#แฟนพรากบังคับ *INCEST* [Nana-Naris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 154,078 Views

  • 2,339 Comments

  • 4,796 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6,291

    Overall
    154,078

ตอนที่ 25 : #คนเล็กบุก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 939 ครั้ง
    28 เม.ย. 62




มีครั้งแรกย่อมมีครั้งต่อมา

“เป็นไรวะไอ้เล็ก นั่งเหม่อเชียว” ไอ้ก้องสะกิดเรียก เมื่อวันก่อนไปดูหนังแล้วยังไม่พอใจ วันนี้ถูกลากมานั่งส่องสาวเป็นเพื่อนในห้างฯอีก รอบนี้เล่นห้างฯไกลคอนโดฯน้าซายน์ด้วย ปิดเทอมรถก็ติดอากาศก็ร้อนอยากจะนอนตากแอร์เล่นเกมมากกว่า

“เปล่า” อยากเล่นเกมน่ะจริง แต่พอเล่นแล้วก็ไม่มีสมาธิจนทำทีมตาย ถูกไอ้ก้องโวยใส่จนต้องพามาเลี้ยงแม็คฯปิดปากอยู่ตรงนี้

“แล้วแต่” มันยกไหล่ไม่ใส่ใจเรื่องนี้อีก เอาเข่าตีกับเข่าผมส่งสัญญาณเมื่อเห็นสาวคนหนึ่งเดินผ่านหน้ากระจกร้านไป “คนนี้น่ารักว่ะ ขาว สวย หมวยสเป็คกูเลย แม่ของลูกชัดๆ”

“มึงจะมีลูกได้ไง ยังเรียนไม่จบ รับผิดชอบชีวิตใครไหวเหรอวะ”

“กวนตีนแล้วไอ้คนเล็ก กูบอกแม่ของลูกไม่ได้จะมีลูกจริง” ได้ยินมันเรียกชื่อเล่นเต็มของผมแล้วก็หงุดหงิดอีก ฮึดฮัดขัดใจเองหายเอง สงบอยู่อีกพักผมก็เป็นฝ่ายเรียกมันบ้าง

“ไอ้ก้อง”

“ว่าไง ไหนคนไหนสวย” หันมาตอบรับกระตือรือร้น สายตากวาดไปทั่ว คงคิดว่าผมสะกิดเรียกดูสาว

“เปล่า ไม่มี”

“โว๊ะ แล้วจะเรียกทำไม เสียเวลา”

“กูถามไรหน่อยดิ”

“ว่า” พูดกับผมแต่ตาแม่งมองไปนอกร้าน ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมานั่งดูผู้หญิงในห้างฯด้วย ตอนเปิดเทอมก็ชวนส่องเด็กโรงเรียน มีอะไรน่าดูวะ

“ถ้ามึงเกิดติดใจอะไรสักอย่าง ลบภาพนั้นออกจากหัวไม่ได้ คืออะไรวะ” สุดท้ายผมก็กลั้นใจถามมันออกไป คราวนี้เพื่อนสนิทหยุดทุกอย่างหันมามองหน้าผมจริงจัง

“ติดใจอะไร?”

“ก็ทั่วๆไปอ่ะ ไม่ได้อะไรเป็นพิเศษ”

“งั้นเหรอ” มันทำท่านึก “ก็คงเพราะชอบล่ะมั้ง”

“ชอบเหรอวะ”

“เออ อย่างเช่นมึงดูการ์ตูนแล้วแม่งอินมากๆ ก็กลายเป็นติ่งการ์ตูนเรื่องนั้น จะกินจะนอนจะเยี่ยวแม่งก็คิดถึงแต่เรื่องการ์ตูนอยากรู้ว่าตอนต่อไปเป็นยังไง หรือว่ามึงดูหนังโป๊” มันลดเสียงลงเป็นกระซิบ “นางเอกหนังแม่งสวยสัสๆ ก็เก็บมาโลกสวยด้วยตัวเรา แปลว่ามึงชอบนางเอกคนนั้นมาก อยากติดตามผลงานต่อ”

“เฮ้ย!

