม่มีหวงกูสักนิดอ่ะ” เล่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นกดส่งข้อความรายงานซายน์ว่าถึงร้านแล้ว ทางนั้นส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับมาอันเดียว

“โคตรประเสริฐ ถ้าแฟนกูไม่ขี้หึงอย่างนี้บ้างก็ดีดิ นี่ก่อนออกมายังชวนทะเลาะอยู่เลย” อีกคนบ่นแล้วกรอกเหล้าเข้าปากรัวๆ

“หึงก็แปลว่ารักป่ะวะ มึงควรจะคิดถึงใจเขามากๆนะ แคร์เขาหน่อยอย่างที่เขาแคร์มึง”

“ต่ายแล้วววว ไม่น่าเชื่อว่ากูจะได้ยินประโยคนี้จากคาสโนวาคุณคนโต ไอ้ชิบหาย โลกจะแตกพรุ่งนี้เปล่าวะ คนอย่างมึงมีรักแท้แล้วเนี่ย” ไอ้ฌอนยกมือทาบอกเล่นใหญ่จนถูกผมถีบเข้าไปเต็มหน้าแข้ง ร้องโอดโอยอย่างกับโดนกระทืบ เว่อร์!

“กูเจ็บไอ้ใหญ่”

“กูไม่ชอบให้เรียกชื่อนี้ พวกมึงก็รู้”

“ไม่ใช่เด็กห้าหกขวบกันแล้วนะไอ้ใหญ่ พวกกูไม่ล้อชื่อเล่นจริงๆของมึงหรอกน่า ที่จริงก็ไม่ได้ดูเด็กอะไร ใครจะกล้าล้อชื่อมึงวะ ต่อให้ชื่อเหมือนเจ้าหญิงแต่หน้าทั้งโหดทั้งเย็นชา มึงก็แมนอยู่ดีแหละน่า”

“สรุปพวกมึงเรียกกูมาทำไม” ยังหาเหตุผลจริงๆของพวกมันไม่ได้เลยเนี่ย

“เออๆ เข้าเรื่อง พวกกูจะถามเรื่องเรียนต่อกับเรื่องซัมเมอร์ ปีนี้คงไม่ได้ไปซัมเมอร์ต่างประเทศแล้วเพราะต้องเตรียมสอบเข้ามหาลัย ตกลงมึงจะสอบเข้าที่ไหน” เจริญล่ะ เรียกมาร้านเหล้าเพื่อปรึกษาเรื่องเรียน ถึงอย่างนั้นผมก็ตอบกลับไป

“คงต้องในกรุงเทพฯนี่แหละ พ่อสั่งให้เข้าไปศึกษางานที่บริษัทจริงจังแล้วหลังขึ้นปีหนึ่ง” ตอนแรกตั้งใจจะสอบต่างจังหวัดไกลๆแล้วพาซายน์หนีให้ห่างจากครอบครัวหน่อย แต่โชคดีผมยังมีอยู่ที่พ่อกับแม่ดันต้องไปเปิดตลาดที่ต่างประเทศหลายปีพอดี

จากกำหนดการสองปี พอไปจริงน่าจะยาวนานกว่านั้น การเปิดตลาดในประเทศที่การแข่งขันสูงอย่างทางยุโรปหรืออเมริกาเรายังสู้จีนไม่ได้เลยต้องใช้เวลา ผมคุยกับพ่อเรื่องงานบ่อยกว่าเรื่องส่วนตัวอีกถึงได้รู้เรื่องทั้งหมด

“เออ ก็ดี พวกกูก็คงสอบในกรุงเทพฯกันหมด ถ้าได้มหาลัยเดียวกันก็ดีสินะ” จากนั้นมหกรรมการบ่นเรื่องที่เรียนต่อก็เริ่มขึ้น ทำให้ผมเริ่มคิดอย่างจริงจังถึงอนาคตตัวเองมาบ้างแล้ว ตอนนี้แต่ละคนก็ถึงทางแยกที่ต้องเลือกทางเดินของตัวเองสักที สำหรับผมนอกจากครอบครัวที่ต้องดูแลเมื่อเติบโตขึ้น ยังมีปัญหาอีกหลายอย่างที่ต้องแบกรับ

ก็คือเรื่องของซายน์

ดังนั้นผมจะต้องโตให้เร็วกว่าคนอื่น เก่งให้มากกว่าคนอื่น และเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเอาไว้ให้ดี (เช่นเริ่มสะสมเงินไว้เยอะๆเผื่อว่าพ่อแม่ไม่ยอมรับจะได้พาซายน์หนีไปสักสองสามปีแล้วค่อยกลับมา ถึงตอนนั้นจะได้มีเงินเลี้ยงเมียได้ไม่ลำบาก)

เมื่อกรึ่มๆแต่ละคนก็ขอตัวแยกย้าย บางคนแฟนโทรตาม บางคนก็ไม่อยากกลับแล้วไปต่อ ส่วนผมอยากกลับห้องใจจะขาดเพราะใครบางคนไม่ยอมตอบไลน์ เงียบหายทำตัวไม่หวงไม่ห่วงแบบนี้น่าลงโทษให้ครางหวานๆไปทั้งคืนจริงๆ

ประตูห้องเปิดห้อง ภายในห้องโถงและห้องนั่งเล่นเงียบสนิท ไอ้เล็กคงเล่นเกมอยู่ในห้องนอนตามเคย ส่วนซายน์ถ้าไม่ทำงานก็อาจจะหลับไปแล้ว

คิดว่าหลับแล้วจะหนีผมพ้นไหม ถึงหลับก็ปลุกมาทำโทษได้อยู่ดีแหละ

ผมเปิดประตูห้องเข้าไปเบาๆ แต่ก็ต้องตกใจสะดุ้งเมื่อในห้องไม่ได้มืดสนิทอย่างที่คิด ไฟดวงสีส้มให้แสงสว่างแบบอีโรติกอย่างที่ผมชอบ ส่องสะท้อนภาพเงาของคนที่เคลื่อนไหวรวดเร็วมาหยุดอยู่ตรงหน้า

ตัวขาว ผิวนุ่ม ใบหน้าสวยหวานส่งยิ้มกว้าง

ไม่เท่ากับชุดที่ซายน์กำลังสวมใส่อยู่

....ชุดคอสเพลย์นางพยาบาล

“เซอร์ไพรส์!!

อืม เซอร์ไพรส์มาก ใหญ่กดไลค์ถูกใจกับสิ่งนี้ หายใจหืดหาดกันเลยทีเดียว

ดูท่าว่าทั้งคืนจนถึงเช้า...น่าจะไม่พอแล้วล่ะ




3 ปีต่อมา




“พี่ส้มสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้เลขาฯลุงที่ตอนนี้สนิทสนมกันไปเรียบร้อยแล้ว ที่จริงพี่ส้มไม่ได้มีอะไรเลย แค่เจ้าระเบียบแล้วก็หงุดหงิดง่ายเหมือนป้าวัยทองสวนทางกับหน้าตา อย่างว่าล่ะนะ มีเจ้านายเจ้าชู้อย่างอิลุงเป็นผมก็หงุดหงิด ที่เจอทั้งเด็กทั้งกิ๊กผลัดกันมาหาไม่เว้นแต่ละวัน

“น้องคนเล็ก สวัสดีค่ะ” 

“ผมซื้อเค้กร้านอร่อยหน้าโรงเรียนที่พี่ส้มชอบมาให้ด้วยนะครับ” วางถุงเค้กส่วนของพี่เขาไปแล้ว ก็ถืออีกถุงเอาไว้มองไปที่ประตูห้องทำงาน หลายปีมานี้ผมมาบ่อยจนเคยชิน “มีของพี่โรมด้วย รบกวนพี่ส้มชงกาแฟให้ลุงหน่อยนะครับ เห็นบ่นว่าวันนี้งานหนัก น่าจะพักเบรกสักหน่อย”