“ไอ้เล็ก กูตกใจหมด” ไอ้ก้องแทบเอามืดอุดหูเพราะผมตะโกนลั่นใส่หน้ามัน ผมรีบหันไปขอโทษโต๊ะใกล้เคียงแล้วลุกพรวดพราดไม่ได้คิดจะอธิบายสิ่งที่ตัวเองเพิ่งรู้

“กูกลับแล้วนะ เอาไว้เจอกันมีธุระด่วนว่ะ”

“ไอ้เล็ก เฮ้ย ไปไหนวะไอ้เล็ก” เสียงเรียกมันหยุดผมไม่ได้แล้ว เดินกึ่งวิ่งออกจากร้านเมื่อในหัวได้ข้อสรุปถึงอาการที่ผมกำลังเป็นอยู่ คนที่จะช่วยได้คือคนที่ทำให้ผมเป็นอย่างนี้

นี่ผมอยากติดตามผลงานลุงโรมเหรอวะเนี่ย

หลังได้ที่อยู่ที่ทำงานของลุงจากน้าซายน์ผมก็มาโผล่ที่อาคารรูปทรงแปลกตาขนาดไม่ใหญ่มาก อยู่นอกใจกลางเมืองมาสักเล็กน้อย พื้นที่ใกล้กับหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง ป้ายข้างหน้ามีชื่อของบริษัทซึ่งเป็นเป้าหมายของผมติดเอาไว้อย่างถูกต้อง เพิ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าลุงโรมเปิดบริษัทออกแบบภายในของตัวเองค่อนข้างมีชื่อเสียงพอสมควรเลย

โคตรเท่อ่ะ

เมื่อลงจากแท็กซี่ก็เดินเข้าไปด้านใน มีพนักงานต้อนรับนั่งอยู่ด้านหน้า พี่สาวคนสวยส่งรอยยิ้มเป็นมิตรให้แม้แววตาจะฉายความแปลกใจพาดผ่านเสี้ยววินาทีหนึ่ง

“สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไรคะ”

“มาพบ เอ่อ คุณโรมครับ” ลืมไปสนิทเลยว่าผมไม่รู้จักชื่อจริงตาลุง ถามน้าซายน์มาก็แค่ที่ทำงานเท่านั้น ตอนนั้นก็รีบวางด้วยเพราะน้าซายน์ซักใหญ่ว่าจะเอาไปทำอะไร บางทีผมว่าน้าซายน์ต้องแอบสงสัยเรื่องของผมกับลุงโรมด้วยแน่ๆ ทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าน้าซายน์ลุงถึงได้เกร็งแปลกๆ

“คุณโรม ไม่ทราบว่าอยู่แผนกไหนคะ พี่จะได้ติดต่อให้”

“คือ คุณโรมที่เป็นเจ้าของบริษัทอ่ะครับ ผมต้องการพบคุณโรมคนนั้นเลย”

“อ่า คุณศิวัชเหรอคะ นัดเอาไว้หรือเปล่าคะ” พี่สาวอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยังรักษามารยาท ถือว่าที่นี่ดีกว่าหลายๆที่ที่ผมเคยเจอเลยนะ อย่างมีอยู่ครั้งที่ไปพบกับพ่อที่โรงแรมเพื่อจะทานข้าวกัน พนักงานที่นั่นแทบจะไล่ผมออกมาเพราะเห็นว่าเป็นเด็กนักเรียน เรื่องจบที่ตัวเองโดนไล่ออกจากงานแทนเพราะว่าพ่อผมเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าของที่นั่นไง

“ไม่ได้นัดครับ แต่อยากพบ พี่ให้ผมพบได้หรือเปล่าครับ เขาอยู่ที่นี่ไหม”

“อยู่ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพี่ขอโทรไปถามเลขาก่อนนะคะว่าคุณศิวัชสะดวกหรือเปล่า จะให้บอกว่าใครขอพบดีคะ”

“คือ...เล็กครับ บอกว่าเล็กขอพบ”

“สักครู่นะคะ” เธอส่งยิ้มแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ภายใน พูดคุยอยู่สองสามประโยคก็วางสาย รอยยิ้มรอบนี้เจือจางกว่ารอบแรกมาก “คุณศิวัชไม่สะดวกค่ะ รบกวนติดต่อใหม่วันหลังได้ไหมคะ”

“ประชุมเหรอครับ คือผมมีเรื่องที่จะต้องคุยจริงๆ ยังไงผมรอได้นะครับ นั่งรอตรงนี้ก็ได้ รบกวนพี่โทรแจ้งให้หน่อยนสิครับ บอกว่าเล็กมีเรื่องสำคัญจะคุย” ผมชี้มือไปที่ชุดโซฟาใกล้ๆที่มีไว้สำหรับคนภายนอกมาติดต่องาน

“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นนั่งรอสักครู่นะคะ”

ผ่านไปสักพักก็มีผู้หญิงอีกคนเดินตรงมาที่ผม ผมเงยหน้าขึ้นจากการเล่นเกมฆ่าเวลาพบว่าเธอสวยมากๆ บริษัทนี้จะรับแต่คนสวยๆหรือยังไง

“มีธุระอะไรคะ” แต่คนนี้ไม่ได้นิสัยดีอย่างพนักงานต้อนรับ ไม่มีการแนะนำตัวหรืออะไรเสียงที่เอ่ยถามก็ห้วนสนิท มองผมด้วยสายตาเหยียดหน่อยๆ ดีขึ้นมานิดที่ยังลงท้ายด้วยคำสุภาพ

“เรื่องส่วนตัวอ่ะครับ” ผมก็ตอบสุภาพกลับไปนะ ทำไมเธอยังชักสีหน้าใส่อยู่

จะให้ตอบว่า มาติดตามผลงานของลุง หรืออยากได้อยากโดนไส้กรอกผัดพริกแห้งอย่างวันนั้นก็ไม่ได้ใช่หรือเปล่า เพรางั้นมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวอย่างที่บอกจริงๆ ยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้วก็ไม่น่าจะฟังอะไรแบบผู้ชายๆได้ แล้วโกรธผมเรื่องอะไรวะ ทำหน้าเป็นนางยักษ์

“จะเรื่องไหนก็ต้องแจ้งค่ะ ที่จริงแล้วจะมาพบท่านประธานก็ต้องเป็นธุระเรื่องงานเท่านั้นนะคะ ที่นี่เป็นสถานที่ทำงาน ทำไมคนอย่างพวกคุณถึงไม่ค่อยเข้าใจกันนักก็ไม่รู้”

คนอย่างพวกคุณ...หมายความว่ายังไง

“ผมไม่มีเรื่องงานจะคุยหรอกครับ มีแต่เรื่องส่วนตัว แต่ผมรู้จักลุง...เอ่อ คุณโรมนะครับ ไม่ได้มาหลอกลวง” รู้หรอกว่าการจะเข้าพบประธานบริษัทมันไม่ใช่เรื่องง่าย สภาพผมก็เหมือนเด็กทั้งหน้าตา การแต่งตัวที่ไม่ได้เตรียมมาล่วงหน้า ที่จริงผมเป็นคนมีกาลเทศะนะ พ่อกับแม่เคยพาออกงานหรือไปพบลูกค้าอยู่บ้าง แต่วันนี้ตั้งใจแค่ออกมาเลี้ยงแม็คฯไอ้ก้องในห้าง ยีนส์สีซีดขาดๆกับเสื้อยืดตัวโคร่งจึงเป็นทางเลือกที่เหมาะกับอากาศร้อนๆอย่างนี้

“แต่ที่นี่เป็นสถานที่ทำงานนะคะ ดิฉันจะพูดตรงๆก็คือ หากจะนัดพบด้วยเรื่องส่วนตัวน่าจะเป็นที่โรงแรมมากกว่ามาทำเรื่องอย่างนี้ในห้องทำงาน”