วันนี้เป็นแผนเซอร์ไพรส์เลยนะ เมื่อเช้าส่งข้อความคุยกันลุงบ่นว่างานเยอะมาก มีประชุมกับหลายฝ่ายหลายแผนกจนหัวหมุน กลัวว่าจะทำแต่งานจนเครียด เลิกเรียนปุ๊บผมก็รีบตรงมาที่นี่ปั๊บเลย

“เอ่อ...คือว่า” แต่เลขาฯหน้าห้องกลับทำหน้าลำบากใจ มองไปที่ประตู

สีหน้าแบบนี้ผมเห็นมาตลอดหลายปีนี้เช่นกัน พอเป็นแบบนี้ก็กำถุงเค้กในมือแน่นกว่าเดิม พยายามระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้ไปลงกับคนอื่น สีหน้ายิ้มแย้มของผมหายไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ความนิ่งเฉย ถามออกไปเสียงเรียบด้วยประโยคประจำเช่นกัน

“มีแขกอีกแล้วสินะครับ” แขกที่ว่าไม่ใช่ลูกค้าหรือคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องงาน ไม่อย่างนั้นพี่ส้มคงไม่ทำสีหน้าแบบนี้ น่าจะเป็นบรรดาเด็กๆกิ๊กๆของลุงมากกว่า

 “ใช่ค่ะ เพิ่งมาเมื่อสิบนาทีนี่เอง”

“งั้นอย่าให้น้ำต้มกาแฟร้อนมากนะครับ กลัวลุงหมดหล่อ” หยอกทีเล่นทีจริงแล้วผมก็ผลักประตูเข้าไปเลย พี่ส้มไม่ได้คิดจะห้ามปรามเนื่องจากเจ้าของห้องหรือท่านประธานบริษัทนั้นให้สิทธิ์ผมเดินเข้าออกได้ทุกเวลา

แต่ลุงอาจจะลืมไปว่าบางครั้งต้องใช้เวลาส่วนตัวกับกิ๊ก ผมไม่ท้วงนะไม่งั้นจะได้เห็นภาพเด็ดๆอย่างตอนนี้เหรอ ที่สาวสวยนั่งอยู่บนตักคนตัวโต เสื้อผ้าหลุดเกือบจะหมดแล้วแบบนี้

เซอร์ไพรส์ดีไหมล่ะไอ้เล็ก

“ว้าย!

สองคนตกใจกับเสียงประตูห้องที่เปิดออกกะทันหัน ฝ่ายหญิงรีบดึงเสื้อผ้าตัวเองขึ้น ขณะที่ฝ่ายชายผลักร่างบอบบางออกจากตัวเอง น่าสงสารจังเลย เธอใส่รองเท้าส้นสูงอยู่นะ เกือบจะล้มหัวทิ่มแน่ะ แต่คงชินกับรองเท้าล่ะมั้งถึงทรงตัวเอาไว้ได้ทัน

“ตามสบายครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอก ต่อได้เลย เดี๋ยวผมเล่นเกมรอ” ผมทำอย่างที่ว่าจริงๆ วางถุงขนมลงที่โต๊ะเตี้ยหน้าโซฟา อาจจะแรงจนหน้าเค้กเละไปสักหน่อยก็ไม่มีปัญหาลุงกินได้อยู่แล้ว ส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวลงนั่งแล้วหยิบโทรศัพท์มากดเข้าเกม

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ คนหนึ่งทำตัวไม่ถูก ส่วนอีกคนหนึ่งก็ดูกังวลแต่ก็ยังนิ่งได้ คงมีเพียงผมคนเดียวที่ขยับตัวเพราะว่าสนุกกับเกมในมือ