“โรงแรม? อ้อ นี่ป้าเข้าใจว่าผมมาขายเหรอ” เพิ่งจะเก็ตก็ตอนนี้แหละ มิน่าถึงได้มองด้วยสายตาดูถูกจัง

คนโดนเรียกป้าหน้าตึงกว่าเก่า อีกนิดจะพุ่งเล็บสวยๆมาแหกหน้าผมอยู่แล้ว พอดีว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นว่าคนที่ผมต้องการพบเดินออกมาจากด้านในพอดี

ไม่เท่านั้นยังมีผู้หญิงสวยๆคนหนึ่งเดินเคียงข้าง มือหนาที่เคยจับไปทั่วตัวผมโอบอยู่ที่เอวบาง สายตากรุ้มกริ่มจ้องมองเธอที่กระซิบคุยบางอย่างแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน ดูจากดาวเนปจูนยังรู้ว่าไม่ใช่เพื่อนร่วมงานหรือลูกค้า

น่าจะค้าอย่างอื่นกันมากกว่า

ทำตัวอย่างนี้ไง ลูกน้องถึงได้มาด่าผมเอา

ผมเดินไปดักตรงหน้าคนทั้งคู่ ไม่สนใจฟังเสียงห้ามปรามของคนที่น่าจะเป็นเลขาฯของลุง ป้าแกฉุดแขนผมไว้ แต่แรงผู้หญิงเอาผมไม่อยู่หรอก สองคนที่หัวเราะระริกระรี้ถึงได้หยุดหันมาสนใจ



ดวงตาคมเบิกกว้าง ใบหน้าดิบเถื่อนเล็กน้อยมีความแปลกใจไม่นานก็เปลี่ยนเป็นตกใจ คนตัวสูงในชุดสุภาพกว่าที่เคยหยุดนิ่งราวกับถูกสต๊าฟเอาไว้ ถึงอย่างนั้นลุงก็ไม่ได้ออกอาการอะไรไปมากกว่าสีหน้านิ่งเฉยเมื่อตั้งตัวได้ น้ำเสียงราบเรียบอย่างคนที่ไม่ได้ทำความผิดอะไร

เอาจริงๆเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นะ

“มาทำอะไรที่นี่น่ะหืม?”

“มีเรื่องจะคุยกับลุง เอ่อ พี่โรมหน่อย ไม่คิดว่าพี่จะติดธุระอยู่” ผมเน้นคำว่าธุระแล้วปรายตาไปมองคนข้างกายลุงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาที่คู่สนทนา

“จะมาทำไมไม่โทรบอก แล้วมาได้ยังไงตั้งไกลขนาดนี้”

“แท็กซี่”

“นั่งแท็กซี่คนเดียว บ้าไปแล้วหรือไง มันอันตรายไม่รู้เหรอ กว่าจะถึงที่นี่มันมีทางเปลี่ยวๆอยู่นะ ครั้งหน้าจะมาต้องโทรบอก ห้ามมาเองอีก”

“ถ้าโทรแล้วจะหามาเหรอ จะไปรับหรือเปล่าล่ะ” ถามกลับเสียงแผ่วนิดๆ ตั้งแต่วันนั้นลุงก็หายหน้าไปเลย ไม่มีการติดต่อกลับ แม้ว่าทั้งคืนจะนอนกอดผมเอาไว้ ความอบอุ่นกับกลิ่นของลุงยังติดอยู่บนเตียงที่ผมไม่อยากให้ใครมาทับที่เลย

“ก็โทรมาก่อน แล้วตกลงมาทำไม” ลุงเสียงอ่อนลงเช่นกันเมื่อเห็นสีหน้าของผม เขาทำท่าจะเดินเข้ามาหา แต่มือเรียวขาวรั้งแขนใหญ่นั้นเอาไว้ก่อน

“พี่โรมคะ ไหนว่าจะพาไปทานข้าวไงคะ หนูหิวแล้วนะ”

หนู?