“ตัวเล็ก วันนี้ไม่ได้ไปฉลองกับเพื่อนเหรอ” ลุงเสียงเบากว่าปกติ หูผมคงฝาดที่รู้สึกเหมือนคนพูดมีความเกรงใจอยู่ในน้ำเสียงนั้น ไม่มีทางหรอกมั้ง เล่นพากิ๊กมากินกันที่ห้องทำงานบ่อยๆให้ผมเห็น จะเกรงใจอะไรอีก

“ไปตอนค่ำน่ะ เลยแวะเอาเค้กมาให้ก่อนเห็นบ่นว่าประชุมทั้งวันปวดหัว แต่สงสัยเค้กจะไม่ต้องแล้วมั้ง พี่มีอย่างอื่นคลายเครียดแล้วนี่” ตอบทั้งที่สายตายังจ้องเกมอยู่

“คือ น้องเขาแค่แวะมาทักทายน่ะ”

“พี่น่าจะสงสารพี่ส้มบ้างนะ นี่มันห้องทำงาน ที่จริงน่าจะพากันไปเปิดโรงแรมข้างนอกมากกว่า”

“ตัวเล็ก” น้ำเสียงลุงฟังดูเหนื่อยขึ้นมาอีกระดับ ผมเลยคิดว่าผมน่าจะแวะมาใหม่วันหลัง

“หรือว่าผมมาขัดจังหวะอ่ะ งั้นผมกลับก่อนดีกว่า ส่วนเค้กนี่ผมขอเอาไปให้พี่รปภ.หน้าบริษัทก็แล้วกันนะ จะฝากไปให้ลูกสาวพี่เขา” ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนพูดไม่หยุดอยู่คนเดียว

แต่อย่างน้อยมาแล้วก็ต้องพูดธุระที่ทำให้ต้องมาวันนี้ เรื่องโกรธน่ะเหรอลืมไปได้เลย นอกจากเห็นบ่อยจนชินแล้วผมยังไม่มีสิทธิ์จะโกรธลุงเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ลุงปฏิเสธผมมาตลอดสามปี เป็นผมที่เป็นฝ่ายตามตื๊อเพราะว่า...

รัก

คนที่รักอยู่ฝ่ายเดียวไม่มีสิทธิ์อะไรอยู่แล้วเพราะเราเลือกให้มันเป็นแบบนี้เอง

“วันก่อนแม่โทรมาบอกว่าจะกลับมาตรงกับที่ผมเรียนจบพอดี เลยจะมาบอกพี่ว่าเราจะมีปาร์ตี้กันเล็กๆในครอบครัว ถ้าพี่อยากไปก็ไปนะครับ”

“น้องชายเหรอคะเนี่ย โธ่ ขวัญตกใจหมดคิดว่าใคร พี่โรมไม่แนะนำให้ขวัญรู้จักบ้างล่ะคะ” ก่อนที่ผมจะหมุนตัวออกจากห้องเสียงที่ไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น กิ๊กหรืออาจจะแฟนของลุงแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็นมิตร “สวัสดีค่ะ พี่ชื่อของขวัญนะคะ เป็นแฟนกับพี่ชายน้อง เอ่อ คนเล็กหรือเปล่าเมื่อกี้พี่ได้ยินพี่โรมเรียก”

เธอน่าจะอายุมากกว่า และคงเดาได้จากชุดนักเรียนม.ปลายที่ผมใส่อยู่ ตอนนี้ผมก็เกือบจะจบม.หกแล้ว เท่ากับว่าไล่ตามตื๊อตาลุงเถื่อนนี่มาสามปีตั้งแต่สิบห้าจนอายุสิบแปดปีเต็มไปไม่นาน

“ครับ เรียกเล็กก็ได้ครับ ผมเป็นหลานของเพื่อนน่ะครับ ไม่ใช่น้องชายหรอก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ แฟนพี่โรม”

“อ้าว” พอเป็นแค่คนรู้จักรอยยิ้มก็ลดลง สีหน้าผิดหวังชัดเจนแต่ผมไม่ได้สนใจหรอก แนะนำตัวเรียบร้อยแล้วก็น่าจะถึงเวลากลับ