“เอ่อคือ” ลุงอึกอักเพราะสายตาผมวาววับขึ้น ผมไม่รอให้ลุงเป็นฝ่ายตัดสินใจ เดินไปหยุดคนละข้างกับหนูของลุง เกี่ยวแขนใหญ่เอาไว้แบบเดียวกัน

“พี่หนูคงต้องไปคนเดียวแล้วล่ะครับ พอดีพี่โรมมีนัดกับผมแล้ว” บอกกับคนที่น่าจะอายุมากกว่า ทางนั้นเห็นท่าทางประกาศความเป็นศัตรูชัดเจนก็หน้าบึ้ง กระชากแขนลุงเข้าหาตัวเอง

“นี่ใครคะพี่โรม ทำไมถึงได้ยอมให้เขากอดแขนพี่โรมแบบนี้”

“แล้วพี่หนูล่ะครับเป็นใคร ทำไมมากอดแขนพี่โรมแบบนี้” ผมกระชากกลับมาทางตัวเองบ้าง

ลุงโดนยื้อไปมาระหว่างสงครามย่อมๆของเราสองคน อีกฝ่ายก็ใช่จะยอมง่ายๆ กระทืบรองเท้าส้นสูงเร่าๆ ชี้หน้ามาทางผม “เรียกใครพี่หนู ฉันไม่ได้ชื่อหนูนะยะ ฉันชื่อเชอรี่”

“อ้อ พี่ลำไย”

“ว้ายยยลำไยอะไรกัน ไอ้เด็กนี่”

“อ้าวไม่เคยได้ยินเหรอ เด็กๆแม่เปิดให้ผมฟังตั้งบ่อย น้องกิฟท์เชอรี่น้องวาย มีตั้งมากมายไม่ยอมเรียกกัน~ ที่จริงแล้วก็ชื่อคุณลำใยไง” เนี่ยเพลงโปรดแม่สมัยผมหกเจ็ดขวบเลยนะ ขับรถไปส่งที่โรงเรียนก็เปิดเพลงนี้กรอกหู จนผมกับพี่โตต้องขอให้พ่อไปส่งแทน แม่งอนไปตั้งเป็นอาทิตย์ สุดท้ายเราก็ยอมให้แม่เปิดคุณลำใยไปอีกหลายเดือน

“กรี๊ดดดดดดด พี่โรมมมมมม เชอรี่ไม่ยอมนะ เด็กนี่มันว่าเชอรี่อ่ะ”

“โอ๊ยย นี่มันที่ทำงานนะป้าลำไย มากรี๊ดอะไรตรงนี้ กลับไปเลยไป พี่โรมไม่ว่างสำหรับป้าแล้ว แล้วก็จะไม่ว่างตลอดไปด้วย มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย”

“เอ๊ะ ไอ้เด็กนี่ พูดเองเออเอง พี่โรมยังไม่ได้พูดสักคำ มโนเก่งนะแก คิดจะจับพี่โรมเหรอฝันไปเถอะ อย่าคิดว่าหน้าตาน่ารักแล้วพี่โรมจะชอบแกนะ พี่เขาชอบผู้หญิง ผู้หญิงสาวๆสวยๆอย่างฉันต่างหาก”

“พูดจบแล้วใช่ป่ะ จบแล้วก็ออกไปสักที”

“พี่โรม” ยัยป้าลำไยไม่สนใจผมแล้ว หันไปอ้อนลุง ผมเลยอ้อนบ้าง ดึงแขนให้โน้มใบหน้าหล่อมาทางตัวเอง ซบหัวลงกับไหล่กว้าง

“พี่โรม หนูก็มีเรื่องจะคุยกับพี่โรมเหมือนกันนะ ไล่ยัยป้านั่นไปสักที ไม่งั้นหนูจะงอนพี่โรมแล้ว” หนูมาก็หนูกลับไม่โกง ให้รู้บ้างว่าอ้อนเป็นเหมือนกัน