“งั้นผมขอตัวนะครับ”

“ค่ะ” ไม่ใช่น้องนี่ยอมปล่อยให้ไปง่ายจัง เมื่อกี้แทบจะวิ่งมาดักหน้าเอาไว้ แต่ตอนนี้คนที่เดินมายืนบังประตูกลับเป็นเจ้าของห้อง สีหน้ายังคงเรียบสนิทแต่สายตาเครียดขึง

“ตัวเล็ก มายังไง นั่งแท็กซี่อีกแล้วใช่ไหม พี่บอกแล้วไงว่าถ้าจะมาให้บอกพี่ก่อนชอบแอบนั่งแท็กซี่มารู้ไหมมันอันตราย” ไม่รู้ว่าที่พูดเพราะกลัวอันตรายจริง หรือว่าให้บอกก่อนเพราะจะได้จับไม่ได้กันแน่

“ให้ไอ้ก้องมาส่งน่ะ มันน่าจะยังขับรถไปไม่ไกล เดี๋ยวผมโทรให้มันวนมารับเอง ไม่ต้องห่วง”

“ตัวเล็ก ไม่ต้องให้ก้องมารับหรอก เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“พี่โรม ไหนบอกว่าจะไปต่อกับขวัญไงคะ” ลุงเงียบเหมือนไม่เห็นว่ามีผู้หญิงที่ตัวเองเพิ่งกอดรัดฟัดกันอยู่ในห้องเมื่อกี้ยืนทำหน้าไม่พอใจตรงนี้ สายตาเขายังจ้องกดดันผมอย่างต่อเนื่อง

ก็ถ้าลุงไม่ได้ใส่ใจผู้หญิงคนนี้มากนัก...”งั้นผมไม่เกรงใจนะ”

ผมถาม และลุงก็พยักหน้าอย่างรู้กัน

“พี่กลับไปได้แล้ว ผมมีธุระจะคุยกับพี่โรมต่อ”

“เอ๊ะ เมื่อกี้บอกว่าจะกลับไม่ใช่เหรอ แกสิต้องกลับ ฉันมาก่อนนะ ที่บอกว่าน้องหรือหลานนี่ไม่จริงใช่หรือเปล่า แกเองก็เป็นกิ๊กของพี่โรมเหมือนกัน ไม่สิ พี่โรมจะไปชอบเด็กผู้ชายอย่างแกได้ไง นี่มาตามตื๊อเขาใช่ไหม หรือว่ามาเสนอตัวล่ะ”

แอบเจ็บเบาๆ ก็อย่างที่เขาด่านั่นแหละเถียงไม่ได้หรอก ผมก็ชอบเสนอตัวให้ลุงเองจริงๆ ที่ผ่านมาแม้จะไม่ถึงขึ้นนั้นแต่ถ้าเป็นแบบภายนอกก็ทำกันมาตลอด พอๆกับที่ลุงเองก็ไปทำกับคนอื่นเหมือนกัน

น่าเจ็บใจตรงที่คนอื่นลึกซึ้งกว่า กับผมต่อให้ขอร้องก็ไม่ยอมถลำลึกกว่านั้น

“เชิญพี่ออกไปนะครับ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก ลุงซื้อผมแล้ว เขาไม่กินของปลอมผ่านมือหมออย่างพี่แล้วล่ะ” ผมจับแขนเล็กกว่ากึ่งลากกึ่งดึงไปที่ประตูห้องทำงาน ดันเธอออกไปแล้วปิดประตูใส่หน้ากดล็อกทันที มีเสียงทุบและโวยวายอยู่สักพักแต่คิดว่าพี่ส้มคงจัดการได้เสียงถึงได้เงียบไป

“ไหนเค้กของพี่ล่ะคะ” คนไม่สำนึกเดินมาจูงมือผมไปนั่งที่โซฟา เอาถุงเค้กขึ้นมาดูอย่างสนอกสนใจ เสเสร้งเก่งนัก ทั้งที่ปกติแค่กินได้แต่ไม่ได้ชอบอะไรเค้กมากมายนักหรอก

เบะปากใส่ แต่ก็ยอมคุยด้วยนะ

“น่าจะเละแล้วล่ะ เมื่อกี้ผมวางแรงไปหน่อย”

ลุงก็ชอบทำแบบนี้ มีคนอื่นไปทั่ว รักสนุกไม่ผูกพันกับใคร บ่อยครั้งที่ผมเจอจังๆก็แผลงฤทธิ์ไล่กลับ เบาบ้างแรงบ้างแล้วแต่ว่าคนที่ปะทะด้วยแรงเบอร์ไหน ซึ่งคนกลางอย่างลุงไม่เคยต่อว่าผมสักคำที่ไล่คู่ขาเขา ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็หาคนใหม่ไปเรื่อยๆ พร้อมกับที่ให้ความหวังผมไปเรื่อยๆเช่นกัน

“พี่กินได้ ตัวเล็กอุตส่าห์เอามาให้นี่นา”

“พี่โรม”

“ครับ”

ผมตัดสินใจพูด “ผมรู้ว่าพี่เห็นว่าผมสำคัญ ต่อให้ดื้อให้อาละวาดกับกิ๊กพี่พี่ก็ไม่เคยบ่นเคยว่า พี่ไม่จริงจังกับคนพวกนั้นทำไมไม่หยุดแล้วเรามาคบกันล่ะ ผมตื๊อพี่มาตลอดสามปีมันยังไม่พอจะพิสูจน์อีกเหรอ”

เขาเคยบอกผมแล้ว ถึงสาเหตุที่เราคบกันไม่ได้ เพราะว่าผมยังเด็กอาจจะไม่ได้จริงจังกับเขาหรือคิดว่ามันเป็นความรักทั้งที่มันไม่ใช่ เขาบอกว่าพอผมโตก็จะมีคนที่ดีกว่า หรือจะเจอคนที่ผมรักจริงๆ

ปากบอกอย่างนั้น แต่พฤติกรรมก็แฟนชัดๆ ยื้อๆผลักๆกันมาสามปี อยากจะถอดใจหลายทีแต่คนมันรักไปแล้วไม่รู้จะทำยังไง ใครบอกว่าผมขี้อ่อยเหมือนน้าซายน์ ผมน่ะรักมั่นคงเหมือนพี่โตต่างหาก

“พี่ว่าเราคุยกันหลายรอบแล้วนะ มากินเค้กกันดีกว่า อยากได้โกโก้ร้อนไหม พี่ให้ส้มชงให้”

“ถ้าพี่ไม่คิดจะคบกับผม ทำไมไม่ยอมปล่อยผมไปล่ะ ใจร้ายกับผมกว่านี้อีกสักนิด หรือหาคนมาคบจริงจังไปเลยผมจะได้ตัดใจ พี่ทำเหมือนผมสำคัญที่สุดผมก็ตัดใจไม่ได้สักที”

“........”

“หรือผมควรหยุดความรู้สึกนี้กับพี่ดี พี่โรม”

ลุงเงียบไปพักใหญ่ ดวงตาสีขาวของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ กรามขบกันแน่นขณะที่กัดฟันพูดเสียงต่ำ อารมณ์ดำดิ่งผิดกับเมื่อกี้

“เห็นหรือยัง บอกแล้วว่าความรักแบบเด็กๆน่ะมันไปไม่รอดหรอก นายก็แค่หลงเพราะว่าฉันเป็นคนแรกของนายก็เท่านั้น เป็นคนที่สอนเรื่องพวกนั้นให้ สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ความรัก”

“พี่ต่างหากที่บ้าแล้วก็คิดไปเอง!!” ผมเริ่มเหลืออดเลยตะโกนขึ้นมา ความสัมพันธ์ของพวกเราเหมือนพายเรือวนอยู่ในอ่าง ไปข้างหน้าไม่ได้หาทางออกไม่เจอ อยากจะไปต่อแต่สุดท้ายก็ย้อนกลับมาที่ปัญหาเดิมๆ