นี่หลานน้าซายน์เชียวนะ สกิลการอ่อยไม่แพ้ใครในโลก

ลุงดึงแขนออก ตอนแรกผมเกือบจะใจหายแล้ว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นว่าเขามองผมด้วยสายตาเหมือนสิงโตออกล่าเหยื่อ แววตาพึงพอใจทำให้ผมใจชื้นขึ้นอีกเยอะ ไหนจะแขนที่ดึงออกไปย้ายมาเกี่ยวเข้าที่เอวผมเอาไว้แทน

“พูดใหม่ซิ”

“พูดอะไร” ผมงง

“เมื่อกี้แทนตัวว่าอะไรนะ? พูดใหม่”

“ลุงชอบเหรอ”

“ไม่เอาสิ ตัวเล็กแทนตัวว่าหนูแบบเมื่อกี้ไง”

“ไม่เอา ไม่พูด ไม่ชอบเหมือนใคร คุณป้าลำไยพูดไปแล้ว ผมไม่ชอบซ้ำ” เบะปากใส่คนตรงข้ามที่อึ้งอ้าปากค้างตอนที่ลุงแกสะบัดแขนออกหันมาให้ความสนใจกับผมคนเดียว แขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวผมไว้หลวมๆ หันหน้าเข้าหากัน

“จะเหมือนกันได้ไง นี่ตัวเล็ก นั่นคนอื่น ไหนแทนตัวว่าหนูอีกครั้งสิคะ” อยู่ๆลุงก็พูดจาคะขา ผมเลยหน้าร้อนวูบวาบ จากที่เก่งปากกล้าก็เริ่มเขินแปลกๆ

“มะ ไม่คุยแล้ว หิวข้าว ไปกินข้าวกันได้ยังอ่ะ ผมมีเรื่องจะคุยกับลุงนะ”

“หิวก็ต้องรีบพูด แล้วจะไปกินที่ไหนพี่ตามใจตัวเล็กหมด”

“ลุง ผมเขินแล้วนะ”

“ปกติขี้อ่อยจะตายไป จะเขินทำไมคนเยอะแยะ” ก็เพราะคนเยอะแยะไหมเล่า! ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่านอกจากป้าลำไย ก็ยังมีป้าเลขาฯ กับพี่พนักงานต้อนรับที่อ้าปากค้างมองพวกเราอยู่

แต่เอาเหอะ คนเล็กหลานน้าซายน์ ความขี้อ่อยย่อมอยู่ในสายเลือด....เอนหัวลงซบกับอกกว้าง เบียดร่างกายเข้าแนบชิดอีกเล็กน้อย มือขวาไล้ที่แผ่นอกผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อดี ช้อนสายตาขึ้นมองคนตัวโต

“หนูหิว พี่โรมพาไปกินข้าวหน่อยสิครับ”

“ชิท!!” ลุงแม่งสบถแล้วทำหน้าอยากจะฟัดผมแทบคลั่ง ดีที่ยังยั้งเอาไว้ได้เพราะว่ามีลูกน้องมองอยู่ ผมยิ้มหวานให้ลุงแล้วมองเลยไปที่ป้าลำใย สีหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มเย้ยแทนยามที่พูดกับป้าแก

“ได้ยินแล้วนะครับ พี่โรมไม่ว่างแล้ว ป้ากลับๆไปสักที ทางนี้เขามีธุระสำคัญจะคุยกันต่อ”

“พี่โรม” ยัยป้าทำหน้าอ้อนใส่ลุงบ้าง แต่ทางนั้นแค่ยืนนิ่ง ไม่พูด ไม่เข้าข้างอะไรทั้งนั้น อีกฝ่ายเลยเริ่มทำตัวไม่ถูก ไหนจะผมที่โบกมือไล่แบบไม่มีแอบไม่มีปิดบัง

จะร้ายเราต้องร้ายแสดงออก

“ไปได้แล้ว ชิ่วๆ”