“ผมหรือพี่กันแน่ที่ไม่จริงจังกับความสัมพันธ์ของเรา สามปีมานี้ผมทนมองพี่กับผู้หญิงคนอื่นกี่ครั้ง ไม่พูดไม่ได้แปลว่าผมไม่มีความรู้สึกหรือเสียใจไม่เป็น แต่ผมรู้ว่าผมไม่สิทธิ์อะไรในตัวพี่สักอย่าง แม้ว่าพี่จะทำเหมือนให้สิทธิ์นั้นก็ตามเถอะ”

เขาเงียบอีกครั้ง ก่อนจะพูดประโยคที่เหมือนฟ้าฟาดลงมากลางใจผมด้วยเสียงแผ่วเบา

“ก็ถ้านายคิดดีแล้วว่าจะไป...ก็...ตามใจ”

“........”

“........”

“ที่ผมคิดจะตัดใจ ไม่ใช่เพราะไม่รักพี่แล้วหรือเพราะความคิดบ้าๆที่พี่ฝังหัวตัวเองว่าเด็กแล้วรักจริงไม่เป็น แต่เป็นเพราะว่าพี่ผลักผมออกมาต่างหาก ผลักจนหัวใจผมพังไปหมดแล้ว ผมเล่นเกมเจ้าสาวกลัวฝนกับพี่ต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ”

“.........”

“ลาก่อน พี่โรม” ผมกอดเขาแน่นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วรีบหนีออกจากห้องเพื่อไม่ให้คนใจร้ายได้เห็นน้ำตาที่ไหลนองเต็มใบหน้า

ลาก่อนสามปี แต่ถึงผมจะไม่มาวุ่นวายกับพี่อีก ผมก็ยังรักพี่เหมือนเดิมนะ...พี่โรม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.072K ครั้ง

93 ความคิดเห็น

  1. #2328 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:22
    อ่ยย ทำไมคู่รอบม่าจังแง้้้้
    #2328
    0
  2. #2302 NaPretty (@NaPretty) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 23:44

    ดีค่ะ ถ้าไม่มีอะไร ก็ไปต่อ

    #2302
    0
  3. #2271 Yongyie HH520 (@7794909497) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 12:59

    คนโตรอดมาได้ไงงเนี่ยยเทอลื่นไหลเกินไปแล้วตาใหญ่ สงสารน้องเล็กมากเลยลูกแต่แบบนี้แหละดี ให้คนแก่ได้คิดบ้าง!
    #2271
    0
  4. #2270 Haruma_Hunsei (@hunsei) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 11:43