“ฮึ้ย ฝากเอาไว้ก่อนเถอะแก” ไม่มีพวกแล้วป้าแกเลยกระทืบเท้าจากไป

“กินร้านไหนดี” ลุงกลับมาเถื่อนๆตีหน้านิ่งเหมือนเดิมแล้ว ผมว่าเมื่อกี้หาเรื่องแกล้งผมเฉยๆแน่ คงไม่ได้อยากฟังคำแทนตัวว่าหนูอะไรนั่นแหระ แต่ก็แอบแปลกใจนะที่เขาไม่ว่าผมเรื่องผู้หญิงคนนั้น “เป็นอะไรอีกทำหน้านิ่ง”

“ลุงไม่โกรธเหรอ ผมไล่แฟนลุงไปอ่ะ”

“ไม่ใช่แฟน ช่างมันเถอะ ก็ไล่ไปแล้วนี่ งั้นก็ไปกินข้าวกันก่อนแล้วกัน เสร็จแล้วจะไปส่งที่ห้อง แต่คราวหลังห้ามนั่งแท็กซี่มาเองอีกนะ มันอันตราย ถ้ายังดื้อเจอดีแน่” ลุงชี้นิ้วขู่ คิดว่าคนอย่างผมกลัวไหม นอกจากไม่กลัวยังส่งยิ้มแบบเดียวกับน้าซายน์ตอนที่มองกลับด้วย

“อยากเจอดีจัง”

“หึ เด็กขี้อ่อย” ว่าผมไม่จริงจังแล้วก็หันไปทางเลขาฯตัวเอง “ผมมีนัดอะไรอีกไหมตอนบ่าย?”

“ไม่มีแล้วค่ะ แต่ยังมีเอกสารต้องเซ็นนะคะ”

“ไว้เซ็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน บ่ายนี้ผมไม่เข้าแล้วนะ”

“แต่เอกสารสำคัญนะคะ” คุณเลขาฯทำท่าแย้ง ผมเห็นว่าลุงดื้อก็เลยตีลงไปที่แขนเบาๆให้คนหน้าเถื่อนก้มลงมามอง

“กลับมาทำงานก่อนดีกว่า วันนี้ผมว่าง ไปกินข้าวแล้วลุงกลับมาทำงานค่อยไปส่งผม ผมมารอที่นี่ได้”

“จะไม่เบื่อเหรอ”

“ไม่อ่ะ นั่งเล่นเกมรอ”

“ตามใจ งั้นเดี๋ยวผมพาตัวเล็กไปกินข้าวแล้วจะกลับมานะ” ลุงพยักหน้าตัดสินใจกับเลขาฯ โอบเอวผมพาเดินออกจากตัวอาคารไปขึ้นรถ

สรุปว่า...ผมตั้งใจจะมาทำอะไรที่นี่กันนะ อืม เอาไว้ค่อยคิดก็แล้วกัน

...........................................
ลุงมันวร้ายยยยยยยยยยยยย แหมมม
เห็นความสปอยล์ว่าที่เมียตั้งแต่เด็กๆ เข้าชมรมพ่อบ้านใจกล้าไปเลยมั้ยลุงงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 939 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #2327 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 00:15
    อ่อยเก่งมากๆเลยน้องเล็ก!!
    #2327
    0
  2. #2290 AumAmolnat (@20242413092544) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 17:02
    อ่อยเก่ง ชอบๆๆๆๆๆ
    #2290
    0
  3. #2269 Haruma_Hunsei (@hunsei) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 11:26

    ค.อ่อยยู่ในสายเลือดเลย ได้ซายน์มาเยอะสินะคนเล็ก พิมไว้เเะๆ เคะสายอ่อยเนี่ยยย


    ลุงนี่ก็เข้าข้างเด็กเนอะ ขนาดนี้แล้วยังไม่ทันไรเลย หลงเด็กจนออกนอกหน้าละอ่ะ ถ้าได้เป็นเมี....แค่กกกก จะขนาดไหน