    อ่าวววว.....ค.ดราม่ามาตกลงที่คู่รองสะง้านนน อิลุงทำตัวเล็ร้องไห้หรอ เด๊ะๆๆๆ

    #2270
    0
  5. #1943 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:28
    สามปีผ่านไปไวมาก!!! แบบนี้ต่อให้รู้ความจริง น้าซายน์ก็ปล่อยคนโตไม่ได้แล้วล่ะ
    #1943
    0
  6. #1499 กะเทยไหล่กว้าง (@pawornrat) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:59
    อีลุงงงง ใจร้ายกับน้องมากอ่าา หนูทนเห็นอะไรแบบนี้มาได้ยังไงตั้งสามปีคะลูกกกก
    #1499
    0
  7. #1363 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 00:59
    3ปีเลยนะอิลุง!!!!ห้วย!!!ดีแต่สอนเพื่อน!!แต่พอถึงตาตัวเองอยากจะแหมไปภึงนอกโลกรีบไปง้อเลยชิส์!!!เชียร์ให้ตัวเล็กหาหลัวใหม่เป็นตัวเป็นตนดีกว่ามั้นเนี่ย
    #1363
    0
  8. #1305 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:52
    3 ปีที่วิ่งตาม ลุงน่าจะคิดได้นะ ว่ามันไม่ใช่ความรักแบบเด็กๆ เศร้าแทนคนเล็กเลย
    #1305
    0
  9. #1304 nachzaa (@nachzaa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:10
    อิลุงทำไมพูดกับน้องแบบนั้น....โธ่...น้องคนเล็ก
    #1304
    0
  10. #1303 Paperheart96 (@Paperheart96) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:53
    อิลุง อกแตกตายแน่ ฮึ่ยยยยยยยยยยย //งั้นแสดงว่าคู่คนโตก็ปิดบังกันมาได้ถึง 3 ปีเลยน่ะสิ ว้าวว
    #1303
    0
  11. #1301 ChaBo Chic (@1barry) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:29
    รอดูอิลุงอกแตกตายยยยย
    #1301
    0
  12. #1300 AAA2002 (@AAA2002) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:26
    เกลียดตาลุงงงง
    #1300
    0
  13. #1299 Rose37 (@082244rose) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:05
    อััพเล็กอีกนะค้าา
    #1299
    0
  14. #1298 Rose37 (@082244rose) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:04
    อยากเห็นคนหึงอกแตกตายไปเลยหมั่นไส้อ่ะ
    #1298
    0
  15. #1297 weed_bigbang (@weed_bigbang) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 20:37
    สงสารคนเล็ก น้ำตามาค่ะ งืออออ
    #1297
    0
  16. #1296 -- Conz ** (@karukkadakom) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 20:31
    น้อนนนนนน ลูกกก โอ๋นะโอ๋
    #1296
    0
  17. #1295 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 17:22

    หน่วงอ่ะ!!!
    #1295
    0
  18. #1294 ไซบีเรียนคุง (@panggexol) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 17:01
    เราว่ามันต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซักอย่างแน่ๆ ปมในอดีต ,หรือรับปากกับซายน์ไว้ เราว่าพี่โรมนี่ก็โตแล้ว มันต้องมีเหตุผล (เดาค่ะ55555)
    #1294
    0
  19. #1293 Nannatcha1111 (@Nannatcha1111) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 16:50
    ถ้าไม่มีเล็กอยู่....คงรู้สึกขาดหายอะไรไปบ้างแหละแต่ก็มีกิ๊กนี่!!!!!
    #1293
    0
  20. #1292 แมวว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 14:40

    สงสารทั้งคู่ เด็กก้ออยากได้ความรักจากพี่ พี่ก้ออยากให้เด็กโตกว่านี้แล้วค่อยกิน อุ่ย~~~ ท่ดๆๆ แต่พี่ไม่ยอมพูดแล้วเด็กจะรุ้มะ เจ็บทั้งคู่ป่ะ

    #1292
    0
  21. #1291 Aonsuwaree (@Aonsuwaree) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 13:39
    ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
    #1291
    0
  22. #1290 sirinphunpintong (@sirinphunpintong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 11:56
    คนนึงก็ทนมองเขากิ๊กกับคนอื่นไม่ไหวเเล้ว ขึ้นค่อมขนาดนั้นก็ต้องเสียใจบ้างล่ะ เเต่อีกคนก็ไม่เชื่อใจ เพราะยังเด็กและวันนึงก็ต้องไปอยู่ดี เเล้วเล็กก็ไปจริงๆ เข้าใจทั้งสองฝ่ายเลยย
    #1290
    0
  23. #1289 chontira5 (@chontira5) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 10:48
    โอ๋ๆนะึนเล็ก
    #1289
    0
  24. #1287 aomm_choco (@aomm_choco) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 10:45

    โอ๊ยยย คนเล็กกกกกก ฮืออออออออออออ

    #1287
    0
  25. #1286 ibelieveit (@ibelieveit) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 09:58
    อิพี่โรมมีปมในชีวิตรึไง หึ้ยยย ทำคนเล็กเสียใจ มาง้อทีหลังตคนเล็กแกล้งกลับหนักๆ เลยนะ
    #1286
    0