    #2269
    0
  4. #1942 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 19:20
    แล้วถ้าชะนีเป็นแฟนจริงๆ คนเล็กไปทำแบบนั้นใส่นี่เสียมารยาทสุดๆ เด็กหนอ
    #1942
    0
  5. #1742 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 08:37
    พี่โรมเห็นมั้ยคุกๆๆๆ เราไอเฉยๆไม่มีอะไรจริงๆตามใจตัวเล็กเก่งงงงงง
    #1742
    0
  6. #1593 TifunNSlove (@TifunNSlove) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:49
    แม่พิมพ์เดียวกันเป๊ะ!น้าหลานคู่นี้
    #1593
    0
  7. #1302 Paperheart96 (@Paperheart96) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 21:39
    จากโรมในมุมมองของน้าซายน์ที่ไม่มีความแด๊ดดี้ใดๆ แบบมาเจองี้ อุ้แง้ พี่ดุนะ หนูไหวหรออออออ
    #1302
    0
  8. #1224 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:31
    ตัวเล็กอ้อนเก่งมากลูกกก สงสารลุง อยากฟัดจะแย่แล้วว
    #1224
    0
  9. #1215 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:30
    คู่นี้เหมาะสมกันมากกกกกก ลุงร้ายๆ กับหลายชายขี้อ่อย 55555++
    #1215
    0
  10. #1209 PandaHaHe (@PandaHaHe) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:28

    หนูเล็กศิษย์น้าซายด์

    สกิลการอ่อยไม่รองใคร

    #1209
    0
  11. #1208 mildneet (@maay08822052623) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 15:17
    ตัวเล็กลูกกกหนูจะน่ารักไปแล้วววใจสั้นไปหมดแล้ววว-.,-
    #1208
    0
  12. #1207 Cherry (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 13:16

    ช​อบตัวเล็กจังขอตัวเล็ก​อีกได้ไหมค่ะ????????????

    #1207
    0
  13. #1206 black-h (@BlackH) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 11:28
    ร้ายทั้งคู่ ทั้งลุงทั้งหลานเลย
    #1206
    0
  14. #1205 lavender_maple (@lavender_maple) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:32
    ตัวเล็กกับหนูเนี่ย อ่านแล้วเขินเลย
    #1205
    0
  15. #1203 อ้อยใจ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 10:08

    สกีลเจ้าคนเล็กขั้นเทพ สุดยอดจ้า

    #1203
    0
  16. #1202 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:48
    มองไม่เห็นคำว่าลุงหลานที่นางโรมเคยบอกไว้แล้ว 555
    #1202
    0
  17. #1201 20042001 (@20042001) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:02
    ชอบของคนเล็กมากกว่าน้าแล้วอ่ะ แง~~~~
    #1201
    0
  18. #1200 namwwwarn (@namwwwarn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 09:00
    รอคู่อีกกกกกก
    #1200
    0
  19. #1199 Aonsuwaree (@Aonsuwaree) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:18
    สมกับเป็นหลานน้าจริงๆ
    #1199
    0
  20. #1198 lulutia (@astrise) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:16
    น้อนนนนนนนนน ทำแบบนี้อีลุงมันได้ใจนะโว้ยยยย เข้าปากลุง ลุงไม่คายทิ้งนะเออ
    #1198
    0
  21. #1197 manejanb (@manejanb) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:57

    ตัวเล็กทำได้ดีมาก...
    #1197
    0
  22. #1196 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:21
    ทำไมเรามองว่าหลานร้ายกว่าน้า น้าแค่อ่อยๆ หลานแบบมีเยาะเย้ยด้วยอะ 555
    #1196
    0
  23. #1195 godxmeii (@aommykajcha) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:02
    หลานก็ไม่แพ้กันจ้า แส้บๆ ยั่วๆบดๆ
    #1195
    0
  24. #1194 NatNapat0922 (@NatNapat0922) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:02
    คนเล็กอ้อนน่าร้ากกกก
    #1194
    0
  25. #1193 kuextra (@kuextra) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 06:48
    เด็กมันร้าย สกิลได้น้าชายเลยนะคนเล็ก
    #1193
    0